304. ටෑගි . . . . !

අපේ ගම්වල පැරැණ්නෝ ත්‍යාග හෙවත් තෑගි වලට කටවහරේ කියන්නේ "ටෑගි" කියාය.

එසේම මෙකල අප ලබන බොහො තෑගි අතරින් වැඩි මනත් ඒවා "ටෑගි" වන නිසාම මෙම පෝස්ටුවට "ටෑගි" යන සුරතල් නාමය යෙදීය. 

ඊට තරහ අවසර . . !

කෙතරම් මහන්සි ගත්තත් ජීවිතයේ පළමු ටෑග්ග ලැබුනු ආකාරය මතක් කර ගැණීමට අපහසුය. ඊට ප්‍රධාන හේතුව  ආණ්ඩුවේ රස්සාවක් කල මාගේ පියාට; අපිට තෑගි අරන් දෙනවාට වඩාබොහෝ බොහෝ කාරණා අප වෙනුවෙන් කරණ්නට තිබුනු නිසා විය යුතුය. කොටින්ම අපගේ ළමා කාලය ගෙවුනේ තෑගි වලින් තොර කාන්තාරයකය.

මාගේ මුල්ම පාසල වූයේ අවිස්සාවේල්ල ශාන්ත මරියා විදුහලයි. එකල අප ජීවත්වූයේ කුඩගම පාරේය. පාසල නිමවූ පසු පාර දිගේ නිවසට ඒමට හෝඩියේ පන්තියේ සිටි අපට එකල හැකියාවක් තිබුනි. ලංගමයේ, ඛණිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාවේ, තුනී ලෑලි සංයුක්ත මණ්ඩලයේ, ගංගා නිම්න සංවර්ධන මණ්ඩලයේ වැනි රජයේ වාහන එහා මෙහා ගිය කාලයක පුද්ගලික වාහනයක් ගියේ දුරා වාරයේය. මේ නිසාමදො;  පොඩි එකෙකුට;; මහපාර අයිනෙන් ගමන් කිරීමට සුදුසු පරිසරයක් එකල නිර්මිතවී තිබුනි.

ශාන්ත මරියා විදුහලේ සිට ඉම්පීරියල් හෝල් එක අසල කන්ද නැග ගෙන එන අප එතැනින් වික්ටරි පොත් හල, චීන දත් සාප්පුව, යූනියන් හාර්වෙයාර් එක ඉදිරියෙන් ඇති වන්වේ පාරේ නොපිටට ගමන් කරයි.

එම කෙටි පාර අවසන් වෙන්නේ 83 ජාති ආලේදී මංකොල්ල කෑ;  KNG තොග බඩු කඩය ලඟිනි.

කොළඹ සිට එන බස් රථ මා පෙරකී මාර්ගයේ ඉදිරියට ගොස් වටයක් ගසා බස් නැවතුම ඇතුලට පැමිණ නැවත  ප්‍රධාන පාරට අවතීර්ණ වන්නේ මෙතැනිනි.

මෙම  තුං මං හංදියේ වම් පසින් "නිමල්ස්" නමැති තොරොම්බල් කඩයක් තිබුනි. එහි ඉදිරියෙන්ම ගාල් කොට තිබුනේ පැදගෙන යා හැකි, තහඩු වලින් නිමිත කුඩා කාරයක් හා ලෑන්ඩ් රෝවර් ජීප් රථයකි. අප ඒ කාලයේ මේවාට කිව්වේ ලැං රෝල් ජීප්" කියාය.

මේවා නිමවා තිබුනේ එවන් සෙල්ලම් බඩු නිපදවීමට නම් දරා තිබුනු කඳානේ ලින්ටන්ස් ආයතනයෙන් විය යුතුය. එකල ගුවන් විදුලියේ දිග්විජය කල මුවන් පැලැස්ස හඬ නළුව ප්‍රචාරය වූයේ "ලින්ටන්ස්" අධිපති මුනිදාස ද සිල්වා මහතාගේ සාදර අනුග්‍රහයෙනි!

එම ජීප්පුවේ ඉදිරිපස ප්‍රධාන පහන් ලෙස මෝටර් රථයක පසු පසට යොදන ආකාරයේ කුඩා රවුම් පහන් දෙකක්ද සවි කොට තිබුනි. ඊට අමතරව ඉදිරිපස ෂෙල් ආදිය දක්වා තිබුනේ තහඩුව මත ස්ටෙන්සිල් එකක් යොදා පිංතාරු කිරීමෙන් ය.

පාසැල් ගිය සෑම දවසකම පාසැල ඇරී එන විට එතැන නැවතී  බලා කියාගෙන එන මා හවස ගෙදර එන පියාට ඒ ගැන දන්වා සිටින මුත් කිසිදාක එය තෑග්ගක් ලෙස මට ලැබුනේ නැත.

එකල තෑග්ගක් ලෙස මා ලැබූවේ ප්ලාස්ටික් වලින් නිමවා තිබුනු ඒසිං කාරයක අනුරුවකි. ඒවා ප්ලාස්ටික් කීවාට මේ කාලයේ මෙගා බෝතල් සාදන අමුද්‍රව‍ය වලින් සාදන ලද එකැක් යැයි මා හට මතකය. නොබිඳේ! නො කැඩේ!!

එය නිමවා තිබුනේ අච්චුවක බ්ලෝ මෝල්ඩින් ක්‍රමයට විය යුතුය.

රථයද එහි රියැදුරාද එකටම මෝල්ඩ් කර තිබුනු එය මෙගා බෝතලයක් තරම්ම විය.

එය හරහා යවා තිබුනු යකඩ කූරු දෙක හතර කොනේ පෙර කොටස සකසා තිබුනු ද්‍රව්‍යයෙන්ම නිමාකල ගරාදි රෝද හතරක් විය.

පාටින් එය දම් පැහැති විය. එහි බිත්ති වල ඝනකම අඩු වැඩි වෙන ලෙසටම එහි වර්ණය දම් පැහැයත් සුදු පැහැයත් අතර දෝලනය විය!

මා ඉතා කුඩා කල මාගේ පියා වෙහෙස මහන්සියෙන් උපයා සපයා ගත් දෙයින් ලබා දුන් එම කුඩා ත්‍යාගය සේම තවත් වරක් ලබා දුන් කුඩා දොඹකර යන්ත්‍රය පිළිබඳව සිතේ ගැඹුරින්ම සනිටුහන් වී ඇත.

එය වර්ණයෙන් තද කොළ පාටය. නිමවා තිබුනේ ලී වලිනි. එහි මුහුනත එකල තිබුනු පැරණි ලේලන්ඩ් රථයක් ලෙසට ඉතා සියුම් ලෙස හැඩ ගන්වා තිබුනි.

මෙවන් නිමාවක් එහි විය!

එහි පිටුපස සවිකොට තිබුනේ දොඹකරයකි. දොඹකරය ක්‍රියා කරවීමට කුඩා කම්බි හැඬලයක් තිබුනා මතකය.

සම්පූර්ණ දිග පලල පාන් රාත්තකට වඩා ස්වල්පය්ක් දිගින් අඩුව ඇති.

එහි යටි පැත්තේ සුදු පැහැත් ලේබලයක කලු අකුරින් එය නිමවූ ආයතනයේ නම මුද්‍රණයකර අලවා තිබුනි. 

එහි ලිපිනය අවසන් කර තිබුනේ  තිබුනේ "පාන්දුර" යනුවෙනි!

ඒ වාගේම පොත් සාප්පුවකින් තාත්තා අරන් දුන් "හත් පෙති මල" ද එකල මට ලැබුනු අපූරු තෑග්ගක් විය!

මේ අපේ කථාවට වූ පරවේශයය. මෙම බ්ලොග් එකෙම වෙනත් තැනක මම අපේ පාසලේ විදුහල් පති තුමාට "කාර් තෑග්ගක්" ලභා දීමට ගිය බස් ගැමුණුවාගේ කථාව ලියා ඇත.  එය මෙතැනින් කියවන්න. 

නාලන්දාවේ විදුහල්පතිව සිටි හේමන්ත ප්‍රේමතිලක මහතා පාසලෙන් ඉවත්ව යන විට ඔහුට ලභාදෙන ත්‍යාගය තීරණය කිරීමට හා එයට අවශ්‍ය මුදල් එකතු කිරීමට පැවැත්වූ වැඩසටහනක් මා වෙතින් අලවූ අයුරු මෙම කතාවේ ලියා ඇත.

එහිදී මා විසින් අවධාරණය කරණ්නට යෙදුනේ ත්‍යාගයක් යනු ලබන්නාගේ අවශ්‍යතාවය හා ලබා දෙන්නාගේ ඇති හැකියාව  මත තීන්දුවිය යුතු දෙයක් මිස ලබා දෙන්නාගේ හැකියාව හෝ පහසුව මත ලභාදිය යුත්තක් නොවන බවය.

මා ජීවිතයේ ලැබූ වටිනාම ත්‍යාගයක් ලෙස අදටත් මෙනෙහි කරණ එක් ත්‍යාගයක් වන්නේ; කිර්තිමත් හමුදා නිළධරයෙකු වූ  නිල් කමල් උදයරත්න විසින් මා වෙත ලබා දුන් කාලතුවක්කු උන්ඩ; හිස් පතරොම් කොපු දෙකය!

එයට වඩාත් වැඩි වටිනාකමක් ලැබෙන්නේ මා කලක සිටන් එවන් Empty Shells දෙකක් ලබා ගැනීමට පෙරුම් පුරමින් සිටි නිසාමය.

වරක් මාගේ බිරිඳගේ පියා කැංගරු දේශයට යන අවස්ථාවක මගෙන් ඇසුවා "ඔයාට මොනවද ඕන?" කියලා.

"මට ගේන්න Hunting Knife එකක් . . !"

කිව්වා වාගේම උන්නැහැ ඒක ගෙනත් තිබුනා සුපිරි Winchester Large Bowie Knife එකක්.

ඒ ගෙනත් එයා ඒක නිකංම දුන්නේ නෑ.

"කෝ ඔයා මට රුපියලක් දෙන්න . . !"

"ඒ මොකටද . . ?"

"සාමාන්‍යයෙන් ආයුධ තෑගි දෙන්නේ නෑ; විකුණනවා මිසක්. ඔයාට මම මේක විකුණනවා රුපියලකට . . . !

ඉතින් මම රුපියලක් දීලා ඒ අනර්ඝ වස්තුව මගේ කර ගත්තා.

Winchester Large Bowie Knife එක

එවන්ම වූ ත්‍යාගයක් වරක් මට මාගේ පියාගෙන් ලදිමි. ඒ විශාල කොටි දතකි! එය පසු කාලෙක මාගේ ගෙල සරසමින් තිබුනද එය නැතිවී ගියේ නිවසේ ලාච්චුවක රඳවා තිබියදීය. මා සන්තකයේ තිබුනු වෙනත් කුඩා කොටි දතක් සහ කොටි නියපොත්තකින් සාදන ලද පෙන්ඩන්ට් දෙකක් වසිකටත් කල්මලීටත් පසු කලෙක ලභා දුන්නේ ඒවාද මා අතින් නැතිවී යනු ඇතැයි සිතා ය.

අපගේ ආදරණීය පාඨකයා "ප්‍රාජේ" - ප්‍රදීප් ජයතුංග විසින් ඔහු ලියන ලද පොත් දෙකක් ඔහුගේ අත්සනින් යුතුව මා හට ලබා දුන්නේය. එයද ආදරණීය මතකයකි. 

වෙළඳ පොලේ වටිනාමට වඩා වැඩි වටිනා කමක් පොතට එක්වූ තැන!

වරක් මා කැන්ගරු දේශයේ සිට පියමං කරද්දී වසික විසින් මා හට ලබා දුන් Leatherman Tool - සාක්කු පිහියද මා ජීවිතයේ ලද වටිනා ත්‍යාගයන්ගෙන් එකකි. එහි ඇති මූල්‍ය වටිනාකමට වඩා එයට වඩා වැඩි වටිනාකමක් ලැබුනේ; එය මාහට ලබා දෙන මොහොතේ ඔහු මතක් කල අතීතය නිසාය. 

"අනේ අපේ තාත්තාට ඒකාලේ සල්ලි නැති හිංදා අපිට අරං දුන්නා මේ වගේ Duplicate Chinese Pocket Knives  වගේ ඒවා. ඒවා අරං ටික කාලෙකින්ම පිහිය මිටට කෙලිං හිටින්නැතිව ටොක් ගාලා මෙම පල්ලෙහාට වැටෙනවා!" 

එයා ඒ කථාව කිව්වේ එයාගෙ දබරැඟිල්ල මූන කෙලින් ඔසවා පහලට නවන ගමන්මයි! ඒවා සියල්ල ඇස් කෙවෙනි තෙත් කරවන මතක!

"තාත්තා මේක පුළුවන් තරම් කල් පාවිච්චි කරලා කවදා හරි දවසක මගේ පුතාට දෙන්න තෑග්ගක් විදියට!"  එයා ඉල්ලීමකුත් කලා!

හොඳම වැඩේ කියන්නේ ඒකේ ලියා තියෙනවා මගේ ආදරණීඅය නාමය - "Thattaya" කියලත්.

ඒවගේම තෑග්ගක් මට ලැබුනා වසිකගෙන්ම; ඒක Hip Flask එකක්. ඒ අපේ ඥාතියෙකුගෙන් මට ප්‍රසිද්ධියේ වූ අවමාණයක් මකා දැමීමට!

Hip Flask

ඒ වගේම මේ ළඟදි හමු උනා ඒ වගේම සුවිශේෂී ත්‍යාගයක් ඒක ලැබුනේ අපේ ආදරණීය බ්ලොගියක් වන රන්දිකා නංගී ගෙන්.  ඒ මටත් වසිකටත් ටීෂර්ට් දෙකක්. ඒකෙ වටිනාකම උනේ එකේ ඉදිරිපස හා පසු පස මුද්‍රණය කරලා තිබුනු රූප දෙක නිසාමයි. 

ඔව්! මව්බිම වටා මමත් වසිකත් මධුෂානුත් 2024 දී ගිය ගමන මතක් වීමට!

මේ ගැන මම බ්ලොග් එකේ කිසි තැනක ලියා නැති අතර අපි (ඇත්තටම මධුෂාන්) මේ ගැන ආකර්ෂණීය රූප රචනාවක් ‍Youtube එකේ සටහන් කලා. අනිවා ඒක මෙන්න මෙතනින් බලා කියාගෙනම යන්න.

මෙවර උපන් දිනයට දින කිහිපයකට පෙර මාගේ අති ජාත මිත්‍ර නාරි වෛද්‍ය විශේෂඥ ප්‍රසාද් රණ්නුළු නේපාලය බලා පියාසර කරණවා.

 "උඹට මොනවද ඕනේ?" එයා මගෙන් අන්තිම දවසෙ අහනවා.

 "බොසා පුළුවන්නම් මට Kukri Knife එකක් ගේන්නකෝ . . . !" මම තොලේ කටේ නොගෑවී කියනවා. Kukri කියන්නේ Gurkhas සෙබලුන් අත ඇති සාම්ප්‍රදායික අවිය හෙවත් පිහිය. 

"මං හිතුවා උඹ නොකිව්වත් උඹට එකක් ගෙනත් දෙන්න . . !"

මේ නේපාලයේ කුක්‍රි පිහි කඩේ ඉස්සරහ පිහිය අතැතිව - ප්‍රසාද් රණ්නුළු

මීට වසරකට දෙකකට පෙර කල්මී මෙල්බෝර්නයේ ඇන්ටික් කඩයකට ගොඩ වැදී කුක්රියක් මට අරන් දීමට අපමණ වෙහෙසක් ගත්තීය. 

එහි ඇති මිළ අධික බව නිසාම ඇයට ඒ බර දැරීමට ඇරීමට මා තුල තිබූ දුක - කණගාටුව නිසාම මා පොළොවේ පස් කා ඈ නවතා ලීය!

මීට කලකට පෙර ඒ කියන්නේ අවුරුදු වලින් 15 කට විතර ඉස්සර මට කපිල තුෂාර - සුරංජි සාගරිකා විවාහ වන අවස්ථවේදී ඔවුන්ව මුණගැස්වීමේ සතුට වෙනුවෙන් කෘථ ගුණ දැක්වූයේ මෙවන් ගිටාරයක් තෑගි කරලා.

මේ ටෑගි ගැන ලියන්න උනු කථාව ලියන්නට පටන් ගත්තේ මේ ආදරණීය ත්‍යාග මතක් කරණ්නට නම් නොවෙයි. ඊට වඩා සුපිරි කථා කිහිපයක් මතක් කරණ්නට. මෙවර මා හට සුපිරි උපන්දින සාදයක් ලභා දීමට මගේ බිරිඳත් පුතාත් දුවත් අසල් වාසීනුත් ලඟම ඥාතීනුත් සැළසුම් කරගෙන තිබිලා ඇත්තෙන්ම ඒක කෙළවර උනේ නොම්මර එකේම සර්ප්‍රයිස් පාටියක් හෙවත්  අම්බානක අහම්භ සාදයක් ලෙසින්!

සාදය රාත්‍රී වනතුරු දියවන්නාව මැද යාත්‍රාවක පැවැත්වී නිම විය. හොඳින් මධුවිත සප්පායම් උනු මා; පෙර දින ලැබුනු තෑගි සහ ටෑගි රථයෙන් එළියට ගත්තේත් පසුදින උදේ පැය කිහිපයක් ගිය පසුය. ඒවා එකින් එක ඉවතට ගන්නටත් දිග අරින්නටත් වූයේ බිරිඳ ඉදිරියේමය.

අනේ කියන්න සංතෝශයි මිත්‍රොරුනි! බොහොමයක් තිබුනේ අඳින්න බැරි කමිස සහ ටී ෂර්ට්!

ඒවායින් සමහරක් මා ළඟ තියෙනාම වර්ණ. උදාහරණයක් ලෙස කැලෑ කොල පැහැති ටී ෂර්ට් මා ලඟ තුනක්ම තිබියදි අනේ අපරාදේ කියන්න බෑ තවත් එකක් ලැබී තිබුනා.

"හරි! හරි!! ඕක පස්සෙ ඔයා අඳිනකෝ!" බිරිඳ මාව අස් වැසුවා!

තවත් සමහර ඒවා ඔය වගේ වෙනත් වෙනත් කුලක වලට එක් කරමින් වර්ගී කරණය කර ගෙන කරගෙන යනකොට;

ඇඳුම් හතරක් තිබුනා මක් කරලා වත් ගොඩ දාගන්න බැරි. 

එකක්  2XL කමිසයක්. අනෙක මා සුදු පැහැති විශාල ටීෂර්ට් එකක්. ඔය වගේ තවත් දෙකක්.

දැන් තියෙන ලොකුම අවුල මේවා මාරු කරගන්නට අදාල බිලක් නොමැතිවීම. 

අනෙක තමා ලබාදෙන තෑග්ගේ සැබෑ වටිනාකම ලබන්නාගෙන් සැඟවීමට ඒවායේ උත්පත්තිය  හෝ ජාතකය හෙවත් ප්‍රයිස් ටැග්, ලේබල් ආදිය ආදිය ඉවත් කිරීම.

මේ සියළුම බාධක මැද්දේ  ලැබුනු ටෑගි ටික භාවිතාවට සුදුසු ලෙසට සැකසීමට පටන් ගත්තා.

මේ අහම්භ සාදයේ මිතුරන්ගේ කෙළවර සංවිධානය කොට තිබුනු මගේ පැරණි මිතුරෙකුට කතා කොට එඑ ගැන විමසූ විට 2XL කමිසය රැගෙන ඇවිත් ඇත්තේ ඔහු විසින් බවත් එය කඩ සාප්පුවකින් ගත් එකක් නොවන බවත් එය ඔහුගේ නිවසේ තිබුනු එකක් බවත් පැවසීය.

"ආ! ඒක ලොකුද? එහෙනං වෙන කාට හරි ප්‍රසන්ට් කරපං!" තොලේ කටේ නොගෑවී ඔහු ඊට කල යුතු දේද මට කියා දුන්නේය!

මටත් වඩා දෙවරක් පමණ විශාල සිරුරක් ඇති ඔහු; ඵුටවත් අඳින්නට බැරි කමිසයක් මට රැගෙන ආ හේතුව අසන්නට නොගිය මා එය පසෙකින් තැබුවේ ඔක්තෝබරයේ එන ඔහුගේ උපන් දිනයේදී නැවත ඔහු වෙතටම ලබා දීමේ අදහසින්ය.

"මේක තියන්න ඕන ඌටම දෙන්න!" මම මගේ හිතේ තිබුනු කේන්තිය බිරිඳ ඉදිරියේ කියා පාද්දී

"හරි! හරි!! එහෙම කරණ්නෝන නෑ! හෙට අනිද්දා අපේ මැල්කාගේ බර්ත්ඩේ එකනේ. එයාට ඕක හරියටම හරි යයි!" මගේ කේන්තිය අඩු කලේය.

ඉතිරි ඇඳුම් අතරින් එකක් මිලදී ගෙන තිබුනේ කොල්ලුපිටියේ සුපිරි ඇඟළුම් සාප්පුවක්  වන Deligans එකෙන් වූ  අතර  එදිනම  එහි ගියේය.

කිසිදු කරදරයකින් තොරව එය ආපසු ලභා ගත් අතර එම එම මුදලට වෙනත් ඇඟළුමක් හෝ අයිතමයක් ගැනීමට ඉඩක් ලැබුනි. 

අනේ කියන්න සංතෝෂය! මුළු සාප්පුවේම බැලුවත් මට ගැලපෙන වා යැයි සිතට වැදුනු එකක් එහි නොවීය!

මීට ප්‍රධාන හේතු දෙකකි. එක මා සාමාන්‍යයෙන් ඇඳුම් මිළදී ගන්නේ එකම සාප්පුවකින් වන අතර ඉන් එහා මෙහා වෙනත් තැනකින් ගලපා ගැණීමට ඇති මානසික බාධාවය.

දෙවැන්න වන්නේ ඇඳුම ගලව ගලවා ගලපා ගැනීමට ඇති අතිශය කම්මැළි කමය!

අවසානයේ සිදු කලේ එම සති අන්තයේ උපන්දිනය සමරණ මාගේ මිතුරෙකුගේ පුතෙකුවූ "මල්ලාට" Crew Neck ටීෂර්ට් එකක් රැගෙන පිට වීමය!

මෙසේ ලැබුනු ටෑගි දෙකක් කෙසේ හෝ ගලපා ගත් මා හට ඊළඟට තවත් ටීෂර්ට් තුනක ප්‍රහේළිකාවක් අත ඉතුරුව තිබුනි.

ඉනුත් දෙකක් පිළිබඳව යාන්තමින් හෝඩුවාවක් සොයා ගැණීමට හැකිවූයේ තවත් මිතුරෙකු ඇමතීමෙන් අනතුරුවය. ඒ සන්නදහා කූල් ප්ලැනට් එකට යා යුතු විය. 

 ආසන්නයේම වූ Cool Planet ශාඛාව තිබුනේ මහරගමය. 

මහරගමට යන විට තරමක් හවස් වෙලාය.

Cool Planet එකට රැගෙන ගිය ටීෂර්ට් දෙකට අදාල බිලක් නොතිබූ නමුත් කුඩා කඩදාසි ලේබලයක් පමණක් තිබුනි. 

ආපසු ගෙනෙන ඇඳුම් හුවමාරු කිරීමේ කවුන්ටරයෙන් ඇඳුම් දෙක ලභා ගත් අතර ඊට අදාලව තුන්ඩුවක් ලැබුනි. තුන්ඩුවද සීරුවට පසුම්බියේ බහා ගත් මා මුළු සාප්පුව දෙවනත් කරමින් ඇඳුම් සොයන්නට විය.

මා ඇඳුම් සොයන්නේ අවශ්‍යතාවයකට නොව මුදල් නැතහොත් පසුම්බියේ ලූ තුන්ඩුව වියදම් කර දැමීමේ අවශ්‍යතාවයටය.

"ඔයා ඩෙනිමක් බලන්නකො!" බිරිඳ මා පසු පස ඒමේ අත දිවැවිත් හෙම්බත්ව පැවසුවාය.

"කොහේද ඩෙනිම් තියෙන්නේ?" මා සේවකයෙකුගෙන් විම සීය! 

"උඩට යන්න සර්! . . . . . !"

මා උඩට ගොස් බැලීමි. 

එහි වූයේ කකුල් දෙකේම කවුළු සහිත වූ නො එසේ නම් බාච්චු වැනි විශාල වූ ඒවාය. ඒවායේ විවිධ රූ රටාය. 

ඒ කිසිවක් මට නොගැලපේ. පැරණි උනත් කෙතරම් හම ගියත් මා ඒවෙලාවේද ඇඳ සිටි; අවුරුදු හතරක් පහක් පැරණි Levi's 501 එකට ගහන්නට එකක් මට නැත. ටිකක් හෝ ලඟින් යන්නේ 504 එක පමණි!

ඒවායේ විසිතුරු නොමැත! 

තදින් හෝදා හෝ හමගසා නොමැත. 

වර්ණය ඉන්ඩිගෝ විය යුතුය!

එතැණ සිටි විකුණුම් සහයක කෙනෙකු ලඟට ළං වීය.

"මට පස්සෙ ඇවිත් මොනවා හරි ගන්න පුළුවන් නේද?"

"අනේ බෑ! අදම ගන්න ඕන!"

"අම්මට සිරි! ඒක හරි අසධාරණයි නේ!"

"අපිට කරණ්න දෙයක් නෑ! අපිට අපේ මැනේජර් කියලා තියෙන්නේ එහෙම තමයි!"

"එන්න කියන්නකෝ ඔයාලගෙ මැනේජර්ට!?"

ටික වේලාවකික් කළමණාකරු මා ඉදිරියේ විය! 

"බෑ සර් අපිට ඒක වෙන ස් කරණ්නට බෑ! ඔයා මොනවා හරි දැනට අරං යන්න! පස්සෙ ඒක මාරු කරලා ඔයාට ඕන එකක් ගන්න!"

"හරි! මම දැණ් මොනවා හරි අරං යන්නම්! ඒක තව මාසෙකින් දෙකකින් විතර මාරු කරණ්නට පුළුවංද?"

"සතියක් උපරිම සති දෙකක් ඇතුලත මාරු කරණ්නට ඕනෑ!"

අපි සිර වූයේ දිග ඇර ගැණීමට අපහසු ගැටේකටය. අවසානයේ ඉදිඋරියේ අවශ්‍ය තාවයක් පිළිබන්දව සිතා කුඩා දරුවෙකුට අවශ්‍ය ඇඟළුම් රාශියක් ඒ වෙනුවෙන් ගෙන එතැනින් පිටත් විය!

සියල්ල අවසන් නැත! 

තවත් එක් රතු පැහැති විශාල ටීෂර්ට් එකක් අත ඉතිරිය.  එය මා වෙත ප්‍රධානය කරණ්නට ඇත්තේ  කවුරුන්දැයි සොයා මතක් කර ගත්තේ; සාදයට එන විට එක් එක් අය ගෙන ආ පාර්සල් සහ මළු මතක් කර ගැනීමෙනි.

එම සොහොයුරියට කතා කලෙමි.

"අනේ අයියා ඒක ගත්තේ Lady J එකෙන්!"

එහි රිසිට් පතක් බිලක් තුංඩුවක් ලේබලයක් කිසිවක් නොතිබුනි.

"ඉන්නකෝ මම මොනවා හරි කරං එන්නං කෝ!" මම බිරිඳව වාහන නැවතුමේ නවතා සාප්පුව වෙතට ගියෙමි.

"අනේ පුතා! පොඩි අවුලක් . . . . . . . . . " මගේ දුක් ගැනවිල්ල බඩු මාරු කරණ කවුන්ටරයේ සිටි දරුවාට ඉදිරිපත් කලෙමි.

ඔහු වචනයකුදු නොදොඩා එතැනින් ඉවත්ව මාගේ ටී කමිසයද රැගෙන අතුරුදහන් විය.

තවත් විනාඩි කින් පමන එතැනට පැමිණ තුංඩුවක් ලබා දුන්නේය. ඔහු මාගේ කමිසය රැගේන ඇඟළුම් පිරුණු ශාලාවට ගොස් එහි මිළ ප්‍රථ්‍යක්ෂ කරගෙන පැමිණ තිබුනි.

තුංඩුවද රැගෙන මා ඉහල මහළට ගියෙමි. ඒ හදිස්සියේ තුංඩුවට ගැලපෙන එකක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වූ මුත් ඊට ආසන්න එකක් තෝරා ගත හැකි විය. හිග මුදලට මේස් ජෝඩු දෙකක්ද අහුලා ගත් මා මදි පාඩුවට රුපියල් එකසිය ගානක් ගෙවා ඉන් එළියට ආවෙමි!

උපන් දින සාදයේදී මා ලත් ටෑගි තෑගි බවට හරවා ගැනීමට මට මුළු දිනක් ගත විය. ඩීසල් ලීටර ගණනාවකි. මළ පැනීමේ කෙළවරක් නැත. කං කෙඳිරි ගෑම් බයාදු වීම් ඉල්ලීම් ගණනාවකි!

අවසානයේ මා සන්තක කර ගැනීමට හැකි වූයේ  එක් ටීෂර්ට් එකක් හා මේස් ජෝඩු දෙකක් පමණක් විය.

වරක් මාගේ විදෙශයක දිවි ගෙවනා ඥාතියෙක් ලබා දුන්නේ "උඹලට මේවා මෙහෙන් ගන්න බෑ!" කියා බර ටෝක් එකක්ද ඉශූ කරමින් මේස් කුට්ටමක්ය!

තවත් ඥාතියෙක් වරක් අපගේ නිවසට තෑගක් ලෙස ගෙනාවේ බෝට්ටුවක පාවිච්චි කරණ කොට්ටයකි. (ලැබුනු තෑග්ග ප්‍රයෝජනයට ගන්න නම් බෝට්ටුවක් මිළදී ගැනීම කල යුතු විය!)

මාගේ සාමාන්‍ය විශ්වාසය වන්නේ කිසිවෙකුහෝ තමාට මගුලකට හෝ උපන්දිනයකට ආරාධනා කල විට තෑග්ගක් ගෙන යාම අත්‍යාවශ්‍ය කාරණාවක් නොවිය යුතු බවයි!

මන්ද ඔහු හෝ ඇය අපට ආරාධනා කරණ්නේ ඔවුන්ගේ සතුටට බැවිනි.  අප කල යුතු වන්නේ නියමිත වෙලාවට, නියමිත වේලාවට (මේක දෙවරක් ලිව්වේ වරදකින් නම්  නොවේ), අදාල තැනට අදාල ලෙසට, ගැලපෙන ලෙසින් ගොස් ඔහුහෝ ඇයගේ සතුටට භාජනය වන ලෙස හැසිරී ගැවසී ආපසු පල්ලම් බැසීමය.

මේ කාලයේ හැටියට; යුවලකට වෙඩිමකට යෑමට අවම වශයෙන් සාමාන්‍ය පඩි කාලක් භාගයක් වැයවේ. අඳින්න ඇඳුම්, සපත්තු, සැලෝන් ගාස්තු, නිවාඩු, වාහන තෙල් ඉන්ධන මෙඑ සියල්ලටම වඩා එම දිනය හෝ වේලාව තුලදී තමා වෙතින් ඉටු විය යුතු දේ ගොඩ දා ගැනීමට කල යුතුවන වියදම හෝ වෙහෙස! 

මේ සියල්ල ගත් විට ආරාධිතයාගේ සහභාගීවීමම එක්තරා විදියක ත්‍යාගයකි. කැපවීමකි. අගය කල යුත්තකි.

එවිට ඔබ මගෙන් අසාවි වඩාත්ම සුදුසු ත්‍යාගය වන්නේ කුමක්දැයි කියා. 

එයට මට එක එල්ලේ පිළිතුරක් දීමට අපහසුය.

එහෙත් මුදල්, ත්‍යාග වවචර වැනි දේ ඇඳුමක් කැඩුමක් අරණ් දෙනවාට වඩා සාර්ථක යැයි මට සිතේ.

එය එසේ නොවනවානම් ත්‍යාගය ලබන්නාට ලබා ගැනීමට අපහසු, ඔහු කැමති උවද මුදලක් වියදම් කිරීමට මැළි වන, ඔහුගේ සිතට බොහෝ සෙයින් සමීප දෙයක් වනවා නම් එයට අමතර වටිනා කමක් ලැබෙනු ඇත!

ජීවිතයේ මා ලද මගේ සිත් ගත් ත්‍යාග කිහිපයක් පිළිබඳව ලියා තැබූවේ මතකයක් ලෙස තැබිය යුතු නිසාත් පෝස්ටුව විචිත්‍රවත් වන්නටත් මිස; "මට දෙනවා නම් මෙන්න තෑගි!" කියා දක්වන්නට යැයි වරදවා නොගන්න!

මේක බලලා කිසිවෙකු හෝ මට වචනයක් වත් නොකියවනු මැන!

එසේ ආඩපාලි කියාගෙන ආවෝතින් මට අහන්නට ඇත්තේ එකම් එක ප්‍රශ්ණයකි.

"කව්ද බං උඹලට තෑගි ගේන්න කිව්වේ?"

පසුව ලියමි . . . !

දුරාවාරයේ මාගේ පෝස්ටු කියවන මාගේ බිරිඳ කොයියම්ම හෝ මොහොතක මෙම පෝස්ටුව කියවා බලා "එතකොට මම සියඹලා ගෙනැල්ලම නැද්ද?" කියා අසනු ඇත!

ඇයි නැත්තේ මේ තියෙන්නේ ඔයා මට දුන්නු අග්‍රගන්‍ය තෑගි බාන:-

303. දයා ගේ දයාබර ගීතයක් ගැන අතුරු කතා දෙකක් . . !

මේ කථාව කියන්න හදපු බොහෝ තැන් වලදි මම ඇහුව ප්‍රශ්ණයක් තිබුනා.

"මේ ගීතය ගැන දුක්බර කථාවක් මෙන්ම රසවත් කතාවකුත් තියෙනවා. මුලින් ඕන මොන කතවද?"

මේකට මොන විදියේ උත්තරයක් ලැබුනත් මම අවසානෙට කිව්වේ රසවත් හෙවත් "ආතල්" කථාව.

එහෙමනං අටුවා ටීකා ටිප්පණී පැත්තකන් තියලා කථාව අහමු.

මීට මාස කිහිපයකට පෙර මමත් අපේ නාරි වෛද්‍ය ප්‍රසාද් රන්ණුළුත් එයාගේ අක්කාත් අක්කාගේ පුතා නිපුනුත් අපේ හිතමිත්‍ර පල්ලියගුරුත් කල්පිටියේ ගියා.

ඒ ගමන අවසන් උනේ කල්පිටියට ඔබ්බෙන් තිබෙන බත්තලං ගුණ්ඩුවේ.

නාරි වෛද්‍ය ප්‍රසාද් රන්ණුළු (හෙන් රි කල්දේරා වගේ සිටින්නේ ) ඊට පසු පසින් කොණ්ඩය ඊ ගහ සේ අහසට දිගු කරගෙන විරිත්තාගෙන සිටින්නේ පල්ලියගුරු හෙවත් පල්ලි මල්ලි!

(කල්පිටියේ සිට බත්තලං ගුණ්ඩුව තෙක් බෝට්ටු ගතවී හොඳ සිහියෙන් සිට ගත් අවසන් ඡායා රූපය.)

එදා රාත්‍රිය අප ගත කලේ බත්තලං ගුණ්ඩුවේ වෙරළේ ස්ථාපිත කුඩා අට්ටාලයක හෙවත් Chalet එකක.

වෙනදා පල්ලි - මල්ලී පුරුද්දක් විදියට මෙවන් ගමන් වලට යද්දී තම ගිටාරය රැගෙන යාම කලත් එදා එයා ඒක අමතක කර තිබුනා. ඒත් අපි දෙදෙනා රාත්‍රියේ පැහැදිලි අහස දෙස බලාගෙන සිංදු කීම නොකර සිටියේ නෑ. අපි ගීත කිහිපයක් මිමුණුවා.  පල්ලිත් මමත් මධුවිතින් හොඳින් සංතර්පණය වී සිටියා!

එදා තිබුනේ පැහැදිළි අහසක්. මුහුදේ රළ බිඳෙන වැඩෙන ගලා ගොස් නිහඬ වන හඬ තරමක් ඈතින් ඇසුනා. 

"අයියේ මට හිතෙන්නේ ප්‍රේමකීර්තිගේ ප්‍රථිභාවෙන් දයා ද අල්විස්ගේ හැකියාව වැහිලා තිබුනා කියලා! එයා ප්‍රේම් නැතිව වෙන කෙනෙක් බැඳලා හිටියා නම් එයත් ප්‍රේම් තරම්ම කතාවෙන මාතෘකාවක් වෙන්න තිබුනා . . . . !" සිංදු දෙකක් අතර හිඩැසට පල්ලි මේ "ඇඩ්" එක කූඥ්ඥයක් වාගේ රිංගෙව්වා.

ඇත්තටම මගේ හිතේ හිටිය අංක එකේ ගීත රචිකාවිය යමුනා මාළනී පෙරේරා. ඒත් දයා ගැනත් 'මෙත් සිතක්' හිතේ නැතුවාම නොවේ. වැඩේ තියෙන්නේ යමුනාගේ ගීත; යමුනාගේ කියා අසා තිබුනත් දයාගේ ගීත දයාගේ කියා අසා නොතිබීමත් මීට හේතුවක් වෙන්නට ඇති.

"ඇයිබං උඹ ඒම කියන්නේ?" මම එහෙම ඇහුවේ දයා ගැන අහිතකින් නෙවෙයි. ඔවැනි කාරණා කාරණා ගැන පල්ලියාගේ අදහස් දැක්වීම අසා සිටින්නට ඇති ලෝභකම හින්දාමයි.

"ඔයාට මම එක සිංදුවක් කියන්නම් අහලා බලන්නකෝ.  මට මතකයි ඔබ පිපිලා උන්නා දුනුකේ ගසක සුදූ . . . . . ! මේ සිංදුව කියන දෙන්නා නම් මට මතක නෑ. ඒ උනාට මාර සිංදුවක් ඒක.  . . . . "

"පොඩ්ඩක් හිටහංකො Youtube එකෙන් බලමු . . . . . .!" පල්ලියා පාරට්ටු කරපු ගීතය අසා බලන්නට මම මොබයිලේ අතට ගත්තා . . . ! අරං ඒක ඇහැරව ගෙන; රතු කොටුවේ ඊ හිස හොයන්න  මූනත පහුරුගාන කොට;

"අයියේ ඔයා දයා ද අල්විස් songs කියලා හොයන්නකෝ . . . !" කියලා අත්වැල් ඇල්ලුවේ මගේ මොබයිලේට හොට ඔබාගෙනමයි.

"ආ! ඔය තියෙන්නේ . . . . ! ආ! ඔය තියෙන්නේ පළවෙනි සිංදුව මම කියපු එක. . . .!" පල්ලියා උච්චස්වරයෙන්  මුර ගෑවා.

මෙන්න ඒ  සිංදුව. මෙන්න මෙතනින් අහලම යමුකෝ. මේක අහන්න කම්මැළිනම් මේ පෝස්ටුව කියවන එක මේන්න මෙතනිං නවත්තලා වෙන වැඩක් කර ගන්න යන්න! මම එහෙම කියන්නේ මගේ ජීවිතේට ඇසුව රසාලිප්තම ගීත කිහිපයෙන් එකක් වන නිසමයි.

හැත්තෑව දශකයේ; ගුවන් විදුලි සංස්ථාව; ගුවනේ දික් විජය කල කාලයේ ගුවනේ පාවෙනවා මට අද වගේ මතකයට ආවා.

මෙහි විශේෂත්වය වූයේ මෙම ගීතය ගායනා කිරීම මෙන්ම එය සංගීතවත් කර තිබුනේද මෙම "අඥාත" හෙක්ටර් සිල්වා විසින්ම වීමයි!

මේ සිංදුව ඇසූ පසු මම ඒකේ කැරොකෙ ට්‍රැක් එක හොයාගෙන එතන ඉඳන්ම දෙපාරක් කිව්වා. (ගායනා කලා එහෙම නොවෙයි - තරහ අවසර!)

මේ සිංදුව ඇහුවාට පසුව මේ ගැන හොයන්නට පටන් ගත්තා මම කල්පිටියේ ඉඳන් ගෙදර ආව දවසේ ඉඳන්ම. 

මේ ගීතය ගායනා කර තිබුනේ හෙක්ටර් සිල්වා කියනා ගායකයා විසින්. ඒ හඬ හරිම නිර්මළ හඬක්. කිසිම කවළමක් නැති Unique හඬක්. ඒ වගේම ගායිකාව වන පුන්යා කත්‍රිආරච්චිට තිබුනේ දැළි පිහියක් වැනි තියුණු හඬක්. ඒ හඬවල් දෙක එකිනෙකට ගැලපී ගියා හොඳින්ම.

මේ ගීතය සහ නන්නාඳුනනා ගායකයා පිළිබඳව සොයා බලන්නට; මේ ගීතය යූ ටියුබ් ගත කරලා තිබීම යටතේ තිබුනු කොමෙන්ටු ටික දවසක් මහ රෑ වෙනතුරු මම කියෙව්වා.

ඒ කමෙන්ටු අතර එම ගීතයේ සහ ගායක ගායිකා යුවලගේ ගායනාව ගැන බොහෝ කථා කොට තිබුනා. ඒ අතරින් ඔහු ලංගමයේ රත්මලාන ඩිපෝවේ බස් කොන්දොස්තර වරයෙකුව සිටි බව කියැවී තිබුනා! එසේම ඔහු සංගීතය උගැන්වූ බවට ඉඟියක් පලවී තිබුනා.

එහි තවත් තැනක මෙම සංගීතවේදියා, ගායකයා ගැන ඉතාම සංවේදී වීඩියෝ සටහනක් ගැන ලියැවී තිබුනා. ඒ බන්ධුල නානායක්කාරවසම් විසින් රූපවාහිණී වැඩ සටහනකට ඉදිරිපත් කල මතක ආවර්ජනයක් පිළිබඳව. ඒ වීඩියෝව මෙතැනින්  නරඹන්න.

මේවා ඔබ ඔබා නරඹන්නට දුක් විඳින්නට අකමැති අයට ඉතාම කෙටියෙන් පවසනවානම් B ශ්‍රේණියේ ගායකයෙකුවූ මෙම කොන්දොස්තර වරයා කිසිදු අගැයීමකින් තොරව මියගොස් ඇත. 

(මම ඉතාමත් ආදරයෙන් හා ඕනෑකමින් ඉල්ලා සිටිනවා බන්ධුලගේ මෙම ඉතා සංවේදී වීඩියෝවත් ලෝභ නොවී නරඹන මෙන්.)

මේ ගීතයට සම්බන්ධ කිසිවෙකු හෝ අද වන විට අප අතර නැත!

**********************************************************************

දැන් ඇරඹෙන්නේ "හඳ මාමා" ආතල් පිටුවයි.

ඉතින් මම මේ ගීතය හෙවත් සිංදුව අහපු දවසේ ඉඳන් ගායනා කිරීමේ ආශාවකින් සිටියා. 

පසුගිය 10 වෙනිදා පොඩි පහේ උපන්දින උත්සවයකදී මෙම ගීතය ගායනා කරණ්නට මමත් බිරිඳත් සැදී පැහැදී සිටියා. 

එතැන අප වාගේම බොහෝ බොහෝ යුග ගීත ගැ‍යුනා. කොටින්ම එතැන ගයන්නට ආරාධනය (අවසරය ) තිබුනේ යුග ගීත පමණක්මයි.

සියල්ල සුපිරියටම සංවිධානයකර තිබුනත් ගීත ගායනයේදී බොහෝ තාක්ෂණික දෝෂ වලට මුහුණ දීමට ගායක ගායිකාවන්ට සිදු උනා. කැරොකෙ ට්‍රැක් එක නිවැරදිව ධාවනය වුවත් එහි  බිත්තියේ එල්ලා තිබුනු පුළුල් තිරයේ පද මාලාව දිවීම කෙරුණේ "පුළුවන්නම් උඹ කියලා පෙන්නපං!" කියනවාක් මෙන්. බොහෝ විට එය එක තැන නැවතී තිබුනා!

කැරොකේ තිරය බලා ගායනා කිරීම එතරම් චිත්තාකර්ෂණීය දර්ශණයක් නොවෙන නිසා ගීතය කඩදාසියක මුද්‍රණය කරගෙන ඒමට යෝජනාවක් සංවිධායකයින් විසින් කලින්ම කර තිබුනා.

ඒ නිසාම අප අපගේ මෙම "මට මතකයි ගීතය" කඩදාසියක මුද්‍රණය කරගෙන ගෙන ගොස් තිබුනා.

අපගේ නම උත්සවය මෙහෙය වන්නා විසින් කියැවුනා.

අප දෙදෙන එතැනට ගිහින් ගීතය පටන් ගත්තා. අපගේ හඬවල් ශාලාව සිසාරා ඇසුනා.

ඊළඟ මොහොතේ ගීතය කැරොකේ තිරයේ ධාවනය ඇන හිටියා! එතැන සිටි අනුරුද්ධ මල්ලී; ඈත සිට මා දෙස බලා ගීතය ධාවනය නැවතී ඇති බව ඉඟියෙන් පැවසූවා!

ගීතයේ කැරොකේ හඬ අවුලක් නැතිව දිව්වා!

ගීතයේ මුල් සංගීත කණ්ඩය, ස්ථායි කොටස් දෙක අතුරු සංගීත කණ්ඩය පලමු අන්තරා කොටස් දෙක යලිත් අතුරු සංගීත කොටස වැයෙමින් ගැයෙමින් සාර්ථකව ගීතය ගලා ගියා.

බොහෝ දෙනෙක්ගේ අවධානය ඊට යොමුවී ඇති බවක් හැඟුණු ඒ මොහොතේ දෙවන අතුරු වාදනය අතරේ නොටේශන් ස්ටැන්ඩ් එකේ අමුනා තිබුනු ගීතයේ යටි කෙළවරට මාගේ නෙත් යොමු උනා.

"අම්මට සිරි! මේකෙ සිංදුවේ අන්තිම පෙළි හතර නෑනේ!" මම බිරිඳට මිමුණුවා.

බිරිඳට එය ඒ මොහොතේ වත් සිතා ගැනීමට හෝ තේරුම් ගැනීමට නොහැකි උනා!

අතුරු සංගීත කණ්ඩය අවසන් වී මගේ ගායන කොටස ඇරඹුනා.

"ඕ පූ!" කියලා හිතින් හිතාගෙන මා ගායනය ආරම්භ කලා.

 "දිය සුළි නැගිලා - වෙරළට ඒද්දී

  දිය සුළි නැගිලා - වෙරළට ඒද්දි

  බෙලි කටුවේ සැඟවීලා

  මුතු ඇටයක් තිබුනා . . . "

දැන් තමයි වෙන්න තියෙන හොඳම දේ වෙන්න තියෙන්නේ. ඊළඟට ගායිකාව විසින් ගායනා කිරීමට නියමිත පද පේළි හතරින් එකක් වත් කඩදාසියේ තිබුනේ නැහැ.

මීට දින දෙකකට පෙර අප දෙතුන් වතාවක් මේ ගීතය පෙර හුරුවක් ලෙස  ගායනා කොට තිබුනත් අප දෙදෙනාටම මේ ගීතය ආගන්තුක එකක් වූවා!

ජීවිතේට දෙතුන් විටක් පමනක් අසා ඇති මෙම ගීතයේ 

" සසරේ පෙරදා - වරම් ලැබූ ලෙස

  සසරේ පෙරදා - වරම් ලැබූ ලෙස

  බෙල්ලෙකුගේ සඟවාලා

  මම ඔබ රැක ගත්තා . . . . . . "  

යන කොටස ඇයට කෙසේ නම් මතක් වේවිද? අන්තරා කොටස ඇය කෙසේ නම් ගයන්නේද?  

ඊළඟ මොහොතේ එතෙක් අප වෙත තිබුනු ආකර්ශණය පොල් මල පොළොවේ ගැසූ සෙයින් සුනු විසුනු වී යනු ඇත! (මගේ යටි  සිත මට මුර ගා කියයි.)

අවසන් අන්තරා කොටස් දෙක අතර වූ; ගායකයාගේ හා ගායිකාවගේ හඬෙහි පහත් උස්  බව තූලනය කිරීමට යොදා ඇති   කෙටි අතුරුවාදනය ශාලාව පුරා ගලා යෑමෙන් අනතුරුව ගායිකාවගේ අන්තරා කොටසට නිමේශය නිරාවරණය උනා.

ඇය කිසිදු වෙනසකින් තොරව ගයන්නට උනා..

"සසරේ පෙරදා පෙරදා - වරම් ලැබූ ලෙස

 සසරේ පෙරදා පෙරදා - වරම් ලැබූ ලෙස

 පිළිගන්නේ සැංගීලා

 මම ඔබ රැක ගත්තා . . . . "

කිසිම අවුලකින් තොරව ගීතය සමාප්ත විය. කිසිවෙකුට කිසිදු අඩුපාඩුවක් නොදැණුනා සේය. 

සුපිරි අත් පුඩියක් ලැබුනි.

ඇයට අමතකව තිබුනේ තෙවන පද පේළිය පමණි. 

ජීවිතේට කවියක් ලියා නැති ඇයට; ගීතයේ ගලායාමට බාධාවක් නොවන සේ හිටිවන කවි පදයක් දිවගට පැමිණී තිබුනි! 

ඇය ගීතයේ අමතකව ගිය කොටස දිවගට ආ වදන් පෙළින් පිරියම් කරගෙන තිබුනි.

වෙන්න ගිය හතර විළි ලැජ්ජාවක් එසේ නිමා විය.

"ජීවිතේ සුන්දරද මෙතරම්" ගීතය ඊළඟට ගැ‍යුනා නම් කෙතරම් අගනේදැයි මට සිතුනි.

302. ගීතයේ අයිතිය පිළිබඳව Ushan W / Lotus සහ නිදී සමග කතිකාවක්!

මාගේ පෝස්ටුව ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස දෙකකි.

ඉන් එකක් වන්නේ මෙරට සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ පතාක යෝධයින් දෙදෙනෙකුගේ කුප්‍රකට ගනුදෙනුවක් පිළිබඳවය.

අනෙක් කොටසින් සාකච්ඡවට ගැනෙන්නේ "ගීතයේ අයිතිය" පිළිබඳව අද දවසේ මෙරට සංගීත ක්ෂේත්‍රය තුල ගැටෙන මාතෘකාව පිළිබඳව මාගේ අදහස ඉදිරිපත් කිරීමය.

එම ගනුදෙනුවට මා "කුප්‍රකට" යන විශේෂණය යොදන්නේ ඇයි?

කැසට් පට නිශ්පාදකයෙකු වෙත අයිතිය ලභාදී ඔහුගේ වියදමින්, බොහෝවිට ඔහුගේ ශබ්ධාගාරයක් තුල ගැයෙන ගීතයක් අඩංගු තැටිය පටිය හෝ Master Tape එක; එයම හෝ එයින් උදෘතයක්, උපුටනයක්, කොපියක්; මුල් නිශ්පාදකයාට නොදන්වා අන් අයෙකු අතට පත් කිරීම, මුදළට විකිණීම වංචාවක් වන බැවිනි. 

ලෝකයේ ඕනෑම "කුපාඩිකමක්" යම් තාක් දුරකට සාධාරණීයකරණීය හැකි ක්‍රම වේ. උදාහරණයක් ලෙස රොබින් හුඩ්, සර්දියෙල් පිළිබඳව සමාජ ගත වී ඇති ආකාරය මතක් කර බලන්න. 

මෙම "කුප්‍රකට" ගනුදෙනුවෙන් තමා ලත් මුදල්; එම ගීතය ජනගත කිරීමට උර දුන් ගායකයා හෝ ගායිකාව සමග බෙදා හදාගෙන කෑවේ නම් එම "කුප්‍රකට" භාවයට කිසියම් හෝ තරමකට සුදු හුණු ගා ගැණීමට හැකියාවක් තිබුනි. එහෙත් සිදුවූයේ එසේ නොවේය. 

ඔවුන් එසේ විකුණා දැමූවේ මොනයම් ලෙසකින් හෝ ඔවුනට අයත් ගීත පමණක්මද?

එය එසේ වූවද පෙර මා පැවසූ ලෙසට එසේ සිදු කිරීමට ඔවුනට අයිතියක් වේද?

ඒ පළමු කොටසය.

අපගේ ආදරණීය බ්ලොග් පාඨක, රචක, ලේඛක යන තිදෙන ප්‍රශ්ණ කර ඇත්තේ මෙම පළමු කොටස පිළිබඳව නොවේ. දෙවන කොටස පිළිබඳවයි.

දැන් අපි Ushan W, Lotus සහ නිදි (නිමල් දිසානායක අපේ මිත්‍රයා) යන ත්‍රිත්වය; මවිසින් මීට දින කිහිපයකට පෙර;  "300. ගීතයේ අයිතිය කාගේද?"    යන මැයින් ලියන ලද පෝස්ටුවට ලියන ලද කමෙන්ටු පිළිබඳව; විමසිලිමත්ව එකින් එක බලමු!

Ushan W ට;

"මට තවම හිතෙන්නේ ගීතයක අයිතිය පද රචකයා සහ සංගීත නිර්මාණකරු ට හිමිවිය යුතුයි කියන එකයි. මේ කිසිම විටක ගායකයා අවතක්සේරු කරනවා නෙමෙයි. මේ කියන දේට මාත් එක්ක එකග නැති වෙයි ගොඩක් අය. ඒත් logically, ගායකයා කියන්නේ tool එකක්. පද රචකයා සහ සංගීත නිර්මාණකරු මේ tool එක හරහා එයාලගේ නිර්මාණය එලියට දානවා. ආයෙත් කියන්නම් මේ ගායකයා අවතක්සේරු කරනවා නෙමෙයි හොදේ. හරියට චෙෆ් කෙනෙක් එයාගේ රෙසපි එකකට cake එකක් හදලා oven එකෙන් bake කරනවා වගේ. cake එක රස වෙන්න oven එකේ condition කොච්චර වැදගත් උනත් චෙෆ්ට තමයි cake එකේ අයිතිය."

ඔහුගේ තර්කය හා අදහස වන්නේ ගී පද රචකයා ලියන ගීතයක් (හෝ වෙනත් පද්‍ය නිර්මාණයක්) සංගීතඥයා විසින් තනුවක් යොදා සංගීතවත් කොට නිපදවන, නිර්මාණය කරණු ලබන ගීතය තුල ගායකයා යනු හුදෙක් එළිදැක්වීම සඳහා උපයෝගී කරගනු ලබන මෙවළමක් පමණක් බවයි!

මා මගේ එම පෝස්ටුවේ කී පරිදිම එකම ගීතයක් වෙනත් ගායකයින් දෙදෙනෙකු විසින් ගයන විට එයට ඇතිවන (හෝ නැතිවන ) ශ්‍රාවක ජනප්‍රියතාවයට  හේතුව කුමක්ද?

මා එහිදී ප්‍රියා විසින් ගායනා කල "සරතැස නිවා . . " ගීතය උදාහරණයට ගෙන ඇත.

එකම පද මාලවක්, එකම තනුවක් වෙනත් ගායකයින් දෙදෙනෙකු විසින් ගායනා කරද්දී දැනෙන වෙනස ඇතිවන්නේ කෙසේද?

මේ දිනවල මුහුනු පොතේ චන්දන ලියනාරච්චි පිළිබඳව බොහෝ බොහෝ පෝස්ටු ලියැවේ.

ඉන් පෝස්ටු කිහිපයක ගායකයින් හට යෝජනවක් (සොඳුරු අනතුරු හැඟවීමක්) කර ඇත.

"චන්දනට ඔබේ ගීත කියන්නට දෙන්න එපා! එය ඔහු ඔහුගේ කර ගන්නවා. ඊට පසුව අපිට අහන්න හිතෙන්නේ එම ගීතය චන්දනගෙ වර්ශන් එකෙන්!"

මොකක්ද මින් කියැවෙන්නේ?

පෙර වෙනත් ගායකයෙකු ගැයූ ගීතයක් චන්දන ගයද්දී  චන්දන විසින් එය "චන්දන ලියනාරච්චිකරණය" කරණු බවයි.

ඔහුගේ ඉතා ලයාන්විත හෘදයාංගම වූ සිහින් ස්වරය හදවතේ ගැඹුරුම තැන පැළපදියම් වන බවයි.

එකම ගීතයක් මෙසේ වෙනස් වන්නේ කෙසේද?

මේ ප්‍රාථිහාර්ය බේකරියක පෝරණුවකට සම කිරීම කෙතරම් සාධාරණද? 

"කේක් එකක් අයිති එය හදන අරක්කැමියාට මිසක පෝරණුවට නොවේ " යන්න ඔහුගේ ටැග් ලයින් එක වී ඇත. 

මෙහිදී මා දකින්නේ අරක්කැමියා හට අමුද්‍රව්‍ය සපයන; උදාහරණයක් ලෙස පිටි, බිත්තර, වතුර, සීනි, ලුනු, බටර් සපයන්නන් මෙතැන සිටින්නේ කොතැනද? ඔවුන්ටද අයිතියක් තිබේද නැද්ද? මෙතනින් අපි බිත්තර කියන සාධකය ගෙන බැලුව හොත් කේක් එකෙන් යම් කොටසක් කිකිළියටද අයිති විය යුතුය.

එය බේකරියේ පෝරණුවට හෝ පෝරණු හිමියාට වඩා වැඩි අයිතියක් විය යුතු යැයි මා යෝජණා කරමි!

මෙතැන චන්දන ලියනාරච්චි කියන සාධකය මා උදාහරණයට ගන්නම්.

ඔහු ජාතික තරුණ සේවා සභාව මගින් නිමැවුනු ගායකයෙකි. 

අනූව දශකයේ එයට ඇතුළුවී විශාරද නිමල් ගම්හේවා ඇදුරිඳු යටතේ ශිල්ප හදාරා ඩිප්ලෝමා ලාභියෙකු ලෙස ඉන් ඉවතට එන චන්දන ඉන් පසුව විශරද කඩඉම පසුකරයි.

මේ නයින් ගත් කල දශක තිහකට ආසන්න කාලයක් ඔහු ගායනය පුරුදු පුහුණුවී ඇත!

ඔහු අද සුගායනය කරණ්නේ නො එසේනම් වෙනත් සංගීතඥයෙකුගේ Tool එකක් නැතිනම් බේකරියක පෝරණුවක් වී ඇත්තේ එසේ අවුරුදු 30ක නො එසේනම් දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් කල අකණ්ඩ කැපවීම කරණ කොට ගෙනය!

සේකර නම් ප්‍රථිභාපූර්ණ කවි ලියන්නා නො එසේනම් පද්‍ය රචකයා ගී පද රචකයෙකු වන්නේ අමරදේව නම් රන් ස්වරය හරහාය.

සෝමදාස ඇල්විටිගල "සිනිදු සුදු මුදු තලාවේ" ගීතය බිහි කරණ්නේ අමරදේවයන්ගේ රන් ස්වරය හරහාය.

ඔබගේ "අරක්කැමියා, කේක් සහ පෝරණුව" ටැග් ලයින් එකට හෝ උදාහරණයට අනුව ඔහුට පිටි මෝලියක් නැතිනම් Dough එකක් අනා තබා ගත හැක! 

පිළුණු වෙනවාට ශීතකරණයක බහා තබා ගත හැක.

එහෙත් එය කේක් එකක් නොවේ!

ඔහු දශකයක් තබා ගත්තද එයට පිටි ගුලියක් යැයි කීවාට කේක් එකක් කියන කෙනෙක් හොයා ගන්නට නොහැක.

එය කේක් එකක් බවට පත් වන්නේ පෝරණුවක් තුලින්ම පමණි. 

මිනිසුන් දහසක් එක් වී ගොඩ නැගිල්ලක් නිපැදවූවද එය පසන් නිවසක් කරණ්නට හැක්කේ තරුණියකට / ගැහැණියකට / බිරිඳකට / මවකට පමණ වනවාක් මෙන්ම කිසිවෙකුට කිසි දිනෙක අලෙවි කර ගැනීමට නොහැකි පිටි ගුලිය කේක් එකක් බවට පරිවර්ථනය කිරීමේ හාස්කම ඇත්තේ පෝරණුවේ හෝ බක්කරේ  සතුවය.

පිටි අනන්නන් මේ දිනවල පවසන්නේ අපිට පිටි අනන්න පුළුවන්නන්ම් අපිට අපි කැමති පෝරණුවකින් එය කේක් එකක් බවට පත් කර ගත හැකි බවය!

මින් ගම්‍ය වන; ඔවුනට නොතේරෙණ සත්‍ය කුමක්ද?

මොන විදියකින් පිටි ඇණුවත් එය කේක් එකක් කර ගැණීමට කිසියම් හෝ පෝරණුවක නැතහොත් බක්කරේ කෙනෙකුගේ සහය අවශ්‍ය බවයි.

"හරි අපිම පෝරණුවක් හදලා අපිම පුච්ච ගන්නවා!" ඔවුන් පොර ටෝක් දෙයි.

අපිට කියන්න ඇත්තේ "හරි බං ඉතිං අපි එපා කිව්වද? එතකොට උඹ බක්කරේ වෙලා ඉවරයිනේ!' එතකොට ඒ ක්‍රෙඩිට් එක අයිති උඹට! කියාය.

කිසිදු කලා කටයුතු දෙකක් අතුරින් එක් කලාවක් අනෙක අභිබවා යනවායැයි කීමට නොහැක.

උදාහරණයක් ලෙස චිත්‍රසේනට වඩා අමරදේව හෝ ඊටත් වඩා ජෝජ් කීට් දක්ෂයි හෝ සියල්ලටම වඩා ලෙස්ටර් හෝ ජෝ අබේවික්‍රම නැතිනම් රවිශංකර් ඉදිරියේ සිටිනවා යැයි අපට කිව හැකිද?

"මින් එක් අයෙක් අනෙකාට වඩා ජාත්යන්තර පිළිගැනීමක් ඇත!" නැතිනම් "එක් අයෙක් වඩා ජනතා ප්‍රසාදය දිනාගෙන ඇත්තේ අනෙකාය!" යනුවෙන් අදහස් දැක්වූවාට; මින් එක් අයෙකුගේ කලා කටයුත්තට වඩා අනෙකාගේ කලා කටයුත්ත හෝ දක්ෂතාවය ඉදිරියෙන් යැයි කිව හැකිද?

මෙය තුන් ඈඳුතු නිර්මාණ කාර්‍යයක් විනා එක් අයෙකුගේ බූදලයක් නොවේ. එහි අයිතිය තිදෙනා අතරම බෙදී යා යුතුය. 

සේකර සේම, සෝමදාස ඇල්විටිගලත් එසේම අමරදේවත්; "සිනිදු සුදුමුදු තලාවේ . . . " හි සම අයිතිකරුවන් ය! ඉන් තිදෙනාම දැණට ජීවතුන් අතර නැති වුවද එම නිර්මාණය අසන, ඇසෙන සෑම මොහොතකම හිතට දැනෙන අතිශය සුන්දර හැඟීම වෙනුවෙන් අප එම තිදෙනාටම ස්තූති වන්ත විය යුතුය!

තිදෙනාගේම නිර්මාණ දායකත්වය එම මට සිළිටු නිර්මාණය සඳහා එකසේ උරදී ඇත.

එය සේකරගේ නෑදෑයෙකුට හෝ සෝමදාස ඇල්විටිගලගේ පැවතෙන්නෙකුට හෝ අමරදේවගේ පුතෙකුට හෝ දුවෙකුට; රුපියල් වලට "බක්කරේ" කෙනෙකුට හෝ "බක්කෙකුට" විකිණිය නොහැක.

ඒවා සදතන කලා කෘථීන් ය!

ඒවා රැකුනේ ඒවායේ පරම අයිතිය එකළ අභියෝගයට ලක්නොවුණු නිසාමය!

මෙය හරියට; අදටත් ගම් වල කොස් ගස් රැකෙන්නේ ඉඩම් නඩු නො එසේ නම් නොබෙදූ ඉඩම් නිසම මෙනි! මෙය කමැති උනත් අකමැති උනත් අප පිළිගත යුතු සත්‍යයකි!

Lotus මහතා / මහත්මිය වෙතට;

සමන්ත පෙරේරාගේ Podcast එකද මාගේ ලිපියට එක් කලානම් මගේ පෝස්ටුව වඩාත් සමබර වෙන බව ඔබ යෝජණා කරයි. මම එයට අනිවාර්‍යයෙන්ම එකඟ වෙමි. මෙයට රෝහණ වීරසිංහගේ අදහසද එක් කලේ නම් එය තවත් සමබර වීමට සහ සාර්ථක වීමට ඉඩ තිබුනි. 

සත්තකින්ම සමන්ත පෙරේරාගේ අදහස් දැක්වීමක් පිළිබඳව මා එදින වන විට දැන නොසිටියෙමි.

රෝහණ වීර සිංහගේ අදහස් මෙයට එක් නොකලේ ඒ පිළිබඳව යම්තාක් දුරකට අදහසක් ගොඩ නගා ගැනීමට ජගත්ගේ Podcast එක හරහා ඉඩ ලැබෙනා බැවිනි.

ඔබ ඒ ගැන සඳහන් කොට ඇති නිසාම මම එයද පසුගියදා නැරඹූවෙමි. ආරම්භයේදීම ඔහු ගීතය අයිතිය හිමි වියයුත්තේ එහි නිර්මාණකරුවන්ට යැයි සෘජුවම කියයි.

ඔහු පවසන්නේ ගීතයේ ප්‍රසාංගික අයිතිය Performing Riots පමණක් ගායකයාට හෝ ගායිකාවට හිමිවන බවය. ඒ නිසාම ගීතය සම්බන්ධව කිසිදු මැදිහත්වීමක් හෝ වෙනස් කිරීමක් කරණ්නට ගායකයාට හෝ ගායිකාවට නොමැති බව ඔහු පවසයි.

එය එසේ නම් ඕස්ට්‍රේලියාවේදී දීපිකා ප්‍රියදර්ශණීට ප්‍රසංග වේදිකාවේ ගීත ගැයීමට වාරණයක් පැනවුනේ ඇයි?

ඇයගේ ගීත වල තනු සකසා තිබුනු සංගීතඥයාගේ පුතා විසින්; එම ගී ප්‍රසංග සංවිධානය කල අයට; නම් කරණ ලද ගීත 10ක් ගයන්නේ නම් එක් ගීතයක් සඳහා ඕස්ට්‍රේලියානු ඩොලර් 1000 ක මුදලක් තමා වෙත ගෙවිය යුතු බවත් එසේ නොවන්නේනම් නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්නේ යැයි තර්ජනය කරණ්නේත් ඇයි?

ඔහු බොහෝ තැණ් වල සඳහන් කරණ වැකියක් වේ. එනම් "ලෝක නීතිය" යන්නයි! මේ කොහේ ඇති නීතියක්ද? ඉන්දියාවේ පවා ජාත්යන්තර සම්මුතීන් වල සිටිනාතරතුර තම රටට ගැලපෙන ලෙසට එය වෙනස් කිරීමකට භාජනය කර ඇති බව එම සාකච්ඡාව මෙහෙයවූ දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක් පැවසීය.

සමන්ත අතින් එක් වරක් කියැවෙන්නේ ඔහු විසින් ගායනා කල "සුවඳයි . . . . . මල් සුවඳසේ . . . " ගීතය වෙනත් ගායකයෙකු විසින් ගායනා කරණු ලබන බව ඔහු දැණ ගෙන නොසිටි බවය. එය ඔහුට දැනුනු ආකාරය ඔබම සවන් දී බලන්න!

"තමන් ගායනා කල ගීතයක් වෙන අයෙක් විසින් ගායනා කරණු ඇසීමම ගායකයෙකු හට කෙතරම් හිත රිදෙනවා ඇතිද?" මෙහෙයවන්නා අසයි. 

ඒවාට නිසි පිළිතුරක් නොලැබේ.

සමන්තගේ සාකච්ඡාව මුළ සිට නැවත ඔබට නරඹන මෙන් මම යෝජණා කරමි. ඔහුගේම ස්ථාවරය ඔහු වෙතින්ම බිඳී යන ආකාරයක් මාහට දැනුනි!

Intellectual Property  නීතිය ඔබ උපුටා දක්වයි. එසේම එහි facts වලට කථාකල යුතු බවත් ඔබ ප්‍රකාශ කරයි.  මෙහිදී ගායක ගායිකාවන් පවසන්නේ නීතිය සංශෝධනය වියයුතු බවයි. මෙම පවතින නීති රාමුවට අනුව ඔවුන් පමණක් නිර්මාපකයින් වන අතර ගායකයින් හුදෙක් බේකරි හෝ පෝරණු බවට පත්වේ.

ලංකාවේ නීතිය තුල වාහන දෙකක් එකක් පසු පස අනෙක ධාවනය වන විට; ඉදිරි පසින් ධාවනය කරණ්ණා මොන වරදක් හෝ වින කැඩීමක් කලත්; පසුපසින් ධාවනය කරණ්නා තම වාහනය ඉදිරි වාහනයේ නොගැටෙන්නට පරිස්සම් කර ගත යුතුය. කොටින්ම පිටිපස්සෙන් හැප්පුනු එකා වැරදිය! ඔබ මෙරට වාහනයක් ධාවනය කරණ වාඅනම් විශේෂයෙන්ම අධික රථවාහන තදබදය පවතින විට ඉදිරිපසින් ධාවනය කරණ විශේෂයෙන් පුද්ගලික බස් රථ, ත්‍රීවීල්, මෝටර් සයිකල නොමැරී බේරෙන්නේ අපේ ඉවසිළිමත්බව භාවය නිසා වන බව තේරුම් යනවා ඇත. 

නීතිය පැවතියාට එය සියළු අවස්ථාවකදීම ස්ත්‍යය වන්නේ නැත. කොල්වින් තම සේවා දායකයාව "ගොයම් කොලෙන්" මුවා කර ගත්තේ නීතිය තුලය! සතාසිවම් නඩුවේදී මිනී මරුවන් ලෙස "වංගෙඩිය සහ මෝල් ගහ" ඉදිරිපත් වන්නේ නීතිය තුලය! 

එහෙත් නීතිය යාවත්කාලීන විය යුතුය.

මෑතක් වන තුරු (තවමත් පවතීදැයි මා නොදනී!) ගෙදරක තබා ගත හැකි තේ කොළ  රාත්තල් ගණනක් පිළිබඳව නීති පොතේ තිබුනි!

අප පවසන්නේ නීතිය යාවත්කාලීන විය යුතු බවයි!

ඔබ පසුව ලියන; 

"යම් දෙයක් ගැන කතා කරද්දි කතා කරන්න ඕනෙ facts. කෙනෙකුට ප්‍රසන්න පෙනුමක් තියෙන නිසා එයා කරන හැමදේම හරි කියලා කියනවනම්, තවත් කෙනෙකුගෙ දෙමව්පියො හොඳයි ඒ නිසා එයත් හොඳ වෙන්න ඕනෙ කියලා කියනවනම් එතන කතා කරන්නෙ facts නෙවෙයි, that's speculation. අපේ emotions අනුව අපි ගායකයෙකුට හෝ ගායිකාවකට කැමතියි කියලා අපිට නීතිය වෙනස් කරන්න බෑ."

ඡේදය පිළිබඳව නම් කණගාටුවෙමි. "කියන කෙනාගේ ප්‍රසන්න පෙනුමට . . . . . ." ආදී වශයෙන් පැවසීමට පිළිතුරු මා නොලියන්නේ එසේ ලිවීම මාහට තරම් නොවන නිසා නොව; මාගේ පාඨකයින්හට මා දක්වන ගරුත්වය කරණ කොට ගෙනය.

"ගීත අතලොස්සක් ලියූ රචකයෙක්" යනුවෙන් මා යම් තැනක සඳහන් කොට ඇත! ඔව් එක ගීතයක් රචනා කලත් ඔහු රචකයෙකුම වේ. මා මෙහිදී ඔහුව එසේ පවසන්නේ හුදෙක් අවඥාවකට නොව; හෙළයේ මහා ගාන්ධර්වයාවූ අමරදේවයන් විසින් ගායනා කල "ආරාධනා" ගීතය ප්‍රචලිත වීමට හෝ සාර්ථක වීමට හේතුව ලෙස ඔහු තනු නිර්මාපකයාව ඉස්මතු කරණ්නට යන හෙයින් ය! 

ගීතයේ වඩාත්ම සුවිශේෂී කාරණාව තනුව නම් එම ගිතය ගායනා කරණ්නට අමරදේව සොයා යන්නේ ඇයි? 

"සමන් ලෙනින්" ගයන "අම්බරුවෝ" ගීතයට මෙතනින් සවන් දෙන්න!

ඔබ හිතනවාද එය වෙනත් ඕනෑම ගායකයෙකුට ගැයිය හැකියැයි කියා? එයට ඔබේ උත්තරය "නෑ ඒක මම හිතන්නේ නෑ!" යන්න නම් එම ගීතයට සමන් ලෙනින් එකතු කරණ ඔහුගේ කොටස නිර්මාණශීලී එකක් නොවන්නේද? 

මෙවන් උදාහරණ නම් එමටය!

නිදීට පිළිතුරු :

සන්නස්ගලත්, රවී සිරිවර්ධනත් සියල්ලෝම පද රචකයින් වේ. ඔවුන්ගෙන් මේ පිළිබඳව අදහස් දැන ගැනීම "හොරාගෙ අම්මාගෙන් පේන ඇහිල්ලකි!" 

ඔවුන් කිසිදු දිනෙක තමාගේ වර්ගයාට පිටින් කට නො අරති. ඒක හරියට මොන වරද කලත් ඝනයන්, එකට එකතු වෙනවා සේය. පොලීසිය; පොලිස්කාරයාගේ පැථ්ත ගන්නවා සේය. පෙරකදෝරුවො එකට එකතුවෙනවා සේය.

"වැහි පබළු සැළී" ගීතයට ඔහු ලියා ඇත්තේ පිං තකාද? එයට ඔහු රුපියල් 10,000ක් අය කලානම් දැන් ඒ ගීතය ගැන ඔහු මොනවාද මේ කියවන්නේ?

මා දන්නා පරිදි "යෞවනයේ පොපියන චමත්කාරය - ක්‍රීම් සෝඩා" ටැග් ලයින් එක ලිව්වේද සන්නාය! විකිණෙන හැම ටොනික් බෝතලයකින්ම සන්නා කීයක් හරි ලැබෙනවාදැයි ඔබම අසා බලන්න. ලිව්වා ! සල්ලි ගත්තා!! එවා එච්චරය්!!!

එක් වරක් ගායකයෙකු පැවසූ පරිදි ගේ හදා ගත් පසුත් බාසුන්නැහැට ගෙවිය යුතුද? සමන්ත සහ රෝහණ දෙදෙනාම මේ "බාසුන්නැහැ" කථාව විවේචනය කරති. එහෙත් ඒ ආකාරයෙන් හැසිරේ.

තනු නිර්මාණය කරණ්නේ නිකංද? ඒ මුදල වැය කරණ්නේ කවුරුන්ද?

මීට දශක ගණනාවකට පෙර ශ්‍රීමතී තිලකරත්නගේ ස්වාමිපුරුෂයාට ප්‍රේම කීර්ති ගීත ලියූ පරිදිද දැන් ගීත ලියැවෙන්නේ?

ගීත රචනය හා තනු නිර්මාණය මේ වන විට ව්යාපාරයකි. එය තවදුරටත් කලාවක් නොව කර්මාණ්තයක්වී අවසන් ය!

ගීතය බිහිවීමේදී පද වලට (මේ පදද ඔහු ඔහුගේ අම්මා අප්පාගෙන් ඉගෙන ගත් ඒවා නොව සිංහල භාෂාවේ වදන් ය!)  ගෙවනවා නම් තනුවට (සප්තකය, රාග ඔහු සොයාගත් එකක් නොවේ!) ගෙවනවා නම් ඇ‍යි ගීතයේ අයිතිය ගායකයාට හෝ ගායිකාවට හිමි නොවිය යුත්තේ?

අප පවසන්නේ එයත් නොවේ! අයිතිය තිදෙනා අතරම බෙදී යායුතු බවයි!

ඔබ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකුට ගෙවා නිවසක් අන්දවා ගනී. එය කොන්ත්‍රාත් කරුවෙකුට හෝ බාස් කෙනෙකුට කියා ගේ නිමවා ගනී. ඉන් පසුව එම ගෙය කුළුයට දුන් පසු එයින් කොටසක් ඔබ මාස් පතා ඔවුන්ට දෙන්නට යනවාද?

මට කියන්නට ඇත්තේත් තුක් විතරක් කියාමය!

පසුව ලියමි! එකමත් එක රටක ගායක ගායිකා සංගමයක් තිබුනේය. එහි සභාපති වූයේ "ලොරෙන්සෝද අල්මේදා" ය. ඔහු පුරා වසර 4ක් සභාපතිත්වය ඉසුළුවේය. ඔහු තවත් වසරක් සිටියේය. ඔහුට 6 වන වසරටත් එහි ලැගීමට සිත්වුනු අතර ගායක ගායිකාව ඊට ලෙඩේ ඇද එළවා දැමූහ. 

ඔහු ඉන් ඉවත්ව ගොස් නිකං සිටියේ නැත. 

පද රචකයින්ගේ හා තනු නිර්මාපකයින්ගේ සංගමයක් ඇටවූවේය. ඉන් පසු තනු නිර්මාපකයින් හා පද රචකයින් ගායකයින්ට එදිරිව උසි ගැන්වීය!

මේ එකෝමත් එක රටකය! 

ඔබ කිසිවෙක් හිතනවාට වඩා මේක ආතල් ලෝකයක් ය! බොහොමයක් කලා කාරයෝ කලහ කාරයන් බව තේරුම් යන්නේ ඒවායේ අභ්‍යන්තරයට ගිය විටය.

මේ ගැණ තවත් අදහස් දැණ ගණීමට; ගායක ගායිකා සංගමයේ හිටපු සභාපති රොහාන් ද සිල්වාගේ මේ හඬට සවන් දී බලන්න.

301. තිස් අවුරුදු රථ මතක . . . . (17)

 තිස් අවුරුදු රථ මතක . . . .  (16) 

පෝස්ටුව එනම් මේ ලිපි පෙලේ අවසානයට ලියැවුනු ලිපියේ ඉසූසූ පැන්තරයක සාඩම්බර හිමිකාරයෙකුවූ ආකාරය හා සති ගණනක් ගෙවී ගිය තැන එය මට නොගැලපෙන බව පසක් වීම පිළිබඳව ලියා ඇත.

උප්පත්තියෙන්ම පසුපස රෝද මගින් (Rear Wheel Drive) පමණක් ධාවනය වන මෙම රථය තරමක විශාල එකක් වුවද එහි ඉදිරිපස රෝද සවිවී තිබුනේ ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයේ Hub Bearing වලිනි. ඒවා කුඩා මෝටර් රථයකට සෑහෙන මුත් මෙවන් SUV රථයකට කෙලෙසවත් නොගැලපුනි.

මේ කාරණය කරණ කොටගෙන ඉදිරිපස Hub Bearing ඉතා කෙටි කාලයකින් නැවත නැවත් අළුතින් යෙදීමට සිදු විය.

මීට පෙර Toyota Landcruiser BJ40, Nissan Patrol 160, Toyota Hilux LN65 වැනි 4WD රථ පාවිච්චිකල මාහට මෙම පැන්තරය මගේ ජවාධික ගමනට තරම් නොවීය! 

සතොස ආයතනයෙන් මා වෙනුවෙන් මාගේ ආදරණීය මාමණ්ඩිය එම රථය රුපියල් දාසය ලක්ෂ පනස් දහසකට මිළදී ගත් අයුරුත් එය සති කිහිපයක් ඇවෑමෙන් රුපියල් දහ අට ලක්ෂයකට මිළවූ හැටිත් මම එම පෝස්ටුවේ ලියා ඇත.

අවසානයේ එය මවිසින් ඔහුගෙන් දහ අට ලක්ෂයකට මිළදී ගත් නමුදු එහි උපරිම වටිනාකම රුපියල් 17,50,000 ඉක්මවා නොයන බව මාහට ප්‍රථ්‍යක්ෂවී තිබුනි.

මාස කිහිපයක් මා එය පාවිච්චි කල අතර එක් බදදාවක පුවත් පත් දැණ්වීම් භාරගන්නා ස්ථානයකට ගොස් මා ලුහුඩු දැන්වීමක් පල කලේය.

"ඉසූසූ පැන්තර් රථය - ලක්ෂ 18යි" මේ එහි සැකවින් පලවූ ප්‍රවෘථියයි.

දිනය 2010 අප්‍රේල් 10 වනදාය.

ඉරිදා ලහි-පිටේ එය පලවිය. රථය තැබූයේ පන්නිපිටියේ මාගේ මාමණ්ඩියගේ නිවස ඉදිරියේය.

උදෑසන 7.00 පමණ වන විට පළමු ගැණුම් කරුවා ගේට්ටුවට තට්ටු කලේය.

සුදු කොට කලිසමකින් සහ ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසුණු තරුණයාගේ වමතේ කුඩා පුතෙකු එල්ලීගෙන පැමිණ සිටියේය. ඔහු සේවය කලේ පුද්ගලික බැංකුවක විය. වාහනය වටා ඇවිද පොඩි පරීක්ෂණ ධාවනයකද යෙදුනා වාගේ මට මතකය!

"17 කට දෙන්න" ඔහු එක වර පැවසීය. මා කලින් කීවාසේ මෙම වාහනයේ වටිනාකම 17.50 බව මා හොඳින් දනිමි. එහෙත්; මේවන විට මා මෙය වෙනුවෙන් ලක්ෂ 18ක් වියදම් කොට අවසානය.

"අන්තිම 17.50 කට දෙන්නම්. ඊට අඩුව බෑ!" මම පැවසූයෙමි.

"17 කට කරමු!" ඔහු තව දුරටත් දා හතේම  නැවතී සිටියේය. ඒ මොහොතේම තවත් ඇමතුමක් ආවේය. නිවස අසලට පැමිණි අයෙක් වාහනය ඇති තැන නිශ්චිතව දැන ගැනීමේ අරමුණින් එය ගෙන තිබුනි. වෑන් රථයකින් පැමිණි දෙවෙනියා; මමත් පළමු වැන්නාත් ඉදිරියේ පය තැබුවා පමණි; පළමු වැන්නා මා වෙත නැඹුරු විය.

"මේ අයියේ! හරි මම දාහත හමාරට ගන්නම්. මෙයාට දෙන්න එපා!"

මළ මගුලකි! මෙතනට පැමිණි අයව වාහනය විකුණුවා යැයි පැවසීමටද නොහැක.

"යමුද ට්‍රයල් එකක්!" දෙවැන්නා ඇසීය. යලිත් පළමු වැන්නා "අයියේ මම ගන්නවා කිව්වානේ! එයා එක්ක ට්‍රයල් යන්න වැඩක් නෑනේ!"

"හරි මම ඔයාට පොරොන්දු වෙන්නම්කො ඔයාට වාහනේ දෙනවා කියලා. ඔයා කලබල වෙන්නේ නැතුව ඉන්නකො!" මම ඔහුට පොරොන්දුවී දෙවැන්නා සමග වාහනයට නැග්ගේය. 

"කීයද අන්තිම?" දෙවැන්නා විමසීය.

"දහ අටයි!"

"දා හතයි හැත්තෑ පහට දෙන්න! දැන් ඇඩ්වාන්ස් එකක් දෙන්නම්!"

"බෑ දහ අටම තමයි" තවත් බොහෝ වාර ගානක් ඇවටිළි කලත් මම ලක්ෂ දහ අටේම හිටියේය. 

"ඔයා දා හතයි හැත්තෑ පහකට දෙන්න කැමති උනොත් මට කෝල් එකක් දෙන්නකෝ!" කියමින් ඔහු යන්නට ගියේය.

මම අත උඩ විසිපන් දහසක් පාඩුවට පෙරකී තරුණ තාත්තාටයි කුඩා පුතාටයි පැන්තරය ගෙනියන්නට දී බලා සිටියේය!

පැන්තරයෙන් මට; ගෙඩි රුපියල් පනස් දහසක් පාඩු සිදු විය. 

එහෙත් ඒ වාහනයට මා තුල වැඩෙමින් පැවති අකමැත්ත පනස් දහසකට වඩා බොහෝ විශාලය. ඒ නිසා එම පාඩුව මා කම්පණයට පත්කිරීමට සමත් වූයේ නැත.

එදින දහවල් මමත් ප්‍රභාත් මල්ලීත් එනම් බිරිඳගේ නංගීගේ ස්වාමිපුරුෂයාත් ගල්කිස්සට යන්නට පිටත් විය. ඒ නංගීට අළුත උපන් දරුවාට නමක් සමන්තීගේ තාත්තාගෙන් අසා දැනගෙන ලියාගෙන එන්නටය. 

සමන්තී යනු අරිසෙන් අහුබුදු පඬිතුමාගේ ආදරණීය දියනියයි. අනිත් එවුංට අපබ්‍රංස නම් දැම්මාට ඔහු සිය දියණියට යොදා තිබුනේ "සමන්ති" යන අන්තිම සර්ව සාධාරණ සාමාන්‍ය නමය.

ප්‍රභාත් අහුබුදුගේ නිවසට ගිය අල්ල පනල්ලේ මා ඉදිරිපස කනප්පුව මත තටු අකුලා  තිබුනු "සිළුමිණ" අරගෙන පෙරළා ලුහුඩු දඇන්වීම් තීරය බැළුවේය.

තදියමේ පැන්තරය විකුණුවා වගේ නොවේය. තව දවස් තුන හතරකින් සිංහල හිංදු අළුත් අවුරුද්දය. අවුරුද්දට නෑ ගම් හෝ ඕනෑ ගම් යන්නට හෝ වාහනයක් තිබිය යුතුම විය. එහෙයින් මේ දින දෙක තුන අතර අළුතින් වාහනයක් ගන්නටම ඕනෑය.

"ටොයෝටා හයිලක්ස් 106 කැබ් රථය. අනර්ඝ තත්වය. . . . . " මම එම තැන පහත දක්වා තිබුනු නොම්මරයට ඇමතුමක් ගත්තේය!

"ඔව් කැබ් එක තියෙනවා! 16 යි. ඇවිත් බලන්නකො . . . . . . " ඔහු වාහනය පිළිබඳව විස්තර නොකියාම දූරකථනය විසන්ධි කලේය. ප්‍රභාත්; තම අළුත උපන් දරුවාට නමක්ද රැගෙන  එළියට ආවේය. 

හැකි ඉක්මණින් පන්නිපිටියට ගිය මා; බිරිඳ සමග ගොතටුව කොහිළවත්ත පාර බලා පිටත් විය. එතැනට ගියේ ත්‍රී වීලරයකින් විය යුතුය. අප එතැනට යන විට නිවසේ ගේට්ටුව ඇර දමා තිබුනි. නිවස සහ එහි මිදුල පිහිටා තිබුනේ  ඉදිරි පස මාර්ගයට තරමක් උස් බිමකය. නිවස ඉදිරිපස මිදුල මුළුමණින්ම ඉන්ටර්ලොක් ගල් අල්ලා පිරිසිදුව තිබුනි.

පසෙකින් නිවස විය.

මිදුලේ කළු පැහැති ටොයෝටා 106 ඩබල් කැබ් රථයද ඊට පිටුපසින් නිසාන් D21 ඩබල් කැබ් රථයක්ද නවතා තිබුනි. 

මෙම  දෙකම නවතා තිබුනේ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙන අයෙකුට ඒවායේ දකුණු පසබඳ සහ මූනත පෙනෙන්නට විකර්ණව නෝසේනම් ආනතව.

ටොයෝටා 106 රථයේ ඉදිරිපස ආර්මඩිල්ලො වින්ච් බෆර් එකක් සවිකොට එයට ගරු ගාම්භීර බවක් එක් කොට තිබුනි. D21 රථය දෙස බැලුවේම නැත. වාහනය නවතා තිබුනු ආකාරයෙන්ම එහි ත්‍රිමාන හැඩය හොඳින් කැපී පෙණුනි.

මම බිරිඳ දෙසට නැඹුරු විය.

"මම මේක ගන්නවා . . . !"

නිවසේ සීනුව නාද කලේය. දොර ඇර්‍අ අපව ගේතුලට කැඳවූයේ මට වඩා වයසින් වසර තුනක් පමණ වන අයෙකි. ඔහුගේ මුහුණ පුරා රැවුළක් වැවී තිබුනි. කොට කලිසමක් හා ටී ෂර්ටයක් ඇඳ සිටියේය. ඉතා කුළු පග සිනාවක් ඔහුගේ මුහුණේ ඇඳී තිබුනි.

"එන්න!"

"ස්තූතියි! මම වාහනේ ගන්නවා කීයද අන්තිම දෙන්නේ?" මම ගහෙන් ගෙඩි එන්නක් සේ ඔහුගෙන් ඇසීය.

"හරි! හරි ටෙස්ට් ඩ්‍රයිව් එකක් එහෙම ගිහින් එන්නකෝ!" ඔහු සිනහ මුසු මුහුණෙන්ම පැවසීඅය!

"නෑ අයියේ වාහනේ චැසිය කැඩිලා නැත්නම්, චැසි නොම්මරේ හරිනම්, පොත් පත් ජෙනුයින් නම් මම වාහනේ ගන්නවා !" මම එකම් ස්ථාවරයේ සිටියේය.

"මෙකයි මම ඉන්නේ ජපානේ . . . " ආදී වශයෙන් ඔහු තම කථාව කියාගෙන යන්නට විය.

"ජපානෙ . . . ? එතකොට ජගත් රාමනායකව දන්නවාද ?" මම ඔහුගෙන් විමසීය.

"ඔව් මොකද නොදන්නේ අපේ ඉස්කෝලෙනේ . .!"

"අම්මට සිරි එයා මගේ ක්ලාස් මේට් . . !

"මගුලයි! උබ දැන් මේක කීයටද ඉල්ලන්නේ ? ඉස්කෝලෙ එකෙකුට බිස්නස් කරණ්න බෑනේ . .!"

"14 කට දෙන්නකෝ අයියේ . . !"

"මේ බලහං කො! මම මේක ගත්තේ නෙල්නා ෆාර්ම් එකෙන්. මෙන්න ගත්තු රිසිට් එක 14 1/2 කට මම මේක මාස හතරකට ඉස්සෙල්ලා ගෙනාවේ. මx කොහොමද උඹට 16 ට දෙන්නේ . . ?"

"එහෙනං 14 1/2 ටම දෙන්න . . . !" මම සිනහ මුසුව පැවසීමි.

"හරි එහෙනං උඹ අරං පලයං . . ! කෝකටත් ටෙස්ට් ඩ්‍රයිව් එකක් ගිහින්ම වරේං . . . !"

"ඔන්නෑ අයියේ. ඔයා වාහනේ හොඳයි කියනවා නං මට ඒ ඇති!"

"ඕකෙ පොඩි ඩීසල් බ්ලොක් එකක් තියෙනවා පැදලා බලහං කෝ!"

මුදල්ගෙවා කුවිතාන්සි අත්සන් කරගෙන වාහනය රැගෙන එළියට බහින්නට මට ඕනෑ උනත් ඔහුගේ පෙරැත්තයට පොඩි ටෙස්ට් ඩ්‍රයිව් එකක යෙදුනෙමි.

වාහනය මීටර 500 ක් පමන යන විට නැවතුනි! ආයෙමත් පණ ගැන්වූ විට තවත් කිලෝ මීටරයක් පමණ ගොස් නැවතුනි. කෙසේ හෝ වාහනය තිබුණු තැනට ගෙනැවිත් මුදල් ගෙවා වාහනය අරගෙන පිටත් උනෙමු.

එදින රාත්‍රියේ අප සිටියේ පන්නිපිටියේ මහ ගෙදරය. පසුදින උදෑසන මාමණ්ඩිය සමග හෝමාගමට ඔහුගේ අවශ්‍යතාවයකට ගියෙමි. වාහනය බොහෝ විට මග හිටියි. ආපසු එන ගමනේදී ගලවිළවත්තේ හිමි එන්ටර්ප්‍රයිසස් එකට ගොඩ වැදුනෙමි.

එහි අයිති කරු මාගේ පාසල් මිත්‍රයෙකු වන වසන්ත පෙරේරායි. 

"මොකද මචං . . ?"

"පොඩි සීන් එකක් ! මට වැඩිඅය දුවල නැති ඩීසල් ෆිල්ටරේකුයි ෆිල්ටර් හෙඩ් එකකුයි දියං කො . . !"

විනාඩි ගණනකින් කොටස් ටික ලැබුණි. 

"කීයද මේකට . . ?"

"පිස්සුද බං . . ?"

වාහනය පන්නිපිටියේ දුම්රිය හරස් පාර පහුකොට කිලෝ මීටරයක් යන විට නැවතුනි. කෙතරම් උත්සාහ කලද එය නැවත පණ ගැන්වීමට නොහැකිවිය. මාමණ්ඩියව ත්‍රී වීලරයක ගෙදාට යවා මහ පාරේ සිටම ෆිල්ටරය;  ෆිල්ටර් හෙඩ් එකෙන්ම ගලවා වසන්තගේ කොටස සවි කලෙමි. 

"දහ දොලොස් වතාවක් අත් පොම්පය ක්‍රියාත්මක කොට එන්ජිම පණ ගැන්වීය! එකෙන්ම ස්ටර්ට් විය! එසේම එම රෝගය නිට්ටාවටම සුව විය!

එතැන් පටන් වසර ගණනාවක් 56 - 1086 අපට මහත්වූ සේවයක් සැලසීය. එය අතරමගක නැවතුනේ එකම එක් වරක් පමණි. ඒ එක් නත්තලක දෙද්දූව යන විටෙක කැස්බෑව - වාඩියමංකඩ අතරදීය. ඒ ඉදිරිපස නකල් රේසරයක් කැඩී යාම නිසාය. එදින නත්තල් දිනය වූවත් වාහනය නැවත්වුනු තැනට ඉහලින් කන්ද මුදුනක සිටි බාස් වරයෙකු නැතිනම් මිකැනික් මහත්තයෙකු වැඩේ නිවැරදි කර දුන්නේය. එහිදී පුදුම සහගත දේ වූයේ ඔහු අත එම සුවිශේෂී බෙයාරිං දෙකක් (30303) ඔහු වෙත තිබීම හා ඔහු කිසිදු මුදලක් බෙයාරිං වලට හෝ සේවාවට අය නොකිරීමය! බෙයාරිං එකේ නොම්මරේ කට පාඩම්ය - 30303!

1, 2 - නකල් රේසර් / නකල් බෙයාරිං (යට සහ උඩ )

3    - රිම් එක

4    - ඉදිරි පස ඇක්සලයේ  ජොයින්ට් එක

5    - ඉදිරිපස ඇක්සල් ටියුබය

6    - ඉදිරි හබ් එකට සම්බන්ධ වන ගෲ

7    - බ්‍රේක් ඩිස්ක් කැලිපරය

ඇක්සල් ටියුබය සහ නකල් රේසරය.

එම බෙයාරිං යුගලය ඔහු විසිනීට දින කිහිපයකට පෙර වෙනත් වාහනයකින් ගලවා ඉවත් කල එහෙත් මෙවැනි අවස්ථාවකදී පිළියමක් ලෙස යොදා ගත හැකි මට්ටමේ තිබුනු එකකි.

4WD වාහනයක ඉදිරි පස රෝද කැරකෙන්නේ උඩ යට බෝල් ජොයින්ට් මත හෝ මෙම නකල් රේසර මතය.

ඉදිරිපස ඇත්තේ  නම් ඒවා බෝල් ජොයින්ට් සමගද ඉදිරි පස ඇත්තේ දෘඨ ඇක්සල Rigid Axel)  නම් නකල් රේසර් මතද හැරවීම සිදුවේ.

ඉදිරිපසට රිජිඩ් ඇක්සල් සමග නිපදවුනු අවසාන ටොයෝටා ඩබල් කැබ් රථය වන්නේ LN106 රථයයි.

Off Road සඳහා බොහෝවිට භාවිතා කරණු ලබන්නේ ඉදිරිපස රිජිඩ් ඇක්සල් සහිත වාහනය.

106 රථයෙන් බොහෝ ගමන් බිමන් චාරිකා අප ගියෙමු. ඉන් අමතක නොවන ගමන වන්නේ කුච්චවේලි පොලීසිය පසුපස ඇති වෙරළේ කඳවුරු බැන්ද ගමනය. 

ඒවන විට වාහනයට Warn 8274 වින්ච් එකක් සවිකොට තිබුනි. Warn 8274 යනු වින්ච් ලොව රජ්ජුරුවෝ කීවොත් එය බොහෝ දෙනා පිළිගන්නවා ඇති.  

මෙහි 8 යන්නෙන් රාත්තල් 8000 ක් එනම් ටොන් 4ක් යන්නත් 2 ඉලක්කමෙන් දෙපසටම ධාවනය කල හැකි බවත් 74 යන්නෙන්; ප්‍රථමයෙන් නිපදවූ වසරත් සංකේතාත්මක කරයි. මෙම වින්චිය බරින් කිලෝ 50 කි!

WARN 8274

කුච්චවේලි පොලීසිය පිටුපස පුරාවිද්‍යා සංරක්ෂණ භූමියකි. එය තපස්සු බල්ලුක වෙළෙඳ දෙබෑයන් පය ගැසූ ස්ථානය ලෙස සැලකේ.

ඒ අසල විශාල පළලකින් යුතුවූ වෙරළකි. එහි එක් පසක සයිප්‍රස් ගස් ය. පොදුවේ සයිප්‍රස් ගස් කීවාට ඒවායේ විවිධ විශේෂ දක්නට ලැබේ වන විද්‍යාවේ මෙම ගස හැඳින්වෙන්නේ කැෂුවරිනා යන නමිනි. ඒවා කැශුවරිනා ඩෙග්ලුප්ටා, කැෂුවරිනා කැමල්ඩියුලෙන්සිස් වැනි වෙනත් වෙනත් වර්ග වලින් යුක්තය. පොදු ව්‍යවහාරයේ මේවා නත්තල් ගස් හෝ කස ගස් වේ!

ලංකාවේ උතුරු, නැගෙණහිර හා ඊසාන දිග වෙරළේ තැනින් තැන කැෂුවරිනා ගස් දක්නට ලැබේ. ඒවා එම වෙරළේ සරුවට වැඩී ඇත. ඒවා මෙහි ව්‍යාප්ත කල කාලයක් හෝ පුද්ගලයෙකු ගැන මා බොහෝ විට සොයන්නට උත්සාහ කලද එය නිෂ්පල විය. උතුරේ මේ නමින්ම වෙරළක් වේ. එය නම් කැෂුවරිනා බීච් ය! 

ත්‍රිකුණාමළය නගරය

ගමන අතරමග දවල් කිස!

කුච්චවේලි පොලීසිය පිටුපස කඳවුරු බැඳ.

වෙරළේ දැඩි සුළං ප්‍රවාහයෙන් බේරීමට කූඩාරම ගැට ගසා තිබුනේ කැබ් රියේය.

ආපසු එන්නට හැරී!