Saturday, February 10, 2024

237. නීතීඥ්ඥයෝද මනුෂ්‍යයෝය!

 


මේක මේ පුංචිම පුංචි කථාවක් . . . . !

(දැන් වේලාව සෙනසුරාදා රාත්‍රී 9.12 යි!) බලමු "ශනිදා දහයට" මේක ලියලා ඉවර කර ගන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා . . . !?)

මේ කථාවට සම්බන්ධ එක් චරිතයක් වන්නේ; මීට කලකට පෙර  ලංකාවේ අංක එකේ ධනවතා. කථාව මට ලියන්නයි කියවන නෝනාවරු මහත්වරුන්ගේ පහසුවටයි මම් වැඩිය දිග නැති නමක් දාන්නම්. 

මොකකද හොඳ . . . . ?

ම් . ම්ම් . .ම් . . ආ හරි මම දාන්නම් "ලැරී" කියන නම! දැං මේ නමට ගැලපෙන මේ රටේ හිටිය සල්ලි කාරයන්ගේ නම් වරනගාගෙන "අරූ ද? මූ  ද? කියලා මාව අපහසුතාවටය පත් කරණවා එහෙම නෙවෙයි.

ඔන්න ඒ පොරොන්දුවටයි මේ ලියන්නේ.

මේ ලැරීට ලංකාවෙන් භාගයක් විතර ඉඩ කඩං තියෙන කෙනෙක්. 

ඒවා එයාගේ අප්පා මුත්තා ගෙං ආව ඒවා නං නෙවෙයි එයාගේ ව්‍යාපාර වලින්ම ගොඩ දාගත්තු ඒවා කියලයි මට චින්තන අයියා (චින්තන ජයසේන) කිව්වේ.

මුල් කාලේ පත්තර වලට සම්බන්ධ ඔපීසියක අයිනක පොඩි මේස කෑල්ලක් දාගෙනලු  එයා; එයාගේ ව්‍යාපාර පටං ගෙන තියෙන්නේ!

ඉතිං මේ උන්නැහැට අගනුවර කොලොම්තොටත් පිට පලාත් වලත් කොයි තරං නං ඉඩ කඩං තිබ්බත්; ඉඩ කඩං වලට තියෙන පෙරේතකමනං ගිහිල්ලා නෑ කියලයි දන්න උදවිය කියන්නේ!

මේ ලැරී මහත්තයාගේ ඉඩමක් තියෙනවා තොට ලඟ කිට්ටුව. ඉතිං;  ඒ ඉඩමේ එක් කොනකට වෙන්න ඉඳලා තියෙනවා අහිංසක දුප්පත් ඩෑල් එකක්! 

එයාගේ රස්සාව වෙලා තියෙන්නේ කොළඹ නගර සභාවේ -  පාර අතු ගෑම!

මේ මනුස්සයාටත් අපි පොඩි නමක් දාගමු. කුණු ලොරියට කුනු එකතු කරණ නිසා; "පොඩි ළමයා" කියනවා වාගේ "සුවඳරත්න" කියමු.

ඉතිං මේ සුවඳරත්නගේ ඉඩමයි අපේ ලැරී මහත්තයාගේ ඉඩමයි වෙං වෙන්නේ තාප්ප කෑල්ලකින්.

මේ සුවඳයාගේ ඉඩම නිසා ලැරී මහත්තයාගේ "චීස් කෑල්ල" වගේ ඉඩමේ හැඩේට සිද්ධ වෙලා තිබුනේ වනේ වන හතුරෙකුටවත් සිදු නොවිය යුතු දෙයක්. ඒ කියන්නේ බොහෝම ලස්සනට; මේ මහ පොලොව හෙවත් භූමි තලය මත පැතිරී තිබුනු ඉඩම තුලට නැම්මක්, බොක්කක්, වැනි අතුලට නෙරාගිය තැනකයි අපේ සුවඳයා ජීවත් උනේ.

සුවඳයාගේ අප්පා මුත්තා කාලේ ඉඳන් ඉඳලා තියෙන්නේ මේ ඉඩමේ.

"ඉතිං අවුලක් නෑනේ . . !?" මේක කියවන නෝනා මහත්වරු කියාවි!

ඒත්  ලැරී මහත්තයාට මේ සුවඳයාගේ පැල් කොටේ දකිණ දකිණ පාරක් පාරක් ගානේ මල පනිනවලු "මොන මගුලක්ද?" කියලා

ඉතිං ලැරී ලොක්කා; සුවඳයාගෙන් එක එක විදියේ සීන් කෝන් දාලා තියෙනවා මේ ඉඩං කෑල්ල්ල ගන්න!

ඒත් සුවඳයා නෙවෙයි දීලා තියෙන්නේ!

අන්තිමට ලැරී කරලා තියෙන්නේ සුවඳයාට විරුද්ධව නඩුවක් ෆයිල් කරලා ඉඩමේ අයිතිය ගන්න! (මේක කියවන ප්‍රා ජේ ඇතුළු; නීතියේ දෙවගනගේ නෑතුරුස්ලා මේ ලිවීමේ වරදක් වෙතොත් නිවැරදි කරණ්ණෝන ඔන්න!)

අනේ අපේ සුවඳයාට මේ වැඩෙන්  "හික්!" ගෑවිලා!

යන්න්තං අමාරුවෙන් දිරා පත් වෙන්න නොදී "පවුල" අටවා ගෙන, දුවා දරුවන් තනාගෙන, ජීවිතේම කොළොම්පුරේ ජනී-ජනයාගේ කැත කුණු අතගාමින් ජීවත් වෙන සුවඳරත්නලාට "නඩුවක්" කියන්නේ ආයේ "සුනාමියක්" වාගේ මය.

ඉතිං සුවඳයා මේකට මොකක්ද කරණ්ණේ කියලා දහ අතේ කල්පණා කර කර ඉන්න කොට සුවඳටම මතක් වෙලා එයා අතුගාන පාරක ඉන්න ලෝයර් මහත්තයෙක් ගැන!

"ඒත් මේ කොළඹ රටේ ලොකුම තැනක ඉන්න ඔච්චර ලොකු මහත්තයෙක් මං වගේ කෙනෙකුගේ නඩුවකට උසාවියෙදි නැගිටියිද? අනික මේ යක්කු කීයක් ගනීද අප්පා!?" සුවඳරත්න තමාගෙන්ම අසා ගත්තේය!

එල්ලෙන්න "පෙකිණි වැලක්" වත් නැතිව ජීවිතේම එල්ලීගෙන ඉන්න සුවඳාට වෙන කිසිදු ඔප්ශන් එකක් ඔළුවට නො ආවේය! උදේ ඉඳන් හවස් වෙන තුරු කල්පනා කලත් ඔහුගේ හිතට පිළිතුරක් එන්නේද නැත!

හවසට ගෙදරට ගිය විට සුවඳාගේ ගෑනිටද ලමා ළපටීන්ටද තිබුනේ එකම ගැටළුවකි!

"අපිට මේ ගෙදරිං යන්න වෙයිද . . ?"

පහුවෙනිදා උදේම සුවඳ රත්න උදෙන්ම ගියේ අද දෙකිං එකක් කරගන්නෝන කියා සිතාය. ඇලෙක්සැන්ඩර් ප්ලේස් එක පිරිසිදු කරණ්ණට ඉදලත් ගෙන සූදානම් විය! ලෝයර් මහත්තයාගේ තඩි ගේට්ටුව ඉදිරියේ ඔහු අතු ගාන්නට විය! හිත දෙගිඩියාවෙනි.

"ඔන්න ඔහේ ඕන දෙයක් උනාවේ අහනවා! වෙන මට නැතිවෙන්න දෙයක් නෑනේ! . . !" සුවඳ රත්න හිත දැඩි කරගෙන ගේට්ටුවේ සීනුව එබුවේය.

පැමිණි සේවකයා හට තමන්ගේ ගැටළුව පැවසූ පසු මොහොතකින් ඉදිරිපස දොරින් මතු වූයේ උස මහත තට්ටය පෑදුන් පැසුනු හිසක් සහිත හයේ හතරේ ඩෑල් එකකි.

"සර්! . . !" කථාව කියන්නට පෙර සුවඳාට ඇඬුම් ආවේය!

"හරි මට මේ තියෙන ලේඛන ඇතිවෙයි! ආයේ ඕන උනොත් මම ඔයාට කියන්නම්! ඔයා මේ කියන දවසේ උසාවියට එන්නකෝ!"

"අපේ ලෝයර්" මහතා එදින උදෑසනින්ම පැමිණියේ කුඩා ලෝයර් අංකුරයක් හමුවීමටය. (සුවඳරත්න මේ හමුවෙන් පසු ගෙදරත් දන්නා කියන හැමටත් මේ නීතීඥ්ඥ මහතා හැඳින්වූයේ "අපේ ලෝයර් මහත්තයා" යනුවෙනි. මමද එයම ගත්තෙමි. මේ "අංකුරයක්" කීවේ අපේ ලෝයර් මහත්තයාට සාපේක්ෂ්ව සහ කාලයට අනුවය!)

මේ අංකුර ලෝයර් මහතා නමින් ශ්‍රීමාල් වීරක්කොඩි විය.

"ශ්‍රීමාල් පොඩි කේස් එකක් තියෙනවා ඔයාට ප්‍රොක්සි දාන්න පුළුවන්ද? හැබැයි මේකට පේමන්ට් එකක් නම් ලැබෙන්නේ නෑ! අපේ පාර අතුගාන මනුස්සයාගෙ කේස් එකක්!"

"හරි සර්! වීරක්කොඩි මහතා වැඩේ භාර ගත්තේය! ඔහුටද පුදුමය! මන්ද; සාමාන්‍යයෙන් ලැරී මහතාගේ නඩු වලදී ඔහුගේ පාර්ශවයට සාමාන්‍යයෙන් පෙනී සිටින  "අපේ ලෝයර් මහත්තයා" මේ කේස් එකේදී ලැරී මහතාට එරෙහිව නඩුවට පෙනී සිටීමය!

කාලය ගෙවී ගියේය!

නඩු දිනය එළඹුනි!

ලැරී මහතාගේත් සුවඳරත්නගේත් නම් තෝල්කතැන කෑගැසුවේය. එවිටම දෙපැත්තේ නීතීඥ්ඥයින් විනිශ්චය ආසන දෙපසින් නැගී සිටියෝය.

ලැරී මහතාට ඇස් උඩ ගියේය!

"මේ පාර අතුගාන එකා අල්ලලා තියෙන්නේ මෙයාවද?" ඔහු තමාගේ නීතීඥ්ඥයාගෙන් විමසීය!

ලැරී "අපේ නීතීඥ්ඥ මහතා වෙතට නැඹුරුව පැනයක් නැගීය!

"ඔබ; මේ ස්කැවෙන්ජර් (කසල ශෝධකයා) වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නවාද?'

"ඔව් ඔහු කසල ශෝධකයෙකු වුවත් මේ නඩුවේ මගේ සේවාදායකයා!"

එතැන් පසු නඩුව ගලා ගිය ආකාරය ලියන්නට මට මතක නැත! නමුත් එහි අවසානය වූයේ අහිංසක සුවඳරත්නලාගේ අයිතිය තහවුරු වීමෙනි.

පසු දින සුවඳරත්න නැවත පාර අතු ගෑමට ගියේය.

"අපේ මහත්ත්යාගේ නම වත් හරියට දැන ගන්න බැරි උනානේ!?' සිතමින් ගේට්ටුව දෙස බලනා විට තාප්පයේ ඇති නාම පුවරුව දුටුවේය. එය කියවා ගන්නට බැරි උනත් පින්නෙන් බේරීමට ඔලුවේ ඔතාගෙන ආ තුවාය ගෙන පුවරුව වසා තිබුනු දූවිළි පිසදා දැමුවේය!

"කවදා හරි; කාගෙන් හරි අහ ගන්නෝන!' ඔහු තනිව සිතීය.

පසු කලෙක සුවඳරත්න කෙසේ හෝ "අපේ මහත්තයාගේ" නම දැන ගන්නට ඇති.

දූවිළි පිස දැමීමෙන් පසු ඉංගිරිස් අකුරු සාස්තරේ දන්නා ඕනෑම අයෙකුට  දැන් එය "Romesh De Silva" ලෙස කියවා ගත් හැකිව තිබේ.


Saturday, February 3, 2024

236. සහතිකයක් සොයා!


 මා උසස් පෙල ලියා නිවසේ සිටින කාලයේ එක් දවසක; පියා; මා හමුව අලුත් අදහසක් සිතට එක් කලේය. 

"පුතේ! මොනවා හරි කෝස් එකක් එහෙම කරණවා නං හොයා ගන්න! මම සල්ලි දෙන්නං!"

එකල මමත් තාත්තාත් පමනක් නිවසේ තනිව විසූ කාලය විය.

අම්මා මිය ගොසින් ය. සොහොයුරාත් සොහොයුරියත් විවාහවී නිවසෙන් බැහැරවී ගොස්ය.

තවත් සතියකින් පමණ; තාත්තාම සොයා දුන් පත්තර කෑල්ලක තිබුනු "ඩීසල් මොටර් කාර්මික ඩිප්ලෝමාව" සඳහා මා ඉල්ලුම් පතක් තැපෑලට එක් කලෙමි. 

කුඩා කල "රථ කල්කය" නියමිත මාත්‍රාවට; නිසි කලට ලබා දීමට බැරි වීමෙන් ජීවිත කාලය පුරාවට මා "රථ ගායෙන්" පෙලෙන බව තාත්තා පමණක් නොව අපේ සනුහරේ බොහෝ ඇත්තන් දන්නා කාරණයකි! 

සති කිහිපයකින් මා හට ඉල්ලුම් පත්‍රයක් ලැබුනි. එය එවා තිබුනේ ශ්‍රී ලංකා ට්‍රැක්ටර් (නීතිගත) සංස්ථාවෙනි. සිංහලෙන් කියනවා නම් ට්‍රැක්ටර් කෝපරේශන් එකෙනි. ට්‍රැක්ටර් කෝපරේශන් එක මා හට අළුත් තැනක් නොවීය. පාසැලේ "මෝටර් කාර්මික ශිල්පය" උගෙන ගනිද්දී; වාහන වල කැටලොග් (සඟරා) ඉල්ලා ගැනීමට මම බොහෝ විට එයට ගොඩ වී ඇත්තෙමි. 

ඒ කෙසේ වෙතත් ට්‍රැක්ටර යනු මගේ සිතේ මහත් විසල් කොටසක් හිමි කර ගත් මෙවලමකි. එයිනුත් මැසී ෆර්ගියුසන් 135 යන්ත්‍රයේ වූ "පිරිමි" හැඩය මාගේ ඉමහත් සිත් ගත් එකකි. මා මීට කලින් ලියා ඇති පරිදිම මම ජීවිතයේ මුල් වරට පැදවූවේද මැසි 135 කි! එය එකල අයත්ව තිබුනේ මාගේ පියා සේවය කල වන සංරක්ෂණ දෙපාරතමේන්තුවට අයත්ව තිබුනු හබරණ, ගල් ඔය හංදිය අසල හතරැස්කොටුව ග්‍රාමයේ පවත්වාගෙන ගිය පැල තවානේය. අද එතැන ඇති මැසියක්, තවානක් තබා බෝඩ් ලෑලලක් වත් එය තිබුනු තැනක් වත් සොයා ගැනීමට නොහැක.

එම පැල තවාන පාලනය කලේ ධර්මරත්න නම් මහතෙක් විසිනි. එය ඉතාමත් විධිමත් ලෙසත් පිළිවෙලටත් පවත්වාගෙන ගිය බව තවමත් මතකය. (කථාවක් ගිය දුරක් නේද?)

ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාවෙන් මා ලද අයදුම් පතද පුරවාගෙන ග්‍රාම සේවක (එකල සිටියේ ඒ අයය! අද ග්‍රාම සේවා නිළධාරී වූවාට!) ගෙන් චරිත සහතිකයක් ද රැගෙන  එහි ලිපිනය සොයා පිටත් වුනෙමි. 

මා එතෙක් ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාවට කියා ගොඩ වැදී තිබුනේ; ගිණි නිවන හමුදා මූලස්ථානය අසල තිබුනු කාර්යාලයකට සහ මිහිඳු මාවත අසල තිබුනු පැරණි ගොඩනැගිල්ලට පමණි. මේ වන විට එය මෙතනට ගෙනැවිත් තිබුනි.එය විධිමත් ගොඩනැගිල්ලක් පමණක් නොව ගොඩ නැගිලි සංකීර්ණයකි. වැඩහල, ගබඩාව, කාර්යාලය, විකුණුම් අංශය ආදී එකී නොකී මෙකී සියළුම "ගිණි පෙට්ටි" එහි ස්ථාපිත කොට තිබුනි.

එහෙත්  අභිනවයෙන් එය පිහිටා තිබුනේ නාරහේන්පිටින් නාවල පාරට හැරී පුංචි රේල් පාර පනිනවාත් සමගය. එතැනට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වනවාත් සමග පේලියට නවතා තිබූ මැසී ට්‍රැක්ටර් පෙල දක්නට ලැබුනි. එතැනින් අපව දෙශණ ශාලාවකට රැස් කොට පාඨමලාව ගැන හඳුන්වා දී ඊළඟ සතියේ හෝ දෙකකින් වැඩේ ඇරඹුනි.

අප අවුරුද්දක පාඨමාලාවකට ඇතුලත් වුනෙමු. ඩීසල් එන්ජිමේ නිර්මාණයේ සිට ක්‍රියාකාරීත්වය දෝෂ වැනි සෑම දෙයක්ම පාහේ එහිදී අපට උගන්වනු ලැබීය. සෛධාන්ත මෙන්ම ප්‍රායෝගික කරුණු කාරණාද එහි උගැන්වුනු අතර ඒ සඳහා යොදා ගැනුනේ ට්‍රැක්ටර් එන්ජින්ම විය!

මෙහි වූ ආශ්වාද ජනකම සිද්ධිය වූයේ එතැන තිබූ රථ ගාලේ නවතා තිබුනු යෝධ ට්‍රැක්ටර් අතර කාලය ගත කිරීමට ලැබීමය. එකල මැසී 240 ට්‍රැක්ටර් මෙරටට ආ අලුත වාගේය. අළුත්ම අළුත් කිරි කිරි ටොයියා 240 අසලම යෝධ 275 ක් නවතා තිබුනි. එය එකල මෙරටට ආනයනය කොට තිබුනේ සීනි කර්මාන්ත ශාලාවකට බව කියැවිනි.

මේ 1988 -89  වසර විය යුතුය. වසරක පාඨමාලාව අවසන්වී අවසාන පරීක්ෂණයට පවා සහභාගී වූ මුත් මාහට එහි සහතික පත්‍රය ලභා ගැනීමට නොහැකි විය! 

මන්ද ඒ වන විට මාහට රැකියාවක් ලැබී තිබුනු හෙයින් හා සහතික ප්‍රධානය කරණා දිනයේ මා රැකියාව සමග කාර්යබහුල වූ නිසා විය හැක. 

කාලය ගෙවී ගියේය. අවසන් කල පාඨමාලාවේ සහතිකය ලබා ගැනීම දිනෙන් දිනම පහුවී ගියේය. තවත් කලකින් පැවති රජය මෙම ආයතනය; "ශ්‍රී ලංකා ට්‍රැක්ටර්ස්" නමින් අලුතින් බෞතීස්ම කලේය! විකිණීමට පුඹුරු පත් සකසන ඕනෑම ආයතනයකට මුලින්ම ගමන් ගන්නා මල් බයිසිකලය මෙම "බෞතීස්මය" යි.

2001 වසරේදී හරි අපූරු සිදුවීමක් සිදුවිය!

දිනය හරියටම කියනවා නම් 2001 සැප්තැම්බර්  මාසයේ 10 වෙනිදා ය. එදින මම නාරහේන්පිට මෙම ආයතනය ඉදිරියෙන් ඇවිද ගියෙමි. කාලයකට පෙර ආඪ්‍යයව තිබුනු මෙම ආයතනය; ඒවන විට හුදෙක් පාළුවට ගිය ගොඩනැගිළි සංකීර්ණයකි. ඉදිරියෙ මහ ගේට්ටුව වසා කුඩා ගේට්ටුවක් තුලින් යාම් ඊම් කෙරිණි.

ආරක්ෂක නිළධරයෙක් යැයි සිතිය හැකි අයෙකු ඉදිරියේ කුඩා කුටිය තුල සිටියේය. ඔහුද බොහෝ සෙයින් ජරා ජීර්ණ වී සිටියෙය. "ගෙදරක ඉදිරියේ සිටින බල්ලා; ගෙදර පදිංචිව ඉන්නා අයගේ චර්‍යාවන් විදහා දක්වයි!" 

"මේක වහලාද?"

"අවුරුදු ගානක ඉඳන්!"

"වැඩ කරපු අය?"

"වන්දි අරං අස් උනානේ! කීප දෙනෙක් ඉන්නවා අන්න අර කෙරෝලේ කාමරේ! කාව හම්බෙන්නද?"

මට ඒවන විට හමුවීමට කෙනෙකුගේ නමක් කියන්නට නොතිබුනි. එහෙත් එය ඇතුලට ගොස් ඉන්නා අය සමග කථා බස් කොට දුක සැප බෙදා ගැනීමට මට සිත් විය. එය අතීතකාමයට වඩා ඒ ගැන සිතමින් ශෝකී වීමට තිබුණු අවශ්‍යතාවය විය යුතුය.

ඒ සමගම මාගේ මනසට හේතුවක්ද ගලා ආවේය.

"මට සහතිකයක් ගන්න තියෙනවා!"

"අනේ මංදා! ගිහිං බලන්නකෝ!"

මම කොරිඩෝරයක් දිගේ ඇවිද ගියෙමි. පසු කරණ සෑම කාමරයක්ම වසා දමා තිබුනි. බොහෝ කාමර වට කොට තිබුනු වීදුරු ඇතුලතින් පත්තර කොළ අලවා ඇතුලත නොපෙනෙන සේ ආවරණය කර තිබුනි.

ඒ සෑම කාමරයක්ම පිළිබඳ යාන්තම් හෝ මතකයක් මාහට තිබුනි. 

මෙම පේලියේ නොවුනත් එක් කාමරයක සිටි සුන්දර යුවතිය මාහට තව මත් හොඳින් මතකය. ඇය කාර්යාලයට ඇන්දේ විචිත්‍ර සාරි වූ අතර කොන්ඩය බොහෝ සෙයින් රැලි ගැසුණු කොටට කැපූ එකක් විය. කොන්ඩයෙන් ඇය "සායි බාබාගේ නංගී" යැයි අනුමාන කල හැකි විය. ඇය නමින් සුජීවා විය. වරක් ඇයව 155 ගල්කිස්ස කොට්ටාව බසයකදී දුටු බවක්ද මතකය. ඇය සේවය කලේ අපගේ පාඨමාලා භාර කළමණාකරු සරත් විමලසූරිය  (සරත් විමලසූරිය මහතාගේ නම සඳහන් කරණ්නේ මාගේ මතකයෙන් සහ මා ලඟ ඇති කුඩා මූලාශ්‍රයකපිහිටෙන්) මහතාගේ  පුද්ගලික ලේකම්වරිය ලෙසිනි. අපට බොහෝ කටයුතු සඳහා ඇය හා සම්බන්ධ වීමට සිදුවූ අතර; නව යොවුන් වියේ සිටි අප එම "සම්බන්ධයෙන්" සියුම් සතුටක්ද නොලැබුවාම නොවේ!

"සුජීවා මිස් කොහේද දන්නෑ!?" මා මගෙන්ම ඇසුවෙමි.

කොරිඩෝරයේ ඇවිද යන ගමන් නිකමට මෙන් මා ආපසු හැරී බැලුවෙමි.

ගේට්ටුවේදී හමුවූ අය ඉනට අත තබාගෙන මා යන දෙසම බලා ගෙනය.

ඔහු අතින් මාහට ස්ංඥාවක් කරමින් විය.

"ඉස්සරහට යන්න ! දිගටම යන්න!!" එහි අරුත වන්නට පුළුවන.

මා කෙළවරේ කාමරයට ලං වත්ම ඒ තුල කිසිවෙකු හෝ සිටිනා බවක් එළියට දැනුනි.

මා කාමරයට පිවිසෙනවාත් සමග එය තුල මේසයක් පසුපස අසුන්ගෙන සිටි මැදි වයස පසු කල අයෙක් හිස ඔසවා බැලීය.

"මොකටද දන්නෑ  . . . !?" ඔහු එසේ විමසනවාත් සමගම එතැන සිටි එක් කාන්තාවක් සහ තවත් අයෙක්ද මා දෙස හිස ඔසවා බැලුවෝය.

"ට්‍රැක්ටර් කෝපරේශන් එකෙන් මෙච්චරද ඉතුරු!?" මට ඇසුනේ ඉබේටම වාගේය. එහෙත් එයට නිසි පිළිතුරක් මා නොලැබූ අතර තව දුරටත් මුව අයාගෙන සිටින; මාහට කථා කල අයට මා දෙන්නට පිළිතුරක් සොයන්නට විය!

"ඔය මහත්තයා ඇයි ආවේ . . ?" දෙවෙනි වර ඔහු අසනවාත් සමග මා පියවිසිහියටත් පිළිතුරකින් සමන් විත වීමත් විය.

"මහත්තයා මම මෙහේ තිබුනු ඩීසල් මෝටර් ඉන්ජිනියරිං ෆස්ට් බැච් එකේ කෙනෙක්. මට මගේ සර්ටිෆිකේට් එක ගන්නට බැරි උනා! ඒක ගන්න පුළුවන්ද කියලා බලන්නයි ආවේ!?"

"අවුරුදු කීයක්ද . . ? මෙච්චර කලක් ඇයි ආවේ නැත්තේ . . . ? ඒ කාලේ හිටපු ට්‍රේනිං මැනේජ්මන්ට් එක දැං ඇත්තෙත් නෑ. ද්ං ඉන්නේ මං! මම බලන්නම් ඔයාගේ නමක් වත් ඒ ලිස්ට් එකේ තියේද කියලා  . . . . . ඔයාගේ වෙලාවට තිබුනොත් බලමු මොකක්ද කරණ්නේ කියලා. කොහොමත් සර්ටිෆිකේට්ස් නම් තියෙන්නේ රෙකොර්ඩ් රූම් එකේ. ඒක වහලා . . . !"

"නිකං ඉන්න මගෙන් අහල ගියත් මොකෝ !" කියා කියමනක් ඇත. මම මේ ආවේ මගේ අතීත ස්මරණ පොලිෂ් කර ගන්නට විනා වෙන අවශ්‍ය තාවයකට නොවේ. එහෙත් මාගේ තාත්තා බැරි අමාරුවෙන් උපයා සපයා ගත් මුදලින් මා වසරක් පුරා හැදෑරූ පාඨමාලාවේ සහතික පත්‍රය ලබා ගැනීමට නොහැකි වීම හුදෙක් මාගේ වගකීමක් නැති කමද, වටිනාකමක් නැතිකමද, කියා මටම සිතා ගත නොහැක. එම නොසැලකිල්ල මගේ සිතට; කිසිදා කිසිම හේතුවකින් සාධාරණය කර ගැනීමට නිහැකි එකකි!

මාගේ ජීවිතයේ බොහෝ බොහෝ කාරණා සම්බන්ධයෙන් මේ ගුණාංගය දක්නට පුළුවන. එය මා දුටු අනෙක් චරිතය වන්නේ චින්තන ජයසේන පුවත් පත් යෝධයා ය! ඔහුද මහන්සියෙන් උඩ නග්ගන සරුංගලය නූල කඩා අහසේ පාවෙන්නට යනු බලා සිටිය හැකි අයෙකි.

ඒ කෙසේ වෙතත්  පසුගිය වසර ගණනාව තුල ඔය සහතිකය පිළිබඳ මතකය නිරන්තරයෙන් මාගේ සිතට වද දුන්නේය. සෑම කාලයකදීම එය අනාගතයට කොටින්ම "හෙටට" අයත් කාරණයක් ලෙස කල් දැම්මා විනා කල දෙයක් නොමැත.

රජයේ රැකියාවක් කල මාගේ පියා එකල මේ සඳහා ගෙඩි රුපියල් 4000ක් හෝ 6000ක් වියදම් කල බව මට මතකය. මාගේ තාත්තා සේවය කලේ රජයේ කාර්යාලයක ලිපිකරුවෙක් ලෙස නොවේ. හේ සේවය කලේ වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේය.

ඔහු උඩරට පහත රට මෙන්ම වන්නි හත් පත්තුවේද් කැලෑ තුල සේවය කල අයෙකි. වෙනත් රැකියාවල මෙන් "දුෂ්කර සේවය" කියා වෙනසක් එහි නොවීය. දුෂ්කර නොවන සේවා කැලෑ වල කොයින්ද? 

අප තිදෙනෙක් හට ඉගෙනීම ලබා දුන්නේද ඇන්දුවේද කැව්වේද නිවසක් ඉඳි කලේද එතුමාගේ තනි පඩි පතිනි. මාගේ මතක ඇති කාලයක මාගේ මව රැකියාවක් නොකලාය. එහෙත් තාත්තා ගෙන එන සොච්චම නිවැරදිව කළමණා කරණය කර ගැනීමට ඇය උපන් හපන්නියක් වූවාය. මව තැපැල් ස්ථානාධිපති වරියක් වුවත් ඒ පිළිබඳව මතකයක් ලෙස ඇත්තේ ඇගේ රැකියා ස්ථාපිත ලිපිය පමණි!

තාත්තාගේ වසර 35ක පමණ සේවා කාලය තුල දෙවරක් වැඩ තහනමට ලක් විය. ඉන් පලමු අවස්ථාවේදී ඔහුගේ වැටුප් මුළුමණින්ම නවතා වසර 5 කට ආසන්න කාලයක් පැවතුනි. ඒ කාලය තුල ඔහු අප වෙනුවෙන් බොහෝ දුක් පීඩා වින්දේය. තාත්තා මෙම පාඨමාලාව සඳහා මුදල් ලබා දීමේදී කවර විදියේ කැපවීමක් කරණ්නට ඇත්දැයි මා සිතීමට නොපෙළඹුනේ එය ම හද මහත්සේ පාරණ කාරණයක් වූ බැවිනි!

අද අහම්බෙන් හෝ මා එළඹී ඇත්තේ ඒ පිළිබඳව යන්තමින් හෝ උත්සාහ කිරීමටය. 

මා සිතුවිලි අතර සැරිසරණාතරතුර ඔහු එතැන තිබුනු ලී අල්මාරියක් ඇර ලිපි ගොනුවක් දිග ඇරියේය. ෆූල්ස් කැප් කොල කිහිපයක් ඒ තුල අමුනා, නවා එම ෆයිල් කවරය තුල සතපවා තිබුනි.

"ෆස්ට් බැච් එකේ අයගේ නම් මෙතන තියෙනවා. ඔයා කලේ ඉන්ග්ලිශ් මීඩියම්ද සිංහල මීඩියම්ද . . ?

"ඉන්ග්ලිශ් මීඩියම් . . !"

ඔහු ලිපි ගොනුවේ කඩදාසි ආපිට පෙරළමින් දිගැති කඩ දාසියක් මතු කර ගත්තේය!

ඔහුට කලින් මම මාගේ දෙනෙත් ඉහල සිට පහලට දිව යැව්වේය.

"මායා දුන්න" හරි මායාදුන්න කියන්නේ අපේ ඉස්කෝලේ අපිත් එක්ක මේ කෝස් එක කරපු එකෙක්. උගේ නම මට මතකය. මේ සොයා ගෙන ඇත්තේ නිවැරදි ලැයිස්තුවයි! "දෙයියනේ මොන කරුමයකට හරි මගේ නම මේකේ නොතිබ්බොත්!" මගේ සිත මටම මුර ගාමින් විය.

"මොකක්ද ඔයාගේ නම . . ?"

"මංජුල . . ශ්‍රීනාත් . . පෙරේරා . .!" මම; ඒ වන විට මා මගේ පසුම්බිය ඇද අතට ගෙන තිබුනු ජාතික හැඳුනුම් පත මේසය මත තබා මාගේ නම පැහැදිළිව නවත්වමින් පැවසීය.

"හරි මේ තියෙන්නේ . . !"

"මංජුල ශ්‍රීනාත් පෙරෙරා" දෙයියනේ මගේ නම ලැයිස්තුවේ ඇත. එවිට ඔහු එම නම ඉදිරියේ තිරස් අතට ඇඟිල්ල ගෙන ගියේය! 

"අන්තිම කාලේ වැඩිය ලෙක්චර්ස් වලට ඇවිල්ලා නෑ වගේ!" එහි තැනින් තැන වූ බිංදු අසලින් ඇඟිල්ල ගෙන යමින් පැවසීය.

"ආ හරි ඔයා ෆයිනල් එග්සෑම් එකත් කරලා තියෙනවා. මේ එන්ජින් තියරි වලට වෙරි ගුඩ් පාස් එකකුත් අරං තියෙන්නේ . . !?" ඒ සියල්ල එම ලැයිස්තුවේ සඳහන් වී තිබුනි.

"හරි සර්ටිෆිකෙට් එක අරං නෑ තමයි! ඇයි ගන්න ආවේ නැත්තේ රට වත් ගියාද?" මාහට ඉඩ ලැබුනේ හතරට පහට ඇඹරෙන්නට පමණි.

"වෙනින් දවසක ඇවිත් වත් ගන්න පුළුවන්ද?" මම ඔහුට නැඹුරු වී සෙමින් ඇසීය. මේ මා ඉදිරියේ ඉන්නේ මා අතින්; මාගේ නොසැලකිළිමත් භාවය නිසා ගිලිහී ගිය අතීතය නැවත එක්කාසු කොට' මා අත ඇzති ෆයිල් කවරයක් තුලට දැමිය හැකි ඉෂ්ඨ දේවතාවාය!

"පුතා! ඒවා ශුවර් නෑ! අපිත් මේකට හෙට එයිද නැද්ද කියන්නත් බෑ!! හෙට වෙන කොට මේ බිල්ඩිම වත් තියෙයිද කියන්න බෑ!!!" ඔහු බර සුසුමක් හෙළමින් ප්‍රකාශ කලේය.

"සර්! දැන් මොකද්ද මේකට කරණ්න පුළුවන්! මට සර්ටිෆිකට් එකක් අද ගන්න බැරි නං ලියුමක් වත් දෙන්න බැරිද?" මම බොහෝ ගරු ගාම්භීරව ඇසීය.

"ඔව් එහෙම එකක් කරණ්න බලමු! මිස් ලෙටර් හෙඩ් එකක් අරං මේ ළමයට මෙන්න මේ ටික ටයිප් කරලා දෙන්න! . . . . . . . . . . This is to certify that  . . කියලා මෙයාගේ නම දාලා . . . has followed the Diploma in Diesel Motor Engineering Technology . . . . . . . . කියලා ලියුමක් ගහලා දෙන්නකෝ! ඔයා අන්න අර මිස්ට ඔයාගේ නම හරියට දෙන්න . .!  . . . . . . . . . . . . " ඔහු කියාගෙන කියා ගියේය..

"සර් ඕකට දාන්න පුළුවන්ද මට එන්ජින් තියරි වලට වෙරි ගුඩ් පාස් එකක් තියෙනවා කියලා . . .!?" මම බැගෑපත් ස්වරයෙන් ඇසීය!

"ඔව් ඔයාට ඒක වැදගත් නම් අපි ඒක දාලා දෙන්නම්! ඒක බොරුවක් නෙවෙයිනේ . . මිස් මේ ටිකත් දාන්න . . . . . .He has obtained a very good pass in Engine Theory at the final Examination . . !

මගේ වසනාවට එදා එහි සිට ඇත්තේ ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාවේ (පසු කලෙක ලංකා ට්‍රැක්ටර්ස් ලිමිටඩ් වූ) අවසන් Training & Technical Development Manager  ජී. ඒ. මාකෙවිට මහතාය. ලිපිය ලබා අගත් පසුව ඔහුට හා අනෙක් අයට බෙහෙවින් කෘතඥවූ මා එයින් පිටවිය. 

"තව මොනවා හරි තොරතුරක් ඕනෑ වුනොත් මට කතා කරණ්න. එතැන සිටි එකම කාන්තාව වූ මංගලිකා මහත්මිය ඇගේ නිවසේ දූරකතන අංකය මාහට නිර්ලෝභීව ලියා දුන්නීය!

මේ පහලින් ඇත්තේ එම ලිපියයි. ජීවිතයේ සතුටින්ම සිටි දවසක් ලෙස එදින මාගේ මතකයේ අදටත් පවතී.


මෙම ලිපිය ලැබී කාලය සෙමෙන් ගෙවී ගියේය. ඒ ගෙවී ගිය කාලය තුල මෙම ලිපිය මා එකසිය එක් වතාවක් බලන්නට ඇත. එය ඒ තරම්ම ජීවිතයට වැදගත් එකක් විය. කාලාන්තරයක් අත හැරී තිබී; සතුවූ වස්තුවක් විය. වසරින් වසර ගෙවී ගොස් 2006 වසරේ අවසාන කාර්තුවට ලඟා විය. මේ කලය වන විට යටි සිත නැවත මුර ගාන්නට විය.

"ලියුමක් තිබුනාට සහතිකයක් නෑනේ! පාඨමාලාවකට පසු අත ඉතිරි විය යුත්තේ සහතිකයක් විනා ලිපියක් නෙවෙයිනේ . . !" මේ යටි සිත මාහට කෙඳිරූ අයුරුය!

මා හට දැන් අවශ්‍යව ඇත්තේ සහතිකයක්ය. එසේම එය හොර සහතිකයක්ද නොවිය යුතුය! මා හට මරදානේ ඇවිද සහතිකයක් කොයි ලෝකෙන් හෝ ගසා ගැනීමට හැකියාවක් ඇති වුවත් මට ඇවැසි වූයේ එවැන්නක් නොවේ! මට අවශ්‍ය වූවේ "ජෙනුයින් සර්ටිෆිකේට්" එකකි! 

එහෙත් ගතවූ  කාලය තුල; පැවති රජයයන් විසින්; ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාව දියකොට හැර තිබුනි. එය පෞද්ගලික අංශයට විකුණා දමා දමා තිබුනා පමණක් නොව එය මිළදී ගත් මුදලාළිලා එහි ඉඩ කඩම් ගැන උනන්දු වූවා මිස මෙරටට ට්‍රැක්ටර් ගෙන්වා විකිණීමක් කිරීමට උනන්දුවී නොතිබුනි.

කලකට පෙරට මෙරට දිවුනු මැසි ෆර්ගිසන්, කුබෝටා (මට මතක ඇති පරිදී ඉසෙකි ) යන්ත්‍ර ගෙන ආ ආයතනය හුදෙක් නිශ්චල දේපලක් පමණක් වී තිබුනි.

ඒ වන විට මා ඩිප්ලෝමාව අවසන් කොට වසර 17ක් ගත වී ඇත. ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාවක් ඒ වන විට නැත! 

 එය මිළදී ගත් ආයතනය ලෙස වෙනත් පෞදගලික සමාගමක නමක් කියැවුනි. මා එම ආයතනය සොයා බොහෝ වාර ගණනාවක් ගිය පසු; එම ආයතනයේ සේවය කල එක් නිළධරයෙකු; ඒවන විට වසර දහයක පමණ   කාලයක් වසා දමා තිබුනු කාර්යාලයක් ඇර  පෙන්වීමට පොළඹවා ගැනීමට මාහට හැකිවිය. 

"ඔරීමජිනල් සහතිකයක් මා කෙසේ හෝ ලබා ගනිමි' යි මා ස්ථිරව අධිෂ්ඨානය කර ගත්තෙමි. මේ ලෝකේ කොහේ හරි ඔරිජිනල් සහතිකයක් ඇතොත් මම එය සොයා යා යුතු මය! මම මටම නියෝගයක් පනවා ගත්තෙමි.

එක්සෙ නසුරාදා දිනෙක මම නාවල වසා දමා තිබුනු ඉස්ටෝරු සංකීර්ණයකට ගියෙමි. එහි සිටි ආරක්ෂක නිළධරයා හමුවීමත් සමග ඔහු දූරකථනයෙන් පෙරකී අයව සම්බන්ධ කරගත්තේය. පසුව ඔහු එකල එනම් ඊට වසර ගනනාවකට පෙර ආයතනයේ කාර්යාලය ඇර පෙන්වීමට කැමති විය.

"මේකේ තිබුනු ඔක්කොම ලිය-කියවිළි තියෙන්නේ මෙන්න මේ කෑල්ලේ!" ඔහු දොරක් අබියසට ගොස් පැවසීය.  මකුළු දැල් වැහුණු දූවිලි පිරුනු දොර ඇරීමට ගියෙමු! 

අප මකුළු දැල් පිරුණු දූවිල්ලෙන් වැසී ගිය දොරක් අභියස සිටියෙමු. ආරක්ෂක නිළධරයා අත යෝධ යතුරු කැරැල්ලකි. ඔහු එහි වූ යතුරු එකින් එක දමා දොර අරින්නට උත්සාහ ගනිමින් විය.

"දැන් මේක ඇරියත් ඔහේගෙ ඔය ගත්තෙ නෑ කියන සහතිකේ මේකෙ කොහේ තියෙනවද නෙවෙයි තියෙනවාද කියලාවත් කවුද දන්නේ? මේ ඉස්ටෝරුවේ වහලෙ දෙපාරක් හැදුවා. තිබුනත් දැන් තෙමිලා විනාස වෙලා ඇති!" ඔහු මාගේ සිත පාරවමින්; යතුරු කැරැල්ලේ තවත් යතුරක් යතුරු සිදුර ඇතුලට දැමීමට උත්සාහ කරයි.

"මගුල! මේවා අරින්න බෑ අප්පා; මළකඩ කාලා!" මගේ ඇඟේ ගෑවී නොගෑවී යන පරිද්දෙන් නිළධර තොමෝ යතුරු තහඩුවට දෙස් දෙවොල් තියමින්ය.

"තාම උදේට කාලත් නෑ! මේවට කවුරු හරි එවන එවුං දැන ගන්න ඕන !" ඔහු ඔහුගේ බැරි අමාරුකමින් වටේටම පහර දෙමින් සිටියේය.

"අයියේ මේ සහතිකෙන් මගේ මුළු ජීවිතේම වෙනස් කරණ්නටපුළුවන් එකක් අයියේ! ඔයාට මේකට පොඩි වෙලාවක් මහන්සි වෙන්න නං වෙයි! මම මේ මේකට මහන්සි වෙන්නේ අවුරුදු ගානක ඉඳන්!" මම ඔහු අමතා කීවෙමි.

 ඒ වැකිය ඔහුට පැවසූ මාගේ  බිඳුණු ස්වරය ඔහුගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැන ඇනෙන්නට ඇති! ඔහු මද වේලාවක් මාගේ මුහුණ දෙස බලා සිටියේය.

"ඔව් නේද!? හරි බලමුකෝ !"  ඔහු බොහෝ සෙයින් වෙනස් වී ගිය බවක් පෙණුනි. "දොර ඇරීම හා මාගේ සහතිකය සොයා දීම" යන කාරණය ඔහුගේ කාර්යයක්, යුතුකමක්, සද්ක්‍රියාවක්, පිංකමක් ලෙස ඒත්තු ගැන්වීමට මාගේ වදන් පෙළ සමත් වී තිබුනි.

 මා එකල විශ්වාසකල ලෝකයේ පවතින- නොපවතින, දෘෂ්‍යමාන - අදෘෂ්‍යමාන, මිය ගිය මාගේ ආසන්නතම ආදරණීය වස්තුව "අම්මා" මේ සියළු දෙනාහට මා නිහඬව මගේ දුක කීවෙමි. "අනේ මේ දොර ඇරෙන්න! ඇරලා දෙන්න!!" එහෙත් අවසානයේ ඒ මොන බලවේගයකටවත් දොර ඇරීමට නොහැකි විය!

"අනේ දෙයියනේ . . . !" මට කියැවිනි.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න තව යතුරු දෙක තුනක් බෙලෙක්කෙක දාලා තිබ්බා . . .!" ඔහු නැවතත් මාගේ බලාපොරොත්තුවේ නිවී යන්නට සූදානම් වූ පහනේ තිරය සකසා තෙල් ස්වල්පයක් එක් කලේය.

මා ඔහු පසු පසම; ගේට්ටුව අසල කුඩා කුටිය වෙත ගියෙමි. මේසයක් යටින් ඔහු සාමාන්‍ය තරමේ මලකඩ කා දුර්වර්ණ වූ විස්කෝතු ටින් එකක් එළියට ගත්තේය. 

"මෙතන නැත්නං මට කරණ්න දෙයක් නෑ! මට පුළුවං උපරිමෙං මම කලා . . . . !"

"ඔව් මම දන්නවා අයියේ! මොනා කරණ්ණද . . !?"

අප ආයෙමත් පා ගමනින් පැරණි ගබඩා කාමරය අසලට කිට්ටු කලෝය. ගබඩාව පිහිටියේ හිස් බිමකට මුහුණලා ය. එහි පසෙක පහලින්ම අතු විහිදී ගිය අඹ ගසෙකි. එහි දිගු සෙව නැල්ලක් පොලොව මත පතිත කරමිනි. ගොඩ නැගිල්ල ඉදිරියේ වූ හිස් බිම් කඩේ තැනින් තැන උස් තණකොල පඳුරු වැවී තිබුනි. එහෙත් අපගේ ගමන් මග විහිදී තිබුනේ දූවිළි පිරුණු නිරුවත් පස් බිමක් මතය!

ගබඩාවේ ඉදිරි දොර කොටස් හතරකින් සමන් විත විය. එහි ප්‍රධාන කොටස ඇරීමටයි අප මෙතෙක් මහන්සි වූයේ. එය වසා දමා හිර කරගෙන සිටි යෝධ ඉබ්බා; "ආ! වරෙල්ලකෝ බලන්න ආයෙ . . !" කියමින් ඔරවාගෙන සිටියේය.

දොර ඇර පෙන්වීමට මා සමග ආ ආරක්ෂක නිළධරුවා යතුරු බෙලෙක්කය බිම තැබීමට සූදානම් වන විට මම ඊට ඉඩ නොදී අල්ලා ගත්තෙමි.

"දෙන්න අයියේ . . !"

මොනවා කලත් එම දොර ඇරීමට ඒ කිසිදු යතුරකට නුපුළුවන් විය.

"කරුමෙ අයියේ . . !" මම ඔහුට කීවෙමි. මා වට පිට බලන විට මෙම මහ දොරට ලම්භකව එලියට නෙරා ආ ගොඩ නැගිල්ලේ කොටසක තවත් කුඩා දොරක් දක්නට ලැබුනි.

"අයියේ අර දොර ඇරගෙන ඇතුලට යන්න පුළුවන්ද දන්නෑ නේ . . ?

"අනේ මංදා මේක නිකං වංක ගිරිය වාගේයි . . . බලමු ඒකත්!"

ඔහුට කලින් මා එතැනට අඩි කිහිපයකින් ළඟා විඅය! මාගේ අතවූ බෙලෙක්කයේ පතුලේ ඒ මේ අත විසිරී තිබුනු යතුරු කිහිපය ගෙන එකින් එක අගුලට දමා කරකැවීමට උත්සාහ කලෙමි.

ඔබ පිළිගන්න දෙවෙනි තෙවෙනි උත්සාහයේදී අගුල ඇරුනි!

"මං කිව්වේ . . මෙතන ඕකේ යතුර තියෙනවා කියලා . . !" ඔහු තම වෘථීය ඥානය මා ඉදිරියේ ගෙන ඇර පෑවේය.

මා දොරේ අගුල ඇරියත් දොර ඇරියේ නැත. එය ඇරීමට ඔහුට ඉඩදී පසෙකට වූයෙමි. ඒ ඔහුට ගෞරවයක් ලෙසය! (පිස්සු මනස් ගාත!)

ආරක්ෂක නිළධරයා දොර ඇර ඇත්ලට ගියේය. මමද ඔහු පසු පසින් වැටුනෙමි. ශාලාවේ පසක තොනී ලෑලි වලින් වෙන් කල කුටිඅක් විය. එහි දොර ඇර තිබුනු අතර එය මුළුමණින්ම ලිපි ද්‍රව්‍ය වලින් පිරී තිබුනි. විශාල ලිපි ගොනු එහි පීත්ත පටි වලින් ගැට ගසා තිබුනි. පීත්ත පටි සකස් කොට තිබුනේ යතුරු ලියන තීන්ත රිබන් වලිනි. ඒවා රතු පැහැයෙන් හා කළු පැහැයෙන් ෆයිල් කවර වතා දරණ ගසාගෙන සිටියෝය! 


"ඔන්න ඔතන බලන්න! තියෙන මගුලක් ඔතන තමයි! නැත්නං නෑ! ඔයාට තියෙන්නේ ඔය ප්‍රෙස් එකකට ගිහිල්ලා කීයක් හරි දීලා සහතිකයක් ගහ ගන්න!" මම ලිපි ගොනු එකින් එක ලිහා බලද්දී ඔහු පසු පස සිට උපදේශනයක යෙදෙමින්ය. ඒ අතර ඔහු අසල වූ මේස ලාච්චු ආදිය එකින් එක ඇර බැලුවේ ඔහුටත් යමක් වෙත්ද කියා විය යුතුය!

දෙවෙනි තෙවෙනි ලිපි ගොනුව මේසය මතට ගෙන ලිහා බලන විට බිම තිබුනු ෆයිල් කන්ද යට වූ එක් කවරයක් අතරින් එලියට පැන තිබුනු කහ පැහැති කාඩ් බෝර්ඩ් මිටිය මා දුටුවෙමි. මා සියල්ල නවතා දමා එම ලිපි ගොනුව සීඋවට අතට ගෙන ඩිග ඇර බැලුවෙමි.

මා එතෙක් සොයා ආ වස්තුව එහි විය! ඔව් කිසිවක් නොලියන ලද සහතික මිටියක් එහි විය.

"අයියේ මේ තියෙනවා . !" මට කෑගැස්සිනි. 

"ගන්න ගන්න එකක්! ඔයාගේ නම තියෙනවාද?"

"නෑ මගේ නම තියෙන මගේ සහතිකේ හොයන එක ලේසි වෙන්නේ නෑ! අවුලක් නෑ මට මේකෙන් වැඩේ කරගන්න පුළුවන්!"

ඔහු මගේ අතින් සහතිකය ගෙන දෙපැත්ත බැලුවේය. "අයියෝ මේකටද මේ මැරුණෙ!? මේක සටස් ගාලා ගාලා දෙයිනේ ප්‍රෙස් එකකට ගියා නං!" ඔහු කීවේ එලෙසින් ය. ඔහු එය නොසැලකිළිමත්ව ඇල්ලූ තැන ඔහුගේ දූවිළි වැකුණු ඇඟිළි සටහන සහතිකයේ රටාවක් ඇඳීය. මා නැවතත් ලිපි ගොනුවට නැඹුරු වී අලුත් නොයිඳුල් සහතික කන්‍යාවක් ගෙන එතැනින් පිටත් විය.

දැන් සහතිකේත් හරිය! එහෙත් එහි කිසිවක් ලියා නැත. අත්සන් නැත. කොටින්ම හොර මුද්‍රණාලයකින් ගසා ගත් සහතිකයකට වඩා මෙහි ඇති සුවිශේෂී අලබෝලයක් නොමැත. පලමුව මා දැන් කල යුත්තේ මාගේ නම මෙහි මුද්‍රණය කර ගැනීමය!

ඊට මා උදව් කර ගත්තේ මාගේ සොහොයුරියයි. ඇය එකල ජා ඇල ඒකල යූනියන් කාබයිඩ් සමාගමේ සේවය කලාය. (මේ වන විට එයද වැසී ගිය කර්මාන්ත ශාලාවකි!) ඇය කාර්යාලයෙන් සහතිකය මත මාගේ නම කොටා ගෙනැවිත් දුන්නීය. 

තෙවැනි ක්‍රියාන්විතය ඇරඹුනේ ඉන් පසුවය. මෙම සහතිකයේ ට්‍රැක්ටර් සංස්ථාවේ එවකට සිටි සභාපති, සාමාන්‍යාධිකාරී සහ පුහුණු කළමණාකරු යන තිදෙන අත්සන් කල යුතු විය. මේ වන විට මා සමග මෙම පාඨමාලාව කල කිසිවෙකු පිළිබඳව කිසිදු ආකාරයේ සම්බන්ධයක්ද නොමැති විය. 

දැන් තව අත්සන් තුනක් මා සොයා යා යුතුය! වසර ගණනාවකට පෙර වැළලුනු අතීතයක් සොයා යෑමට යලිත් මා පටන් ගතිමි. මා මෙවර අමන් ඇරඹුයේ දෙහිවලිනි. ඒ මාකවිට මහතාගේ කාර්යාලයේදී තම නිවසේ දූරකථන අංකය ලබා දුන් මංගලිකා මහත්මිය හමුවීමෙන් ය. ඇය "සරත් විමලසූරිය" (සරත් විමලසූරිය මහතාගේ නම සඳහන් කරණ්නේ මාගේ මතකයෙන් සහ මා ලඟ ඇති කුඩා මූලාශ්‍රයකපිහිටෙන්) එනම් එවකට මාගේ පුහුණු කළමණාකරුගේ නිවෙස තිබෙන ඉසව්ව පිළිබඳව ඉඟිය දුන්නීය.

"එයා හිටියේ රත්මලානේ සිරිමල් උයනේ" මට පාර නම් හරියට මතක නෑ! ඔයා පොඩ්ඩක් ඒ පැත්තේ ගිහිං බලන්නකෝ.!' ඇය කාරුණිකව මා හට කීවේය.

"තාම ජීවත්ව ඉන්නවා ඇතිනේ . . ?"

"ඔව් වොව් තාම ඉන්නවා . . .!' ඇය සිනහ වෙමින් පැවසීය.

සිරිමල් උයන යනු මීට වසර ගණනාවකට පෙර ජනාවාසයක් නැතහොත් ජනපදයක් වූ විසල් බිම් කඩකි. එයට ඇතුළු වීමට අත්තිඩිය පාරෙන් හා ගාළු පාරෙන් මාර්ග තිබුනි. අත්තිඩිය පාරත්, ගාළු පාරත් ටෙම්ප්ලර්ස් පාරත් අතර මැද මෙම ප්‍රදේශය පැතිර තිබුනේය. මෙම ප්‍රදේශය පුරාවට විහිදී තිබුනේ මල් වල නම් වලින් හැඳින් වුනු මාර්ග පද්ධතියක්ය. උපුල් මාවත, සමන් මාවත, නෙළුම් මාවත ආදී වශයෙන් වූ නෙක පුෂපයන්ගෙන් එම ප්‍රදේශය පිරී තිබුනි. 

මා රත් මලානට ගොඩ බැස්සේ දිවා කල ගෙවී යාමත් සමගය. දහවල් එකේ දෙකේ සිට පලාතේ කොනක සිට සෑම පාරක් පාරක් ගානේ මා "සරත් විමලසූරිය" සොයමින් ඇවිද්දේය. කාලය ගෙවී යමින් ය. දැන් වේලාව සවස 6.00 පසුවී ගොස්ය. සිරිමල් උයනේ එක් කෙළවරක ටෙනිස් පිටියක් (හෝ බැඩ්මින්ටන් පිටියක්) විය. ඒ අසල සිටියේ තුවා කරේ දා ගත් යොනෙක්ස් කොට කලිසම් හා ටී ෂර්ට් ඇඳගත් සුදු ක්‍රීඩා සපත්තු ලාගත් එක විදියක පිරිසකි. මා සෙමෙන් සෙමෙන් එතැනට කිට්ටු කලෙමි.

"මහත්තයා මේ අර . . . සරත් විමල . . ." මට කියා අවසන් කරණ්නට ලැබුනේ නැත.

"ආ! පොඩ්ඩක් ඉන්න දැන් මෙතැනට එනවා . . !"

තවත් විනාඩි ගණනකි එතැන පසෙකි නැවැත්වූ මෝටර් රියකින් සරත් විමලසූරිය මෙලොවට සැපත් වුනි.

"අර එන්නේ . . . !" එතැන සිටි අයෙකු මට ඉහුව දැක්වීය. එසේ නොකලානම් එකවර මට ඔහුව හඳුනා ගැනීම පහසු වන්නේ නැති තරම් ය. වටා පිටාවේ අඳුර, කාලය, ඔහුගේ ඇඳුම ආදී සියල්ල ඊට හේතු විය.

"සර්! . . . . මම  . . !" කථාව මුල සිට පැවසීමි! නළල රැලි කරගෙන සිනහ මුසුව ඔහු ඒ සියල්ල අසා සිටියේය විමතියෙනි. මාකෙවිට මහතා මා අතට පත් කල ලිපිය  මාගේ කථාවට මහත්වූ පිටුවහලක් සැපයූවේය!

"ඔයා මාර මනුස්සයෙක්නේ . . . . !" ඔහු සහතිකය ගෙන ඔහුගේ මෝටර් රිය වෙතට ගොස් Manager Training සන් නාමය ඉහලින් අත්සන් කර දුන්නේය.

"සර් චෙයාමන් සර්ගෙයි ගෙනරල් මැනේජර සර්ගෙයි අත්සන් ගන්නේ කොහොමද . . . ?"

"ආ! ඉන්න මම ඒක කරලා දෙන්නම්! මම ලියුමක් ලියලා දෙන්නම් ඔයා ගිහින් මිස්ට අමර සිංහව හම්බෙන්න! එයා දැණ් ඉන්නේ කැළණියේ " . . . ." කම්පනි එකේ! එයා උදව් කරයි අනිත් අත්සන ගන්න!"

සරත් විමලසූරිය මහතාට ලිපියක් ලිවීමට කොල කැබැල්ලක් සොයා ගැනීමට අපහසු නිසාදෝ; මාකවිට මහතාගේ ලිපියේ පසු පස ඔහු සටහනක් තැබීය.


සරත් විමලසූරිය මහතාගෙන් මා සමුගෙන පියවර කිහිපයක් ඉදිරියට ඇවිත් ආපසු හැරී බලනා විට ඔහු අනෙක් පිරිසට මා පෙන්වමින් රසවත් කථාවක් කියන්නට පටන් ගෙන තිබුනි!

පසුදිනම මා අමරසිංහ මහතා මුණ ගැසී සහතිකය මත අත්සන තබා ගත් අතර ඔහුගේ මග පෙන්වීමෙන් නුගේගොඩදී අවසන් අත්සන නොබෝ දිනකින් ලබා ගෙන සහතිකය සර්ව සම්පූර්ණ කර ගත්තෙමි!


ජීවිතය එසේය!

මුළු මහත් ජීවිතය පුරාවටම යන බස් එක පසු පසින් දිව ගොස් පස්සා දොරින් එල්ලුනු මා හට මෙය අමුත්තක් නොමැත!

මේවා සියල්ල ජීවිතයේ පසු කල ආ මං පෙතේ සළකුණුය.

ඉන් පසු 2007 සිට පුරා වසර 12කට ආසන්න කාලයක් මා ජීවත් වූයේ එම සහතිකයේ පිහිටෙනි. යුනයිටඩ් මෝටර්ස් ආයතනයට ගොඩවීමට මාහට දොර හැරුනේ එළෙසින් ය!

දුක් මහන්සියෙන් හරි හම්බ කල දේ දුන් තාත්තාට කිසිදා ඒ සහතිකය දැක ගැනීමට බැරිවිය. තාත්තා කිසිදා මගෙන් "කෝ කරපු කෝස් එකේ සහතිකේ . . ?" කියා විමසා නොතිබුනි! මා එය තාත්තාට කිසිදා නොපෙන්නූ බව මතක් උනේ අද මා මෙය ලියන මොහොතේය! මා කෙතරම් අකාරුණික පුතෙක් ද?


Saturday, January 27, 2024

235. අරුත් සුන් අර්ථ කතන


ලියන්නට පටන් ගත් ලිපි 20 කට වඩා තිබුනත් මේ ගැන ලියන්නට ඕනෑ කියා සිතුනි.

මේ ලිපියේ බොහෝ කරුණු මට සාපේක්ෂ හා මට සිතෙන පරිදි විනා බොහෝ කාරණා කාරණා සඳහා මූලාශ්‍ර සොයා වෙහෙස නොවන මෙන් මෙයින් බය පක්ෂපාතව ඉල්ලා සිටිමි.

මෙම පෝස්ටුව ලියන්නට මූල බීජ සැපයුනේ මහා බිරිතානියේ සිට බ්ලොග් ලියන අජිත් ධම්මගේ ආසන්නයේ ලියන ලද ලිපියකි. ඒ ලිපියෙන් සාක්ච්ඡාවූයේ; බිරිඳ විසින් සැමියා හට කෑම බෙදා දිය යුතුද නැද්ද සහ ඒ පිළිබඳව කථිකාවක්ය. මේ පිළිබඳව සැපයෙන කමෙන්ටුද ලිපියද කියවා බැලූ විට මාහට සිතුනේ එවන් සිදුවීමක් කෙතරම් දුරකට සත්‍ය ලෙස හෝ ප්‍රබන්ධ නො එසේ නම් හිතළු සේ ගොඩ නැංවිය හැකිදැයි කියාය.

මේ ගැන හිතන විට මතක් වෙන සුපිරි කථාවක් වෙයි. එය හැකි පමණ සභ්‍ය ලෙස ලියන්නට මා උත්සාහ කරණ්නම්.

දිනක් කුඩා පාරක සිරිපාල හට වේලාව දැනගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇති විය.

තමා අත ඔරලෝසුවක් නොමැති හෙයින් ඔරලෝසුවක් ඇති අයෙකු සොයමින් වට පිට බලනා කල අසල ගසක් යට තම බර කරත්තය නවත්වා ඒ යට එල්ලා ඇති ගෝනි පඩංගුවේ හාන්සිවී සිටිනා කරත්ත කරුවෙකු දුටුවේය.

"මේ මනුස්සයා ලඟවත් ඔරලෝසුවක් තිබේදෝ"යි සිතා ඔහු වෙත නැඹුරු වී "මේ ලොකු උන්නැහැ වෙලාව කීයද දන්නෑ!? නේද?" යි විමසීය.

"වෙලාවද?" ආපසු මදක් හැරුණු කරත්ත කරු තමා අසල වූ; ගොණුන් දක්කන කෙවිටෙන් එක් ගොණෙකුගේ වලිගය පැත්තකට කර "12.20 යි" කියා පැවසීය!

මේ කාරණය හොඳින් බලා එය ගණනකට නොගත් සිරිපාල තවත් පියවර කිහිපයක් ඉදිරියට යත්ම සයිකලයක් පැදගෙන ආ අයෙක් මුණ ගැසුනි.

වේලාව සැක හැර දැන ගැනීමට අවශ්‍ය වූ සිරිපාල ඔහුගෙන්ද වේලාව විමසීය.

"12.21 යි!" සයිකල් කරුවා පවසද්දී මගියාට තරු පෙණුනි.

"අප්පට සිරි අර යකා කොහොමද අර විදියට වෙලාව කිව්වේ!? අපේ ගෙදර ගොන්නු කීයක් නම් ඉන්නවාද? මේ සාස්තරේ දැන ගත්තොත්නං ආයේ ගෙදරට කවදාවත්ම වේලාව බලන්න ඔරලෝසුවක් නං ඕන වෙන්නේ නෑ!" යි සිතූ සිරිපාල තව කිලෝ මීටර භාගයක් පමණ ඉදිරියට ගමන් ගනිද්දී ඉදිරියට යාමේදී හමුවූයේ මෝටර් සයිකලයක් පැදගෙන ආ තමාගේ මිත්‍රයෙකි.

"මචං වෙලාව කීයද?" සයිකලය තමා අසල නවත්වනවා සමගම ඔහු ඇසීය!

"12.35 යි!"

"මචං මාව පොඩ්ඩක් උඹ යන පැත්තට දාපං කෝ!" කියා සයිකලයේ එල්ලුනු සිරිපාල නැවත කරත්තය නවතා ඇති තැනට පැමිණියේය!

"මචං වෙලාව කියපංකෝ පොඩ්ඩක්! ඔහු සයිකලයෙන් බසින ගමන් මිත්‍රයාගෙන් ඇසීය!"

"ඇයි බං මං ඉස්සෙල්ලා කිව්වේ! 12.42 යි!"

"හරි! උඹ පලයං මම එන්නං!" කී මගියා නැවත කරත්ත කරුට ළඟා වී "ලොකු උන්නැහැ වෙලාව පොඩ්ඩක් බලලා කිව්වානං!" කීවේය.

නැවතත් පෙර පරිදීම කෙවිටෙන් ගොනුගේ වලිගය පැත්තකට කල ගැල් කරු 12.43යි!" කියා ටක්කෙටම වේලාව කිව්වේය.

සිරිපාල මහත් පුදුමයට පත්ව ගැල් කරු ළඟ ඇන තබාගෙන කථාව පටන් ගත්තේය!

"අනේ ලොකු උන්නැහැ අපේ පරම් පරා ගනනාවක්ම ගෙදර හරක් හිටියා! හොඳ පට්ටි ගොන්නු, එළදෙන්නු, කිරි හරක්, මීහරක්, නාම්බෝ නොහිටිය එකෙක් නෑ! අපේ අත්ත මුත්තාගේ ඉන්නදන්ම ගේ වටේම හරක්! ඒත් අපි කවුරුවත් දන්නෑ නොවැ; ලොකු උන්නැහැ වගේ ගොන්නුන්ගේ වලිගය එහා මෙහා කොරලා වෙලාව කියන්න!"

"මොන පිස්සුද ඕයි! එහෙම සෑස්තරයක් නෑ. අර ඈත පේන ඔරලෝසු කනුව මේකගෙ මේ වලිගෙන් වැහිලා නොවැ තියෙන්නේ! මම කෙවිටෙන්  වලිගෙ මෙහා කොරන්නේ කනුව පෙනෙන්න!" ගැල් කරු පහදා දුන්නේය!

කථාවට තවත් ලුණු ඇඹුල් ඕනෑ අයට; ගොනාගේ වලිගය වෙනුවට; වෙනත්  ඕනෑම සරීරාංගයක් යොදාගෙන රහ බැලුවාට අපේ තරහක් නොමැත. (මම කිව්වේ ඇත්ත කථාව!)

මේ විදියට කොහේ හෝ කවුරුන් හෝ කවදා හෝ කරණු කියනු ලැබූ දේකට විවිධ අර්ථ කතන දීමට අපි බොහෝ දස්සය. ඒ තමාගේ වටහා ගැණීමේ ශක්ති ප්‍රමාණයෙන්ය.

"සඳකඩපහනක කැටයම් ඔපලා!" යනු; ලාංකීය ගීත සාහිත්‍යයේ සුවිශේෂී ගීතයකි. මෙම ගීතය කුළුඳුලේ  සෑදූ සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසිංහයන්ගෙ "මාතර ආච්චි" චිත්‍රපටයේ ගීතයකි. මෙහි සංගීතය වික්ටර් රත්නායකගේ වන අතර ඒ ඔහුගේ ප්‍රථම චිත්‍රපට පසුබිම් සංගීතය වනාතරතුර සුනිල් එදිරිසිංහගේ ප්‍රථම චිත්‍රපට ගීතය හා එය රචනා කල වොලී නානායක්කාරගේ ප්‍රථම හා එකම ගී පද නිර්මාණයයි!

චිත්‍රපට කථාව තුල බලවතකු තම හැකියාව යොදවා තරුණියක් තම වසඟයට ගැනීමට උත්සාහ කිරීම හා ඇයට සැබෑ ලෙසම ආදරය කරණා තරුණයා ඒ පිළිබඳව දුකින් පසුවීමේ පුවත ප්‍රේක්ෂකයා වෙත සම්ප්‍රේශණය කිරීම සඳහා මෙම ගීතය යොදා ගනී. 

සඳකඩ පහනක කැටයම් ඔපලා පාවෙන දේදුනු ලැගුම් ගනී
කැලතුනු රසයක පැන ආ බුබුළක් අකුරු වැලක් දෙහදක ලියැවේ
යුගයෙන් යුගයට නොමියෙන දහනක දිවියක පදනම මතු වෙද්දී
නොපෙනෙන ඈතක ඈ ගෙන යනවා සියුමැලි කැකුලක් මැලවෙද්දී
සියුමැලි කැකුලක් මැලවෙද්දී


දහසක් පෙති මත රහසක් කොඳුරා තුඩින් තුඩට ගෙන යන බින්දු
ගව්වක් ඉහළක ගොනුකොට රඳවා පොපියන දෙතොලක් එහි කැන්දූ
අහසක් ගුගුරා කලුවක් වපුරා ඒ හා මුහුවුනු වැහි බින්දු
ඈ ගෙන යද්දී නටඹුන් අතරෙක තවකෙක් ඈ වෙත හද රැන්දූ
තවකෙක් ඈ වෙත හද රැන්දූ


සඳකඩ පහනක කැටයම් ඔපලා පාවෙන දේදුනු ලැගුම් ගනී
කැලතුනු රසයක පැන ආ බුබුළක් අකුරු වැලක් දෙහදක ලියැවේ
යුගයෙන් යුගයට නොමියෙන දහනක දිවියක පදනම මතු වෙද්දී
නොපෙනෙන ඈතක ඈ ගෙන යනවා සියුමැලි කැකුලක් මැලවෙද්දී
සියුමැලි කැකුලක් මැලවෙද්දී


හද විල ඉපැදුනු කැකුලක් නොතලති නටුවෙන් ගලවා දුරට යවා
මිහිලිය තෙත් කොට ගිලිහුණු කඳුළක් සත්සමුදුරකට මුහුව ගියා
ඔබට උරුම වූ රිදුනු තැවුනු හද එක්ටැම් මැදුරක කවුළු අරා
රුවන් විමානෙන් පියඹා එනතුරු පොපියන හදවත සිටී බලා
පොපියන හදවත සිටී බලා සිටී බලා

විප්‍රයෝගය පිළිබඳව ගැයෙන මේ ගීතය අපගේ ගීත සාහිත්‍යයේ කිසියම් කඩයිම් ලකුණක් ලෙස ගත හැක. ඒ මන්ද එතෙක් සරල ශාස්ත්‍රීය ගී යැයූ අමරදේව කුලකයේ ගායකයෙකු ලෙස සුනිල්ගේ කළ එළි මංගල්‍යය ලෙස මේ ගීතය ගත හැකි වනු නිසාය. 

එහෙත් මෑතකදී මෙම ගීතයට නව අර්ථ කථනයක් සපයන අයෙකු; මෙම ගීතය "අභිසරු ලියක" විසින් ඇයගේ චර්යාවන් හා විඳින ගැහැට පිළිබඳව ගැයෙන ගීතයක් ලෙස යූ ටියුබය තුලින් ප්‍රකාශ කර සිටියි.

තමාගේ යූ ටියුබ් නාලිකාවේ නැරඹුම් ගණන වැඩි කර ගැනීම සඳහා ඕනෑම තක්කඩි වැඩක් කිරී මට මැලි නොවන මෙවන් තක්කඩීන්ගේ අදහස් හිස මුදුණින් පිළිගන්නා හා එය තව තවත් සමාජ ගත කිරීමට; සිතා හෝ නොසිතා උල්පන්දම් දෙන අය ගැන කල හැක්කක් නොමැත!

මේ ගීතය සම්බන්ධයෙන් දී ඇති සැබෑ විචාරය. මෙතැනින් රස විඳින්න. 

ගීතයක සැබෑ අරුත නමින් බ්ලොග් අඩවියක් පවතී. එයට ලිපියක් සපයන; කොට්ටාවේ සමිත නම් වූ යතිවරයෙක් මෙම ගීතයේ අර්ථය; චිත්‍රපටයේ කථාවට සමගාමීව ගලා යන ආකාරය දක්වයි.

එම පෝස්ටුවට යටින් කමෙන් වැලකි. ඔබම කියවා බලන්න! චිත්‍රපටයකට පසුබිම් ගීතයක් ගැයෙන්නේ එහි රූප රාමුවලට යානොහැකි ඉමකට ප්‍රෙක්ෂකයා ගෙන යාමට වුවත් එය චිත්‍රපටයේ අන්තර්ගතයට එකඟව ඊට සමාන්ත්‍රව ගලා යා යුතුමය. මෙම බ්ලොග් අඩවියට ගොඩ වී බලන්න. යූ ටියුබ් තක්කඩින් විසින් ජන මනස කෙතරම් දුරකට විනාශ කොට ඇත්දැයි ඔබටම සිතා ගත හැක.

ගීතයක සැබෑ අරුත බ්ලොග් අඩවියට මෙතැනින් පිවිසෙන්න.

වරක් මා මේ ගීතයත් අමරදේවයන්ගේ "වක්කඩ ළඟ දිය වැටෙන තාලයට" ගීතය පිළිබඳවත් ප්‍රවීන ගීත රචක සහ ගීත විචාරක ධම්මික බණ්ඩාර මහතාගෙන් විමසූ විට ඔහු පැවසූවේ; වොලී නානායක්කාර අවසන් කාලයේ ජීවත්වූ නිකවැරටියේ නිවසට ගොස් ඔහුව තමා මුණ ගැසී ඇති බවත් එහිදීද වොලී තම ගීතයේ අන්තර්ගත අර්ථය චිත්‍රපටයේ කථාවට සමාන්තරව දිවෙනසේ පබැදූ බව ප්‍රකාශ කල බව ය!

ඊනියා විචාරක තක්කඩීන් විනාස කරණ ඊළඟ ගීතය අමරදේවයන්ගේ "වක්කඩ ළඟ දිය වැටෙන තාලයට" ගීතයයි. මහගම සේකරයින්ගේ මිහිරි ගී පදමාලාවට මේ විචාරකයින් නවා කරකවා තබන්නේ ගායකයාගේ බිරිඳගේ ආර්ථව චක්‍රය මතයි!

පෙර කී ලෙස ධම්මික බණ්ඩාර මහතාගෙන් මේ ගීතය පිළිබඳව මාකල විමසීමේදී ඔහු පැවසුවේ සේකරගේ කිසිදු ගී පබැදුමක එවන් අදහසක් හෝ ඊට ආසන්න නැඹුරු තාවයක් දක්වන නිර්මාණයක් දක්නට නොලැබෙන බවයය.

එසේම ඔහු වැඩිදුරටත් පැවසූවේ

 "පුංචි බලු රාලේ - මම ගෙදර නැති වේලේ

කවුද මගෙ බෝලේ - පෙරල පෙරලා හිටියෙ මිදුලේ" 

කවියටත්; හිමි ගෙදර නොමැති වේලාවක අනියම් සැමියාගේ නිවසට පැමිණීම පිළිබඳව ලියැවුනු එකක්  ලෙස අලුත් අර්ථ කතනයක් දිය හැකි බවයි!

ඒ ගීත විචාරය පිළිබඳවයි. ගීත පමණක් නොව ඕනෑම කලා කෘථියක් සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි අරුත් සැපයීම් දැකිය හැක. ජෝර්ජ් බර්නාඩ් ෂෝ ලක්දිවට පැමිණි මොහොතේ එක් හිමිදිරි උදෑසනක ඔහු හමුවීමට ගිය පුවත් පත් වාර්ථා කරුවෙකු ෂෝ ගෙන් මෙසේ ඇසීය.

"ඔබ තුමා මේ මොහොතේ කල්පණා කරමින් ඉන්නේ කුමක් ගැනද?"

"උදෙ කෑමට බිත්තරයක් තම්බලා නකවද බැදලා කනවද කියලා!" ෂෝ ගත් කටටම පැවසීය.

බොහෝ කලා කෘථීන් හෝ වේවා වෙනයම් පාරම්පරික සිරිත් විරිත්, හුරු පුරුදු කම් වල මූලාශ්‍රය ඉතා සරළ එකක් වීමට බොහෝ සෙයින් ඉඩ ඇති අතර ඒවාට දැන් සැපයෙන අර්ථ කතන දුටු විට පුදුම සහගතය!

කලක සිට; ශුභ කටයුත්තක් කිරීමට පෙර කිරි ඉතිරවීමේ පුරුද්දක් ඇත. මේ සඳහා අප්පා මුත්තා කාලේ සිට භාවිතා කලේ "එළ කිරි" ය. මෙම කිරි ඉතිරවීමේ පුරුද්ද මෙන්ම ඒ සඳහා එළ කිරි යොදා ගැනීම යන කාරණාව; අනෙක් බොහෝ පුරුදු සිරිත් පැමිණි ලෙසම ඉන්දියාවෙන් ලැබුනු එකක් විය යුතුය!

මීට කලකට පෙර මෙරට පණ්ඩිතයින් මීට වෙනත් අර්ථ කථනයක් සැපයීය. 

"කිරි කියන්නේ ලේ! කිරි ඉතිර වීම යනු ලේ ඉතිරවීමක්ය! මේ නිසා කිරි උතුරවන්නේ නම් ඒ සඳහා උපයෝගී කරගත යුත්තේ පොල් කිරි මිස එළ කිරි නොවේ!" ඔවුන් මතයක් සමාජ ගත කලෝය!

සමාජය තුල හෝ පවුල් සංස්ථාව තුල ස්ථාපිත වී ඇති බොහෝ කාරණා සඳහා මහා විශාල අර්ථ කතන නොමැත. එසේම කලා කෘථියක් ගත්තද එය එසේම මය. සියවස් ගනනාවක් පුරා අපේ ගෙවල් වල ඉදුනු "මල බත" සඳහා එකතු කර ගන්නා සාම්ප්‍රදායික දේවල් වලට මෙකල විවිධ අර්ථ කතන සපයනු දක්නට ලැබේ.

ලේන්සුව හතරැස් වීමට තුඩු දුන් හේතුවක් ඇතත් මේ ලෝකයේ තිබෙන සෑම සියළු දේ සඳහාම "මහා විශාල" හේතුවක් නොමැත! සමහර සිරිත් විරිත් ගති පැවතුම් සමාජගත කිරීමට කුමක් හෝ "සාධාරණය කරණ ලද" හේතුවක්ද සමග ඉදිරි පත් වේ.

"තමාගේ ගිණි අවිය සැමදා පිරිසිදුව තබා ගත යුතුයි! තමාගේ ගිණි අවියේ අංකය තමාට මතක නැති නම් සමහර විට; තමාගේ ගිණි අවිය යැයි පිරිසිදු කරණ්නේ අනුන්ගේ ගිණි අවියක් විය හැක!

අනුන්ගේ ගිණි අවියක් තමන් පිරිසිදු කරණ්නේ මන්ද?

එබැවින් තමාගේ ගිණි අවිය හඳුනා ගැනීමට නම් තමාගේ ගිණි අවියේ අංකය මතක තබා ගත යුතුය!" 

මේ එවන් අවස්ථාවකි!

මීට කලකට පෙර "නවයුගය" පුවත් පතේ පලවූ කෙටි විකට පොකට් කාටූන් එකක දැක්වූයේ මොනාලීසාගේ ආලේඛ්‍ය චිත්‍රය අඳින ලියනාඩො ඩා වින්සි ගේ චිත්‍රයකි. 

එක් වරම ඩාවින්සි මොනාලීසාගෙන් ප්‍රශ්ණයක් අසයි!

"මොකද ඔයා අමුතු විදියට හිනාවෙන්නේ?"

"ඩාවින්සි! ඔයාගේ නහය උඩ තීන්ත බින්දුවක්!"

අද අප මොනාලීසාගේ සිනහව පිළිබඳව කෙස් පැලෙන තර්ක නගති! බොහෝ අය සිතන්නේ සෑම සියළු දේටම හේතුවක් තිබිය යුතුයි කියාය!

Saturday, January 20, 2024

234. කොන්ඩයා තට්ටයෙකු වූයේ කෙසේද? (ශනිදා දහයට )


"මිනිසා යෝධයෙකු වූයේ කෙසේද?" යන මැයෙන්; සෝවියට් පොතක් එකල පලවී තිබුනි. එහි සඳහන් වූයේ මිනිසාගේ පරිණාමය පිළිබඳ කථාන්දරය ය!

නියැන්ඩර්තාල්, හෝමෝඉරෙක්ටස් සිට හෝමෝ සාපියන් දක්වා ගමන් ගත් අයුරු එහි දැක්වේ.

මේ පෝස්ටුවෙන් කියැවෙන්නේ තරුණ අවධියේ කොණ්ඩයෙකුව සිටි අයෙකු; තට්ටයෙකු බවට පත්වීමේ ගමන් මග හා ඒ ආශ්‍රිත කයිවාරු කිහිපයකි.

මීට වසර 10කට - 15කට පමණ පෙර මමද ඔබ වැනිම වූ කොන්ඩයෙකි. මාගේ සොහොයුරා විවාහවූ අසූව දශකයේ මැද භාගයේ කොන්ඩය පිටුපසින් දිගට වවාගත් අයෙකු විය. 

කාලය ගෙවී යත්ම කොන්ඩය මාගෙන් සෙමෙන් සෙමෙන් සමු ගැනීමටත් ඒ වෙනුවට පිටුපසින් තට්ටය; කලා පිරෙන සඳ සේ එකළු වීමටත් පටන් ගති. 

ඊට හේතු භූත වූ කාරණා අතුරින් "වයස" යන්නට ලැබුනේ දෙවන තෙවන ස්ථානය ය.

ඊට හේතුවූ කරුණද මාගේ අනෙක් වැඩ සේම තරමක ඇඟ රිදෙන එකක්මය. එය මෙතැනම ලියා දමන්නම්.

මාගේ වෘතීය වූයේ මෝටර් කාර්මික ශිල්පය ය. මේ නිසාම මා බොහෝ විට පැරණි වාහන වලට භය නැතිව කර ගැසුවේය.

"ලෙඩ ගෑනියෙකුයි, පරණ වාහනයකුයි, ඉඩං නඩුවකුයි මිනිහෙකුට ගෙන එන්නේ සෙනසුරු අපලයටවත් සෙකන්ඩ් වෙන්නැති මාරකයක් ය. එහෙත් මා පරණ වාහන වලට තිබුනේ කිසිදා අඩු නොවූ සුපිරිම ලව් එකක් ය. පරන ජීප් එකක් දෙස මා බැලූවේ අප්‍රමාණවූ සෙනෙහසකින්ය. එය ඉලංදාරියෙකු; ලමිස්සියක දෙස බලන ආදර බැමටවත් දෙවෙනි නොවුනි! මා සතු කර ගත්තේම පරන වාහන කබල්මය. 

මේ නිසාම මාහට ඇතිවූ යහලු මිත්‍රාදීන්ද එම වර්ගයේම පශ්චාත් භාගයේ දරුණු ආබාධ වලින් පෙලෙන්නන්ම වූවෝය. මේ වාහන වලින් බොහොමයක් මා රෙකමදාරුකොට අරං දුන් දරහැවවල් වූවෝය. මේ හේතුව කරණ කොට ගෙන; මගේ පරණ ලඩි සහ මිතුරන්ගේ අටම්පහුරු අලුත්වැඩියා කොට කෙලින් කරණ්ණට සිදුවූයේ මටමය! බොහෝ විට මේ කටයුතු කෙරුණේ රෑ පානේමය.

වාහන යට රිංගා මජං නාමින් රෑ 12.00 - 1.00 පසුවන තුරු වැඩකොට නින්දට පෙර වතුර නෑමේදී හිස අත පය සෝදා හැරීමට බොහෝ විට පාවිච්චි කලේ "කාර් වොෂ්" ය! නැතිනම් "ඩිෂ් වොෂ්" ය!! රින්සෝය!!!

ඔවැනි උග්‍ර ඩිටර්ජන්ට්ය. ඒවාට ඔරොත්තු දෙන්නට තරම් මාගේ ඡිවි කල්‍යාණියට හැකියාවක් නොතිබුනි. එය කේෂ කල්‍යාණිට යන්නට හැර පාඩුවේ සිටියාය!

අවසානයේ කොන්ඩයකුත් නැති තට්ටයෙකුත් නැති තැනකට මම පැමිණියෙමි.

කොන්ඩය එහෙන් මෙහෙන් ඉදෙන්නටද පටන් ගත් අතර කඩේ සාප්පුවෙන් ගත් ඩයි වල පිහිට පැතීමට සිදුවන තැනට මම කෙමෙන් කෙමෙන් පත් වුනෙමි.

Never Dye - Till I Die! කියාගෙන පොර සීන් එකේ සිටි මා හට ඩයි කරණ්නටද සිදුවීම කෙතරම් කණගාටුදායක තත්වයක්ද?

මේ වන විට කොන්ඩය අඩුව ගොස් ඇති නිසාම; ඉතිරි කෙස් ගස් ඉතාම අකීකරුවී තිබුනෝය! ඒවා තිබුනේ ඒවාට ඕනෑ ලෙසින් මිසක මාගේ අභිමතයට නොවේ.

එක ගසක් වමට පීරා අතාරිනා සැනින් එය වෙනතකට හැරේ. එය කපුටු කූඩයකට සම නොකරණ්නේ මේ මල හත්තිලව් වලට අහක ඉන්න කපුටන් පලි නැති නිසාම නොවේ. 

තැනින් තැන සුදුවූ ඒ අතරින් එබී බලන සඳක් වන් තට්ටය සහිත හිස කපුටු කූඩයකට සම කල නොහැකිම නිසාය. 

මේ කාලයේත්; කොයි කලයේත් කොන්ඩය බෙහෙවින් කොටට කපා සිටීමට මා බෙහෙවින් ආශා කලෙමි. 

ඊටද හේතු දෙකකි. පිහිනීම, කිමිදීම ඇතුළු බොහෝ ජලාශ්‍රිත කටයුතු වලට ගැට ගැසුනු උභය ජීවියකු වන මාගේ කොන්ඩය ඉක්මණින් වියලා ගැනීමට; කොන්ඩය කෙටි කොට තබා ගැනීම පහසුවක්ම විය! 

ඊට අමතරව හිසකෙස් ගැලවීම ඇරඹි අයෙකු එය රැක ගැනීමට හැකි පහසුම මගක් ලෙස කොන්ඩය කොටට කැපීම බොහෝ දෙනා නිර්දේශ කරයි.

මෙසේ දිනක් කොන්ඩය කැපීමට මා නිවෙසින් පිට වුනෙමි. "අදවත් හොඳ තැනකින් කොන්ඩේ කපාගන්න - කලර් කරණවා නම් ඒකත් එතැනින්ම කරගන්න!" බිරිඳ මා නිවෙසින් පිටවත්ම අවවාදයක් දුන්නාය. 
සාමාන්‍යයෙන් රුපියල් 20න් වැඩේ ගොඩ දාගන්න සිතා සිටි මාගේ  සිතුවිල්ල වෙනස් කිරීමට එම විධානය එකසිය ගානට සමත් විය! 
කඩවත එකල හොඳ සැලුමක්; එකල තියා මෙකල වත් නැත! හොඳ සැලුම් ඇත්නම් ඒ මනාළියන් (ගොනාට ) අන්දන රූපලාවන්‍යාගාර යැයි හඳුන්වා දුන් ටිංකර් පේන්ට් ගරාජ් ය!
මේ නිසාම කිලෝ මීටර 5ක් පමණ ගේවා බුළුගහ හංදිය කිට්ටුවට පැමිණ La Passion බාබර් සාප්පුව සොයා ආවේමි.
වෙනදා මා දකින බාබර් සාප්පු වාගේ නොවේය. ඇතුල සීතලම සීතලය! කොන්ඩා කැපීමට සිටියේද; කපන්නට පැමිණි අයට වඩා හොඳින් ඇඳ පැලඳ සිටි තරුණ පහේ ගැටව් ටිකක්ය. උන්ගේ කොන්ඩාද "අම්මට සිරි"ය! වෙනත් බාබර් සාප්පු වල මෙන්; බිම කෙස් කොට පිරී නොමැත.
මුහුණට වතුර විදින බෝතලය හෝ රැවුල කපා අවසන මුහුනේ උලන සීනක්කාරන් කැටයද නැත.
අප කුඩා කල කොන්ඩය කැපුවේ "ලෑන්ඩ් මාස්ටරෙන්" ය. ලෑන්ඩ් මාස්ටර් කීවාට ඒය රෝද දෙකේ අත් ට්‍රැක්ටරයක් නොව එවන් උප කරණයකි. ඒ කාලයේ සිටි බාබර්ලා කලේ එමගින් කොන්ඩය ඉගිල්ලීම යැයි මා සැක කරණ්නෙමි. 
ඒ; එය; එතරම් තරු පෙනෙන; ආතල් අත්දැකීමක්ය නිසාය! බාබර්ගේ වැඩේ ඔලුව අල්ලා පහතට එබීමය.  කොන්ඩය කපාගෙන යද්දී නොදැනීම හිස එසවීම මාගේ වරදක් නොවීය. එය අස්ති පඤ්ඤරයේ අවුලක්ය. නිරෝගී අයෙකුගේ ගෙල නිකරුනේ නැවී තිබෙන්නේ නැත! ඒය මෝල් ගස සේ කෙලින් වීම සාමාන්‍ය තත්වයකි. මේ කථන්දර බාබර්ට ගැලපෙන්නේ නැත. උගේ වැඩේ ඔලුව වේගෙන් පහලට එබීම හා "ඔහුව උශ්ශන්න එපා හමයො! හිහ හලාහෙන හින්නවකො!" කියයි. භාෂාව පොඩ්ඩක් විතර අප්සැට් ගසා ඇත්තේ බාබර්ගේ කට පිරෙන්න බුලත් විටක් ඇති හෙයිනි!
එකල සෑම බාබර් සාප්පුවකම බිත්තියේ එල්ලූ ඝන හම් පටියක් විය. කනට ඉහලින් හා පසු පස පෙරං ගෑමට භාවිතා කල දැලි පිහිය එම හමේ අතුල්ලා මුවහත් කර ගැනීම එකල සිරිතය.
කොටින්ම ඒකාලේ තිබුනු "බාබර් සාප්පු" දැන් අතුරු දහං වෙලාය. ඒ වෙනුවට ඇත්තේ "සැලෝන්" ය. 
අප කුඩා කල හක්බෙල්ලාවක නොම්මර එකේ "බාබර්" කෙනෙක් සිටියේය. ඔහු සරම අඳින කෙනෙක්ය. ඔහු උදේටත් හවසටත් එහෙන් මෙහෙන් අබලං වූ කුඩා  සූට් කේසයක් රැගෙන පාර දිගේ ගමන් කරයි. කරේ සාලුවක් ය. එකල සාලුව කීවේ මෙකල තුවාය හෙවත් ටවල් එකටය. (ටවල් එකට වැඩි හොඳට ට්‍රවල් එක, ට්‍රබල් එක කියන එවුංද මට හමුවී ඇත! ඒක වෙනමම කථාවකි.) 
පාරේ ඉබා ගාතේ ඇවිදින බාබර් හට කවුරු හෝ කතා කලවිට එම ගෙදරටම ගොස් කොන්ඩය, රැවුල කපා දේ. සියලු අඩුම කුඩුම අර සූට් කේස් පෙට්ටියේය. හවස් වන විට කැලෑ අරක්කු වලින් සප්පායම් වන "බාබර්" පාර පුරා වංගු කප කපා ගෙදර යයි. වරෙක අපේ ගමේ අයෙකු පැවසූවේ දිනක් හවසක "බාබර්" හමුවීමට ගෙදරට යන විට උන්දෑ දැලි පිහියෙන් සාලයන්ගේ කොර පොතු අරිමින් සිටි බවය!
මේ  La Passion ඒවන් එකක් නොවීය. කොටින්ම එය බාබර් සාප්පුවක්ද නොවීය. එය කටපුරා ආඩම්බරයෙන් කිව හැකි "සැලෝන්" එකකි. 
"ගුඩ් මෝනිං සර්!" තරුණ පහේ කුඩා ගැටයෙක් මා පිළිගත්තේය. "සර් හෙයා කට් එකකටද?" මට හිතා ගැනීමට නොහැක. ඊට අමතරව මෙතැනට කුමක් කරගන්නට මා වැන්නන් පැමිණෙනවා ඇත්ද? එතැනම හිටවා තිබුනු පොලිතීන් දැන්වීම් පුවරුව මාගේ සැකය දුරු කලේය.

Hair Cut with Head Massage
Hair Setting
Hair Cut Shaving and Tonic Massage
Hair Cut Shaving and Oil Massage
Shaving
Beard Trimming
Braiding per Strand Short
Braiding per Strand Long
Hair Tattoo
Hair Massage  - Oil
Hair Massage - Tonic
Hot Oil Hair Treatment

(අම්මට සිරි!) "හෙයා කට් එකකට!" මා වට පිට විසිතුරු බලමින්ද දැණ්වීම් පුවරුව කියවා බලන තුරුත් මා දෙසම සිනහ මුසුව බලා සිටි තරුණයාට මම කෙටියෙන්ම පිළිතුරු දුන්නෙමි.
"සර් අපොයිමන්ට් එකක් අරංද ආවේ?"

"අනේ නෑනෙ පුතා! අපොයිමන්ට් එකක් නැතිව කොන්ඩෙ කපා ගන්න බැරිද මෙතන!"

"පුළුවං සර්! විනාඩි 20ක් විතර  ඉන්න වෙනවා! අපේ හෙයා ඩ්‍රෙසර්ස්ලා ඔක්කෝම බිසී! ඊළඟට අපොයින්මන්ට් එකක් නැත්නම් සර්ට ඉක්මනට පුළුවන් වෙයි"

"අම්මට සිරි! හරි අවුලක් නෑ මම ඉන්නම්!" අද මේ කොන්ඩෙන් දෙකෙන් එකක් කර ගත යුතුය. මීට කලකට පෙර පැත්තට පීරූ; පසු කලෙක උඩට පීරූ; කලකට පෙර දියේ ගිලී ඔලුව උඩට ඔසවනවාත් සමග අතින් පසු පසට කල; බස් රියක යන විට කොන්ඩය අවුල් වේයැයි කවුලුව වසා ආරක්ශාකල කොන්ඩය අද මට නොමැත!
එය බෙහෙවින් අකීකරුවී කිසිදු ලෙසකින් කිසිදු සම්මත හෝ අසම්මත ආකාරයකට පීරා තබා ගත නොහැකි තැනකට වැටී ඇත! 
කොටින්ම එය ගොයං කපා අවසන් වූ පසු ඉපනැල්ල මෙනි. ඔරොප්පුවට හිටවූ පොල් ඉඩමක් මෙනි.
තැනින් තැන මීයන් විසින් කා දැමුණු කොහු ගුදිරියක් මෙනි! මෙලෝ රහක් නොමැත. අද දෙකින් එකක් කර ගත යුතුය. මේ කොන්ඩය (ඇත්තෙන්ම කොන්ඩය පැවති ස්ථානය කිසියම් සම්මත හො අසම්මත ක්‍රමයකට පීරීමට සකසා ගත යුතු මය!
මා පසෙකින් තිබුනු සෝපාවේ ඉඳ ගත්තෙමි. අසල තිබුනු සඟරා රාක්කයේ කොන්ඩය හා සම්බන්ධ වෛවාරණ සඟරා පිරිලාය. මා එයින් එකක් ගෙන පෙරලා බැලුවෙමි. එය පුරා පැවතියේ ඒ මේ අතට පීරූ, පීරා දැයි සිතා ගත නොහැකි අපබ්‍රංස කොන්ඩා විලාසිතාය. සඟරා කිහිපයක්ම මම පෙරලා බැලුවෙමි. තව තවත් පෙරළා බැලුවෙමි. එතැන තිබුනු සියළුම සඟරා පෙරළා බැලූවද මාගේ කොන්ඩය වන් අක්‍රමවත් එකක් හෝ ඊට ආසන්න එකක් සොයා ගත නොහැකිවිය! 

"සර්! එන්න සර්!"

පෙර පැමිණි තරුණයා මාව කැඳවාගෙන එතැනින් ඇතුළු ශාලාවකට ගියේය. එතැන බාබර්ලා; (සමාවෙන්න) හෙයා ඩ්‍රෙසර්ස්ලා හතර පස් දෙනෙක් සීරුවට වැඩය!
එක් කෙළවරක තිබුනු ඉතා සුව පහසු ආසනය අසල සිටි කුඩා නව යොවුන් තරුණයෙක් මා දෙස බලා ආසනය පෑවේය. මා එම ආසනය මත පත බෑවුනි!
"සර් වොෂ් එකක් දාමු නේද?" තරුණයා කොන්ඩය අල්ලා බලා විමසීය. අප අපගේ සංසාරය තුල පුරුදු පුහුණු වී ඇත්තේ කොන්ඩය කපා නෑම විනා නෑමෙන් පසු කොණ්ඩය කැපීමට නොවේ! එහෙත් මාගේ මූලික අභිප්‍රාය මුදුන් පත් කර ගැනීමට එනම් මේ කොන්ඩය (සමාවෙන්න; එය පැවති ස්ථානය ) කිසියම් රටාවකට, පිළිවෙලකට සකසා ගැනීමට නම් මේ යකා කියන පිළිවෙලකට කටයුතු කල යුතු වන්නේය!
"හරි පුතා"
වෙනදාට මෙන් බාල්දිය ගෙන නාන ළිඳ ලඟට තුවායත් කරේ දාගෙන පරණ කොට කලිසමත් ඇඳගෙන යාමට එතැන අවශ්‍ය නොවීය! ආසනය අංශක 180ක් භ්‍රමණය කොට මුළු ආසනයම පසු පසට ගෙන මාව ළිං ගැට්ටේ නිදි කරවීමට තරුණයාට ගියේ තත්පර කිහිපයකි. 
ළිං ගැට්ටක් කීවාට එය හිස සේදීමටම සැකසූ කිරි ගරුඬ (හෝ පිඟන් ගඩොල්) බේසමකි. තරුණයා අසල තිබුනු මේසය මත තිබුනු වර්ණවත් ලේබලයකින් සැරසුනු බෝතලයකින් ලබාගත් සබන් යොදා කොන්ඩය හොඳින් එමෙන්ම මෘදුව සම්බාහනය කරමින් සෝදා හැරියේය. ඉන් පසු සුදෝ සුදු තුවායකින් පිහිදා හැර හෙයාර් ඩ්‍රයරයකින් හුස්ම පිඹ හිස මත වූ කෙස් ගස් කිහිපය වේලා ගත්තේය.

"සර් කොහොමද කොන්ඩෙ පීරන්නේ?" තරුණයා මගෙන් ඇසීය. සත්තකින්ම මම මෙතැනට පැමිණියේද ඒ  කාරණයට නිසි පිළිතුරක්ලබා ගැනීමටය! "පීරූ" හැටි දන්නා මුත් "පීරණ" හැටියක් ගැන මා දන්නේ නැත. මට අවශ්‍ය වන්නේද ඊට නිසි උපදෙසකි!
"පුතා ඇත්තටම මටම හිතා ගන්න බෑ මගේ කොන්ඩෙ කොහොම පීරන්නද කියලා! ඔයා බලන්න මගේ කොන්ඩෙට හරියන ස්ටයිල් එක මොකක්ද කියලා!" මම ඇත්තම කීවෙමි. දොස්තරටත් ලෝයර්ටත් බොරු කීම අවදානම්ය. අද මේ තරුණයාද දොස්තරයෙකු මෙන් ය!

"හරි මම සර්ගේ ෆේස් එකටයි හෙයාර් එකටයි හරියන්න කට් එකක් දෙන්නම්! මුලින් සර්ට අවුල් වගේ දැනුනාට ගනන් ගන්න එපා! කාලයක් යන කොට සර්ටම තේරෙයි මේක තමයි සර්ට හරියටම සූට් වෙන්නේ කියලා!" කොලුවා මොහොතක් මගේ ඔලුව දිහා බලා සිට පැවසීය.

"හරි අවුලක් නෑ! මට ගැලපෙන එක ඔයා තීරණය කරණ්න. මගේ ෆීල්ඩ් එක හෙයා ඩ්‍රෙසිං නෙවේනෙ!"

තරුණයා හොඳින් කොන්ඩය අතරින් තම සිහින් ඇඟිලි තුඩු යවා සම්බාහනය කරණ්නට විය. මෘදුව පටන් ගත් එය තරමක් තදින් අවසන් කිරීමට ගොස් නැවත මෘදු ස්පර්ශයකට ගෙන ආවේය. මෙම ආදර සැලකිළි සියල්ල මා දෙනෙත් පියා විඳ ගත්තෙමි. 
කොන්ඩය කපන්නට පටන් ගත්තද දෙනෙත් ඇර බැලීමට මා ලෝභ උනෙමි. සම්භාහනය ඒතරම්ම හිසට පමණක් නොව සර්වාංගයටම සුවයක් ගෙන දී ඇත. කොටින්ම බෙල්ල කපා ෆ්‍රිජ් එකක් ඇතුලේ තැන්පත් කල බවක් දැනෙමින්ය.
විනාඩි 20ක් පමණ කාලයක් ගත වන විට කොන්ඩය කපා අවසන් විය! ඒ බව මාහට දැනුනේ හිසට සුලං අල්ලා පිරිසිදු කිරීම සමගය. කිසිදාක නැති සුවයක් සිසිලසක් හිසට දැනෙමින් විය.

"සර් දැන් බලන්න!" මා ඇස් විවෘථ කොට ඉදිරියේ වූ කැඩපත දෙස බැලුවෙමි! "මේ මොකාද මේ?" මම මගෙන්ම අසා ගත්තෙමි!

"සර් මුලින් අවුල් වගේ දැනේවි! ගනං ගන්න එපා! සර් බියර්ඩ් එක වවන්න! එත කොට ඔය අඩු ගතිය වැහිලා යනවා!"

අම්මට සිරි මේ මමය! මගේ කොන්ඩය මුළුමනිනම බූ ගා තිබුනි. 

"සර් මේ උඩ කපලා තියෙන්නේ වන් එකෙන්! දෙපැත්ත නෝට් එකෙන්!" 

"හරි! තැන්කිව් පුතා" මගේ මූනට හරි යන්නේ මේක වෙන්න ඕනෑය! දෙයියනේ කියා මාහට වෙන දා කොන්ඩය කපනවා වගෙ විසි තිස් ගුණයක බිලක්ද ලැබුනි. එය ගෙවා දමා මා සැලූනයෙන් පිට වූයේ නැවත බෝඩ් ලෑල්ල දෙස හැරී බලමිනි.

එතැනින් එළියට පැමිණි මා කිලෝ මීටරයක් හමාරක් පැමිණ ටයර් හංදියෙන් ටයර් සංස්ථාව දෙසට හැරී නතර වූයෙමි. කොන්ඩය බූගා දැමූ නළුවන් හා රටේ ලෝකේ ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් මතකයට ගන්නට උත්සාහ කලෙමි.

Dwayne Johnson
Vin Diesel
Patrick Stewart
Jason Statham 
Ben Kingsley 
Yul Brynner

මේ අතරට;
 නිහාල් සිල්වා, 
ඇන්තනී සී පෙරේරා
පූජිත මෙන්ඩිස් 
වැනි අයගේ නම් සහ ඔවුන්ගේ මූනත් තහඩු හිතට ගලා ආවේය. 

ඒසමගම මතකයට ආවේ පාසැලේ දහය පංතියේදී ඉගෙන ගත් සාහිත්‍ය පාඨ සංග්‍රහයේ එන "නාගසේන වස්තුව" ය. 
"නාගසේන වස්තුව" එන්නේ "සද්ධර්ම රත්නාවලිය්" පොතේය. "සද්ධර්මය නමැති මිණි කැට අවුණන ලද මාලය" එහි අදහසයි. 
එහි එක් තැනෙක කුඩා නාගසේන කුමරු රෝහණ මහ තෙරුන් ගෙන් හිස මුඩු කොට ඇත්තේ ඇයි දැයි ඇසූ පැනයට. තෙරණුවෝ කදිම පිළිතුරක් දුන්නේය. එය මෙසේය:-"හෙම්බා කුමාරයෙනි, මේ හිසකේ වඩා වඩා පිරිමසන්නවුනට අට්ටාල දොළොසෙක් ඇත. ඒ දොළොස නම් කවරේcද යත්? හිස කේ සිටුවන්නහු මුර නො වරදවා සේධුව මැනැව. පැන් නො සිටුවා හිණි ගැන්වුව මැනැව. බඳිනට පෙරාතුව හිස කේ තැනුව මැනැව. තෙල් ගා පන්ති කළ මැනැව. හිස සෝධා පී කලට මල් සෙවුවමැනැව. මිල දීවුවද සුවඳ සෙවුව මැනැව. සුවඳ ගැල්වුව මැනැව. පණා ගැසුව මැනැව. අවුල් කඩා පීරුව මැනැව. උකුණන් හැරවුව මැනැව. නර පෙනෙන කලට කරුප්පු ලුව මැනැව. හිස කේ වැගිරෙන නියාව දුටු කලට මුසුප්පු වුව මැනැව. මෙකී අට්ටාල් නිසා මෙ සේ කලට ඒ හැම නැති හෙයින් හිස කේ කපම්හ" යි වදාල සේක.

මීට අමතරව ලෙනින්, මුසලෝනි, ඩ්වයිට් ඩී අයිසෙන් හවර්, වින්සන්ට් චර්චිල්, සොක්‍රටීස්, මහත්මා ගාන්ධි, නිකිතා කෘෂේව්, ඔලිවර් ගුණතිලක මේ සියල්ලන්ම තට්ටයන් විය! ඒ අයටද සිදුවූයේ මට සිදුවූ අලකලංචිය දැයි මා නොදනිමි. එහෙත් අවසාන ප්‍රථිඵලය එකම විය. 

මා සෙමෙන් සෙමෙන් ගෙදරට ලඟා වුනි.
"ආයේ කොන්ඩෙ කපන්න ඕනෙත් නෑ! ඩයි කරණ්න ඕනෙත් නෑ!!' මම ලැජ්ජාව බැරල් එකෙන් වහගෙන පොඩි පහේ සද්දයක් නොහොත් ඇඩ් එකක්ද දාගෙන ගෙදරට රිංගූවෙමි.
"අම්මට සිරි මේ මොකද මේ?" වසික හෝ කල්මී දුටු වනම පළමුව විමතියටත් පසුව හිනා වෙන්නටත් පටන් ගත්තේය. 
"අම් . . . . මේ . .ඒ .ඒ . !" ඊළඟ මොහොතේ බෙරිහන් දුන්නේය.
බිරිඳ මතුවූයේ තවත් මොහොතකින් ය!
"කොහොමද හොඳද . . ?" මම දේශපාලන සිරකරුවෙකු සේ බැක් ෆුට් එකේ ප්ලේ කෙරුවෙමි!
"මම කිව්වා කියලා හිතා ගන්නකෝ!" ඒ අපේ බිරිඳට නොම්මර එකටම මල පැන්න පසු පවසන සරළ සුගම භාෂණය ය!

එදින හවස් වෙන තුරු කල්මිලාගේ වසිකලාගේ විනෝදාශ්වාදය වූයේ මාගේ නෝට් එකට කැපූ තට්ටය අතගෑමය!
රාත්‍රිය එළඹුනි.
රාත්‍රියේ බිරිඳගේ අත; මාගේ හිසේ ගැටුනි!
"විඛාර! හරියට හාමුදුරුවොත් එක්ක බුදියනවා වගේ . . !" ඇගේ මුවින් නැවුම් වදනක් පිටවූයේ එසේය!

පසුදින උදයේ මා මුහුන දෝවනය සඳහා නාන කාමරයට ගාල් වුනෙමි.
රැවුල බෑමට පටන් ගත්තෙමි.
ශේප් එකේ නෝන්ඩි නැතිව කොන්ඩයේ; සමාවෙන්න කොන්ඩය නොව; පෙරදින කොන්ඩය තිබුනු තැන වතුර ටිකක් අතින්ම ගා තල තුනේ බික් රේසරයෙන් පෙරං ගෑමට කන අයිනේ සිට පටන් ගතිමි. වැඩේ සාර්ථකය!
හිමිං සීරුවේ මුළු ඔළුවම බෑවෙමි. තුවායෙන් මුහුණත් තට්ටයත් පිහිදාගෙන දිනය පටන් ගතිමි. ඊට පෙරදින නොම්මර එකෙන් කැපූ නෝට් එකෙන් ඔප මට්ටම් කල තට්ටය සහ අද දින පෙරං ගෑ තට්ටය අතර වෙනසක් නිවැස්සෝ නොදුටූහ!
"තාත්තිට මේක හොඳත් වගේ!" කල්මි කින්ඩියට මෙන් කීවේය!
බිරින්දෑ ඉවත බලා ගත්තීය.

රැකියාව සඳහා යුනයිටඩ් මෝටර්ස් ආයතනයට ගියවිට මුල් දින කිහිපයේ මා ප්‍රදර්ශන භාන්ඩයක් වුවද එය ගැටළුවක් නොවීය. 
මා සමග සේවය කල නීල් නිවිතිගලද උපන්ගෙයි තට්ටයෙකි. බොහෝ පාරිභෝගිකයින් නීල් යැයි පටලැවී මා සොයා ආවෝය.
"තට්ටයන් සියල්ල නීල් ලා නොවෙති!" මා සිනහ මුසු මුහුණෙන් ඔවුනට පැවසූ විට ඔවුන්ද පෙරලා නීල් සොයා ගියෝය!

ජපානයේ ඔකාසාකි නගරයේ මිට්සුබිෂි පුහුණු ආයතනයට ලංකාවෙන් මා සමග ගියේ පුබුදු ගුරුගමගේය! ඔහුද නොම්මර එකේම තට්ටයෙකි. මදි පාඩුවට ඔහු වැක්ස් හෙවත් ඉටි ගා තට්ටය පොලිෂ් කරගෙන සිටියේය.
අපගේ උපදේශක කවකමි සාං; අප හමුවට ආ විගස ඔහු වික්ෂිප්ත විය. ඔහු පළමුව ඇසූවේ ඔබගේ ආයතනයේ සියලුම සේවා උපදේශකයින් සිටින්නේ කොන්ඩය බූ ගා දැයි කියාය! එහෙත් පාරිභෝගිකයින් හා නිරන්තරයෙන් ගැටෙන අප කොන්ඩය බූ ගා දැමීම ගැන ඒ තරම් සතුටු වූයේද නැත!


එතැන් පටන් වසර 15 කට ආසන්න කාලයක් මා තට්ටයෙකුසේ සමාජය ඇඳින ගත්තේය. 
අලුතින් දැන හඳුනා ගන්නා අය මාගේ දූරකථන අංකය ගබඩා කිරීමට යාමේදී මාගේ නම මතුවෙයි.
"තට්ටයා" මේ මොකක්ද මේ?" ඔවුන් අසයි.
ඒ මගේ Trade Name එක! මම ආඩම්බරයෙන් පවසමි.

අවසාන වතාවට වසිකවත් කල්මීවත් බැලීමට කැන්ගරු දේශයට ගොස් නැවත පිටත්වන දින වසික  අනගි ත්‍යාගයක් මා අත තැබීය. ජීවිත කාලය පුරාවට ලබා ගැනීමට බලාපොරොත්තුවූ භෞතික වස්තුවක් වූ එය විවෘත කර බලන මෙන් වසික මාගෙන් ඉල්ලීය. 
එය Leatherman Tool එකකි!
සියළු ඇසුරුම් ඉවත් කොට එය මා අතට ගත්තෙමි. එහි ද මාගේ Trade Name කිසිදා නොමැකෙන සේ ලියා තිබුනි!



වැඩේ සුපිරිම සීන් එක ඔය එකෙක් වත් නොවේ. ගෙවල් වල හුදී ජනයාගේ වදේට පොරේට; දාන මාන, පිරිත් පිං කං වැනි දේට ගිය බොහෝ අවස්ථාවලදී එතැන් සිටින හාමුදුරුවරුන්ට වඩා මගේ තට්ටය ප්‍රශස්ථ මට්ටමක පැවතීමයි.
"මහත්තයා හැමදාම බානවාද?"
වැනි ප්‍රශ්ණ මගෙන් බොහෝ යති වරු අසා ඇත!

ඒකෙත් සුපිරිම වැඩේ උනේ මීට වසර ගනනාවකට පෙර; මාගේ බිරිඳගේ සේවා ස්ථානයෙන් කෙරුණු පිං කමකට සහභාගී වන්නට රුවන්වැලි සෑ අභියසට ගිය අවස්ථාවේදීය.
එතැනට වැඩම කල හාමුදුරුවෝ කාලීන බනක් කෙලින්නට පටන් ගත්තේය.
"දැං මේ රට සම්පූර්නයෙන්ම අනිත් පැත්ත හැරිලා. සියල්ල විකුර්ති වෙලා. හාමුදුරුවරු කොන්ඩෙ වවං ඉඳිද්දීඉඳිදී ගිහියෝ තට්ටේ ගානවා!" ඒ හිමියෝ තම ශ්‍රී මුඛය හෙවත් හැකර කටෙන් කියවන්නට පටන් ගත්තේය. 
ඒ වගන්තිය කෙලවර වෙන්නටත් පෙර එතැන සිටි උවැසි උවැසියෝ මා දෙස බැලූවේ "විකුර්ථියක්" පියවි ඇසින් බලා ගැනීම සඳහා විය යුතුය!

ඔබට කියන්න සුපිංවතුනි ඒ බයිලාව දෙසා උන්දෑට කට ගන්නට බැරිවිය. එතැන කෙලින් අතට හිටවා තිබුනු  මුරායුධයක් එක වරම ඔහුගේ හිස මතට වැටුනි. ඉන් ඔහුගේ හිස තුවාල වී ලේ ගලන්නට විය.
හිටුවා තිබුනු අඩි හයක් පමණ උසැති මෙවන් මුර ආයුධය හෙවත් හෙල්ලේ දෙපස ඇති තියුනු උල හිසට කඩන් වැටුනි.

මේවා කාට කාටත් හොඳ පාඩම්ය! 

"තට්ට ධම්ම වේදනීය කර්ම" පඩිසන් දෙන්නේ එලෙසින් ය!

23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...