Saturday, September 7, 2024

288. අලෙවි කිරීම . . !


හේ තිලකරත්න නම් විය.

වැඩ කල් දැමීම පිළිවෙලක් සැලැස්මක් නොමැති බව වගකීම් දැරිමට ඇති අකමැති බව යන කරුණු කාරණා අමතක කොට දැමු කල ඔහු වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම හොඳ මිනිසෙකි. දෙමාපිය විරෝධය මැද ඉතාමත් නිහඬ ලෙස විවාහ දිවියට පිළිපන් ඔහුට දරුවන් තිදෙනෙක් විය මැදි වියේ පසුවු ඔහුගේ බිරිඳ ඔහුගේ දුර්වලකම් මැනවින් වටහා ගනු අයෙකු විය.

කෙසේ වෙතත් ඔහු මනුෂ්‍යත්වයෙන් පිරුණු හදවතක් ඇති සෙනෙහෙබර සැමියෙකු හා පියෙකු විය ඔහුට නියමිත රැකියාවක් නොවීය මීට අවුරුදු දහ පහලොවකට පෙර අගනුවර හෝටලයක මුදල් අයකැමිවරයෙකු ලෙස කල රැකියාවට ආයුබෝවන් කී පසු තිලකරත්න කිසිඳු රැකියාවක් නොකලේය.

ඔහුගේ පාසැල් සමයේ මිතුරෙකු වු සිරිසේන ඔහුගේ අසල් වැසියෙකු විය. ඔහුගේ ගති ලක්ෂණ මෙයට ඉඳුරාම වෙනස් විය පාසැල් සමයේදී තිලකරත්න සිරිසේන හා පියතිලක යන තිදෙන එකම පාසලේ පමණක් නොව එකම පන්තියේ එකම බංකුවේ සිටි මිතුරන් වුවද සිරිසේන සෑම මොහොතකදීම දියුණු වී ඇති බොහෝ දෙනා පළමුව දිනන ලද්දේ තම තමන්ගේ චෛත්‍යසිකයන් බව ඔහු විශ්වාස කලේය. විශාල වෙළඳ ව්‍යාපාර වල නිරත වන්නා වු මුදලාලිවරුන් දේශපාලකයන් වැනි ප‍්‍රඥාවරුන් බොහෝ දෙනා පැහැපත් වීමට හෝ පැහැපත් නොවුවත් ඔවුන් කිසියම් ආකාරයක බැබලෙන ස්වාභාවයක් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන් කාටත් හොර රහසේ හෝ භාවනා ක‍්‍රම අනුගමනය කරන නිසා යැයි ඔහු තර්ක කලේය. එම කටයුතු හොර රහසේ කරන තරමට ප‍්‍රථිඵල උසස් වේ යැයි සිතුවේය.

සිරිසේන අට ශ්‍රේණිය සමත් වී පාසැලේ කබල් ගේට්ටු කණු දෙක අතරින් එළියට පැමිණි පසු නැවත එහි පැමිණියේ වසර 15 කට පසුවය ඒ තම දරුවකු පාසැලට ඇතුළත් කර ගැනීමටය ඔහු පාසැලෙන් ගිය පසු බයිසිකලයක බැඳි කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක ඉඳි ආප්ප මුල් රැගෙන ගොස් තැන තැන විකිණිය. සිරිසේනලාගේ නිවස අසල පිහිටි රජයේ කර්මාන්ත ශාලාව හා පාසැල් කිහිපය ඔහුගේ ව්‍යාපාරික ස්ථානය විය.

ඉන් පසු ඉඳි ආප්ප වෙළඳාම සමගින් නිවස ඉදිරියේ කුඩා මැස්සක් අටවා ගෙන හේ කෙසෙල් ගස් ලබු නාරං වැනි දෑ සවස් වරුවේ විකිණීය කලක් ඇවෑමෙන් සිරිසේන එය එළවළු කඩයක් තෙක් දියුණු කර ගති. ඔහු කඩය විවෘත කරන්නේ උදෑසන දහයෙන් පසුවය ඒ උදෑසනින්ම පුරුදු පරිදි ඉඳි ආප්ප රැගෙන පාසැල් ගේට්ටුව අසල හා කුඩා වැඩපලවල් කම්හල් අසල වෙළෙඳාමෙන් පසුවය. එතෙක් එළවළු හා පළතුරු නිවසේ තමා පරිභෝජනය කල ඉදිරිපස කාමරයේ දමා යතුරු ලා තබයි. ඒ වැඩි පරිස්සමටය. ටික කලෙකින් ඔහු නිවසින් ආහාර ගැනීම සීමා කලේය. එළවළු වෙළඳාම ඇරඹිමත් සමගම ගෙදර සමග තිබුනු බොහෝ සබඳතා අවම කලේය.

ඒ වන විටද ඔහු ආහාර ලබා ගත්තේ රාත‍්‍රියට පමණි දැන් රාත‍්‍රි ආහාරය ලෙස ගත්තේ පාන් භාගයකුත් බිත්තරයකුත් පමණි. අදටත් අප රට තුළ වේලක් පිරිමසා ගැනීමට හැකි හොඳම එසේම වඩාත්ම ලාභදායික ක‍්‍රමය එය බව සිරිසේන විශ්වාස කලේය. ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකු ඔහු හා තර්ක නොකලේය ඒ අන් කිසිදු හේතුවක් නිසා නොව තමා හැර අන් කිසිවෙකු සමඟ එතරම් සම්බන්ධතාවයක් නොදැක්වීමය. රාත‍්‍රියට ඔහු තම නිවෙසින් ලබාගත්තේ උතුරන වතුර එකක් පමණි තම කාමරය තුළට වී එම උතුරන වතුර භාජනයට; සවස ගෙන ආ බිත්තරය දමා භාගයට තම්බා ගන්නා සිරිසේන ඒ සමඟ පාන් භාගය ගිල දමයි!

ඔහුගේ කාමරය තුල වුයේ ලෑලි දැමු පැරණි ඇඳක් බෝල කූඩුවක් කුඩා මේසයක් හා වැල් කැඩුනු පුටුවකි. වැල් කැඩුනු පුටුව උපයෝගි කරගත්තේ පැරණි ට‍්‍රංකා පෙට්ටියක් තැබීමටය. මුළු කාමරය තුලටම අලූත් දෙයකට යමක් වුවා නම් ඒ එදිනෙදා රාත‍්‍රියේ ස්වල්ප වේලාවක් මේසය මත තැබෙන පාන් භාගයත්, බිත්තරයත් පමණි.

බිත්තියක කලකට පෙර එක් වෙසක් දිනෙක දී දිනපතා පුවත් පතකින් නොමිලයේ බෙදා හැරියාවු බුදු රුවක් ඇන හතරක මාර්ගයෙන් රඳවා ඇත. එය අවුකන ප‍්‍රතිමාවේ ශෛලමය භාවය ඒ අයුරින්ම පෙනෙන සේ කලූ පැහැය පමණක් උපයෝගී කර එය අපූරුවට සිතුවම් කොට තිබුනේ ගෞතමදාසයන් විසිනි.

ව්‍යාපාරිකයන්ගෙන් බොහෝදෙනා කතරගම දෙවියන් අදහන බව සිරිසේනගේ කන වැකුණු පසු බුදුරුවට මදක් ඉහලින් එල්ලූනු දේවරූපයක්ද විය එය වීදුරුව වෙනුවට එක්ස්-රේ කොලයක් යොදා රාමු කොට ඇත්තකි මේ සියල්ලටම අමතරව ඇඳේ සිට එක එල්ලේ බැලූ විට පෙනෙන ස්ථානයක

" මම දියුණු වෙමි . . . . . . . !

මම තවත් දියුණු වෙමි . . . .. . . . !!

මම තව තවත් දියුණු වෙමි . . . . . . . . . !!!

මම දියුණුවෙන් දියුණුවට පත් වන්නෙමි . . !!!!! "

යනුවෙන් පොල් ගෙඩි අකුරින් ලියු කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලක් දැකිය හැක. මේස කබල මත ඇත්තේ යකඩ කපන කියත් තලයක් හා "දියුණුවට මග", "දියුණුවීමේ රහස් යතුර", "ඔබේ දියුණුව" වැනි පොත් කිහිපයකි.

කාලයක් ගතවිය සිරිසේන ඉඳිආප්ප මුල් වලටත් එළවළු තට්ටුවත් අතර රැඳි වාසනාව සොයමින් කාලය ගත කලේය. තවත් කාලයක් ගත විය. ඔහුගේ  නිවසට ඔබ්බෙන් නිවසකට අයත් සිමෙන්ති අදින තට්ටු ලොරියක් විය. මෑතක සිට එම රථය රාති‍්‍රයට නතර කොට තැබෙන්නේ සිරිසේනගේ නිවස අසලය. සිරිසේන රථ වාහන වලට මහත් ආශා කල අයෙකි වඩාත්ම ලොරි වලටය ඔහුගේ මේසය මත දමා ඇති පත්තර කඩදාසි පිටු දෙක මත විවිධ හැඩ තල වලට ඇඳ ඇති ලොරි වල රූප සටහන් ඒ බව සනාත කලේය. ලොරි වල ඉදිරි පස පෙනුම දැක්වෙන චිත‍්‍ර සටහන්හි ලොරියේ ඉදිරි පස ඉහල බෝඩ් පෙට්ටියේ "සිරිසේන" යනුවෙන්ද පැති පෙනුම දැක්වෙන චිත‍්‍රවල; "සිරිසේන ප‍්‍රවාහන සේවය", "සිරිසේන ප‍්‍රවාහකයෝ", "සිරිසේන සැරිසරුවෝ" වැනි වගන්ති ලියා තිබුනි.

පරිමාවකට නොමැතිව අපිළිවෙලට ඇඳි ලොරි රූප මත ඉතාමත් පැහැදිලිව ශෝබමාන අයුරින් එම වගන්ති ලියා එම වගන්ති මතුපිට පැන්සලකින් කිහිපවතාවක් ඇඳිමෙන් මිනිරන් පාටින් දිලිසිනි.

රාත්‍රියේ බොහෝ වේලාවක් යනතුරු අවදියෙන් සිටිනා සිරිසේන තම නිවස අභියස නවතා තැබෙන ලොරිය නැරඹිමෙනුත් එය අත පත ගෑමෙනුත් ඉමහත් ආශ්වාදයක් අත් වින්දේය. වරෙක ඔහු ලොරිය දෙස පසු පසින් සිට බලයි තවත් වරෙක පැත්තෙන් සිට බලයි තවත් වරෙක ලොරියේ ඉදිරි පසට පැමිණ බොහෝ වේලාවක් එදෙස බලා හිඳියි. ලොරියට සිනාසේ ඒ ලොරිය තමා දෙස බලා සිටිනවා යැයි සිතුනු වෙලාවයට එවිට ලොරියද තමාට පෙරලා සිනාසෙනු සිරිසේනට පෙනුනි. 

ඔහු කාමරය වෙත නැවත පැමිණ නින්දට යනවිට මධ්‍යම රාත‍්‍රිය පසුවේ ඒ සෑම විටෙකම ඔහුගේ අත් ලොරි තට්ටුව මතවු සිමෙන්ති වලින් හොඳ හැටි අපවිත‍්‍ර වෙලාය. අත්දෙක ගසා දමමින් පැමිණ ඇඳට වැටේ මෙසේ ඇඳට වැටි ඒ මේ අතට ඇඹරෙමින් තමා ලොරියක් මිලදී ගන්නා හැටි, එයට සහයකයකු නොගෙන තමාම රියැදුරුකමෙහි නියැලමින් වැඩ කරනා හැටි, මුදල් උපයා තව ලොරි කිහිපයක් මිලදී ගන්නා හැටි ඒවා පිරිසිදු කරනා හැටි හා කොස්සක සබන් ගා සෝදන හැටි යන මේ සිහින ලෝකයේ සැරිසරනා තුරු ඔහුගේ සිතට යස අදහසක් සිහියට ආවේය.

හේ ඇසිල්ලකින් නැගී සිටියේය. ඇඳ කබල බැගෑපත් හඬින් මුර ගෑවේය තමා ඇඳෙන් පැන්න වේගය බොහෝ සෙයින් වැඩි යැයි ඔහුට සිතිනි. එම හඬින් මුළු නිවසම අවදි වේදෝ අනිසි බියක් හට ගති තවත් ස්වල්ප වේලාවක් එම ඉරියව්වෙන් හිඳ කුප්පිලාම්පුව දල්වා තම කාමරය තුලට මද ආලෝකයක් එක්කල ඔහු ඉතා සෙමින් අඩි තබමින් ගොස් ගෙයි මුල්ලක තබා ඇති කොස්සද රැගෙන මිදුලට පැමිණියේය. ඉන් පසු ගෙමිදුලෙහිම අයිනක තිබුනු කුඩා කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලක්ද රැගෙන ඒ මේ අත බලා ලොරිය මතට නැග ගත්තේය. ඉක්බිතිව හේ සෙමෙන් හා පරීක්ෂාවෙන් යුතුව ලොරියේ පසු පස කොටස අමදින්නට විය. ලොරියේ සියළු අහුමුළු අතුගෑ පසු ලොරියේ එකතු වුයේ පොල් කටු දෙක - තුනකටත් ගත නොහැකි තරම් වු විශාල සිමෙන්ති ප‍්‍රමාණයකි. එදිනෙදා උදෑසන මුහුණ සේදීම ආහාර ගැනීම වැනිම වු තවත් අනිවාර්ය කාර්යයක් සිරිසේනගේ දිනචර්යාවට එක් විය. ඒ ලොරිය අතුගෑමයි දිනපතා මෙසේ එකතු කල සිමෙන්ති රාත්තල ගණනේ වෙන් කොට පොලීතින් මලූ වල බහා පාන් කැපීමට උපයෝගී කොට ගත් යකඩ කපන කියත් තලයේ උපකාරයෙන් මුද්‍රා තබන ඔහු එළවළු තට්ටුවට යටින් තබා විකිණීමට පටන් ගත්තේය.

ඔහුට එය මහත් ලාභදායි ව්‍යාපාරයක් වූවේය දින දෙකකදී ඔහුට සිමෙන්ති රාත්තලක් පමණ එකතු වේ අඩු පාඩුවට අළුහුණු ස්වල්පයක් එක්කොට රාත්තලක් සකසා ගන්නා සිරිසේන ඒවාද අළුත්ම සිමෙන්ති ලෙසින් විකුණයි. එළවළු විකිණිම සඳහා දැන්වීම් පුවරුවක් අනවශ්‍ය වුවත් සිමෙන්ති සඳහා එය එසේ නොවීය "සිමෙන්ති සහ අළුහුණු විකිණිමට තිබේ" යනුවෙන් බෝඩ් ලෑල්ලක් සවි කෙරුනේ එබැවිනි.

සිමෙන්තිද එයට කලවම් කිරීමට ගෙනා අළුහුණු විකිණිමෙන් සිරිසේන හට වෙනදාට සාපේක්ෂව ලොකු ලාභයක් ලැබීය ටිකදිනකින් ඔහුගේ පාරිභොගිකයකු හට සිමෙන්ති කොට්ටයක අවශ්‍යතාවයක් ඇති විය. ඔහු එය බයිසිකලයේ බැඳගෙන බොහෝ දුර බැහැර සිට ගෙනැවිත් දුනි. මෙසේ මාස හයක හතක කාලයක් ඉක්බිත්තෙන් ඔහුගේ එළවළු මැස්ස වෙනුවට සිමෙන්ති වෙළඳාම ඉදිරිපස කාමරය තුලට ගියේය. 

ඔහුගේ නිවස අසල විශාල පොල් වත්තක් කැබැලි කොට විකිණිම සිරිසේනගේ වාසනාවට ඉනිමං බැඳිමක් විය. තවත් වසරක පමණ කාලයක් ගෙවී යද්දි ඔහුට එකවර සිමෙන්ති ලෝඩ් කාලක් එනම් සිමෙන්ති කොට්ට 50 ක් එකවර මිලදී ගැනීමට තරම් ශක්තිමත් ස්ථාවරයකට පැමිණීමට සිරිසේනට හැකිවිය.

පළමුවෙන්ම තම නිවෙසටම ලොරියක් පැමිණ සිමෙන්ති කොට්ට 100 ක් බා දැමු දිනය සිරිසේනගේ ජිවිතයේ තම උපන් දිනයටත් වඩා හොඳින් මතකයේ සනිටුහන් වු දිනයකි එදින ඔහු සිමෙන්ති කොට්ට 100 දහස් වරකටත් වඩා ගණන් කර බලන්නට ඇත. එදින රාත‍්‍රියේ ඔහුට නින්දක් නම් නොවීය.

ගෙවී ගියේ දින කිහිපයක් පමණි හදිසියේම කිසිවෙකු නොසිතු පරිදි රට තුල දේශපාලන අර්බුදකාරී බවක් පැන නැගුනි. "මහා වැඩ වර්ජනයක්", "දේශපාලන කුමන්ත‍්‍රණයක්", "සිවිල් නීති කඩවීම්", "කඩාකප්පල් ක්‍රියා" ආදී මෙවැනි වගන්ති රට පුරා කථාබහට ලක් විය.

මේ සියළු දේ මෙසේ සිදුවෙද්දි සිරිසේනගේ නැහැයට අපූරු සුවඳක් දැනෙමින් විය. ඒ සිමෙන්ති හිඟයක ඉවය!

රට තුල පවතින අරාජික බව නිසාම නගරයේ සේවය කල මේසන්වරුන් තම තමන්ගේ සරොම් කැබැලි වහ වහා සිමෙන්ති කවර වල ඔතන්නට විය. වැඩ කරමින් සිටි; මේසන් හැඳි හෝදන්නට කාලය නොකල බාස්ලා ඒවා දෙතුන් විටක් වැල්ලේ ගසා; මට්ටං ලෑල්ල සමඟ එකට තබා ලඹ කැටේ නූලෙන්ම වෙලමින් විය. එහෙත් වැඩපොලවල් වල හාම්පුතුන් මහන්සි ගත්තේ රටේ තත්ත්වය කවදා සුව වෙතැයි සිතා ගත නොහැකි නිසාම තමන්ගේ වැඩ කටයුතු හැකි පමණ එකලාසයක් වනු දැකීමටය.

බල්ලා වලිගය සොලවනු විනා කිසිදු බල්ලෙකු වලිගය මගින් සොලවා නැතිවා මෙන්ම තම තමන් එතෙක් වැඩ කල ප‍්‍රමාණයට නියමිත ලැබෙන්නට ඇති හිඟ වැටුප නොලැබී යනු ඇත බිය නිසාම හාම්පුතාට එකඟ වන්නට බාස්ලාට සිදු විය. නගරයේ සිමෙන්ති මිල වැඩිකරන්නට පටන් ගත්තේ ඊට අනුලෝමව සමානුපාතික ලෙසය! මිල සීයට විස්සකින් ඉහළ දැමුවද සිමෙන්ති ගල් වූයේ නැත. පාරිභෝගිකයින් තමන්ට අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයටත් වඩා සිමෙන්ති ගෙන ගියෝය. වෙළෙන්ඳන් තමන්ගේ ගබඩා සුද්ද කර ගත්තේය. තව තවත් සිමෙන්ති තොග ගෙන ඒමට සොයා ඇවිද්දේය. සිරිසේනගේ කොට්ට 100 ඒවන විට විකුණන්නට පටන් ගෙන නොතිබුනි.

තම සිමෙන්ති තොගය විකිණීමට සිරිසේන හදිසි නොවීය. ඔහු සිමෙන්ති වෙළඳාම සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දැමූවේ මේ අතරය. සතියක් ගෙවුනි සිමෙන්ති නැත්තටම නැති වී ගියේය. කම්හල් මගින් සිමෙන්ති සැපයුනේ පිළිගත් නියෝජිතයින්ට පමණි තවත් දින කිහිපයකින් සිරිසේනගේ සිමෙන්ති එළිදකින්නට පටන් ගත්තේය. තොගයම එකවර මිලදී ගන්නට මුදලාලිලා පෙළ ගැසුනද සිරිසේන තමාට පුරුදු සිල්ලර වෙළඳාමම කරගෙන ගියේය. එයින් ඔහු අධික ලාභාංශයක් ඉපයුවේය. දින දෙක තුනකින් සිමෙන්ති තොගය අවසන් වුවේ සිරිසේන අත මහා මුදල් සම්භාරයක්  ලබා දෙමින්ය! ඔහු නෝට්ටු සියල්ල මෙට්ටය යටින් තබා හොඳින් දිග හැර ඒවා වර්ග කර වෙන වෙනම නවා ට‍්‍රංකා පෙට්ටිය තුළ සුන්දර ලෙස තැන්පත් කලේය.

රටේ තත්ත්වය තත් අයහපත් විය. ගුවන් විදුලියේ සවස ප‍්‍රවෘත්ති ප‍්‍රකාශය කල නිවේදකයා තම හඬ තවත් ගැඹුරු කරමින් ගරු ගාම්භීර ලෙස දිවයින පුරා ඇඳිරි නීතිය බල පැවැත්වෙන බව ප‍්‍රකාශ කලේය. එදින රාත‍්‍රියේද ඔහුගේ නිවෙස අසල සුපුරුදු පරිදි සිමෙන්ති ලොරිය නැවැත්විය. ඒ ධාරානිපාත වර්ෂාවක් මැද්දේය වැස්ස කුණාටුවක් විය. මේ විපත නොවුනි නම් ලොරියේ සිමෙන්ති අතුගා ගැනීමට තිබුනා නොවේදැයි සිතමින් සිරිසේන මහත් ශෝකයකින් යුතුව ඇඳේ නින්දට වැටුනි!

 පසු දිනට පහන් විය පාන්දරින්ම බැලූ විට වෙනදා මෙන් හිස් ලොරියක් නොව එහි තිබුනේ සිමෙන්ති වලින් පුරවන ලද ලොරියක්ය. බල පත‍්‍ර මත නිකුත් කල තොගයේ බරින් ලොරිය හෙම්බත් වෙලාය. එය තමා දෙස බලා සිටිනවා යැයි සිරිසේන හට සිතිනි රාත‍්‍රියේ වට මහා වැස්ස නිසා සිමෙන්ති වසා තිබුණු ඝන කැන්වසය සිසාරා ගමන් කල ජලයෙන් කොට්ට බොහොමයක් තෙමී ගොස්ය. උදෑසන ගුවන් විදුලියෙන් ඇඳිරි නීතිය දින නියමයක් නොමැතිව ඉදිරියට බල පැවැත්වෙන බව පැවසීය.

වැස්ස තවමත් හීන් පොදයක් සේ පැවතුනි තවත් පැය භාගයක් ගෙවී යත්ම හීන් පොදය ධාරානිපාතයක් විය ලොරිය තවත් පහත් වූවා සේය. ලොරියේ අයිතිකරු කූඩයක්ද රැගෙන ගෙවල්වල පිළිකණු අතරින් වැටවල් අතරින් රිංගමින් ලොරිය වෙත පැමිණිනු රියදුරු හා සහයක තෙමේ තම තමන්ගේ නිවෙස් වලය. ටොන් ගණනින් බරින් ලොරියට හානියක් වේ දෝයි ඔහු මහත්සේ කම්පා විය. වැස්සෙන් ටිකෙන් ටික තෙමෙන සිමෙන්ති තොගයෙන් විශාල පාඩුවක් සිදුවනු ඇතැයි සිතත්ම ඔහුගේ හිස ගිනිගෙන දැවෙන ස්වාභාවයකින් ඇරඹි වේදනාව කොඳු නාරටිය සීතල කරමින් යනු දැනුනි. බොහෝ වේලාවක් එක එල්ලේ ලොරිය දෙස බලාසිටි ඔහු අවසානයේ තීන්දුවකට එළඹුනි. ඒ; වියදම පවා අමතක කොට නියමිත තොග මිලට සිමෙන්ති තොගය සිරිසේනට ලබා දීමටය. සිරිසේන එකවරම කිසිවක් නොකියා බොහෝ වේලා කල්පනා කිරීමෙන් පසු අවසානයේදී තෙමුනු සිමෙන්ති කොට්ටය සඳහා තවත් සෑහෙන මිලක් අඩු කොට ගනුදෙනුවට එකඟ විය. එයද විකුනා අවසානයේ මුදල් දීමටය!

සියල්ල ඒ ආකාරයටම සිදුවිය ඔහුගේ ව්‍යාපාර ජිවිතයේ එය සංධිස්ථානයකි. ඒ ඔහු සේවකයකුගේ සේවය ලබා ගත් පළමු අවස්ථාවය. තම සොහොයුරකුටම එක් සිමෙන්ති කොට්ටයකට සත ගණනක් ගෙවීමේ පදනම මත දෙදෙනා සමඟින් මහ වැස්සේම ඉතාමත් පරිස්සමෙන් සිමෙන්ති තොගයම කාමරයට ඇද ගත්හ.

කමරයට සිමෙන්ති ගබඩා කිරීමට ඔහු තම ඇඳ කබල සහ අනෙකුත් අඩුම කුඩුම සියල්ල ඉස්තෝප්පුවට ගැනීමට සිදු විය.

සියළු සේසත සහිත ට්‍රංකා පෙට්ටිය බිත්තිය අයිනට වෙන්නට තැබූ ඔහු පැදුරු කඩමාල්ලක් එලාගෙන එයට පිට තද කරගෙන නින්දට යන්නට උත්සාහ කලේය!

ට්‍රංකා පෙට්ටියේ එල්ලා තිබෙන විශාල පිත්තල ඉබ්බා කොඳු ඇට පෙලට මහත් රිදුමක් ගෙන ආවද එය ඔහුට මිහිරි වේදනාවක්ම විය!

එදින රාත‍්‍රියේ එක් මොහොතක්වත් ඔහුට නිනදක් නොවීය. ගතවූයේ දින දෙකකි. රට බොහෝ සෙයින් සන්සුන් විය. එහෙත් සිමෙන්ති හිඟය ඒතරම් කඩිනමින් නොවිසිඳුනි. සිරිසේන ඊළඟ සතිය වන විට ලක්ෂපතියකු වී අවසානය. ඔහු නිවෙස ඉදිරියේ කඩ කාමරයක් තැනවීය! එය නිර්නාමික "ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය සපයන්නෝ" යනුවෙන් පින්තාරු කරවීය. තවත් කලකින් තවත් ලොරියක් දෙකක් ගැනීමට පළාතේ බැංකුව අත හිත දී තිබුනි. 

ඒ වන විට ඔහුට තිබුනු ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නය වූයේ තුන් වේලටම ලාභදායක ලෙස ආහාර ලබා ගැනීම හා ඔහු නොමැති විට මුදල් ලාච්චුව හා ට්‍රංකා පෙට්ටිය බලා කියා ගන්නට අයෙකු නොමැති වීමය. මේ සියලූ කරදර වැඩි වියදමකින් තොරව විසඳා ගැනීමට අවසානයේ සිරිසේනට හැකිවිය. ඒ විවාහයෙනි! ඔහු ඉක්මනින්ම විවාහ විය. දරුවන් දෙදෙනෙකි ඔවුන්ද ඉගෙන ගන්නේ තිලකරත්න සිරිසේන හා පියතිලක එකට ඉගෙන ගත් පාසලෙන්මය!

මේ සියලූ සංසිද්ධීන් සිදුවීම් වන අතර තුර තිලකරත්න තම ජයග‍්‍රාහී අටවන රැකියාව අරඹා තිබුනි. ඒ තම මිතුරකුගේ හිතවතෙකු පිට රටක සිට එවනු ලැබු පෑන් වර්ගයක් විකිණිමය. ඔහු සෑම උදෑසනකම පෑන් පුරවන ලද ඇඳුම් දමන බෑගයක්ද රැගෙන පිටකොටුවට පැමිණ පිටකොටුවේ සෑම හරස් වීදීයකම ඇවිද එතැන් සිට දෙහිවල තෙක් පයින්ම ඇවිදියි. අලූත් දෙයක් නොතතන ජාතිය ලොව නොනගියි යනුවෙන් කුමාරතුංග මුනිදාසයන් අතීතයේද ටයිටස් තොටවත්තයන් වර්තමානයේද කෙතරම් මුරගෑවද අලූත් දෙයක් ගැන සිතීමට අලූත් දෙයක් දැකීමට අලූත් දෙයක් ඇසීමට අලූත් දෙයක් කිරීමට පමණක් නොව එවැනි දෙයක් අනුන් කරනු බලා ඉවසා සිටීමටවත් කැමැත්තක් ඇත්තවුන් නොමැති අපරට තුල අලූත් නිෂ්පාදනයක් අලෙවි කිරීම යනු සිතීමට පවා අපහසු කරුණකි.

ව්‍යාපාරිකයින් එවැනි නව නිෂ්පාදනය පොඩි වැඩිය නොඑසේ නම් ලොකු වැඩිය. නමක් නැත!, බරය!, සැහැල්ලූය!, පෙනුමක් නැත!, තත්ත්වය බාලය!, මිල වැඩිය!, මිල අඩු නිසා බාල විය හැක! මේ එකක්වත් නොව් නම් තොගය කුඩා වැඩිය! ඒත් නොමැති නම් සැපයුම්කරු දිගටම සැපයුම නොකරාවි යැයි ඇති අස්ථාන බියය!

මේ මොනවා හෝ කියති අලුත් යමක් තමන්ගේ ව්‍යාපාරික ස්ථානයටම රැගෙනවිත් ඒ ගැන තොරතුරු දක්වා අනෙක් නිෂ්පාදනයන් හා සසඳා පහදා දෙන නිෂ්පාදන එලි දක්වන්නෙකු නොඑසේ නම් අලෙවිකරන්නෙකු කරදරකාරයකු ලෙස දකින්නට පුරුදු පුහුණු වූයේ ඇයි දැයි තිලකරත්නට සිතුනි! මේ තුන් ලෝකයේම තියෙන අමාරුම රස්සාව මෙය යැයි ඔහුට නොසිතුනා නොවේ. තමාට වඩා වයසින් අඩු තමාට තරම් කිසිදු ක්ෂේත‍්‍රයක අත්දැකීම් නැති තමාට තරම් විශාල දැනුමක් නැති කොටින්ම තමාට වඩා හැම අතින්ම බාලයකු ඉදිරියේ තමාට මේතරම් නිවටයකු වන්නට වීම මොන තරම් අභාග්‍යක්දැයි ඔහුට සිතුනු වාර අනන්තය අප‍්‍රමාණය! එවිට ඔහුගේ සිතට මතකයට එන්නේ පදික වේදිකාවෙන් ජිවිතය අරඹා තට්ටු පිට තට්ටු ගොඩ නැංවු දැවැන්ත මුදලාලි යෝදයන් ගැන තමා අසා සිටි කතන්දරය! "ඒකාලෙ එහෙම උනාට දැන් එහෙම නොවෙයි පේමන්ට් එකේ එකා පේමන්ට් එකේමයි!" යනුවෙන් තමාගේ යටි සිත තමාට කොඳුරනු තිලකරත්නට දැනේ නමුත් එම සිතුවිල්ල ඔහු සැනෙකින් ගිල දමයි. ඒ මන්ද යත් සත්‍යයේ නීරසට වඩා අසත්‍යයේ රසවත් බව තමා ගොඩනගන සිහින ලෝකයට අමුද්‍රව්‍ය සපයන බැවිනි! තමාට අහසේ මාලිගාවක් ගොඩනැංවීමට සිමෙන්ති වැලි ගඩොල් නොමිලයේම සපයන්නේ එම කතන්දර විසින් බව ඔහු හොඳින් දනී. තමාගේ ජීවිතයේ එකම සුන්දර අත්දැකීම කඩා ඉහිරවා දැමීමට තිලකරත්න කිසිවෙකුට ඉඩ නොදේ. කිසිවෙකුගේ ඉරණම වෙනස් කිරීමට කිසිවෙකුට නොහැක. තමාගේ ඉරණම කෙසේ විසඳේ දැයි කාට නම් කිව හැකිද? එය වෙනස් කල නොහැක තමාට විශාල නහයක් තිබේ. කන්පෙති මත රෝම පිරිලාය! තම කේන්දරයේ හැටියට ඉදිරි වසර තමාට කිරි ඉතිරිය යුතුය. දරුවන්ගේ බාලයා දුවකු වීමද වාසනාවන්ත ලක්ෂණයකි! එය පියාට සිරිකත කැන්දයි!! එසේම දියණියගේ උපන් වෙලාවේ හැටියට පියාට යස ඉසුරු පහළ විය යුතුය!!! මෙසේ සිතමින් ඔහු දිනපතා බොහෝ දුරක් පයින්ම ගමන්කොට රාත‍්‍රියේ නිවසට පැමිණේ.

තිලකරත්න දවසකින් දෙකකින් සතියකින් තබා අවුරුද්දකින්වත් යමක් ඉල්ලා අස්කර ගන්නා කෙනෙකු නොවේ හේ දිනපතා තම ජිවිතය හා හැපුනේය. දිනපතා පැරදුනේය අවාරෙට දෙල් වැටෙන්නාක් මෙන් එහෙන් මෙහෙන් දිනන්නේය. එය ජිවිතයට ආශිර්වාදයකි. ඔහු පසුවදාත් පිටත්ව යයි!

දිනක් ඔහු නිවසට පැමිණි විට දහවල් දවසේ ඔහු හමුවීමට පැමිණි පාසැල් සමයේ මිතුරකු ගැන බිරිඳ දන්වා සිටියේය බිරිඳට ඔහුගේ නම අමතකව ගොස්ය ඔහුගේ හැඩ හුරුකම් කථා කරන විලාශය කොතරම් පැහැදිලි කලද තිලකරත්නගේ සිතට ඔහු කවුරුන්දැයි තේරුම් නොගියේය කුඩා සිරුරකින් හෙබි අඳුරු පැහැගත් දින ගණනාවකින් රැවුල කපා නොමැති කහට ගැනුනු දත් දෙපලකින් සමන්විත මොහු කවුරුන්ද තිලකරත්න බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කරමින් සිටිනා අතරතුර බිරිඳ ගේ තුළ සිට දිව ආවේ යමක් මතක් වෙලාය.

"සිරිතිලක"

සිරිතිලක!? ඒ කවුද ඒ???? එහෙම කවුරුවත් හිටියේ නෑනේ මගේ යාළුවෙක්!

"මන්දන්නේ නෑ එහෙමයි කීවේ . . . . "

"සිරිතිලක නෙවේ පියතිලක . . . . . . !?"

"ඔව් වොව් පියතිලකද මොකක්ද තමා . . . . !"

තිලකරත්නගේ මුහුණ හරහා සුන්දර සිනහවක් නිර්මාණය වී තිබුණි. නොඋස් ඔහුගේ හිසෙහි කොණ්ඩය තරමක් හැර ගොස්ය. එනිසා ඉදිරිපස නළලත වඩාත් පළලට පිහිටයි. බිම බලාගෙන සිටිනසේ ඔහුගේ නළල් තලය විදුලි පහනේ එළියෙන් දිලිසෙයි. ඉතිරි කොණ්ඩයද තරමක් සුදු වී ගොසිනි. නැහැය විශාලය. එහි කෙලවර බෝලයක් සේ ඉදිරියට නෙරා තිබේ. කුඩා කලසිට යටි තොල හැපීම කරණ කොට ගෙන තොල් විශාල වී ඇත දත් දෙපල යන්තමින් ඉදිරියට ඇවිත්ය. දත් අතර සිදුරු සිගරට් කහටින් දුඹුරු පැහැගැන් වී ඇත. තොල් කළු වී ගොස්ය. සෑම උදෑසනකම මුළු මුහුණෙහිම රැවුල බා දමන හෙයින් යාන්තමින් හිස එසවු රැවුල් ගස් මුහුණ පුරා සුදු තිත් දමමින් රටා මැවීය. තිලකරත්න සිගරට් ලෝලියකු නොව පෙරේතයෙකු විය. දැනටත් ඔහුගේ අතෙහි දබරඟිල්ලත් මැදඟිල්ලත් අතර සිගරුට්ටුවකි. හවසට ගෙදරට පැමිණ ළිඳෙන් නා ගැනීමට සැරසී ඇඳ ගත් තුවාය පිටින්ම හේ සිගරට්ටුව බොමින් පුටුවේ ඇලවී සිටියේය. 

සිරිසේනත් පියතිලකත් තමාත් පාසැලේ එකම පන්තියේ එකම බංකුවේ සිටි අයුරු ඔහුට මතක් විය. තවමත් එම ඩෙස් බංකු මත තමන්ගේ නම් සඳහන්ව ඇතැයි තිලකරත්නට සිතුනි. දැනට නටබුන්ව පොසිල බවට පත්ව ඇති ඔවුන්; තම ඩෙස් මත නම් කෙටු දිනය පිළිබඳ පැහැදිලි මතකයක් එවිට ඔහුගේ සිතට කාන්දු විය. රැවුල බෑමට ගන්නා බ්ලේඩ් තලයක් මගින් සූරා පිරිසිදු කරන ලද කොටුවක් තුල තිලකරත්න තිලක යනුවෙන් තීන්ත පෑනකින් ලීවේය.  දින කිහිපයක් වෙහෙස මහන්සි වී සිරිසේන තම සම්පූර්ණ නම ඩෙස්කුව මත බ්ලේඩ් තලයෙන් කෙටීය. පියතිලක පැන්සලයෙන් ලියන ලද පියතිලක යන අකුරු පහ මත කව කටුවෙන් කුඩා සිදුරු සාදා ඒවා තුලට ලියන තීන්ත දමා අලංකාර ලෙස නිම කලේය. දැනට නම ඉතිරි වී ඇත්තේ සිරිසේනගේ පමණක් විය යුතු යැයි ඔහු අනුමාන කලේය.

පියතිලක නිර්මාණශිලි අයෙකි ඔහු වරෙක උණ ගස් කැබැල්ලකින් සාදා ගත් කොපුවක් තුල තම පෑන පැන්සලය දමා ගෙන ආවේය. එම පන්තියේ සිටි ලස්සනම යුවතිය ලෙස නම් දරා සිටි ඉන්දුමතී එය ඉල්ලා ගත් සැටිත් තිලකරත්නගේ සිතට ගලා ආවේය. එම සිද්ධිය නිසාම පන්තියේ සැවොම සේ ඉන්දුමතීටත් පියතිලකටත් විහිළු කල හැටි මතක්වී මුවඟට සිනහවක් කාන්දුවී ආවේය.

පාසැල් වේලාවෙන් පසු පියතිලක ගත කලේ තම පියාගේ බයිසිකල් වින්කලය තුලය. තිලකරත්න තම පියාගේ වියෝවෙන් පසු පාසැලෙන් ඉවත් වුවද පියතිලක තවත් බොහෝ කලක් ඉගැනීමේ කටයුතු වල නිරත විය. පාසැලෙන් අස්වූ පියතිලක රජයේ මුද්‍රණාලයේ අකුරු අමුනන්නෙකු ලෙස පුහුණු වනු පිණිස බොරැල්ලේ තම පුංචි අම්මා කෙනෙකුගේ ගෙදරක නවතින්නට ගියේය. පසුව රජයේ මුද්‍රණාලයේම රැකියාව ලද ඔහු තිලකරත්නට මුණ ගැසුනේ මෙයට වසර ගණනාවකට පෙර අලූත් අවුරුද්දට දින කිහිපයකට පෙර දිනයකදී පිටකොටුවේදීය. ඇඟට තද වෙනසේ මැසු කලිසමක් හා කමිසයක් හැඳ සිටි ඔහුගේ දකුණු අතෙහි ඉතා වටිනා ඔරලෝසුවක් දිලිසිනි. එකවර තිලකරත්නට ඔහුව හඳුනා ගැනීම අපහසු වුවත් පියතිලකට තිලකරත්නව හඳුනා ගැනීම එතරම් අපහසු නොවීය. පියතිලකගේ ඔරලෝසුව දෙස කිහිප වතාවක්ම තිලකරත්නගෙ ඇස යැවුනි පියතිලක එය දුටු නමුදු තිලකරත්න වෙත ඔරලෝසුවක් නොතිබුනු බැවින් එම ඔරලෝසුව ගැන කථා කිරීමට හේ මැලි විය. තිලකරත්නද ඒ ගැන කිසිවක් නොඇසු නමුදු එම ඔරලෝසුව පෙනුමේ තරම් හොඳ එකක් නොවේ යැයි තමාටම කියා ගත්තේය එය හුදු ආත්ම වංචාවක් නොව්දැයි පසුව සිතිනි!

ඒ වන විට තිලකරත්න දෙරු පියකු වු නමුදු පියතිලක අවිවාහකව සිටියේය. තම බිරිඳගේ බාල සොයුරිය පියතිලකට අවාහ කර දුන්නොත් හොඳ යැයි පියතිලක සමුගත් පසු තිලකරත්නට සිතුනි. එවිට තිලකරත්නට මතක් වුයේ පාසැල් සමයේ සිට පියතිලක ඇදුම රෝගයට බෙහෙත් ගත් ආකාරයයි. දැන් නම් ඔහුට එම රෝගය තබා ඉහෙන් බහින රෝගයක් ඇතැයි නොසිතෙන ආකාරයේ කඩවසම් පෙනුමකට උරුමකම් ඇතැයි සිතූ පියතිලකට එකවරම තමා මහලූ වැඩි යැයි තිලකරත්නට සිතුනි. හේ තම රැවුල කපා කණ්නාඩිය ළඟට ගොස් මුහුණ බැලූවේය. එය දැන් වයස්ගත වී ඇතැයි ඔහුට සිතුනි මධ්‍යහ්න අව්කස්ටයේ පිටකොටුවේ ඇවිදින ඇවිදිල්ලට තමා දිරා ගොස් ඇතැයි ඔහුට සිතුනි. කොණ්ඩයේ බොහෝ කෙස් සුදුවී අවුත්ය. රැවුල එහෙම්පිටින්ම සුදුව ඇත. ඇස් බැමි වල තවමත් බොහෝ කෙස් කලූව පවතී. ඔහු එහි අතරින් පතර ඇති සුදු කෙස් ගසක් වැරෙන් ඇද්දේය. එය මහත් රිදුමක් දෙමින් කැඞී ආවේය වේදනාවට ඔහුට මහත් හයියෙන් කිමුහුම් කිහිපයක් ගියේය!

"ඒයි! කිමුහුම් යනවා නම් නාන්න එපා!" යැයි බිරිඳ මුළුතැන්ගෙයි සිට කෑගසනවා ඔහුට ඈතින් ඇසුනි. ඔහු වතුර කිහිපයකින් ඇඟ සෝදා ගෙන නිවෙසට පැමිණෙන විට බිරිඳ තේ කොප්පයක් සකසා තිබුනි. ඇල් වෙන්නට ගිය තේ කොප්පය මදක් එක හුස්මට බී ඉස්තොප්පුවට යනවාත් සමඟ කිසිවෙකු නිවස දෙසට එනු ඔහු දීටීය. විවාදයක් නැත පියතිලක විය යුතුය. ඔහු සිනා මුසු මුහුණින් ඉදිරියට පැමිණියේය අමුත්තා හොඳින් ළඟා වු පසු තිලකරත්නගේ මුහුණේ වු සිනාව අතුරුදහන් විය. ඒ වෙනුවට මුහුණ අඳුරු විය විශ්මයාර්ථයක් නැගුණු මුහුණ තිගැස්සුනු ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කලේය.

"උ- උඹ . . . !?" තිලකරත්න මිමුනුවේය.

"ඔව්- මම මම පියතිලක . . . . !"

මීට වසර කිහිපයකට පෙර දක්නට ලැබුණු කඩවසම් බව ඔහු කෙරෙන් මිදී නොපෙනන ඈතක ගොස්ය. කොණ්ඩය වැවී නළලත වසාගෙන ඇති මුහුණ ගිලා බැස හකු පාඩා කම්මුල් ඉරා ගෙන ඉදිරියට එන බවක් පෙනුනි. ඇස් දෙක කුඩා ගුලි දෙකක් සේ  මුහුණේ සෑහෙන ඇතුලින් පිහිටා තිබුනි. ඒවා ඊයම් ගුලි දෙකක් සේ දිලිසුනි. දැලි රැවුලින් මුහුණ තෙල්පාට විය. ඉදිරිපස දතක් අහිමි වී ගොස්ය. නහය සිහින් වී ඇත දෙපසින් වල ගැසී තිබුනි. උඩුරැවුලේ ගස් තොල පසුකොට කට ඇතුලටම ගොස්ය. දත් දෙපල කහ පැහැගැන්ව  තිබුනි. අළු පාට හෝ අඳුරු නිල් හෝ කොල පැහැති කමිසයක් හැඳ සිටියේය. එය දහ දියෙන් ඇඟට ඇලීගොස්ය. ඇතුලට ඇඳ තිබුනු කිලිටි බැනියමේ කරේ පළමු බොත්තම ගැලවුනු කමිස කර තුලින් පෙනෙයි. කරේ කිලිටි වී කලූ පාටට හුරුවු ඇප නූලක්ද එහි එල්ලූනු තැලූනු දුර්වල සුරයක්ද වේ. සුරයේ තැලූනු තැන් වල පල්මානික්කම් පිරී කොල පැහැති විය. අත් දෙක නවා ගෙනය කමිස සාක්කුවේ කොලකෑලි පිරී පවතී. ඒ අතරින් කුණු බැඳුනු පනාවක දැති කිහිපයක්ද දැක්වේ. කමිසයේ ඉදිරිප බොත්තම් පේලියේ බොත්තම් දෙකක් කමිසයේ පාටට නොගැලපුනි. කමිසයේ කොලරයේ නැවුම ළඟින් දිගටම ඉරීගොස් ඇතුලට යෙදු ඇතිලි රෙදි සුදු පාටින් පෙනේ. කොලරයේ තියුණු කොන මොට වී ඉහළට නැවී පැවතුනි. උඩින් දමා තිබුනු කමිසය; කලිසමේ සෑහෙන ප‍්‍රමාණයක් වසා දමාය. කලිසම් කකුල්වල උඩ කොටස නූල් ඇදී ඇත. එය බොහෝ සෙයින් කිලිටි වී ඇති වගක් පෙනුනි. එහි එක් තැනක සිගරැට්ටුවකට පිළිස්සුනේ යැයි සිතිය හැකි සිදුරකි කලිසම ඔහුට බොහෝසෙයින් විශාල බවක් ඉසිලීය. කලිසම් කකුල්ද කමිසයේ අත් මෙන් දෙතුන් වරක් නවා ගෙනය. සෙරෙප්පු දැමු කකුල් දූවිලි වැදී අඳුරු වෙලාය. නියපොතු දිගටම වැවී තිබුනි. ඇඟිලි ගැටෙන ස්ථානය සෙරෙප්පුවේ හෑරී ගොස්ය තිලකරත්න පියතිලකගේ ඔලූවේ සිට දෙපතුල තෙක් එක බැල්මකට හසු කර ගෙනය ඔහුට එකවරම ඔරලෝසුව මතක් විය!

"කෝ ඔරලෝසුව . . . . . ?'

"උගස් තියලා . . . . !"

"සින්න වෙලාද . . . . . !?"

"වෙන්න ඇති . . . . . . !

"අපරාදේ . . . . . . !"

තිලකරත්නට තමා ඇසු ගොන් ප‍්‍රශ්න වැලේම එල්ලී දිවි නසා ගන්නට සිතුනි. තමාට මීට වඩා අහන්න යමක් නැද්දයි ඔහුගේ සිතට ආවේය.

තවමත් පියතිලක දොර කඩය!

"වරෙං! වරෙං . . !!"

පියතිලක නිවස තුලම කැඳවූ ඔහුගේ වත ගොත විමසන්නට පටන්ගති. තම වෘත්තිය සමිතිය; පසු ගිය මහා වැඩ වර්ජනයේදී වර්ජනය කිරීමට ගත් තීරණය මත එයට සහභාගි වු පියතිලකගේ රැකියාව අහිමි වී ඇත! තම විවාහ මංගල්‍යයට දින ගණනක් තිබියදී සිදු වු මෙම අවාසනාවන්ත සිදුවීම නිසා විවාහ කල් දැමු ඔහු වෙතින් මෙවන විට සියලූ දේ අහිමිව ගොස්ය! සහකාරිය වෙනකෙකු සමඟ විවාහ වී ඇත! පියා හා මව ඔත්පලය.  නිවස ගරා වැටී ඇත. රැකියාවක් නැත. තම ඇදුම රෝගය උත්සන්න වී ඇත.

 මේ ඔහුගේ කථාවේ සාරාංශයයි.

තිලකරත්නගේ ඇස් තෙමී යනු ඔහුට දැනුනි. ඔහුට එය තම බිරිඳගෙන් සඟවා ගන්නටත් මිතුරාට දක්වන්නටත් වුවමනා විය. පියතිලකගේ කටහඬ දුබලවී ගොස්ය. පසුගිය වකවානුවේ තමා මෙන්ම රැකියා කිහිපයක් කලමුත් එසේ රැකියාව මඟහැරමින් දුව ඇවිදින්නට තරම් ශාරිරක හෝ මානසික ශක්තියක් පියතිලකට නැති බව තිලකරත්නට පැහැදිලිය. පාසැලේ අවසාන කාලපරිච්ඡේදයෙහි තම ඩෙස්කුවට සෙමෙන් තට්ටු කරමින් මොහොමඩ් රෆී ගායනාකල "සුහානි රාත්" ගීතය පියතිලක ලයාන්විත ස්වරයෙන් ගැයුවේ මොනතරම් මිහිරියාවකින්ද? ඒ ගීතය ඇසෙද්දී මහා මූසල බවකින් තම සිත වෙලාගත් අයුරු තිලකරත්නට නැවතත් දැනෙන්නට විය. අපි හැමෝම මහා අසරණයෝ ටිකක් යැයි තිලකරත්නට සිතුනි!

ඉතිං මොනවද මචං කෙරෙන්න  ඕන . . . . ?

තිලකරත්නට එසේ ඇසුනේ ඉබේටම වාගේය. ඇත්තෙන්ම තරාදියක දෙකෙලවර ඇති තරාදි තට්ටු දෙකක් සේ ඔවුන් ජිවිතයේ එල්ලී සිටී එක් තරාදි තට්ටුවක් පහළ බසින්නේ ජිවිතයේ ඇති අනේක විදි බර නිසාමය. අනෙක් තරාදි තට්ටුව ඉහළ යන්නේ එහි කිසිවක් නොමැති නිසාය. එය හිස්ව ගොස් ඇති නිසාය. තිලකරත්න තම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය ආහාර ඇඳුම් පැළඳුම් යන මේ අනේක විධි බර නිසා තෙරපී සිටීයි. පහළ බසින තරාදි තැටියට ඉහළ නගින තරාදි තැටියටවත් ඔවුනොවුන්ගේ ස්ථාවරයක් රඳවා ගැනීම සඳහා කල හැකි උපකාරයක් නොමැත. ඔවුන්ට කල හැක්කේ ඔවුනොවුන් වෙනුවෙන් දුක් වීමට පමණි.

පියතිලක ඔහුට ජිවත් වීමට මාර්ගයක් නොමැති බව නියමිත ඉලක්කයක් බලාපොරොත්තුවක් නොමැතිව අයාලේයන තම ජිවිතය තමා කුඩා කල සිට හදා වඩා දැන් මහළු වයසේ අසරණව සිටිනා දෙමව්පියන්ගේ අසරණ බව යන මේ කරණු කාරණා නිසා ජිවිතය පිළිබඳ හිස් බලාපොරොත්තු සමඟ බොල් අහසේ පය ගසන්නට තැනක් නොමැතිව කරකියා ගත නොහැකි තත්ත්වයකට වැටී ඇත.

තිලකරත්න තමාගෙන් අවශ්‍ය උදව්වක් ඉල්ලන මෙන් පැවසු වචන පියතිලකගේ දෙසවන තුල රැව්පිලිරැව් දුනි. ඒ වචන බොහෝ බර වැඩි යැයි ඔහුට සිතුනි. ඒවා තමාගේ හදවත් පතුලේ ඇහෙනු පියතිලකට දැනුනි. උගුර හිරවන ගතියක් දැනුනි තමා දවාලට තබා උදේටවත් හරියම් අහරක් නොගත් බව මතක් වෙත්ම මහත් ආත්මානුකම්පාවක්ද එකෙනෙහිම තියුණු කුස ගින්නක්ද ඔහුට දැනුනි. ඔහු වතුර වීදුරුවක් ඉල්ලා සිටියේය. වතුර වීදුරුවකුත් සීනි අඩු තේ කොප්පයකුත් ලද හේ තේ කොප්පය වේගයෙන් බී වතුර වීදුරුවෙන් සෙමෙන් තොල තෙමා ගත්තේය. ඔහුගේ දෙනෙත් ඔවුන් සිටිය කුඩා සාලයේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම දිව්වේය.

ඔහු ඉදිරියෙන්ම වු කිලිටි බිත්ති ඔරලෝසුවේ දුවිලි බැඳුනු වීදුරුව තුළින් වේලාව 2 කුත් ගණනක්. විය. පෙරවරුද පස්වරුද යැයි සිතිය නොහැක ඔරලෝසු මුහුණතේ වුයේ පැය කටුව පමණක් විය. එය 2 ඉලක්කම හා 3 ඉලක්කම අතර රැඳී පවතී ඔරලෝසුවේ බට්ටා භාවනායෝගීව සිටී එහි කිසියම් රූපයක් අලවා ඇතත් එය පැහැදිලි නැත. ඉතා ඉහළට නැගී බිත්ති මත සිංහල උලූ වහළ රැඳී තිබුනි එක් තැනක වීදුරු කැබැල්ලක් දමා තිබුනද එයින් ගලා ආ එළියක් නම් නොවීය. ඒ; එහි බැඳි දිය සෙවල නිසා නොව රාත්‍රියට හිරු රැස් නොමැති නිසාය. බිත්ති වටා පැන්සලකින් හා පාට කූරු වලින් ඇඳි හරඹ සටහන් විය. විකෘති රූප හා අකුරු එක උඩ එක ලියැවී තිබුනි. කාමරයේ එක කෙලවරක කැබිනට්ටුවක් විය. වීදුරු දොර පියන් නොමැති ඒ තුළ පැරණි අවර්ණ වී ගිය කඩදාසි හා ඉටිකොල මල් වගයක් විය. ඒ මත පැත්තක් මීයන් විසින් කා දැමුවා යැයි සැක කල හැකි පලූඳු කිහිපයක් සහිත පොල් ගෙඩියකින් සෑදු වඳුරෙකි. උගේ තනියට මැටි බල්ලෙකි බල්ලාගේ ඇහැ පුරා රතු කහ කොල නිල් වැනි වර්ණයන්ගෙන් පුල්ලි වැටීය. එක් අතක් කැඩී ඉරි තැලී ගොස්ය. පැරණි ත්‍රී රෝස් සිගරට් පෙට්ටි වලින් සැකසු නෙලූම් මලක් බිත්තියක එල්ලා ඇත. පුටු දෙකක් හා බංකු ලෑල්ලක් තැබුනු සාලයේ දොර අබියස දැමු ගොනි කැබැල්ල මත; කටුවන් කැලැල් ඇති බලූ මහල්ලෙක් ගුලිවී ඇත.

එකවරම ඌ නැගිට; සට සට ගා  කකුලෙන් පිට කසන්නට උත්සහ ගත්තේය. එය නොහැකි බව තේරුම් ගත් නිසාදෝ හොඳින් දෙකට නැවී රවුම්වී පිට විකාගෙන විකාගෙන ගොස් ඉන්පසු ගෝනිය ඉවත්කොට කිහිපවරක් වේගයෙන් පිඹ මිදුලට පැන නොපෙනී ගියේය. තිලකරත්න තමා ගැන මුලූ හදින්ම දුක්වන්නේ යැයි සිතුනු පියතිලකට තිලකරත්න ගැන දුක සිතුනි. එහෙත් තමා මීටත් වඩා අසරණනෙදෝයි සිතුනු විට සියුම් හීනමානයක හැඟිමක් සිතට ගලා ආවේය. එය සඟවා ගැනීමට හේ තමා විවාහ වන්නට ගිය කාන්තාව සතුවු දේපළ පිළිබඳ යමක් පැවසීය එය මෙතනට කිසිසේත්ම අදාළ නොවන නොගැළපෙන දෙයක් යැයි පියතිලකට මෙන්ම තිලකරත්නට සිතුනි!

මේ යකාට මේ තරම් දෙයක් වෙලත් තියෙන ආඩම්බරකම යැයි තිලකරත්නට සිතුනි සියුම් කේන්තියක්ද සිතට ආවේය. පියතිලක නිහඬවත්ම තිලකරත්නගේ සිතද සන්සුන් විය.

මචං තිලකේ මම පොඩි වැඩක් කරන්නයි හිතාගෙන ඉන්නේ.

පියතිලක නැවත කටහඬ අවදි කලේය

ඔහු නිවසේ සිට ආරම්භ කල හැකි කුඩා කර්මාන්තයක්වු කාඩ් බඩු ව්‍යාපාරයක් ගැන තිලකරත්නට පැහැදිලි කරන්නට විය. කාඩ් බඩු ව්‍යාපාරයක් යනු මිරිස් තුනපහ කහ නිල් කරදමුංගු කරාබුනැටි කොත්තමල්ලී වෙනිවැල් පස් පංගුව වැනි දේ කුඩා පොලිතීන් මලූවල බහා මුද්‍රා තබා තරමක් විශාල කාඩ් බෝඩ් එකක අලවා කඩවල් වලට විකිණීමයි එය ඉක්මනින් මුදල් උපයා ගත හැකි ව්‍යාපාරයකි.

එසේම එය ඉතාම සුළු මුල්‍ය ධනයකින් ආරම්භ කල හැකි ව්‍යාපාරයක්ද විය. එදිනෙදා ජිවනෝපාය සරිකර ගැනීමට කදිම ව්‍යාපාරයක් වුනු මෙය පියතිලකට බොහෝ සෙයින් ගැලපෙන්නක් විය. තම අභිනව ව්‍යාපාරික අදහස ගැන පියතිලක තිලකරත්නට සියලූ කාරණා පැහැදිලිය. අමුද්‍රව්‍ය ලබා ගන්නා ආකාරය ඒවා කුඩා ප‍්‍රමාණ වශයෙන් වෙන් කර ගෙන පොලිතීන් මලූ වල බහා කාඩ් බෝඩ් ලෑල්ල සකසා ගන්නා ආකාරය යනාදී සියලූම තොරතුරු ඒ අතරතුර විය.

පියතිලක තම ව්‍යාපාරය ගැන කරුණු කාරණා කියනා තුරු තිලකරත්නගේ සිත බොහෝ කලබල ලෙස ඔබ මොබ දිව්වේය. පියතිලක තම ව්‍යාපාරය ආරම්භ කිරීමට මුදල් ආධාරයක් බලාපොරොත්තුව මේ ගැන පැමිණ ඇත්නම් තමා කුමක් කරන්නේ දැයි ඔහුගේ සිත ඔහුගෙන්ම විමසීය. මේ දිනවල තමා දිවා ආහාරය පවා අමතක කොට ඇත්තේ ආර්ථික වශයෙන් දැනට වැටී ඇති පතුලක් නොපෙනෙන ආගාධයකට බැවින් දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනික වියදම් ගෙදර වියදම් හාල් පොල් සීනි තේ කොල බස් ගාස්තු ණය තුරුස් පොලී උකසට තබා තවම සින්න නොවී ඉතිරිව ඇති බිරිඳගේ අරුංගල් ජෝඩුව මේ සියල්ලම තිලකරත්නගේ හිස වටා භ‍්‍රමණය වන්නට විය.

මොකක්ද මේ ජිවිතේ යැයි ඔහුට සිතුනි උකස් තියන්නට විකුණන්ට තමාගේ යැයි තව ඉතිරිව ඇත්තේ අතපය හතර සහ ජීවිතය පමණි. ඒත් ඒවාත් තමාට සින්නක්කර හිමි නැත ඒවා පවා තමාට හිමි වන්නේ තමාගේ ප‍්‍රාණභූක්තියෙන් අනතුරුවය. මැරෙනතෙක් තම ජිවිතය තමාගේ බිරිඳගේ හා දරුමල්ලන්ගේය. තම ජිවිතය උගස් තියන්නටත් ගේ විකුනන්නටත් හිමිකාරත්වයත් ඇත්තේ ඔවුන්ටය. ඔවුන් වෙනුවෙන් තමා ජිවත් විය යුතුය. දහදිය හෙලිය යුතුය මුදල් ඉපයිය යුතුය. ඔවුන් ජිවත් කල යුතුය. තම ජිවිතයේ පවා අයිතිය තමා සතු වන්නේ තමා මිය ගියාට පසුවය!

පියතිලක බොහෝ උද්යෝගයෙන් යුතුව ව්‍යාපාරය ගැන අලෙවිය ගැන තොරතෝංචියක් නැතිව කියවයි තම මිතුරාගේ සිත එයින් බොහෝ දුර ගොස් ඇති බව පියතිලකට තේරුම් ගියේය. 

මචං මට දැන් උඹෙන් කෙරෙන්න  ඕනෑ උදව් දෙකක් තියෙනවා එකක් තමයි පලමු කාඩ් එක අලෙවි කරන්න හොඳ මනුස්සයෙක් හොයා ගන්න  ඕනෑ. අනෙක තමයි රුපියල් දෙසිය පනහක් විතර හොයලා දෙන එක මම මාසයකින් කොහොම හරි හොයලා දෙන්නම්.

තිලකරත්න නිරුත්තර විය ව්‍යාපාරය ආරම්භ කිරීමට වාසනාවන්ත පුද්ගලයෙකු සොයා ගැනීම හා රුපියල් දෙසිය පනහක් සොයා දීම ඔහුට දැනට ඇති අභියෝග දෙකය! තමාත් පියතිලකත් හැර මේ ලෝකයේ සිටින අනෙකුත් සියලූම මිනිසුන් වාසනාවන්ත යැයි ඔහුට සිතුනි එහෙත් මෙවැනි කටයුත්තකදි ඊට සහභාගි කර ගත යුත්තේ උත්සහවන්ත වාසනාවන්ත ත්‍යාගශිලි ධනවත් සමාජයේ පිළිගැනීමක් ඇති අයෙකි ඔහු තවත් ව්‍යාපාරිකයෙක් නම් වැඩේ අතිශයින්ම සාර්ථකය!

පියතිලක තිලකරත්න දෙස දෑස් දල්වා බලා සිටියි තිලකරත්න කල්පනාවේ නිමග්නවය ඔහු වාඩි වී සිටි පුටුවේම හිඳ තම වම් අතින් නළල් තලය හා හිස අත ගාමින් සිටී හිස අතට බර වෙලාය. දෑස් වැසී ඇත. එම අතෙහි වැල මිටට ඔහු හැඳ සිටි සරමේ ගැටය පහතට තෙරපී ඇත. දෙපා පුටුවේ ඉදිරිපස කකුල් දෙක අතරය ඒවායේ ඇඟිලි පමණක් පොළවේ ගෑවී පවතී. වම් පස නිසොල්මනේය දකුණු පස වේගයෙන් ඉහළ පහළ සෙලවේ එම පයෙහි කෙණ්ඩය පුටු කකුලට තෙරපීය. දකූණු විලූඹ හා ගැටෙන වම් පස සෙමෙන් සෙලවේ එක් එක් රිද්මයට අනෙක් අතෙහි ඇඟිලි වම් ඇලය මත රඟදේ. ඒ තිලකරත්න සිතන ආකාරයයි එකවරම ඔහුගේ සියලූ චලන නැවතිනි තත්ත්පර කිහිපයක් එසේම සිට පළමුව දෑස් විවෘත විය.  නිදහස් වුනු හිස දෙසට දිගවී නැවතී ඇත එයින් ශබ්ද එහි දබරැඟිල්ල මදක් ඉහළට එස වී ඇත අත පියතිලක දෙසටය.

"හරි ඉන්නවා වැඩෙට නියම කෙනෙක්! වැඩෙට හරියටම හරි!!" තිලකරත්නගේ ඇස් බැමි විදුලි කොටස් ඉහළට ගොස් පහළට වැටුනි දෑස් දිලිසිනි මුහුණේ ජයග‍්‍රාහී සිනාවකි කිසිවෙකු දවස පුරාම තිලකරත්න දෙස විමසිල්ලෙන් සිටියා නම් මේ තරම් සන්තෝෂයෙන් සිටි තවත් වේලාවක් නැහැයි ඔහුට සිතෙනු ඇත.

කවුද?

ඇයි බං අපේ සිරිපාලයා වමත එසවී තරමක් ඉහළට එසවී වමතටත් ඉදිරියත් අතර දිසාවක් දැක්වෙයි

සිරිපාලගේ නිවෙස හා ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය වෙළඳ සැල පිහිටියේ තිලකරත්න විසින් දැක්වුනු දිසාවටම අංශක අනුවක් දකුණු දෙසටය නමුදු එම දිසාවට අත එස වුවෙත් ඉබෙටම මෙනි.

"සිරිපාල . . . ?" මුහුණුට ප‍්‍රශ්නාර්ථයක් නගා ගත්වනම පියතිලක තිලකරත්න දෙස නළල රැලි කර ගත් වනම බැලූවේය නළලට වැටී තිබුනු කොන්ඩයෙන් නළල බොහෝ සේ වැසී ගියේය.

"ඔව් අපේ සිරිපාල ඩී ඩී . . . ?" ඩී ඩී යනු දෙවුන්දරගේ දොන් යන්නයි එම අකුරු දෙක පියතිලකගේ මතකය අවදි කරන්නට සෑහුනේය!

"ඔව් ඩී ඩී ඉතිං . . . ?" පියතිලකගේ ඇස් දිලිසුනි.

"ඇයි මචං උගෙනේ ඔය ඉස්සරහා තියෙන සිමෙන්ති බඩු කඩේ . . . !"

තිලකරත්න සිරිපාල ගැන හා ඔහුගේ ව්‍යාපාර නාමය ගැන සියලූ විස්තර පියතිලකට පැහැදිලි කලේ නොනවත්වා එක දිගටය!

පියතිලකට තමා පෙරටත් වඩා අසරණ යැයි සිතිනි ඒ තමා සමඟ එකට සිටි පාසැල් මිතුරා සිරිපාල හා තමා අතර ඇති කිසිඳු දිනෙක පෑහිය නොහැකි  පරතරය ගැන සිතුනු බැවිනි.

සිරිපාලගේ දියුණුවේ මුල් පියවර ගැන නිවැරදි වැටහීමක් තිලකරත්නටද නොතිබුනි. ඔහු කල කැපවීම ගැන දන්නේ සිරිපාල පමණක් බැවින් පියතිලක හා තිලකරත්න දෙදෙනාම සිතුවේ මේ සියලූ දේට ප‍්‍රධාන හේතුව වෙලාව කියාය ගුවන් විදුලියෙන් කියැවෙන වෙලාව නොව උපන් වෙලාවය!

"ඌ වැඬේ කරලා දෙයිද .  .  . ?"

"මොනවද මේ කථා . . . . ?" පියතිලකගේ ප‍්‍රශ්නය අසා ඉවර වන්නට ප‍්‍රථමයෙන් තිලකරත්න සිහින් හඬින් කෑ ගැසුවේය.

අනේ මචං ලොකු දෙයක් හෙටම කියපං මම එන්නම් හෙට නෙවේ අනිද්දට සිරිපාලට කථා කරන්න මෙහෙම හරි නැහැනෙ පියතිලක තමාගේ ඇඳුම් දෙසට අත දිගු කරමින්ම කීවේය

 "ඕන්නෑ මචං කවද්ද ඔය දවස . . . . . ?"

" . . . . විසි පහ . . . . !  සඳුදා දවසක් . . . . !"

"සඳුදා . . . . . . . ?"

සඳුදා ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැනීමට එතරම් හොඳ දවසක් නොවන බව බොහෝ ව්‍යාපාරිකයින්ගේ අදහසය. ඔහු ඒ බව හොඳින් දන්නේ බොහෝ කඩ සාප්පු සඳුදා දින වල වසා තබන බැවිනි එහෙත් ඒ වගක් පියතිලකට පෙන්නුම් කිරීම ඒ තරම් හොඳ දෙයක් නොවන බව තිලකරත්නට සිතුනි.

" ඔව් සඳුදා . . ! එන සඳුදා නොවේ ඊළඟ සඳුදා . . . . !"

"උඹ එන්න  ඕන නෑ . . ! උඹ උඹේ වැඩක් කර ගනින්කෝ රස්තියාදු වෙන්නේ නැතුව! මම ඒ වැඞ් හරියටම කරලා කියන්නම්. . .  !" 

"මචං අනෙක් වැඩේ . . . . !"  පියතිලක ඒ විමසුවේ රුපියල් 250 ගැනය. මේ වේලාවේ ඒක නොවැසුවා නම් වඩා හොඳ යැයි පියතිලකට මෙන්ම තිලකරත්නට සිතුනි. එහෙත් එන 25 වන විට ගෙවන්නට ඇති ලයිට් බිල ගෙවිය යුතු අවසාන දිනය ලෙස දක්වා ඒවා ඇති ලිපිය පියතිලක තම කමිස සාක්කුවෙන් එළියට අදින විට තිලකරත්නගේ ව්‍යාකූල වු සිත තරමක් සංසුන් වෙලාය.

"250 නෙ ? උඹට දැන් මේ කාඩ් බඩු වැඩේ සිරිපාලට අලෙවි කලාට 250ට 300ක් උගෙන් ලැබෙවිනෙ මචං . . . . ! තිලකරත්න දැනමුත්තෙකු ලෙස පැවසීය. පියතිලක සිනාසෙමින් බිම බැලීය ඒ සිනාව තුල සන්තෝෂයක් මෙන්ම ලැජ්ජාවක්ද ඇති විය.

ඉක්බිති පියතිලක අඳුරේ නොපෙනී ගියේය. තවත් බොහෝ වෙලාවක් තිලකරත්න පැරණි පුටුවට බරදී සිට කුස්සිය දෙසට පැමිණියේය. තිලකරත්නට ඉන්පසු යෙදුනේ ඉතාමත් වැඩ බහුල දින කිහිපයකි. ඔහුට පෑන් වෙළඳාම අප‍්‍රසන්නය. ඒ අතරතුරේදී ඔහුට බයිසිකලයකින් තලගුලි විකුණන වෙළෙන්දෙකු හමුවිය. තිලකරත්නද තලගුලි විකුණීම පටන් ගනී. අනුන්ගේ බයිසිකලයක, අනුන්ගේ පෙට්ටියක, අනුන්ගේ තලගුලි රැගෙන ගොස් ඔහු විකුණයි. එය තරමක් ලාභදායි ව්‍යාපාරයකි. ඔහු දිනකට සැතපුම් 40-50 ක් දුරක් පදී. ගෙදර පැමිණි පසු ඔහුගේ බිරිඳ ගොරක තැම්බු වතුරින් ඔහුගේ දෙපා තවයි. ගොරකා වතුරින් නොව තම බිරිඳගේ සෙනෙහසින් ඔහුට ලැබෙන සුවය පසුදිනද බයිසිකලය පැදීමට සිතට දිරි දේ. දරුවන්ගේ සිනාමුසු මුහුනු ඇඟට ශක්තිය ලබාදේ දරු පෙම යනු මෙය විය යුතුය!

හදිස්සියේ 20 වනදා ඔහුට පියතිලක වෙනුවෙන් සිරිපාල හා එකතුව 25 වන දින උදයේ ඉටු කිරීමට ඇති වැදගත් දේ මතක් විය. ඔහු වහාම එදින හවස සිරිපාල හමුවීමට ගියේය. එදින ඔහු මුණ ගැසීමට නොහැකි විය පසු දින උදයේම ඔහු හමුවීමට ගිය තිලකරත්නට බලවත් උත්සහයෙන් සිනහ වන සිරිපාල දැක ගන්නට ලැබුනි. 100% ක් ව්‍යාජ වු ඒ සිනාහව මොන තරම් අප‍්‍රසන්න දැයි තිලකරත්නට සිතුනි

"මචං . . . . . මම මේ ආවේ . . . . . ?"

"ඈ . . . . . . . ?"

තිලකරත්න ආ කාරණාව පහදා දීමට පළමුව සිරිපාල ඈනුමක් ඇරමින්ම ඈ ගෑවේය!

තමා "මචං" කියපු එක මෙතනට නොගැලපේ යැයි ඔහුට සිතුනු නිසාදෝ දෙවන වර ඔහු සිරිපාල ඇමතුවේ මුදලාලි කියාය. ආ කාරණාව අකුරක් නෑරම විස්තර කොට ආ ගිය තොරතුරු කථා කිරීමට පැමිණි තිලකරත්නට සම්පූර්ණ කථාව් සංක්ෂිප්තයද යන්තමින් කියා ගන්නට හැකි වුයේ දෙතුන් වරක් පැටලීමෙන් අනතුරුවය.

"ඉතිං . . . . . . ?"  ඕනෑවට එපාවට සිරිපාල ඇසුවේය

අවසානයේ දී තිලකරත්න ලබන 25 වන දින පියතිලකගේ කාඩ් බෝඩ් ව්‍යාපාරය අලෙවි කරන මෙන් ඉල්ලා සිටිමින් කථාව නිම කරන්නටත් ප‍්‍රථම කපටි සිනාවක් පෑ සිනාවක් පෑ  සිරිපාල;

"අනේ දැන මම ඒ වැඩ කරන්නේ නෑනේ . . . . " කීවේ නිදිමත ගතියෙනි.

"එහෙම කරන්න එපා අපේ යාළුවානේ . . . . "

"කවුද ඔය මට හරියට මතකයක් නෑනේ . . . . ?" සිරිපාල නළලත රැලි ගන්වමින් විපිළිසර විය තිලකරත්නගේ ඇවටිල්ල නිසාම අකැමැත්තෙන් වුවද මේ කාරණාවට සිරිපාල අවසානයේ කැමති විය තවත් දින කිහිපයක් ගෙවී ගියේය. එළඹුනේ 24 වන දින සන්ධ්‍යාවයි සිරිපාලට මෙය නැවත මතක් කල යුතු නිසාම තිලකරත්න ඉක්මනින් ගෙදර පැමිණුනි ඇඟපත සෝදා තිලකරත්න සෙමෙන් සෙමෙන් සිරිපාලලාගේ ගෙදරට ගියේය සිරිපාල ගෙදර නොමැත සිරිපාලගේ බිරිඳ යැයි කිව හැකි යෝධ ගැහැනියක් ඉදිරියට ආවාය!

" මුදලාලි මහත්තයා නෑනේ . . . .!" මූණ දියාරු කර ගෙන කී ඇය ගේ තුලට යාමට සැරසුනි

"අද  කීය වෙයිද දන්නේ නෑ එනකොට . . . . . . . ?"

"අද නෙවෙ හෙටවත් එයිද දන්නේ නෑ . . . . . !"

සිරිපාල දුර බැහැර ගමන් යන්නේ තම ලොරියකින් හෝ වෑන් රියෙනි. ඒ සියලූ වාහන දකින්නට ඇති බැවින් මෙම ප‍්‍රකාශය එතරම් පිළිගත හැකි එකක් නොවන බව තිලකරත්නට සිතුනි.

"වෑන් එක නම් තියෙනවා . . . . . !" තිලකරත්නට ඉබේටම වාගේ කියැවිනි. සිරිපාලගේ බිරිඳ තිලකරත්න දෙස රවා බැලූවාය. තමා පැවසුවේ අනවශ්‍ය දෙයක් යැයි ඔහුට සිතුනි.

"කමක් නැහැ හෙට උදේ එයි මහත්තයා හමුවෙන්න තව කෙනෙක් . . ! එයාට රුපියල් 250 ක් විතර දීලා ඒ මනුස්සයාගේ කාඩ් බඩු බිස්නස් එක අලෙවි කරන්නට පුළුවන්ද මේ නෝනට . . . . . ? තිලකරත්න ඉතාමත් අසරණ විදිහට විචාලේය.

"කොහේ තියෙන දෙසිය පනහක්ද . . . ?" ගැහැනිය කේන්තියෙන් මෙන් ඇසීය

"ආ . . ඒක මම ගෙනත් දෙන්නම් . . . !" තිලකරත්නට ඉබේටම වාගේ කියැවිනි

" . . බලමු . . ! ගේනවකො බලන්න . . . . !"

තිලකරත්න ආපසු හැරිනි "හොඳ වෙලාවට ගිය සතියේ තල කැරලි වල සල්ලි පියව්වේ නැත්තේ!" යැයි සිතමින් තිලකරත්න සෙමෙන් සෙමෙන් තම නිවෙස දෙසට පය එසවීය.

කවුරුන් විසින් හෝ ව්‍යාපාර අලෙවි කරනවාට වඩා මෙම අවස්ථාවේදී රුපියල් 250 වැදගත් බව තිලකරත්නට මතක් විය පියතිලකගේ අහිංසක මුහුණ ඔහුට මතක් විය මේ සම්බන්ධව කිසිදු සැකයකින් තොරව තමා පොරොන්දු වු ආකාරය හා ඔහු ලැඡ්ජාව මිශ‍්‍ර සංතෝෂයකින් සිනහ වු හැටි තිලකරත්නට මැවී පෙනෙන්ට විය.

සුපුරුදු අහිංසක සිනහවක් තිලකරත්නගේ මුහුණ එකළු කරමින් ඇඳී ගියේය.
බිම බලාගෙන ආපසු සිය නිවසට ගමන් ගන්නා ඔහු සිනා සුනේ මිහි කත සමගය!

"මොකද මංදා මේ මනුස්සයට වෙලා තියෙන්නේ? තනියම හිනා වෙවී!?"
තිලකරත්නගේ බිරිඳ "සිරී" තනිවම තමන්ටම කියා ගත්තීය!


Friday, June 28, 2024

287. හේමාවෝ අප අත හැර ගියාය . . !


මා මීට පෙර ලියන ලද "පිට කෝට්ටේ ඒ කාලේ 1" සහ "පිට කෝට්ටේ ඒකාලේ 2" යන ලිපි වලම දිගුවක් ලෙස මේ කථාවත්; ඔබ කියවාවි!

මා පිටකෝට්ටෙට සේන්දු වෙන්නේ මාගේ හිතාදර මිතුරු ඒ. ආර්. කුලසිංහ නිසාම මයි. කුලේ මාත් එක්ක ඉස්කෝලේ 8 පන්තියේ සිටම එකට සිටි අයෙක්. ඔහු ගැන මම "සුගත්, කුලසිංහ සහ මම" යන ලිපියේ ලියා ඇත.

පාසලේ; 8B පන්තියේ සිට 9E පන්තියටත් අප ආවේ එකටමයි. 10E පන්තිය කියන්නේ 9E පන්තියේම දිගුවක් නිසා ඒ අවුරුද්දත් අපි හිටියේ එකටම - එක දිගට අවුරුදු 3ක්.

කුලසිංහ පාසලට පැමිණියේ පිටකෝට්ටේ සිට. 

ඒනිසාම මරදානේ නැවතී පාසලට පැමිණි මා; කුලේ නිසාම පිට කෝට්ටේට ආවා කීවොත් නිවැරදියි.

පිටකෝට්ටේට පැමිණ මා නවාතැන් ගත්තේ 560 බංගලා හංදිය පිටකෝට්ටේ ලිපිනයේ. නිවස අයිතිව තිබුනේ අපේ පාසලේ ගුරු මහත්මියකට. ඒ සුමනරත්න ටීචර්ට.

සුමනරත්න ටීචර්ගේ පුතා නාරද.

එකල බොහෝම අහිංසක කුලෑටි චරිතයක්. කතා කලේත් බොහෝම සෙමෙන් කාටවත් ඇහෙන නෑහෙන ගානට. නාරදගේ ලොකු අක්කා බඳින්න ඒ ගෙදරට අනුර ප්‍රියදර්ශණ යාපා උන්නැහැ ගෑටුවෙත් ඔය කාලෙමයි.

මගේ මතකය නිවැරදිනම් යාපා නීතීඥ්ඥයා පෙරකදෝරු වැඩ ඉගෙන ගත්තේ නාරදලගෙ තාත්තාගෙන්. 

උන්නැහැ තමයි ඒකාලේ; වැඩිම ඔප්පු ගනනක් ලියපු නොතාරිස් ලෙස කප් ගසා සිටියේ.

නාරද පසු කලෙක ලේක් හවුසියේ ලොකු පුටුවකට බර උනේ අනුර ප්‍රියදර්ශණ යාපා ජන මාධ්‍ය ඇමතිව සිටි කාලේ උනත් ඒ ගැන කුකුසක් ඇති කර නොගන්නා ලෙස මා ඉල්ලමි. අනුර;  තෙල් ඇමතිවූ අතර නාරදගේ බිරිඳ එහි නීති නිළධාරිණිය වූයේ නම් ඇයගේ දක්ෂතාවයට බවයි තතු දත්තෝ පවසන්නේ. මාගේ මතකය නිවැරදිනම් ඇය පත්වන්නේ ඇමතිට පෙර බවයි මට මතක!

560 නිවස පිහිටා තිබුනේ කෝට්ටේ ප්‍රධාන පාරෙන්  හා බංගලා හංදියෙන් බැද්දගාන දෙසට දිවුනු පාරෙන් ලඟාවිය හැකි ලෙස. ප්‍රධාන පාරේ සිට මීටර 25ක් පමණ කුඩා පෞද්ගලික පාරක ඇවිද යායුතුව ඇති අතර බැද්දගාන පාරට යාබදවයි.

නාරදගේ පියාගේ (හෝ මවගේ) අම්මා හෙවත් ආච්චි සිටියේත් එම නිවසේමයි. ඇය තරමක විශාල දේහයකට හිමිකම් කියන ලද ස්ත්‍රියක්. ඇන්දේ රෙද්ද සහ හැට්ටය!

ඇයගේ මුල් ගෙවල් පිහිටා තිබී ඇත්තේ මහගම සේකර කලා කරුවාගේ නිවසට යාබදව.

වරක් නාරදගේ පොඩි අක්කා ඒ පිළිබඳව මාහට පවසා ඔන්න බලන්න, අහගෙන ඉන්නකෝ කියා මහගම සේකර පිළිබඳව ආච්චිට ඇසෙන සේ මාහට යමක් පවසයි.

"මල්ලි; මහගම සේකර ඉඳලා තියෙන්නේ මේ ආච්චිලාගේ ගෙවල් කිට්ටුවනේ!"

"ඇත්තද ආච්චි!?" මා විමසයි.

"කවුද මහගමයද!? ඕකුං රදව් නේ!?" ආච්චි රටක් වටිනා ශ්‍රේෂ්ඨ කලාකරුවා පිළිබඳව කියන්නට පටන් ගනී. ඒ මම සේකර පිළිබඳ ඒ මැහැල්ලගෙන් විමසූ පළමු හා අවසන් අවස්ථාව විය!

මේ මොනවා කිව්වත් මා එම නිවසේ සිටියේ මාස කිහිපයක් පමණයි!

ඒ කොහොම උනත් නාරදලාගේ ගෙදර මාහට ඒතම් ප්‍රිය මනාප තැනක් නම් උනේ නෑ.

එයාලටත් මා; ඒ තරම් ප්‍රියමනාප අයෙක් ලෙස නොවන්නට ඇති. 

මා නාරදලාගේ නිවසින් එළියට එන විට යන්නට එහෙමට කියා තැනක් නොතිබුනේය.

මා කුලේව හඳුනාගන්නා කාලයේ  කුලේ, ඔහුගේ ලොකු අක්කා සහ පොඩි අක්කා ජීවත් වූයේ බංගලා හංදියට කිලෝ මීටරයක් පමණ එපිටින්; එපිටමුල්ල පාර ඉදිරියේ වූ ව්‍යාපාරික නිවසක පසු භාගයේය.

ඔවුන් ගැනද වචනයක් ලිවිය යුතුමය. එම නිවසේ පිරිමි දරුවන් දෙදෙනෙකු හා ඊට මැදිව දියණියක් සිටියාය. ඇය අපගේ සමවයසේ වූ අතර නම තුසිතාය!

වැඩිමහළු තරුණයා වසන්ත වූ අතර බාලයා තේමිය පසු කලෙක මෝටර්සයිකල් අනතුරකින් මෙලොව හැර ගියේය.

මෙම නිවසේ වූ ව්‍යාපාරය කුඩා හාර්ඩ්වෙයාර් පොඩ්ඩකි!

සිමෙන්ති කොට්ටයක් දෙකක්, හුනු මිටි තුන හතරක්, කලවමේ ඇන රාත්තල් හතර පහක් එහි විය. වහලයේ ලනු කැරළි කිහිපයක් අව්වට වේලෙමින් පැවතුනි.

මිදුලේ අයිනකට වන්නට මුළු ගැන්වී ඇති මැටල් කියුබ් එකකට; වැළි කියුබ් එකහමාරක් දෙකක් තනි රැක්කාය.

මෙහි විකුණන්නට තැබූ "පෝර්ට්ලන්ඩ්" සිමෙන්ති නිසාම තුසිතාට වැදී තිබුනු කාර්ඩ් එක "පොර්ට්ලන්ඩ්" විය.

කුලේගේ හිතේ පොර්ට්ලන්ඩ් පිළිබඳව කොලොප්පු ස්වල්පයක් තිබුනද එය කොන්ක්‍රීට් එකක් දක්වා වැඩි දියුණු කරගන්නා ආකාරය කුලේ දැන නොසිටියේය. 

ඒවාට නිබඳ අත් උදව් කකුල් උදව් අදහස් යෝජනා අප වෙතින් කුලේට සැපයූවද කුලේ තම ගොළුබෙළි කටු ජීවිතය වෙනස් කර ගැනීමට උනන්දු නොවීය!

කුමණ හේතුවක් නිසා හෝ කුලේ සහ ඔහුගේ සොයුරියෝ එතැනින් මීටර 100ක් පමණ මෙපිටින් තිබුනු නිවසකට ගාල් වූයේත් මේ කාලයේදීම වගෙයි මතක. ඒ 585B ප්‍රධාන පාර පිටකෝට්ටේ ලිපිනයට.

මෙම නිවස පිහිටා තිබුනේ නවීන නිවසක් පසු පස.

නවීන නිවසේ සිටි අය එම නිවස සාදන කාල්යේදි ජීවත්වූ තාවකාලික නිවස මේ වන විට කොටස්  තුනක් ලෙසට වෙන් කොට  කුළියට දී තිබුනි. එම නිවස එනම් තාවකාලික නිවස උළු සෙවිළි කොට ලෑලි වලින් ආවරණය කොට තිබුනි!

එහි ඉදිරිපස තරුණ යුවලක් කුඩා දරුවෙකු සමගද අනෙක් පස කුලේලා ද සිටි අතර මෙම කොටස් දෙකට මැදිව පිහිටි කුඩා කාමරය මාගේ ඊළඟ නැවතුම් පොළ විය.

ඉදිරිපස නිවසේ සිටියේ ලක්ෂ්මන් ද සිල්වා මහතාත් හේමලතා ජයවීර මහත්මියත්ය. ඔවුනට දරුවන් සිව් දෙනෙකි. ජේෂ්ඨයා රොෂාන් වූ අතර සුජීව, නිපුනි සහ ප්‍රසාද්(කුකූ)  ඊට පසුපස විය!

රොෂාන් මට වඩා වසරකින් හෝ දෙකකින් බාල විය. පිරිමි ළමුන් තිදෙනාම නාලන්දයට ගිය අතර දියණිය අනුලාවියක් විය.

ලක්ෂ්මන් අංකල් යනු කිලෝ 150 ක පමණ යෝධ පුද්ගලයෙකි. ඔහුගෙ බිරිඳ වුවද විශාල ශරීරයකට හිමි කම් කී පියකරු මෙන්ම කරුණාවන්ත තැනැත්තියක් වූවාය.

මා මෙම නිවසට ඇරළවන්නට මාගේ අම්මා පැමිණියාය.

ඇය; මා හේමලතා මහත්මියට හෙවත් හේමා ඇන්ටීට භාර දුන්නේ ලොකු වගකීමක් ලෙසිනි. හේමා ඇන්ටී මා භාර ගත්තේ සැහැල්ලුවෙනි!

එසේ මා භාරදී අම්මා යටියන්තොට ගොස් පසු දිනම නැවතත් පැමිණියාය!

ඒ හේමා ඇන්ටී හමුවීමටය!

මන්ද මාගේ කාමරයට යාබද නිවසේ සිටින තරුණ යුවල කවුරුන්ද එම තරුණිය පිළිබඳව අම්මාට සැක හැර සහතිකයක් අවශ්‍යවූ බැවිනි. හේමා ඇන්ටී; අම්මා සමග කෙසේ හෝ වැඩේ බැලන්ස් කරගෙන සිටියාය. අම්මා සැනසුම් සුසුම් හෙලා ආපසු හැරෙද්දී "බය වෙන්න එපා! මටත් මේ වගේම දරුවෝ ඉන්නවානේ!" කියා අම්මාට පවසනවා මට අද මෙන් මතකය.

 කාලය ගෙවී යන්නට පටන් ගත්තේය!

ඒ වසර 1983 - 84 විය යුතුය. 83 ජාතිවාදීන් විසින් කොළඹ සහ අනෙකුත් ගම් නියංගම් ගිණි තබන කාලයේ මා සිටියේ 585 නිවසේය. උදෑසන පාසලට එන විට බොරැල්ල නගරය යකා නැටූ පිටියක් මෙන් විය. නගරයේ කඩ සාප්පු රාශියක් තැන තැන ගිණි ගෙන තිබුනි. ස්වර්ණාබරණ සාප්පු, බාබර් සාප්පු, හෝටල්, තෝසෙ කඩ වැනි එකී නොකී මෙකී හැම ආකාරයකම ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යාපාර ගිණි ගනිමින් හෝ ගිණිගෙන අවසන් වී දුම් දමමින් විය! ඒවන විටත් පිරිස; කඩ සාප්පු ඇතුලට ගොස් සුන්බුන් අවුස්සමින් වටිනා කියන දෑ ඇත්දැයි සෝදිසි කරමින් විය!

එක් සාප්පුවක තිබුනු කිසියම් රාමුකරණ ලද පිංතූර තුන හතරක් එකක් පිට එකක් වෙන්න ගොඩ ගසා තිබුනි. එක් අයෙකු පැමිණ උඩින්ම තිබුනු පිංතූරය නොපිට හරවා බැලුවේය. එහි සිටියේ නුවණට අධිපති ගන දෙවිඳුගේ පිංතූරයකි. එය තවත් සිංදු දෙවියකු හෝ දෙව්දුවකගේ පිංතූරය මත තබා තිබුනේය. ගන දෙවිගේ පිංතුරය විවර වීමත් සමග දෙවියන් දෙදෙනෙකුගේ නෙත් සර පෙරකී පුද්ගලයා වෙතට යොමු විය. පිංතූරය විවෘථ කලාටත් වැඩි ඉක්මණකින් ප්‍රවේසමෙන් නැවත දෙදෙනාට දෙදෙනා මුහුණට මුහුණ සිටින සේ එය තබා එතැනින් ඉවත්වීමට ඔහු කටයුතු කලේය. දෙමළාට කෙසේ වෙතත් දෙමළාගේ දෙවින්හට නොම්මර එකේ භය පක්ෂ භාවයක් ඔහු කෙරෙන් පෙනුනි!

නගරයේ තැනින් තැන පොලිස් නිළධාරීන් සිටි අතර ඔවුන්ගේ උරහිසෙහි රයිපල එල්ලාගෙන සිටියහ. එක් ගිණිගත් ස්වර්ණභරණ සාප්පුවකින් එළියට ඇද දමා තිබුනු සුන්බුන් අතර තිබුනු කුඩා කරාඹු පෙට්ටි ඇහිඳ ඒවා විවෘථ කරමින් සිටිනු මා දුටුවෙමි.

එතෙක් විවෘථ කිරීමට නොහැකිව තිබුනු ඉදිරිපස "සැමුවෙල් ඇන්ඩ් සන්ස්" අකුලන දොරවල්; පොලිස් නිළධාරීන් ඉදිරියේම යකඩ ඉනි, නාරාසන, ලන්ඩා ආදිය යොදා කඩමින් විය. 

මේ සියළු දේ දකිමින් බලමින් මා බොරැල්ලේ රස්තියාදු ගසා ආපසු පිටකෝට්ටේට කඩින් කඩ තිබුනු බස් කිහිපයක නැගී සේන්දු විය.

ඒවන විට එපිටමුල්ලේ ගෙවල් කිහිපයක්ම ගිණිබත් කොට තිබුනි. මේ සියල්ල වනාතර තුර මමත් කුලසිංහත් 585 නිවසේ වාසය කරමින් විය. 

ලක්ෂ්මන් අංකල්ට තිබුනේ බජාජ් ඉස්කූටරයකි.

බොහෝවිට බොහෝ බොහෝ තැන්වල අංකලුත් ඇන්ටීත් ගමන් ගියේ එයිනි. ඔවුන් දෙදෙන ඉස්කූටරයේ ගමන් ගන්නවා බජාජ් කොම්පැණිය දුටුවානම්; ඔවුන්ව ස්කූටර් ඇඩ් එකට ගන්නවා නොඅනුමානය. එම ස්කූටරයේ අමතර රෝදය සවිකොට තිබුනු බ්‍රැකට් එක බොහෝ තැන් වලින් ඉරිතලා තිබුනි. ඒ ඔවුන් දෙදෙනාගේ සිරුරු වලට ඉඩ ලබා දෙන්නට එය අනවශ්‍ය තරම් පසුපසට තෙරපීමෙන් සිදුවූවක් යැයි මා විශ්වාස කරමි.

ටික කලක් ගතවන විට මාගේ වැඩිමහළු සොහොයුරියද මගේ කාමරයට ගාල්වූ අතර තවත් කලකින් මාගේ සොහොයුරාද ටික කලකට එයට එක්විය.

මේ සියල්ල සිදුවනාතරතුර හේමා ඇන්ටී; අට දෙනෙකුට කෑම සාදමින් සිටියාය. ඇය ඉතා කඩිනමින් උයන කෑම රසවත් විය. ඒවා බැලූ බැල්මට රසවත් බවක් නොපෙනුනද කෑම ගැනීමේදී රස නහර පිනා ගියේය. 

රාත්‍රී අට වන විට ආහාර සූදානම්ව මුළුතැන්ගේයි පසෙකවූ රාක්කයේ ගොඩ ගසා තිබුනි. ඒ කෑම පිඟන් එකම මොඩලයේ හා එකම වංසයේ ඒවා විය. ඇ‍යගේ දරුවන්ටද අපටද ලබා දුන්නේ එකම මෙනුවකි. එකම ප්‍රමාණයකි. 

ලක්ෂ්මන් අංකල් හා හේමා ඇන්ටී කිසිදු දිනෙක රණ්ඩු සරුවල් වෙනවා අප දැක නැත! ඔවුන් දෙදෙන බොහෝ සවස් කාල වලදී මිදුලේ කොනක මල් ගස් වලින් වසංවූ තැනෙක වූ ගල් බංකුවක වාඩිවී කියවමින් විය. ඒ වෙලාවට ලක්ෂ්මන් අංකල් මධුවිතක් තොල ගාමින් සිටියි. බොහෝ විට ඇන්ටීටද වඩියක් දෙන්නට ඇතැයි අප සැක කලෙමු!

එක් වරක් ලක්ෂ්මන් අංකල් මා හට අමතා ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගන්නා ලෙස පැවසීය! ඔවුන්ගේ නිවසේ වූ කුඩා පොත් එකතුවේ ඇති ඉංග්‍රීසි පත පොත රැගෙන විත් කියවන ලෙස ඔහු මා හට කීවේය! ඊට කිසිවෙකුගේ අවසරයක් අනවශ්‍ය බවත් ඔහු අවධාරණය කලේය.

මේ සියල්ල අතරේ රොෂාන්ලා සුජීලා වැඩෙමින් විය. කුලසිංහ තම අධ්‍යාපන කටයුතු වල මෙන්ම කලා කටයුතු වලත් නියැලිනි. මේ සුනිල් එදිරිසිංහ හා එඩ්වර්ඩ් ජයකොඩි අපගේ යොවුන් සිත්වලට ඇමතූ කාලය විය.

"ඔබේ සිතට පුන්සඳ පෑයුවා වගේ

සිනා ඉකිණි මල් පිපුනා දෙව්ඨ දිගේ

එදා නැගුණු ආදර කැක්කුමට මගේ 

ජාත් ජාති නුඹ මට වාසනා නගේ"

සුනිල් තම සුනිල සවරයෙන් ගයයි.


"දොඹ මලින් මලට රේනු තලන 

තුරුණු බඹර රැහේ 

මද මතින් ඉපිල රඟනු බලා

මල් මුවරද සැලේ"

එඩ්වර්ඩ් තම සරාගී ස්වරයෙන් ගයයි.

මේ සියළු ගායනා අපගේ යොවුන් සිතුම් පැතුම් සමග සංකළණයවී ඇසෙයි. අපගේ ජීවිතවල නැවුම් අදහස් බලාපොරොත්තු අරළු බුළු නෙල්ලි සමග මේ ගායනා පෑහෙයි.

කුලේ මේ සියල්ල ග්‍රන්ථාරූඩ කරයි! 

කුලේ සිංදු හය හත්සීයක් පොත් වල ලියා තැබුවේය. කුලේ සුනිල්ට කැමතිවන විට මා පෙම් බැන්දේ එඩ්වර්ඩ්ටය. ඒ කාලය වන විට එඩ්වර්ඩ් සර් අපගේ පාසලින් ඉවත්ව කැල්ණියේ ගුරුකුළ විද්‍යාලයට ගොස් සිටියේය.

රොෂානුත් සුජීත් මමත් කුලේත් සමහර සන්ධ්‍යාවන් වලදී කියවමින් ගේට්ටුව අසල සිටියෙමු.

බොහෝ බොහෝ දේ කතා බස් කලෙමු! මොනවද අපි කතා නොකලේ?

තවත් ටික කලක් ගතවන විට රොෂාන්ට වඩා සුජී මාහට හිතවත් වී සිටියේය. සුජීගේ හිතවතුන් වූ ෂානක (මොහු ගැන තැන තැන මා ලියා ඇත!), ප්‍රදීප් අබේනායක, රවී පනාමල්දෙනිය, චන්දන මීගම ආරච්චි හෙවත් මීයා වැනි මිතුරන් මගේද මිතුරන් වී සිටියෝය. 

පසුකලෙක මිය ගිය බව ආරංචිවූ ඩමියා, පැට්ටා, පිට්ටුවාද කලින් කල ආව ගිය මිතුරෝය.

සුජීගේ ඥාති සොයුරු මනිශීන් හෙවත් මනීද අප සමග බොහෝවිට පෑහුනි.

මේ කාලය වන විට මමත් කුලේත් උසස් පෙළ කිරීම අරඹා ටික කලක්ය. කුලේ ජීව විද්‍යා අංශයද මා ගණිත අංශයද තෝරාගෙන තිබුනි.

එකල අප පාසැලට ගියේ 168 (නුගේගොඩ - කොටහේන ), 179 (උඩහමුල්ල - බොරැල්ල ) 153 (නුගේගොඩ - නව ජැටිය ) ආදී බස් වල විය. 168 පාසැල් බසයක් තිබුනද එයට කලින් යන්නට හැකි සාමාන්‍ය බසයක් පැමිණිය හොත් ඒවායේ යන්නට අප පුරුදු වී සිටියහ. පාසැල් බස් රථයේ පැමිණීම අවාරෙට දෙල් වැටෙන්නාක් මෙන්ද වූ බැවින් අප බොහෝ විට පාවිච්චිවූයේ සාමාන්‍ය බස් රථ සමගය.

එකල මෙම බස් රථ වල ගෝතමී, ආනන්ද බාලිකා, ක්ලිෆ්ටන් අතරින් පතර මියුසියස් බාලිකාවෝද ගියේ අප අතරමය.

ඒ අතර; හිමිදිරියේ පිණි කැට මෙන්වූ සුන්දර ළමිස්සියන් (මේක ඉතා ආදරණීයව ලියැවුනු වදනක්) මෙන්ම අපව පයිසෙකට මායිම් නොකල උඩිස්සියෝද වූහ! ඒවා වටා ගෙතුනු හැදුනු ලියැවුණු ප්‍රේම කථා, විහිළු කථා,  වීර කථා බොහොමයකි. මැරෙන්නට කලින් ඒවාද ලියා තැබීමට සිතා සිටිමි. (කොහොමත් ඒවා ලියූ පසු කා අතින් හෝ මරණයට පත්වීමට හෝ සිය දිවි හානි කර ගැනීමට සිදුවිය හැකි බැවින් මරණයට කිට්ටු කොටගෙනම ලිවීම සූදානම් ශරීරය ය!)

මේ සියළු ආදරණීය සහ සබඳතා සමග අප 585හේ වැඩෙමින් විය.

හේමා ඇන්ටී වඩාත් ආදරය කලේ සුජීට යැයි මට සිතේ. 

සුජී යනු ඕනෑම ගැටළුවක් මැද සැන්විච් විය හැකි ඕනෑම එපා කරපු හොරිකඩයෙකු සමග එකට ජීවත් විය හැකි අයෙකි.

"අපෝ මචං ඌත් එක්ක ඉන්න බෑ . . !" කියන්නේ ඉඳලා අවසානයේ විනා සිටිනාතර තුර නොවේ.

උසස් පෙළ ලියන්නට ආසන්නයේ මා 585ට ආයුබෝවන් කියා පිටවූවත් අපගේ හෘදයාංගම බැඳීම එළෙසින්ම විය.

මා උසස් පෙළ කොට අවසන් වීමත් සමග මාගේ හිත මිතුරු චන්දන අයියා (චන්දන කීර්ති බණ්ඩාර ) හරහා නව සමසමාජ පක්ෂයට හිත මිතුරුකම් පෑමට පටන් ගත්තේය.

එක් වරක් එම පක්ෂයේ කුමන හෝ විදියේ ජාතික  තලයේ උත්සවයක් කොළඹ නව රඟහලේ පැවැත්වීමට යොදාගෙන තිබුනි.  ශාලා ප්‍රවේශයට ඇතුළුවන ගේට්ටුව අසල මමත් මගේ පසුපසින් පැමිණි සුජීත්; පක්ෂයෙන් පැවරුණු රාජකාරීමය කටයුත්තක යෙදී උන්හ. එක වරම සුජී "අර බලහංකො අර . . ." පාරේ යන කිසිවෙකු හෝ පෑවේය. ලක්ෂ්මන් අංකල් කුටු කුටු ගාමින් තම ස්කූටරයේ නැගී එතැන පසුකරමින් යයි.

සුජී ගෙදර ආ පසු ඔහුට කථා කොට; වයසින් වැඩී මෙම නිවසින් පිටවන තුරු දේශපාලනය නොකරණ්නට උපදෙස් දී තිබුනද කිසි දිනෙක මා හට කිසිවක් නොකීවේය!

සුජීත් අබේත් ශානකත් පාසලේ පිහිනුම්, ජීවිතාරක්ෂක හා ශිෂ්‍යභට කටයුතු හා එක්ව සිටියෝය. ඔවුන්ගේ එකම අරමුණ වූයේ පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසුව හමුදා සේවයට එක්වීමටය. 

ශානක උත්සාහ කලේ ගුවන් හමුදාවට හෝ කොතලාවල ආරක්ෂක පීඨයට යොමුවන්නටය. මේ සම්බන්ධයෙන් ලක්ෂ්මන් අංකල් ෂානකව පිටුපස වාඩි කරවගෙන තම ස්කූටරයෙන් සමහර උදෑසනවල 585න් පිටව යනවා අප දුටුවෙමු. ෂානක ඔහුගේ බලාපොරොත්තුවේ පරිදිම කොතලාවල ආරක්ෂක පීඨයට ඇතුළුවීමට හැකිවිය. අබේද යුධහමුදාවට ඇතුලත්ව ගජබා රෙජිමේන්තුව සොයා ගොස් නැවතුනි. සුජීට නාවික හමුදාවට ඇතුලත්වීමට ඔහුගේ උස හරස් විය!

ඒ පිළිබඳ ආරංචිය සුජී මා සමග කී බිඳුනු ස්වරය අදටත් මට ඇසෙමින් ඇසෙමින් වාගේය!

එය අප කිසිවෙකු බලාපොරොත්තු නොවූ තත්වයකි. එහෙත් එය එසේම විය! 

ෂනකගේ පියා මිය යන කාලය වන විට ඔවුන් බංගලාව හංදියෙන් ඈත්ව සිටියහ. 

මා වෙනත් පෝස්ටුවක ලීවා මෙන් ෂානකලා ජීවත්වූයේ CMS ගුරු නිවාසයේය. මවගේ විශ්‍රාම යෑමත් සමග ඔවුන් බණ්ඩාරගම - හොරණ පැත්තට සංක්‍රමණය විය!

ෂානකගේ පියාගේ අවමගුල් උත්සවය වෙනමම ලිවිය යුතු කථාවකි. ඒවන විට මා සේවය කලේ ගල්ගමුවට නුදුරු අඹන්පොල ප්‍රදේශයේ වූ අතර මා වෙනුවෙන් මාගේ බිරිඳ (ඒ වන විට අප විවාහ වී නොසිටියෙමු!) එයට සහභාගී වූවාය. එම අවස්ථාවට සක්‍රීයව සුජී සම්බන්ධවී සිටියේය.

කාලය සෙමෙන් සෙමෙන් නොව පිමි පණිමින් ඉගිල ගියේය.

වරක් මා 585ට ගොඩ වැදුනු මොහොතක ලක්ෂ්මන් අංකල්ව මුණ ගැසුනි. ඔහු සිටියේ සරමක් ඇඳ උඩු කය නිරාවර්ණය කරගෙන මධුවිතක් අතැතිවය.

"ඔයා OBA එකට බැඳිලද? . . . . ?"

"නෑ නෙ අංකල් තාම . . !"

"අනිවාර්‍යයෙන්ම බැඳෙන්න ඉක්මනින්ම. ඔයාට දරුවෙක් ඉන්නකොට ඉස්කෝලෙට දාගන්න පුළුවන්නේ . . !"

"ඔයාට තාම රස්සාවක් නැද්ද?"

"මම STF එකට දැම්මා අංකල්!"

"හරි මම බලන්නම්කෝ!"

මා එදිනම, පසු දින හෝ එම සතියේම කණිෂ්ඨ ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයට බැඳුනි.

කුළුඳුලේ උපන් වසිකට ආශ්චර්‍යමත්ලෙස පාසලක් ලැබුනේ එදා ලක්ෂ්මන් අංකල්ගේ ඔවදනට ස්තූති වන්ත වෙන්නය.

මාගේ විවාහයේදී මා වෙනුවෙන් සාක්කියට අත්සන් කිරීමේ ගෞරවය මම එතුමාට ලභා දුන්නෙමි. එදින ලක්ෂ්මන් අංකලුත් හේමා ඇන්ටීත් සුජීත් පන්නිපිටියේ බිරිඳගේ නිවසට පැමිණියහ!

මාගේ විවාහ ගිවිස ගැනීමේ උත්සවයට සුජීත් හේමා ඇන්ටිගේත් සහභාගීත්වය. (ඉහල )

ලක්ෂ්මන් අංකල් මා වෙනුවෙන් සාක්ෂි දීම. (පහල )


මාගේ විවාහයෙන් කෙටි කලකට පසුව; ෂානක හා මා අතර මිතුරු බව දැඩිව ගොඩ නැගුනු යුගයක සුජීවත් අබේලාවත් රවීවත් ටිකෙන් ටික ඈත් විය. එය සිතා මතා කල දෙයක් නොවුනද එය එසේ නොවන්නට කටයුතු කිරීමට මාහට හැකියාවක් තිබුණු බව මට මේ මොහොතේ සිතේ.

එක් දිනක් කිසියම් සඟරාවක හෝ පුවත් පතක අමෙරිකාවේ බොස්ටන් නුවරදී ගැනුනු; විස්සක පමණ පිරිසක් පෙනී සිටි  වර්ණවත් සමූහ ඡායාරූපයක් මා නෙත ගැටුනි.

එහි වම් පස පහල කෙළවරේ (මගේ මතකයේ හැටියට බිම ඇණ තියාගෙන වාගේය!) දන්නා කියන ආදරණීය මුහුණක් විය. ඡායාරූපයට යටින් පිරිස නම් කර තිබුනු අතර මගේ සැකය තහවුරු කරමින් එම රුව හඳුනා ගත්තෙමි. 

"Sujeeva De Silva"

"අම්මට සිරි අපේ සුජී බොස්ටන් වල!"

"බොස්ටන් නුවර" මා හට ආගන්තුක නොවුනේ කියැවීමෙන්ය. "බොස්ටන් තේ සංග්‍රහය" මා කියවා තිබුනි.

"අම්මට සිරි සුජී ඇමෙරිකාවේ!" මා නැවතත් උච්චාරණය කලෙමි. ප්‍රථිරාව නැංවූවෙමි. එම ප්‍රවෘථිය හිතට ගෙන ආවේ දුකක්ද සතුටක්ද කියා බෙදා වෙන් කර ගත නොහැකිවිය. සුජී අපෙන් ඈත්ව ගොස්ය.

රැකියාවක් නොකල හා රැකියාවක් කලද ප්‍රමාණවත් වැටුපක් නොලද සමයේ 585ට ගිය සෑම මොහොතකම මා සුජී සමග ඔහුගේ කාමරයේ දොඩමළුවී සිටින විට සුජී ඔහුගේ බත් පත හෝ වෙනයම් ආහාර වේලක් හෙවත් පිඟාන  කාමරයටම රැගෙන එයි!

585හේ කාමර තුනකි. සුජී සිටියේ රොෂාන් සහ කුකූ (ප්‍රසාද්) සමග එක කාමරයකය.  එක් කාමරයක සුජීගේ නංගී හා මහන ආච්චි සිටි අතර අනෙක් කාමරයේ ලක්ෂ්මන් අංකල් හා ඇංටි සිටියෝය. මා පෙර සඳහන් කල; මිදුල කොනේවූ ගල් බංකුව පිහිටා තිබුනේ අංකල් හා ඇංටිලාගේ කාමරයට යාබදවය.

මා එහි ගිය අවස්ථාවලදී; කුකූලා රොෂාන්ලා මේසයේ සිට ආහාර ගන්නා විට සුජී ඔහුගේ ආහාර පත රැගෙන සුජීලාගේ නිදන කාමරයට පැමිණ  ආහාර සලාකය මා සමග කාමරයේ බෙදා හදා ගත්තේය. 

බොහෝ විට මා පැමිණි බව දැන ගන්නා හේමා ඇංටී ඔහුගේ පිඟාන යන්තමින් හෝ තර කිරීමට උත්සාහ ගන්නට ඇත. එය එසේ උවද නොවූවද අප බෙදා හදාගෙන එක් බත් පත කෑවෙමු.

අපෙන් ඈත්ව දුරු රටකට ගොස් ඇත්තේ එසේ එක බත් බත බෙදාගෙන කෑ මිත්‍රයාය, සොහොයුරාය, සහෘදයාය!

ඔහු මෙරටින් යන බවක් මා දැන් නොසිටියෙමි. 

මා නොව ෂානක පවා දැන සිටියේ නැත!

එය එසේ වීමට ඕනෑවටත් වඩා හේතු තිබුනි. ෂානකත් මාත් වෙනමම මිත්‍ර සංගමයක් අටවාගෙන සිටි අතර ඊට සුජී ඇතුළු අනෙකුත් පිරිසට දොරගුළු වසා තිබුනි. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව ලෙස මා දකින්නේ ඕනෑම අයෙකු සමග "ජෙල්" වී සිටිය හැකි සුජීගේ අවුලක් නොව වෙනත් වෙනත් මිතුරන් සමග ෂානකහට තිබූ දුරස්ථ භාවයය!

බොහෝ විට සුජීව යනු එක් තනි කේවල චරිතයක් නොව මිතුරු සමාගමකි! ඒ නිසාම එම සමාගමේ කිසිවෙකුගේ හෝ නොගැලපීමක් මත එම සමාගමම ෂානක වෙතින් ප්‍රථික්ෂේප වූ බවක් මාහට හැඟේ.

එහෙත් එය එසේ නොවන්නට මාහට අතර මැදියෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට නොහැකිවූයේ මන්දැයි විටෙක සිතේ!

මෙම සටහන පෙල ගැස්වීමට කාල වකවානු හා රූප රාමු කළවම්ව ගොසිනි.

මේ අතර අප දරුවන් ලැබුවෙමු ඔවුන් උස් මහත් කලෙමු. මාගේ මවද පියාද මිය ගියෝය. එක් අවස්ථාවක ලක්ෂ්මන් අංකල් රෝගාතුරව සිටිනා බව මා හට දැන ගනට ලැබුනි. මා එහි යන විට ඔහුට මා හඳුනා ගැනීමට නොහැකි තත්වයක පසුවිය!

ඔහු වැතිර සිටියේ ඔවුන්ගේ නිදන ඇඳට සමීපව, එක්ව තිබුනු කුඩා; වට කල ඇඳකය. 

තම ආදරණීය බිරිඳ සමග නිදි සුව විඳි සයනයෙන් වෙනත් එසේම වටකල යකඩ ඇඳකට ඔහුව යොමුකල අවස්ථාවේදී "ඇයි ඔයගොල්ලො මෙහෙම කරණ්නේ? පව්කාර වැඩ කරණ්න එපා . . !" කියමින් ඊට තම අකමැත්ත නොකමැත්ත පලකල බව හේමා ඇංටි ඉතා දුක්බර සවර්යෙන් අප සමග පැවසුවාය.

"මෙන්න ඔයාව බලන්න මංජුල ඇවිල්ලා" ඇංටි එසේ කීවද ඔහු ඊට ප්‍රථිචාර නොදැක්වීය. සුජී සමග ගත කරණ්ණට බොස්ටන් නුවරට ගිය මීට වසර 13කට පෙර එහි සිටි වෙදැදුරෙකු විසින් අංකල්ගේ අසනීපය සොයාගෙන තිබුනි. ඔහු මියගියේ පිළිකාවක් උත්සන්න වීමෙනි.

එකල; සති අන්ත දිවා කල මා සුජීව හමුවීමට ගොස් ඔහුව ඔහුගේ කාමරයේ විපරම් කලවිට ඔහු නොමැතිබව පසක් වූ විට සෙමෙන් අංකල්ලාගේ කාමරය දෙස බලමි. එකල ඔවුන් හය දෙනා එකම සයනයක වැතිර වැළඳ සිටිනු මා බොහෝ විට දැක ඇත්තෙමි. සයනයේ පලල් අතට "කිඹුලා බනිස්" අහුරා ඇති ආකාරයට ඔවුන් එක් පවුලක් සේ සුවෙන් සාමෙන් ආදරයෙන් සිටි ආකාරය මගේ  සිතට එවෙලේ ක්ෂණිකයෙන් මතක් පසක් විය. 

මිනිසෙකු තම අවසන් මොහොතේදී තමාගේ නිවසින්, කුටියෙන්, කුටුම්භයෙන්, පවුලෙන් වෙන් කිරීම ඔහුට කෙසේ දැනෙනවා ඇත්ද?

එය සාපේක්ෂ සිතුවිල්ලකි.

තම පවුලට ඇති සහ තිබුනු සහ සම්බන්ධතාවය හා ඔහු තුල එම කණ්ඩායමට තිබුනු හා ඒ මොහොතේ තිබෙන බැඳීමට අනුව එය වෙනස් විය හැක!

ලක්ෂ්මන් අංකල්ගේ අවසාන වැකිය ලෙස මා අසා ඇත්තේ එයයි. සත්තකින්ම 

 ආදරණීය සැමියෙකුගේ ආදරණීය ප්‍රකාශයකි. 

නැවතත් සුජීව මා සමග තිබුනු මිත්‍රත්වය යාවත් කාලීන වූයේ වසර දෙකකට පෙරාතුව එක් අප්‍රේල් මසකදීය. අහම්භයක් ලෙස ෂානකද තම සේවය කල මැදපෙරදිගින්  මෙරට පැමිණ සිටියේය. 

එදින අප තිදෙන වසර නොව දශක ගනනාවකින් එකට හමුවිය.

මමත් ෂානාත් සුජීත්. 
ඒවන විට ඔහු ආචාර්ය ෂානක වී සිටියේය.

ඒ දෙහිවල වෙරළ මායිමේ වූ Pink Salt අවන්හලේදීය. අප එකි නෙකා වැළඳගෙන බොහෝ වේලාවක් සිට කතා ඇරඹූහ.  

අප බොහෝ වෙලාවක් එහි රැඳී සිටිමින් පැරණි මතක අතරේ ගිලුනෙමු. සීතල බීර වඩි ගනනාවක් බොමින් අප අපගේ වර්ථමාන දේවල්ද ඉදිරි බලාපොරොත්තු පිළිබඳවද කතාකරමින් පැය හතරක් පහක් එහි සිටියෝය.

දෙහිවලට මා ඇරළුවේ වසික විසිනි.

ඒ දිනවල මාගේ පුතු වසිකද මෙරටට පැමිණ සිටි බැවින් ඔහුව මාගේ මිතුරන්ට පෑමට හැකිවිය.

මාගේ ජීවිතයේ පසුව ගිය මං පෙතේ පසෙක තිබුනු පහන් කනු දෙකක් වසික බොහො කලකට පසු දුටුවේය. වසික කුඩා කල ෂානකව හොඳින් දැන හැඳින සිටි අතර වසිකගේ පරමාදර්ශී චරිතය වූයේ ෂානකය. වසික උපන් මොහොතේ වසිකගේ පළමු අමුත්තා වූයේ ෂානකයි!

ගිය වසර ගෙවී ගියේ මා මෙරටත් ෂානක ඕමානයේත් සුජී අමෙරිකාවේත් තබමිනි. ඒ අතර එක් වතාවක් සුජී පැමිණි අතර අප මධුවිත තොලගාමින් කථා කරමින් සිටියෙමු. රවීත් මීයාත් බොහෝ කලකින් හමුවීමට මට එදින හැකිවිය. 

මේ කාලය වන විට ඕස්ට්‍රේලියාවේ කලක් ජීවත්වූ අබේ මෙරටට පැමිණ සිටි මුත් ඔහුව හමුවීමට මාහට නොහැකිවිය.

තවත් වසරක් ඉක්බිති මීට සති කිහිපයකට පෙර සුජීගෙන් මාහට වට්සැප් පණිවිඩයක් ලැබී තිබුනි.

"කතා කරණ්ණ පුළුවන්ද?'

එය දුටු සැණින් මා සුජීව ඇමතුවෙමි.

"මචං . .?"

"අයියේ අම්මට ටිකක් සනීප නෑලු! පුළුවන් උනොත් පොඩ්ඩක් බලනවද; ඒ පැත්තේ ගියොත්  . . . ?"

"එකෙන්ම . . . ! මම මේ සතිය ඇතුලතම ගිහිං බලන්නම්!"

දින දෙකක් හෝ තුනක් ගෙවී යන්නට ඇති. සුජීගෙන් නැවත ඇමතුමක් ලදිමි.

"මචං අම්මට ටිකක් අමාරුයිලු මම හෙට අනිද්දම එනවා . . . !"

"අම්මට සිරි . . . ! කවුද උඹව එයා පොර්ට් එකෙන් ගන්නේ . . ?"

"ඒක තමයි ඔයාට පුළුවන් වෙයිද . . ?"

"එළ! එකෙන්ම මම එන්නං උඹව ගන්න . . !"

අදාල දිනයේ මමත් බිරිඳත් කටුනායකින් සුජීව රැගෙන පිට කෝට්ටේට ගියෙමු. සුජීගේ නිවස පිහිටා තිබුනේ 585 නිවසට කිලෝ මීටරයක් පමණ දුරින් බැද්ද ගාන පාරෙන් හැරුණු "දුඹුට්ටේ" ය. 

එකළ වෙල් යායකට විවෘථව පිහිටා තිබුනු සුන්දර ඉඩම මේවන විට කොටස් වලට බෙදී වෙන්වී තාප්ප මායිම් වලින් යුක්තව තිබුනි. 

එදින රාත්‍රියේ සුජීගේ අම්මාව - හේමා ඇංටීව බලන්න යාමට හිතා හිටියත් ඇ‍ය ඒවන විට නින්දට ගොස් තිබුනු හෙයින් එය පසුදාට කල් තැබුනි.

සුජී ඇඳුම් මාරු කරගෙන පිළිවෙලක් වී එන අතරතුර ඔහුගේ බිරිඳ දමින්දි මටත් මාගේ බිරිඳටත් පහත් ස්වරයෙන් යමක් කීවේය.

"අයියේ ඔයාලා ඇංටිව බලන්න එනවා නම් ඉක්මනින් එන්න! කල් ගන්න එපා!"

හේමා ඇංටීව මාස ගනනාවක් ඇතුලත පිළිකා රෝගය විසින් ගිල දමා තිබුනි.

පසු දිනම මමත් බිරිඳත් ඇයව බලන්නට 585ට ගියෙමු. ඇ‍ය අපව හඳුනා ගත්තාද නැද්ද යන්න සිතා ගත නොහැක. ඇය ශ්වසනය කලේ ඔක්සිජන් සැපයුමක් මගිනි. මා ඇය අසලට ගොස් ඇයගේ පාදය අල්ලා ගතිමි. ඇය අමාරුවෙන් ජීවිතය ගැට ගසා ගැනීමට ගන්නා උත්සාහය දුටු මාගේ දෙනෙත් තෙත්විය. මා බර සුසුමක් හෙළමින් එතැනින් ඉවත්විමි.

"මචං අවුලක් උනොත් කියපන් මල්ලී . . . . !" කියමින් 585න් ඉවත් වූයේ පැය ගනනාවකට පසුවය.

එදිනම හවස සුජීගෙන් මට ඇමතුමක් ලදිමි!

"මචං අම්මා ගියා . . . !" සුජී හැඬුම්බරව ශෝකී ස්වරයෙන් පැවසුවේය.

එදින රාත්‍රියේ සිට පාන්දර වනතුරු මා 585හේ සිට පැමිණියෙමි. පසුදින රාත්‍රිය දශක ගණනාවකට පසුව අබේවද 585හේ මිදුලේ සුදු කොඩි සෙවනේ හමුවිය. මීයා රවී සුජී බොහෝ කලකින් අප එකට එක්වී හේමා ඇංටී පිළිබඳව මතකය අවුස්සමින් විය. ඒ. ආර්. කුලසිංහ හෙවත් කුලේවත් ගෙන්වා ගැනීමට මා හට හැකිවිය. බොහෝ ආගිය කතා කතා කරමින් මමත් අබේත් සුජිත් එළිවන තුරු පහන් කලෝය. 

ෂානක හැරුණුකොට අප සියල්ලෝම එතැන විය! ඔහු ඕමානයේ සිට සුජීව ඇමතුවේය. 

හේමා ඇංටීගේ අවසාන කටයුතුවලට සහභාගීවීමට මා හට නොහැකිවිය. ඒ නිසාම එදින රාත්‍රියේ නැවත මමත් බිරිඳත් එහි ගියෝය. 

රොෂාන්ගේ මිතුරන්ද කුකූගේ මිතුරන්ද සුජීගේ මිතුරන්වන අපද; 585 නිවසට ඉදිරියෙන්වූ පලු සෝලිස් මෝටර් රථ නැවතුම් පොලේ කෙළවරක වූ මෝටර් රථයක ඩිකියකට වටවී සිටියෙමු. 

එතැන සතුටු සාමීචි අතර හේමා ඇංටි සහ ලක්ෂ්මන් අංකල් පිළිබඳව කුඩා කථා අවකාශයේ පාවී ගියේය. 

කුකූ මාවෙතට නැඹුරුවූයේ ඔය අවස්ථාවේදීය.

"අයියේ ඔයා ඒ කාලේ STF එකට යන්න ට්‍රයි කලානේද? අපේ තාත්ති CL අංකල්වයි සිරිවර්ධන අංකල්වයි හම්බෙලා දෙතුන් වතාවක්ම එයාලට බල කලා "ඇයි මගෙ කොල්ලව උඹලට ගන්න බැරි?" කියලා. එයාලා කිව්වා ඔයා ආණ්ඩුවට විරුද්ධව දේශපාලනේ කරණවා කියලා රිපෝර්ට් එකක් ඇවිත් !" කියලා.

"අම්මට සිරි ඔය ඇත්තමද බං . . ?"

"ඉතිං නැත්තං මම කොහොමද දන්නේ ඔයා STF එකට ට්‍රයි කලා කියලා?

මට ඒ උදාර මිනිසුන් ගැන සිතුනු දේ බොහෝය. ඒගැන මා සුජීටත් රවීටත් අබේටත් පැවසූවේ පසුගිය සති අන්තයේ අපගේ නිවසේදීය. අප මධුවිත තොලගාමින් පැය ගනනාවක් සිටියෙමු.

සුජී, අබේ, මම සහ රවී
"උඹලගෙ අම්මටයි තාතටයි මට මෙහෙම කන්න වේලක් දෙන්න බැරි උනානේ! එහෙම උනා නම් ඒ අය මාරෙට සංතෝස වෙයි බං!" මා බිඳුනු සවරයෙන් කී දෙය සුජී සිනහ වෙමින් හිස වනමින් පිළිගත්තේය.

"අපි ආයෙත් එකට සෙට් වෙන්නෝන බං! ළඟදි ෂානක එනවා. එන අගෝස්තුවේ! සුජී ඉන්න එකක් නෑනේ. මම උඹට කතා කරණ්නම් උඹ එනවා නේද අබේ?" 

"අනිවා උඹ කතා කරපන් ! මම එකෙන්ම එනවා!"

මේ සියළු කතා මෙසේ සිදුවෙමින් තිබෙනාතර තුර හේමාවෝ අප අතහැර ගිහින්ය!

Wednesday, June 5, 2024

286. Kapruka.com සහ අලින්ගෙ අපේ වැඩ!



මේ දවස් වල එකසිය ගානට මුහුණු පොතේ  ඔන් ලයින් බඩු විකිණීම  නැගලා යන බිස්නස් එකක් වෙලා තියෙන බව පෙනේ! 

මෙය මේ වන විට සරුවට යන බිස්නස් එකක් වී අවසන්ය. එහෙත් මුහුණු පොතේ සහ වෙනත් සමාජ මාධ්‍යය වල මෙම වෙළෙඳ දැන්වීම් වලට "හොම්බට අනින්නාක්" මෙන්; "ඔන් ලයින් බිස්නස් වලට අහුවෙන්න එපා - ඉල්ලුව එක නෙවේ ලැබෙන්නේ!" කියා කෑ මොර දෙති.

අපේ රටේ බොහෝ දෙනා බිස්නස් පටන් ගන්නේම "ගේමක් ගහන්න පුළුවන්නේ!" කියාමය.

බිස්නස් එකක් අතර හෝ කරගෙන යාමේදී මොකක් හෝ අවුලක් වූ විට කරණාවූ "ගල් මාට්ටුවක්" නොව වැඩේ පටන්ගන්නේම කාව හෝ "ඇන්දවීමේ" අදහස මුලට දා ගෙනමය!

"මනාලියන් ඇන්දවීමේ" පටන් මිනියට අන්දවා පෙට්ටියකට දැමීමේ තැන දක්වාම කෙරෙණ්නේ ගේම් දීමමය!

වෙනත් රටවලද මේ ඔන් ලයින් ඇන්දවීම මෙසේමදැයි මා නොසිතමි. එහෙත් බොහෝ විට අපේ රටේ නම් සිදුවන්නේ රැවටීමක් මය!

මීට වසර දෙකකට පමණ පෙර මාගේ විවාහ සංවත්සරය වෙනුවෙන් බිරිඳට අත් බෑගයක් ලබා දීමට මා හට සිත්විය. එය අහම්භයක්සේ ඇයට ලැබෙන්නට සැලැස්වීම මාගේ අභිප්‍රාය විය.

මේ සඳහා බෑගයක් තෝරා මා ඒ ගැන මාගේ දියණිය කල්මිට දැනුම් දුන් අතර ඇයද ඔන් ලයින් බෑග් තේරීම ඇරඹීය.

අප මේ සඳහා තෝරා ගත්තේ මෙරට ඔන් ලයින් පුරෝගාමීන් වන Kapruka.com ය.

මාගේත් දියණියගේත් නෙත් නැවතුනේ කොල පැහැති  (Bottle Green)     අත් බෑගයක් මතය.

මා කප්රුක ඇමතිමි. එහා කෙළවරෙන් "මට සිංහල බෑ" මොඩලයෙන් පිළිතුරු ලැබුනි!

අපගේ සංවත්සරය යෙදී තිබුනේ බදාදා දිනයකය. අප ඇනවුම දියත් කලේ අඟහරුවාදාය. 

"සර් හෙට නම් කොහොමටත් සප්ලයි කරණ්න බෑ! මේ දවස් වල අපේ ස්ටාෆ් එක අඩුයි!! සර්ට ඕන නම් අපි තර්ස්ඩේ ඩිලිවරි එක කරලා දෙන්නම්!" 

"මගුලයි!" මටම කියැවිනි. මම එකසිය ගානට බැගෑපත් වූවද වැඩේ කර ගන්නට නොහැකි විය. කප්රුකේ තරුණයා ඇතාගල සේය! පොඩිත්තක් වත් වෙනස් වන පාටක් නැත!

බ්‍රහස්පතින්දා බෑගය යැවීම අමුම අමු නඩුවකි. එහි ප්‍රථිපලය "ඔයාට ඒ දවසවත් හරියට මතක නෑනේ!" කියා කෙඳිරියකට සවන් දීමට සිදු වීමය.

මම වෙනත් අදහසක් කප්රුකේ උතුමාණන් වහන්සේට කීවෙමි.

" හරි ඔයා මෙහෙම කරණ්න! ඕක සෙනසුරාදා උදේම ඩිලිවර් කරණ්න! හැබැයි ඔය මම කලින් කිව්ව ඔෆිස් එඩ්‍රස් එකනෙවේ. අපේ ගෙදරට කඩවතට!"

"ඕ කේ සර්!" වැඩේ ගොඩ ගියේය.

සංවත්සරය යෙදුනු දිනය මෙලෝ රහක් නැතිව ගලා ගියේය. දිනයේ උදෑසනම මා ඇයටත් ඇය මටත් සුභ පැතුවෝය. පසුදිනද එසේමය. සතිය ඉක්මණින්ම අවසන් විය.

සෙනසුරාදා බිරිඳත් මමත් සතියේ දිනවල හිරු රැසින් එකිනෙකා ගේ මුහුණ දකින දවස් දෙකින් එකකි!

එදිනට ඇයත් මමත් දෙදෙනාම නිවසේය.

බෑගයේ ප්‍රමාණය සෙන්ටි මීටර වලින් මැන දක්වා තිබුනු අතර එය  පිටුවක් තරම් විය. 
හොඳ සයිස් ය!
ලොකුත් නැත.
පොඩිත් නැත.
පාටත් හොඳය - අන් කොමන් ය.
එළම කිරිය.
අද මේ බෑගය එන දවසය!
එළම එළය!!

සෙනසුරාදා උදෑසනින්ම මා හට බෑගය මතක් වූවේ නැගිටින්නටත් කලින් වාගේය!
එදින උදෑසන සාර්ථක එකක් නොවීය. කුමක් හෝ කාරණයකට බිරිඳ මා සමග උරණ වී සිටියේය.
සමහර විට උදේම දොර අරිණ විටම ඉස්තෝප්පුවේ වාහනයක් කොටසක්, පරණ ටයරයක්, තණකොළ කපන මැෂිම වැනි අරුමෝසං භාණ්ඩයක් තබා තිබෙන්නට පුළුවන.
නො එසේ නම් ඉස්තෝප්පුවේ පුටුවක බල්ලෙක් ලැග සිටියා විය හැක! පෙර දින ඉස්තෝප්පුවේ පුටු කණපිට පෙරළීමට මට අමතකව ඇත! 
මෙවැනි කුමක් හෝ කාරණයක් නිසා ඇය උරණව සිටියාය.
(අනෙක ගෑනුන්ට මිනිස්සු සමග මළ පණින්නට හේතුවක් ඕනෑම යෑ!?) 

මේ සියල්ල සමගින් ඉස්තෝප්පුවේ පුටු දෙක මත අප දෙදෙන උදෑසන වාඩිවී තේ බොමින් සිටියෝය. ඇයගේ කේන්තිය පහව යමින් විය. ඒ සියල්ල  සමග මාගේ යටිසිත බලා සිටින්නේ කප් රුකේ බුවා; බෑගය රැගෙන ගේ මිදුලෙන් මතුවන තුරුය. වෙනදා ඇය කියනා සෑම වචනයක් පාසාම "එල්ලෙන" මා එදින කිසිවක් නොකියා ඇතුලතින් සිනා සෙමින් සිටියෙමි. තව කුඩා වේලාවකින් ඇය අතට පත්වන "අහම්භය" සියළු දෝෂ භ්ංග කරණු ඇත. ඇය ප්‍රීතියෙන් ප්‍රමෝදයට කෙසේ වෙතත් පොඩි පහේ "ලල්" එකකින් දවස අරඹනු ඇත. 
එක වරම මාගේ දූරකථනය නාද විය.
මා තිරයට එබුනු අතර එහි වූයේ  0117551111 වැනි රටාත්මක අංකයකි.
"හරි අම්මට සිරි කප්රුකෙන් කඩවතට ඇවි අපේ ගේ හොයනවා වෙන්නෝන!" මා පුටුවෙන් නැගිට ඉස්තෝප්පුවෙන් මිදුලට පය තබමින්ම ඇමතුමට ඇමතීමි.
"ගුඩ් මෝනිං  . . . . . !" ඔහු කියන්නට මත්තෙන් මමම පටන් ගත්තෙමි!
"ගුඩ් මෝනිං සර්! මේ එම් එස් පෙරේරා මහත්තයා නේද?"
"ඔව් පුතා හරියටම හරි!"
"සර් ලේඩිස් හැඇන්ඩ් බැඇග් එකක් ඕර්ඩකරලා තියෙනවා!"
"හරි පුතා!!"
"සර් ඒකේ හැන්ඩ්ල් එකේ පොඩි ඩැමේජ් එකක් තියෙනවා කමක් නැද්ද?"
මම ඇනවුම ස්ථාපිත කලේ අඟහරුවාදාය. අද එදා සිට ගෙඩි පිටිං දින හතරක් ගෙවී ගොස් ඇත. අද මූ මරු කියවයි. මට ඊළඟ මොහොතේ කුමක් සිදුවීදැයි මටම සිතා ගත නොහැකි විය!
"ඒක දීපං පරයො තොගෙ ගෑනිට!"
"මොකක්ද සර්!!?"
"ඒක දීපං උඹෙ ගෑනිට! ඩැමේජ් වෙච්ච එක!" එතැන පටන් මා කෑ ගැසුවේ යටි ගිරියෙනි.
"උඹට මම ඔර්ඩරේ දැම්මේ කවදද? උඹලා පොලෙං කීර මිටියක් ගේනවා වගේද කස්ටර්මර්ස් ලට බඩු එවන්නේ? අද උදේද උඹට මතක් උනේ මගේ ගෑනිගේ බෑග් එක?
මා ජීවිතේ කොතරම් අසභ්‍ය බසින් "අමතා" ඇති මුත් නිවසේදී හා නිවැසියන් ඉදිර්යේ එසේ නොකිරීමට පසු ගිය වසර 25ක කාලය පුරාවට පරිස්සම් වී ඇත. එහෙත් එදින ඒ සියළු වක්කඩවල් කැඩී ගියේය. මා දන්නා සුපිරිම වඳුරු කුණුහරුපයෙන් අමතන්නට විය!
මා කෙතරම් මහා හඬකින් ජාතිය ඇමතුවේද යත් වටා පිටා නිවෙස් වල බල්ලන් මහ හඬින් බුරන්නට පටන් ගත්තෝය!
"මෙන්න මේ ඇතුලට ඇවිත් කියන මගුලක් කියා ගන්නවා! හතර විළිලැජ්ජාවේ බෑ . . .!" ඒ අපේ බිරිඳය.
මොහොතකින් දුරකථනය  ඒ දෙසින් කපා දැමුවේය!
"මොකද්ද වෙලා තියෙන්නේ ඔයා මේ රටටම ඇහෙන්න කෑගහන්නේ!?" 
මම සිද්ධිය බිරිඳට එකින් එක කීවේය! ඇයට කුමන මොඩලයේ හැඟීමක් ආවාදැයි මට සිතා ගත නොහැක.
"දැං මොනා කරණ්නද?" ඇය විස්සෝප විය. "දැං කෑගහන්නේ නැතිව කාඩ් එකෙන් කපා ගත්තු සල්ලි ටික ආයේ ගන්න බලන්න!"
ඊළඟ මොහොතේ උන් මට ඇමතුවා ද නො එසේනම් මා උන්ට කතාකලා දැයි නොදනිමි.
යලිත් කථව පටන් ගති. 
"මට කරුණා කරලා මගේ සල්ලි ටික රී ඉම්බර්ස් කරණවා දැං!" මට දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ ගෙවපු මුදල ආපසු ගෙන වෙන තැනකින් ඇයට බෑගයක් හෝ වෙනයම් තෑග්ගක් අරං දීමටය!
"සර් අපේ රී ඉම්බර්ස් පොලිසි එකේ විදිහට සර්ට සති දෙකකින් සල්ලි ලැබෙයි!" 
"මොකක්ද XXXX පුතෝ ඒ කථාවේ තේරුම! මෙච්චර වැඩේ කෙළවලා තියෙන කොට තව සති දෙකක් බලා ඉන්නෝනද මම මගේ සල්ලි ටික ගන්න! ඕක දාපං මැහේජර් කෙනෙක් ගාවට!"
"සර් මම කම්ප්ලේන් එක දාන්නම්. සර්ට පැය 48ක් ඇතුලත අපේ මැනේජර් කතා කරයි!"
"@#$%&^*OU@$ඝ්%ඝ්^^&&&&&&!%%!&()UඵෛඓH<ණ්ඹ්ඵ්O*&%*"
 මා මොනවා කීවාද නොව මොනවා නොකීවාදැයි මතක නැත! සුපිරියටම මා ඇමතිමි. "උඹ දැණ ගනිං මම දන්නවා උඹලාගේ ඔෆිස් එක තියෙන තැන! නුගේගොඩ හයිලෙවල් පාරේ! මම දැං උඹගේ ඔෆිස් එකට එනවා. උඹට මම ජීවිතේට ඉගෙන ගත්තු නැති පාඩමක් උගන්වලයි නවතින්නේ! පොඩ්ඩක් හිටපං!" මම දූරකථනය විසන්ධිකර ගේ තුලට ආවේ ඇඳුමක් දාගෙන නුගේගොඩ බලා පියාඹීමේ අදහසිනි!
ඒ සමග තවත් ඇමතුම් දෙකක් පැමිණියේය. ඒ කාන්තා කටහඬ දෙකකිනි. මා ඔවුන්ට ඉතා කාරුණිකව පැවසුවේ මා හට කතා නොකරණ ලෙසය! 
"මම මේ ඉන්න තත්වෙ හැටියට මට මොනවා කියවේද දන්නේ නෑ! කරුණාකරලා ඔයාලා කථා කරණ්න එපා! පිරිමියෙකුට කතා කරණ්න කියන්න!"
තවත් විනාඩි 10ක් ගෙවෙන්නට් ඇති ඒ දෙසින් ඉතා තැණ්පත් හඬින් කාන්තාවක් කථා කලාය!
"සර් මම කස්ටෙර්මෙර් කෙයා මැනේජර්! මම දන්නවා සර්ට අපෙන් සිදුවුනු වරද! මට පොඩ්ඩක් සර්ට කථා කරණ්ණ පුළුවන්ද?"
මා සිදුවූ සියළු කරුණු ඇයට වචනයක් නෑර පැවසීය. ඇය සියළු කරුණු කාරණා ඉතා සාවධානව අසා සිටියය. අවසානයේ ඇය වෙනත් ඕනෑම බෑගයක් තෝරා ගන්නා ලෙස ඇය මාහට අවස්ථාවක් ලබා දුන්නීය. 
"නැ! මට අද මේ මොහොතේ සල්ලි ඕන! වෙන කිසිම ඔප්ශන් එකකට මම කැමති නෑ! බොහොමත්ම ස්තූතියි මිස්!" මම ඒ මතයේම සිටියෙමි.
"සර් අපේ රී ඉම්බර්ස් පොලිසි එකේ හැටියට සර්ට සති දෙකක් යනවා සල්ලි ගන්න!" ඇයද පෙර කථාවම පැවසීය!
"මිස් මට කියන්න ඔයාගේ සිවිළිමේ හයි කරලා තියෙන ෆෑන් එකක් ගැලවිලා වැටිලා කාගේ හරි බෙල්ල කැපුනොත් 
ඒ මනුස්සයාව ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනියන්න සල්ලි පාස් කර ගන්න සති දෙකක් යනවද? කොහොමද ඒ වෙලාවට සල්ලි හොයා ගන්නේ?"
"සර් පෙටී කෑශ් වලින්!"
"ආන්න එකෙන් මගේ සල්ලි ටික බැංකුවට දාන්න! ඔයාලා පෙටී කෑශ් එක සති දෙකකින් බේර ගන්න!"
"හරි සර් මම පුළුවන් දෙයක් කරණ්නම්!"
ඊළඟ විනාඩි 20 ඇතුලත මාගේ ගිණුමට මුදල් බැරවී තිබුනි.

ඔවුන් මා ඇනවුම් කල දිනයේ මා බැගෑපත්වෙද්දී භාන්ඩය යවා එහි පළුද්දක් වුනි නම් එය විසඳෙන්නේ මේ ආකාරයට නොවේ.
මා ඔහු නම් පාරිභෝගිකයා වෙත මෙම පලුද්ද පිළිබඳව දන්වන්නේද මේ ආකාරයට නොවේ.
"සර් ගෙදර ඉන්නවද? අපි ඩිලිවරි එක රෙඩි කරණ්න හදන්නේ. සර් ඒකට මොනවා  ග්‍රීටිං එකක් ලියලා කාර්ඩ් එකක් දාන්න පුළුවන්! සර්ගේ මැඩම්ගේ නම කිව්වානං. ආ සර් ඒ බෑග් එකේ යාන්තම් පොඩි මාර්ක් එකක් තියෙනවා හැන්ඩ්ල් එකේ. ඒක එහෙමට පේන්නේ නම් නෑ. සර්ට මම ෆොටෝ එකක් දාන්නද?"
මම කථාව කියන්නේ ජාතක කථාවක්ද අමුනාය. එවිට පාරිභෝගිකයා මා සමග පොඩි පහේ සම්බන්ධයක් ගොඩ නැගී අවසන් ය!

මා වසර 12කට ආසන්න කාලයක් සේවය කල යුනයිටඩ් මෝටර්ස් ආයතනයට සේවාව සඳහා ගෙන එන වාහන ඉඳ හිට අනතුරට පත්වේ. පාරිභෝගිකයා නොමැති අවස්ථාවලදී සිදුවන එවන් අනතුරු ඔහුට දැන්වීමට රාජකාරියෙන් බැඳී සිටියේ මාය. මා හෝ ආයතනයේ සේවකයෙකු කිසිදා කුණු හරුප අසා නැත!
ගුටි කාද නැත!!
අප එම සිද්ධීන් ඉතා සුහදව හා සාධාරණ ලෙස කළමනාකරණය කලෙමු!

බොහෝ වෙළෙන්දන් සහ සේවා සපයන්නන් පාරිභෝගිකයෙකුගේ වටිනාකම නොදන්නේය. ඔවුන් සිතා සිටින්නේ පාරිභෝගිකයින් අහසින් පහල වන්නන් කියාය. එසේ නැත. ඔවුන් දිනා ගත යුතු පිරිසකි.
එවන් සිද්ධියක් මෙහිදී මා හට මතකයට ඒ. . . . . !

මගේ මතකයේ හැටියට වසර 2010 විය යුතුය. වසර නිවැරදි නම්  දිනය ජනවාරි 24 විය යුතුමය.
2010 ජනවාරි 24 යනු මහින්ද රාජපක්ෂ සහ සරත් ෆොන්සේකා  පෙනී සිටී ජනාධිපතිවරණයට පෙර දිනයයි. මා එකල සේවය කලේ හයිඩ් පාර්ක් කෝනර් හි අපගේ වැඩහලේය. එදින එතරම් වාහන පැමිණි දිනයක් නොවීය. හවස් වරුවේ නිල් පැහැති මිට්සුබිෂි ලාන්සර් රථයක් සේවාව සඳහා පැමිණියේය. 
ඒ මොහොත වන විට: එදින සේවාව සඳහා වාහන ගෙන අවසන් වී තිබුනි. එහෙත් ඒ මහතාගේ බලවත් ඉල්ලීම නිසාම අපද බලවත් දුෂ්කරතාවය මැද ලාන්සරය සේවාව සඳහා ලබා දීමට ගත්තේය!
එකල අපගේ සේවා ස්ථානයට එන වාහන වල බඳ සේදීම (Body wash) සඳහා ඇහැළියගොඩ සිට පැමිණි වයෝවෘද්ධ අයෙක් විය. පෙරකී ලාන්සරයේ සියළු සේවා කටයුතු අවසන් කොට බඳ සේදීම සඳහා යොමු කොට තිබුනි. බඳ සේදීමෙන් අනතුරුව ලාන්සරය එතැනින් පසුපසට ගන්නා විට පෙරකී සේවකයා වාහනයේ ග්‍රිල් එක මත (ෂෙල්) සබන් පෙන ස්වල්පයක් දැක ඊට ජල විදිනයෙන් (High Pressure Gun) වතුර ඇල්ලුවේය. ඊලඟ තත්පරයේදී වාහනයේ එන්ජිම තුලින් යකඩ දෙකක් එකට ගැටෙන හඬක් නික්මිණ. ඒ හඬ එන්ජිමේ වේගය සමග උස්පහත් විය.
ලාන්සරයේ එයාක්ලීනරයට වාතය ඇද ගන්නා මුව (Air Cleaner Duct Line) ඇත්තේ ඉදිරිපස ග්‍රිල් එක අසලමය! එතැනින් ජලය වාහනයේ එන්ජිමට ඇදගන්නට ඇතැයි මා සිතුවෙමි.
මේන්න මේ බටය දිගේ තමයි ඇංජිම හුස්ම ගන්නේ. කොටිංම මේ අංජිමේ නහය කිව්වත් වරදක් නෑ!
මේ ඇංජිමේ නහය පෙනහළු ඇතුළු අනෙකුත් ස්වසන පද්ධතියේ ගැජ මැටික් ටික.
බලන්නකෝ නහය තියෙන්නේ කොතනද කියලා! අපේ වගේම මූන ඉස්සරහින්ම තමයි. ඇංජිමට පීණස හැදුනේ ඔතනිං වතුර ගිහිං තමයි.
මම වහාම මේ පිළිබඳව මාගේ සාමාන්‍යාධිකාරී පද්මන් වන්නිආරච්චි මහතා දැන්වූවේය. පැය භාගයක් නික්ම යන්නට මත්තෙන් එකල ඔරුගොඩවත්තේ මෝටර් රථ අංශයේ වික්‍රමපාල හෙවත් වික්‍රම අයියා හයිඩ් පාර්ක් එකට පැමිණියේය. ඔහු වාහනය පරීක්ෂාකොට බලා එන්ජිම තුලට වතුර ගමන් කොට (Hydro Lock)     එකක් සිදුවී ඇති බව නිගමනය කලේය.      Hydro Lock  එකක ප්‍රථි පලය වෑල්ව් ඇද වීම, ක්‍රෑන්ක් කෑම් ඇදවීම හෝ කැඩීයාම, එන්ජිම් බ්ලොක් එක පුපුරා පිස්ටන් අත් එලියට ඒම, පිස්ටන් අත් ඇදවීම වැනි භයානක ප්‍රථිපල ගෙන දෙන ක්‍රියාවකි. මා මේ ගැන සවිස්ථරව මෙතැන ලියා ඇති අතර මේ වැහි කාලේ එය කියවා බලන මෙන් සැමට ආරාධනා කරමි.
වික්‍රම අයියා; පදමන් වන්නිආරච්චි මහතාව දැනුවත් කිරීමෙන් පසුව පද්මන් මහතා එම දුරකථනයෙන්ම මා ඇමතීය.
"වික්‍රම වාහනේ තිබුනු විදියට හදලා දෙයි. පාරිභෝගිකයාට පහදලා ගැටළුවක් නො එන්න වැඩ සලසා ගන්න එක තමුන්ගේ වැඩක්! වාහනයක් පරිස්සම් කරලා ඔතන මිනිස්සුන්ට සේවාවක් කරලා දෙන්න බැරිද? තමුං ඕවා බලන්නේ නැද්ද! දැං ඔය පාරිභෝගිකයා මොකද කියන්නේ?"
"සර් මම කිව්වා මගේ වාහනෙන් එයාගේ වැඩ ටික කරලා දෙන්නම් කියලා . . . . . !"
"හං හං ! එයා ඒකට කැමති උනාද?"
"ඔව් සර්!"
"මම නං ඕවා දන්නේ නෑ! ඕවාට ආයතනයට වග කියන්නත් බෑ!
"හරි සර්!"
තවත් පැයකින් පමණ පාරිභෝගිකයා ආවේය.
ඉතා සෙමෙන් මා සිදුවූ දෙය පැවසුවේය.
එන්ජිම තුලට වතුර යන්නට ඇති බව නොකීමට මා පරිස්සම් විය.
"මේ සද්දෙත් එක්ක් වාහනේ රිලීස් කරණ්න එපා කියලා අපේ G.M. කිව්වා සර්! ඔරුගොඩවත්තට යවලා වාහනේ චෙක් කරලම සර්ට වාහනේ දෙන්නම්! අදට සර්ගේ වැඩ ටික මම කරලා දෙන්නම්"
"ඔයා දන්නවාද හෙට මට තියෙන වැඩේ? මම තමයි හෙට තියෙන මැතිවරණෙ ගම්පහ දිස්ත්‍රිකයේ ARO සහකාර තේරීම් භාර නිළධාරි - Assistant Returning Officer! හෙට දවසේ දිස්ත්‍රික්කෙ පුරා දුවන්න මට වාහනේ ඕන!
ඒකාලේ පැන්තරය මා ළඟ විය.
"සර් අවුලක් ගන්න එපා! මම සර් එක්ක අද ඉඳන් වාහනේ දෙන තුරු මගේ වාහනෙන් එන්නම්!"
ඔහු මා දෙස පුදුමයෙන් බලා සිටියා පමණි. ඔය අතරේ ඔහුත් මාත් අතර කුඩා දෙබස් කිහිපයක් හුවමාරු වුවත් කොහෙත්ම ගැටුමක් සිදු නොවීමට මා වග බලා ගත්තේය. අපරාදේ කියන්නට බැරිය. ඔහුද ගැටුමකට මග පෑදුවේ නැත. වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ඔහු නිවුනු "මහත්මයෙකි" !
ලාන්සරය ඔරුගොඩවත්තට යැව්වෙමි.
හවස මා වාහනය රැගෙන පාරිභෝගිකයා සමග පිටත් උනෙමි. ඔහුගේ පාසල් යන දියණිය උපකාරක පංතියකින් ගන්නට තිබුනි. ඉක්බිතිව ගම්පහටත් ඉන් ඈත  ගමකටත් ගොස් ඔහුව ඇරලවන්නටත් මට සිදුවුනි. 
ඒ සියල්ල කරණාතරතුර ඔහු මාගේ කිට්ටු හිතවතෙක් වී අවසානය. ඔහුව ගම්පහ නිවසට ඇරලවා ආපසු මා හැරුනේ හෙට උදෙම මැතිවරණ රාජකාරි සඳහා දිස්තික්කය පුරා ඇවිදීමට මා එන බවට පොරොන්දු වෙමිනි. එහෙත් මා මද දුරක් එනවිට ඔහුගෙන් ඇමතුමක් ලැබුනි. ඉන් පැවසුනේ  වෙනත් වාහනයක් සොයා ගැනීමට ඔහු උත්සාහ කරණ බවත් හෙට දිනයේ ඔහුව රැගෙන යාමට පැමිණීමට නිවසින් පිටත් වීමට පෙර ඔහුට ඇමතුමක් දෙන ලෙසය. 
පසුදින උදෑසන මා 6.00ට පමණ ඔහුට ඇමතුමක් ගත්තේය.
"ගුඩ් මොර්නිං! ඔයා කරදර වෙන්න එපා මම වාහනයක් හොයා ගත්තා! ඔයා පුළුවන්තරං ඉක්මනට හොඳට මගේ වාහනේ හදලා දෙන්නකෝ!"
වික්‍රම අයියා වාහනේ පසු දින හවස් වන විට ලාන්සරය සුපිරියටම අළුත්වැඩියා කොට තිබුනි. පාරිභෝගික මහතාව මා දැනුවත් කලද ඔහු වාහනය රැගෙන යාමට පැමිණියේ තවත් දින දෙකකට පමණ පසුවය.
 ආයතනයට පාරිභෝගිකයාව රැක දෙන්නට මට හැකියාව ලැබුනි. මටද ගැටළුවක් නොවීය. පාරිභෝගිකයා හට සිදුවූ හානිය පියවා දීමට මට හැකිවිය.

ඔහු වාහනය රැගෙන ගියේ මා හට ස්තූතිය පුදකොටය!
බොහෝ කලක් යන තුරුත් ඔහු සහ ඔහුගේ රථය යුනයිටඩ් මෝටර්ස් සේවා ස්ථානයේ දක්නට ලැබුනි.


23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...