Showing posts with label හදිසි අනතුරු. Show all posts
Showing posts with label හදිසි අනතුරු. Show all posts

Saturday, November 18, 2023

268. "පාරෙ ගැටුනු දෙමස්සිනෝ ! " (ශනිදා දහයට VII)

 ලොරි පොඩ්ඩා ඇදගෙන යන ට්‍රේලරේ
"නිදීගේ පංචතන්ත්‍රය" ලියන අපගේ බ්ලොග් සොයුරු නිමල් දිසානායකගේ මවගේ අභාවය පිළිබඳව කන වැකුනේ "කොලොම්පුරේ" අසංගගේ හඬිනි.
ඒ වන විටත් මේ වන විටත් මා සිටින්නේ යටියන්තොට හක්බෙල්ලාවකය.
මාගේ පාරම්පරික මහ ගෙය දැනට කාලයක සිට ජරා ජීර්ණ වී ඇතිහෙයින් එය යම් පමණකට හෝ ගොඩ දමා ගැනීමට ආරම්භ කල ව්‍යාපෘථියකට මා පැටලී සිටින්නේ පසුගිය සඳුදා සිටය.
මේ නිසාම නිමල් දිසානායක සොයුරාගේ මවට සුව නින්දක් පැතීම කිරීමට සිදුවූයේ මෙහි සිටමය.
"ශනිදා දහයට" බ්ලොග් කථිකාව හා වැඩ සටහන පටන් ගත්දා සිට මා එතෙක් ලියමින් සිටි "බ්ලොග් වැල්" නවතා දැමුවෙමි.
ඒ වෙනුවට කුඩා බ්ලොග් පෝස්ටු ලියන්නට උත්සාහ කෙලෙමි.
අද මේ ලියන්නේ "ඇන් ඇක්සිඩන්ට්" බ්ලොග් වැලේ තවත් එක් කථාවක් වුවත් එය තනිකර රස විඳිය හැකි බැවින් මෙසේ ලියා තබමි,

මේ සිද්ධිය වෙලා වසර දෙක තුනක් පමණ ඇති.

බොහෝ කාලයක සිට මා සතුව ෆෝ වීල් ඩ්‍රයිව් රථයක් ඇති සේම එයට ඇඳාගෙන යාහැකි ට්‍රේලරයක්ද තිබුනි.
බරැති කොන්ක්‍රීට් කුට්ටි, කම්බිකනු, H අයන් යකඩ වැනිදේ පැටවීමට මා යොදා ගත්තේ ට්‍රේලරයයි. එමගින් ෆෝ වීල් රථයේ ඩෙක් එක, තට්ටුව හෙවත් බක්කියේ පතුල සහ අවශේෂ වටාපිටාව ආරක්ෂාවීම කෙරුනි.
මෙම ට්‍රේලරයට වෙනමම ආදායම් බලපත්‍රයක් හෝ රක්ෂණ සහතිකයක් නොතිබුනි. 
මේ ගැන සොයා බැලීමේදී 750kg වලට වඩා තාර බර අඩු ට්‍රේලර සඳහා එවන් ලිපි ලේඛණ අනවශ්‍ය බව බොහෝ දෙනා පැවසූවද මේ පිළිබඳව නිවැරදි තොරතුරක් මා සතුව නොමැත.

Pintle Hook




Ball Coupling
මෙවන් කුඩා ට්‍රේලර ප්‍රධාන වාහනයට අමුනා ගැනීමට නොයෙක් නොයෙක් උපක්‍රම ඇත. ඒවාට අවශ්‍ය සියළු අංගෝපාංග මා සතුව ඇතත් මෙම අදාල ට්‍රේලරය අමුනා ගැනීමට මා යොදාගෙන තිබුනේ ඉතා සරල උපක්‍රමයකි. 

ඉතා සරල උපක්‍රමය
වෙනත් රටවල ට්‍රේලරයේ පසුපසට සියළුම සංඥා ලාම්පු තිබිය යුතු උවද "ලෝකෙං උතුං රටේ" ඒ කරදර නොමැත. ඔබ මෙනෙහි කර බලන්න ලොකු කුඩා, රෝද දෙකේ, හතරේ අත්ට්‍රැක්ටර් මහ ට්‍රැක්ටර් කිසිදු ට්‍රේලරයක පසුපස සංඥා ලාම්පු ඇතිද කියා!?
කිසිවක ඒවා නැත!



පවර් සොකට් 

ඒ සඳහා උපක්‍රම සහ අංගෝපාංග ද මා සතුව ඇතත් මාගේ දිළිඳු ට්‍රේලරය ඉදිරියේ නවීකරණට කිරීමට ඇති බැවින් ඒවා සවිකොට නොමැත!
මාගේ ට්‍රේලරයද හුදෙක් සාම්ප්‍රදායික එකක්ම විය!

මෙම සිද්ධියට අදාල දිනයට දින කිහිපයකට පෙර මා ට්‍රේලරයද අමුනාගෙන කඩවතින් යටියන්තොට බලා පිටත් වූවේ H අයන් (H Iron) මහ බරක් පටවා ගෙනය. එය ටොන් එකකට වැඩි බරක් වූ බව මාගේ විශ්වාසයයි.
H අයිරන්
 (මෙහෙම තමයි ව්‍යවහාරය )
නොයෙක් නොයෙක් දිග පලලි යුතු H අයන් ටික ප්‍රවේසමෙන් යටියන්තොටට ප්‍රවාහනය කල මා නැවත කඩවත බලා හැරුනේ දින දෙකකට පසු රාත්‍රී අටට පමණය.
ට්‍රේලරය අමුනා ඇති බැවින් ඉතා සැළකිල්ලෙන් සෙමෙන් ගමන් ගත් මා කරවණැල්ල, රුවන්වැල්ල, ගෝනගල්දෙනිය, ගල්බැම්ම, නඩුවත්ත, මිල්ලතේ හංදිය, කිරිඳිවැල, තුංමං හංදිය, වතුරුගම,  පසුකොට වැලිවේරියට පැමිණෙන  විට තරමක් රෑබෝ වී තිබුනි. වේලාව රාත්‍රී  10 කිට්ටුවී තිබුනු අතර හාත්පස  අඳුර; අතරින් පතර තිබුනු අතර වීදි ලාම්පු හා වැලිවේරිය නගරයේ කඩ සාප්පු වලින් තරමක් ආලෝකමත්වී තිබුනි. 
වැලිවේරිය හංදියෙන් ඇඹරළුව පාරේ; එනම් නුවර පාරේ කන්ද කපාපු හංදිය (කිරිල්ලවල) දෙසට මා හැරුනෙමි.
අදටත් මේ  ලියන මොහොතේදී වත් නිමවා නැති එම මාර්ගය; ඒ දිනවල ප්‍රථිසංස්කරණයන් සඳහා;  මුළුමනින්ම කඩා බිඳ දමා තිබුනි.
තැනෙක මහ වලකි. තවත් තැනක මෝටර්ග්‍රේඩරයේ නගුලෙන් හාන ලද නගුල් පාරවල් ය. තවත් තැනක මැටල් කඳුය. බෝක්කු අසල ඒවා ප්‍රථිසංස්කරණයන් සඳහා ගෙන ආ විසල් හියුම් පයිප්පය. ඒ තැන් වල මුළුමනින්ම හාරා දමා සැම තැන විසිරුණු පස් හා මැටිය.
කොටින්ම එතැන පැවතියේ පාරක් තිබූ තැනක් විනා පාරක් නොවීය!
ඇඹරළුව පාරේ මා කිලෝ මීටර 4ක පමණ දුරක් පැමින දිවුල් ගහ මුල හංදියෙන් හැරී මා පැමිණිය යුතුය.
පෙර කී පාරක් පැවති සළකුණු ඔස්සේ මා වඩ වඩාත් පරිස්සම්ව, පරීක්ෂාකාරීම ධවනයේ යෙදේ.
එකවරම පසු පසින් තියුණු ආලෝක ධාරවක් මගින් පාර එකළු කලේය.
පසුපස බලන කණ්නාඩියෙන් බැලූ විට දිස් වූයේ නවීන කුඩා වාහනයක ප්‍රධාන පහන් එළි යුගලයේ දීප්තියය!
සාමාන්‍ය ධාවනයේදී විශේෂයෙන් වීදි ලාම්පු එළි පවතින තරමක් හෝ ජනාකීර්ණ හෝ වාහන ගැවසී ගත් මාර්ගයක රිය ධාවනයේදී අප ප්‍රධාන පහන් "ඇඳිරි" (Dim Headlight) කරගත යුතුවේ. එය නීතියක්ද නො එසේනම් රීතියක්ද කියා මා පැහැදිලිවම නොදන්නා මුත් එය රිය පැදවීමේ ආචාර ධර්මයනට එකඟ කාරණයක් ය.
ඔහු මාගේ රථයට කිට්ටු කල සැණින් නලාව මොර දෙවන්නට පටන් ගත්තේය!
ඒ මොහොතේ මා ධාවනය කලේ මාර්ගයේ මැදින් විය හැක. එහෙත් ඒ එම මාර්ගයට උචිත ආකාරයය! තවත් මොහොතකදී කිසිදු ඉඩක් නොමැති ස්ථානයකදී මාගේ රථය පසුකොට යාමට උත්සාහ ගත්තේය. මාර්ගයේ කිසිදු ඉඩක් නොමැති ස්ථාන කිහිපයකදී ඔහු මා පසුකොට ධාවනය කිරීමට උත්සාහ කොට අවසානයේ ලැබුනු කුඩා අවසරයකදී ගල මුල්, වලවල් උඩින් ධාවනය කොට මා පසු කරණ ලදී. 
මා පසුකොට යන අවස්ථාවේදී හේ නොසරුප් වදන්  රැසකින් සංග්‍රහ කිරීමටද අමතක නොකලේය.
එම වාහනය කුඩා Suzuki Wagon R රථයකි. 
වර්ණය සුදු පැහැතිය. 
මා පසු කල සැණින් වහු තම රථය මාර්ගය මැදට ගෙන එකවරම නැවැත්තුවේය. 
මාගේ ට්‍රක් රථය එහි නොගැටී බේරුනේ අවසාන මොහොතේය!
එතැන් පටන් මාගේ මාර්ගය අවහිර කරමින් ගමන් කිරීමට පටන් ගත්තේය.
මාගේ ඉවසීමේ සීමාව කරටියටම පැමිණියේය.
මා මෙම කුඩා මෝටර් රථයට ඉස්සර කිරීමට අවස්ථා කිහිපයකදී උත්සාහ කල මුත් ඒයට ඔහු කිසිදු අවස්ථාවක් ලබා නොදී පාර පුරා සිග් සැග් ධාවනයේ යෙදුනි. 
දරදඬු ෆෝ විල් රථයටද ධාවනයේ දැඩි අපහසු තාවයක් ගෙන දුන් වලවල් මඩ කඩිතිගල් මුල් උඩින් ඔහු ධාවනයේය. එය කිසිදා අපේක්ෂා කල නොහැකි තත්වයකි. 
මෙසේ ගමන් කරද්දී එක වර මාගේ ට්‍රේලරයෙන් නුපුරුදු හඬක් නැගීය.
එම වේගයෙන්ම මා මොහොතක් ධාවනය කොට පාර මැදම ට්‍රක් රථය නවතා බැස බැලීය.
ජොකී වීලය වෙනුවට සකසා තිබූ සරළ උපක්‍රමය අගුලෙන් ගැලවී බිම ඇතිල්ලෙමින් ය.
සාමාන්‍යයෙන් ට්‍රේලරයක් ප්‍රධාන වාහනයෙන් ගලවා තබන අවස්ථාවේදී; ට්‍රේලරය තිරස්ව පවත්වාගැනීම සඳහා ජොකී වීලය සහිත එකලස ප්‍රයෝජනයට ගනී.
ජොකී වීලය
මෙයට උඩින් සවිකොට ඇති හැඬලය කරකැවීමෙන් උස් පහත් කල හැකිවන අතර ට්‍රේලරයට බර පැටවීමෙන් පසු එහි හිච් එක (ප්‍රධාන වාහනයට සවිකරණ ගුණ්ඩුව හෝ බෝල් කප්ලීනය ) ප්‍රධාන වාහනයේ කොක්ක හෝ ඇමුණුමට සමාන්තරව තබා ගැනීමට මෙය උපකාරී වේ. එසේ නොමැති වුවහොත් බර පැටවීමෙන් පසු එය මහත් වැර වෑයමෙන් යුතුව ප්‍රධාන වාහනයේ ඇමුණුමට සමාන්තර වන ලෙස එසවිය යුතු වේ. ප්‍රධාන වාහනය සහ ට්‍රේලරය අමුණා ගත් පසු ජොකී වීලය සහිත් එකලස නැවත හැඬලය කරකවා ඔසවා ගැනීමට හෝ නවා අකුලා ගැනීමට හැකි වන සේ  නිපදවා ඇත.
මාගේ ට්‍රේලරයට අදටත් සවිකොට  ඇත්තේ මීටත් වඩා නොදියුනු උපක්‍රමයකි. නමුත් මෙම තාක්ශනය මය.

වලවල් සහ අගල් වල වැටීමෙන් මෙම සරල ඇටවුමේ අගුල ලෙස ක්‍රියා කර කඩ ඇනය අස්ථානගතවී තිබුනි. වාහනය ඉදිරියට ධාවනය කිරීමටනම් මෙය ගලවා ඉවත් කල යුත්වේ. ට්‍රේලරය ට්‍රක් රථයෙන් ගලවා මහත් වෙහෙසකින් යුතුව පසු පසට ගෙන ඇටවුම ගලවා ට්‍රක් රථය තුලට දමා නැවත ට්‍රේලරය අමුනා ගත් මම යලිත් ගමන් ඇරඹීමි.
මේවන විට මම අධික ලෙස වෙහෙස වී සිටියෙමි. ඒ ශාරීරිකව පමණක් නොව මානසිකවත් ය. සාමාන්‍යයෙන් Teepeeයට යන ගමන සහ ආපිට එන ගමන මා විඳින්නෙමි. සිලින්ඩර හයේ 4000CC ඇන්ජිමේ නාදයට සවන් දෙමින් සිහින් හඬින් ගීතයක් මුමුණමින් ට්‍රක් රථය පැදවීම මාගේ සිරිතය. එමගින් ගමනේ විඩාව අමතක වී යයි. රුවන්වැල්ලේ සිට ගෝනගල්දෙනිය හරහා රබර් වතු මැද්දෙන් කඳු හා වංගු පිරුණු මාර්ගයේ ගමන විටෙක භාවනාවක් මෙනි.
එම පරිසරය තුලින් ලබන මානසික උද්දාමය එලෙසින නිවෙස තෙක් පවත්වාගෙන යාමට නම් "කඩි කුලප්පුව" වැළඳ නොගැනීමෙන් යුතුව රිය පැදවිය යුතුවේ. මුළුගමනින් 95% පමණ එලෙස භාවනායෝගීව පැමිණි මා ඉදිරියට අලව් යකෙකු පැමිණ ඇත!
නැවත ගමන ඇරඹූ මම ගමන් කලේ සුපුරුදු සරළ වේගයෙනි. 
අලව් යකු මග ඇරීමට මට අවශ්‍යවී තිබුනි!
තව දුරටත් සටන් වැදීමට හෝ තරග කිරීමට මට කිසිදු ඕනෑ කමක් තිබුනේම නැත.
වැලිවේරිය සිට ඇඹරළුව දෙසට එන මාර්ගය තරමක දඟර ගැසුනු සේයාවකි.
වංගු රැසකි.
මම ට්‍රක් රථය එක් වංගුවකින් ගමන් කොට මෑත් වූවා පමණි.
ආලවක මා එන තුරු පාර මැද නතර කරගෙනය. 
මා සෙමෙන් එයට කිට්ටු කරද්දීම ඔහු නැවත පාර මැදට ගෙන සුපුරුදු සිග් සැග් ගමන ඇරඹීය.
"මේ වාහනෙයේ කී දෙනෙක් ඇතිද?" සිතා ගත නොහැක.
මාගේ වාහනේ ආසනය පසුපස ජැක් ලීවරය ඇත. එය තරමක් සිහින් වූවාට අවස්ථානුකූලව පාවිච්චි කල හැකි සුපිරි මෙවලමකි.
එසේම වාහනයේ ලාච්චුව (Cubby hole) තුල රම්බෝ කුලයේ පිහියකි.
මම වාහනය පදවමින්ම ආසනය පසුපසට වම් අත දමා ජැක් ලීවරය ඇත්දැයි තහවුරු කර ගත්තෙමි.
ජැක් ලීවරයේ සිසිල් පහස අතට දැනුනි.
"බඩු" ඇත.
රියැදුරු ආසනයේ වමට බරවූ මම; ලාච්චුව විවර කොට දඩයම් පිහියද ඇත්දැයි තහවුරු කර ගත්තෙමි.
එයද ඇත.
සීරුවට එය අතට ගෙන ලාච්චුව වසා දමා රියැදුරු ආසනයත් එම පස දොරත් අතර තබා ගත්තෙමි.
මේ වන විටත් Wagon R රථය ඉදිරියෙන් ගමන් ගනී. මම තරග වැදීමෙන් තොරව පසු පසින් ගමනේය.
මගේ සූදානම කිසියම් හෝ අවස්ථාවකදී ඔහු පාර හරස් කරනු ඇතැයි කියාය. 
එසේම ඊළඟ මොහොතේ මා ට්‍රේලරය අමතක කොට මේ වාහනය පසු කරන්නටම සිතා ගත්තේය. එහිදී සිදුවිය හැකි ඕනෑම අලාභයක් සම්බන්ධයෙන් පිළිතුරු දීමට මා සූදානමින් ය.
පාර එහෙම පිටින්ම ගන අඳුරේය. පිළිසකර කිරීම් වෙනුවෙන් විදුලි පරිපත ගලවා දමා ඇති සේයාවකි!
මම උපක්‍රමිකව ට්‍රක් රථයේ ප්‍රධාන පහන් නිවා දැමුවෙමි.
Wagon R රථයේ උන්මත්තකයා හට ට්‍රක් රථය සොයා ගැනීමට නොහැක.
මාගේ උපක්‍රමය එකවර වම් පසින්  ධාවනය කොට ඉදිරියට ගැනීමය!
මේ සඳහා කුඩා අවකාශයක් ලැබෙනා තුරු සිටිය යුතුය. ට්‍රක් රථයේ එන්ජිම සැර නොදැමිය යුතුය. එහි ගර්ජනාවට මාගේ සියළු උපක්‍රමයන් විනාශ කර දැමීමට හැකියාවක් ඇත.
මේ සියළු දේ මෙසේ සිදුවන්නේ නැවතී සිට නොව ගමනක යෙදෙමින් ය. එයින් මෙයින් Wagon R රථයේ ප්‍රධාන ආලෝක ධාරවෙන් සුභ නිමිත්තක් පෙනේ. ඒ වෙන කිසිවක් නොව මෙම මාර්ගයෙන් මා ගමන් කල යුතු අතුරු මාර්ගය බෙදෙන සංධිස්ථානය මීටර 100ක් දුරිනි. හැමදේම වන්නේ හොඳටය!
මෙම මාර්ගයෙන් මා වමට හැරිය යුතු වේ.
මේ කරදර කාරයා ඉදිරියටම ගමන් කරණු ඇත. මේ උගේත් මගේත් ජීවිතවල නොම්මර එකේම සංධිස්ථානයක් විය යුතුය.
මා අද දවසේ ජීවිතයක් බේරා ගත්තෙමි. ඒ කාගේවත් නොව මා වෙතින් ගුටිකා මැරුම් කෑමට නියමිතව සිටි උගේය!
තවතෙකෙකු හිරේ විලංගුවේ වැටීමෙන් ගලවා ගත්තෙමි.
ඒ අනෙකෙකු නොව මා මය!
එම මාර්ගයේ මීටර 300ක් පමණ ගමන් කිරීමෙන් තවත් කුඩා හංදියක් හමුවේ.
එතැනින් දකුණට හැරී ගමන් කල යුතුවේ. 
මම හැරීම් දෙකම අංශක 90වේ තියුණු හැරීම්ය.
ඉන් පලමුවැන්න හැරෙන්නේ කුඩා බෑවුමකටය. 
ඊළඟ නිමේශයේ සිදුවූ දේ සිතා ගත හැකිද?
ඔව්  ඒකම තමයි!
මේ මනුස්සයාද වමට හැරවූවේය!
මාගේ සිත තුල; පරක් කොට; යාන්තමින් නිදි ගන්වා සිටි යක්ෂයා යලිත් අවදි විය.
ඔහු වමට අහරවනවාත් සමගම; මා එකවරම  මාගේ සැලසුම ක්‍රියාත්මක කලේය.
වැගන් ආර් රථය වමට හරවනවාත් සමග සෑදුනු කුඩා ඉඩෙන්  විදුලි වේගයෙන් මම ට්‍රක් රථය හැරවූවෙමි. හරවා ඉදිරියට ගත් සැනින් ඔහුට පාඩමක් ඉගැන්වීමට තිබුනු සිත වෙනස් වී ගියේය. මන්ද මාගේ නිවසට මෙතැන් සිට ඇත්තේ කිලෝ මීටර 3ක පමණ දුරකි. මේ ප්‍රදේශයේ සිදුවන ඕනෑම අකටයුත්තක් ගෙදරට බැක් ෆයර් වීමට ඇත්තේ සුවිශාල ඉඩ කඩකි.

"පිටට චන්ඩි කම් එපා - ගමට වල් කම් එපා!" යනු පැරණි බහුශෘතයින් පවසා ඇත්තේ කට කහනවට නොවේය.

සිදුකරණ්නට සිතා සිටියේ "වල් කමක්" නොවුනත් "කුපාඩි කමකි"!

කුපාඩි = කු+පඬි= අනුවණ

අනෙක් අතට මට අවශ්‍ය ඉලක්කය සපුරා ගත් පසු තවදුරටත් තරග වැදීමට මා තුල ඇත්තේ ඇල් මැරුණු බවකි.

එතැන් සිට අපගේ නිවස තෙක්ම ඇත්තේ කාපට් කල පටු පාරකි. 
ඉදිරියේ දෙවන තුං මං හංදියෙන් දකුණට හැරීමට තිබේ. පෙර
කී පරිදි මෙම කුඩා මංසංධි දෙක අතර ඇත්තේ මීටර 300 ක පමණ දුරකි. පෙරකී පළමු හංදියෙන් පහලට වූ බෑවුම කරණ කොටගෙන ට්‍රක් රිය ඊගහ සේ දුවයි. ඒ සමගම ක්‍රියාත්මකවූ Wagon R රියද මා පසු පස එළවීමට පටන් ගත්තේය.
දෙවෙනි හංදියෙන් මා ගිය වේගයෙන්ම දකුණට හැරවීය.
මා සතු ට්‍රේලරය ඉතා ඉහල ස්ථායී තාවයක් ඇති එකකි. ඒ නිසාම දෝ ට්‍රේලරයද ගොනා පසුපස යන කරත්තය මෙන් හැරී ආවේය. (ඇත්තම කියනවා නම් එන්නට ඇති ය!)
ඒ හැරවීම සමගම ඉදිරියේ  දිස්වූයේ මහ පාරේ හොඳින් ඇඳ පැළඳ ගත් පිරිසකි!
ඒ අසල නිවස නෙක වර්ණයෙන් හෙබි විදුලි බුබුළු වලින් සරසා ඇත.
කොටින්ම සිංහලෙන් පවසනවානම් පාටියක් හෙවත් සාදයකි!
ඊළඟ තත්පරේ පාරේ දකුණු පස නවතා තිබුනු ත්‍රී වීලරය පාර මැද්දේම U වංගුවක් ගසා අනෙක් පසට ගත්තේය!
පිරිස බේරා ගනිමින් ත්‍රී වීලරයද නොගැටී ට්‍රක් රිය මා දකුණු පසට ගෙන එක්ෂණයෙන් නවත්වා ගත්තේය.
මං සංධියේ වම් පසින් ගත් රිය මේ වන විට පාරේ වම් පසට මුහුණ ලා නවත්වා ඇතිමුත් ට්‍රේලරයේ අන්තිම කෙළවර තවමත් පාරේ වම් පසය. කොටින්ම පාර මුළුමණින්ම අවහිරවී ඇත. ඊළඟ මිලි තත්පරයේදී මහා හඬක් පසු පසින් ඇසුනි. ට්‍රක් රිය ඉදිරියට ගැස්සී ගියේය.
පිරිස තුෂ්නිම්බූත වීය!
මම එකවර වාහනයේ එන්ජිම නොනවත්වා නැවතුම් තිරිංගය (අත් රෝධක) ක්‍රියාත්මක කොට බිමට පැන්නෙමි.
Wagon R රථය මාගේ ට්‍රේලරයේ පසුපස සිඹ නොව විකාගෙනය!
ෂෙල්, බෆර්, මඩ්ගාඩ්, හෙඩ් ලෑම්ප් සපෝර්ට් පැනල්,  රෙඩියේටර්, ඒ සී කන්ඩෙන්සර් ආදී මෙකී නොකී  සියල්ල ඇඹරී ගොසිනි.
"අම්මට සිරි!" මටම කියැවින. මේ ට්‍රේලරයේ පසුපස කිසිදු විදුලි පහනක් නොමැත! 
"මේක නම් සුපිරිම අච්චුවක් කන්න වෙන සීන් එකක්!" මම මටම කියා ගත්තෙමි!

ඊළඟ මොහොතේ වැගන් ආර් රථයේ දොර ඇරුනි!
එයින් එළිය බැස්සේ සුදු පැහැත් කලිසමක් හා නෙක මෝස්තරයන්ගෙන් අලංකාර වූ කමිසයක් ඇඳ කළු සපත්තු දැමූ 6 X 4 ඩයල් එකකි!.
ඔහු දොරින් එළියට බැස ගත් වනම දොරටම වාරු විය!
ඔහුට කෙළින් සිටීමට වත් හැකියාවක් නොමැත!

"ඔයා බීලා නේද?" මා පලාතටම ඇසෙන්නට ඇසුවෙමි!

"ඔව් බං මම බීලා! උඹ මාව අඳුනන්නේ නෑ වගේනෙ කථා කරණ්නේ? මට ඉන්ශුවරන්ස් එකට කථා කරන්නෝන!" ඇල්කොලික් ස්වරයෙන් ඔහු මහ හයියෙන් කෑ ගැසීය.

"අම්මට සිරි මාව දන්නවා?" මගේ දෙපතුල සිට සිහින් හිරි වැටීමක් ඇඟ පුරා දිව ගියේය! මම ඒ බව නොහඟවා නැවත ඔහුව ඇමතූවෙමි. මේ වන විට ත්‍රී වීලරයේ නගින්න ආ පිරිස එහි නැග වේගයෙන් පලා ගියේය! එහෙත් එතැන තවත් 10 - 15 ක් රැඳී සිටියෝය.
"මොන දේ කරණ්නත් බීපු නැති සිහියක් පතක් තියෙන එකෙක් ඔය මගුල එලවගෙන ආවා කියපං! නැත්නං උඹට වෙන නඩුවක්!" මම කීවෙමි.

ඔහු ඊට අවනත වීමක් පෙනුනේ නැත. යලිත් ඔහු කෑගැසීමට පටං ගත්තේය.
"අඩෝ උබ සුරවීර මහත්තයාගේ පුතා නේ ? උඹ දන්නේ නෑ වගේ ඉන්නේ!? මොනා හරි කරපං යකෝ!"

මගේ මතකයට එන  එකදු "සුර වීරයෙක්" අපේ පරම්පරාවේ නැත! සුපිරිය! සුප්පා සුපිරිය!! 
"මූ මට රැවටිලාය!" මගේ යටිසිත මට තෝරා බේරා දුන්නේ ක්ෂණිකවය.

"උඹ ඕන දෙයක් කර ගනිං! මම යනවා!!" මම ගත් කටටම කීවේය.

"අඩෝ XX බල්ලා! තෝ මගේ මස්සිනා වෙලා මාව දාලා යනවද? උඹ මහ පරයෙක් යකෝ! තෝ මගෙ නංගි බැන්ද එකා!" 
වැඩේ එළම එළය. ඒ ගමන මේ යකා සිතා ඉන්නේ; මං; උගේ මස්සිනා කියාය. එතැන සිටි පිරිස දියාරු වී ගියේය. කාලෙකින් ලැබෙන අනගි භවනීය චාන්ස් එකක් වන; ෆුල් සීරියල් වලියක් බල කියා ගන්න තිබෙන අවස්ථාව නැතිව ගිය බව වටේ දනෝ වටහා ගත්තෝය! "මේක මේ දෙමස්සිනාලාගේ කේස් එකක් හෙවත් පවුලේ වලියක්" බව උන් තේරුම ගන්නට ඇති!

"හරි උඹ ඕන දෙයක් කර ගනිං. මං  යනවා. වෙන්න ඕන දෙයක් තියේ නං හෙට උදේ ගෙදරට වරේං!!"

මම ට්‍රක් රියට නැග්ගේ ක්ලච් එක පාගාගෙනමද මන්දා! මොහොතින් පළමු ගියරයට ගියර් පෙට්ටිය සකසා ක්ලච් එක අත ඇරියෙමි.
ට්‍රේලරයේ පසුපස ඇමිණී තිබුනු ෂෙල්, බෆර්, මඩ්ගාඩ්, හෙඩ් ලෑම්ප් සපෝර්ට් පැනල්,  රෙඩියේටර්, ඒ සී කන්ඩෙන්සර් ආදී මෙකී නොකී සියල්ලෙන් කුමන හෝ කොටස් කිහිපයක් සමග වාහනය ඉදිරියට ඇදීමට පටන් ගත්තේ තවත් විසල් හඬක් හා කෙඳිරිල්ලක් නගාගෙනය. ඊළඟ මොහොතේ ඒ කොටස අතහැරුනු බවක් දැනුනි. 
මා කිසිදාක ට්‍රක් රිය නොපැදවූ වේගයකින් කිලෝ මීටරයක් පමණ ගමන් කොට; යොදා ගත හැකි සියළු අතු පාරවල් අතුරු මාර්ග `පාළු සොහොන් පිටි, රබර් වතු, බඩ වැටි අස්සෙන් මුස්සෙන් දමා ගෙන "මගෙ රත්තරන් හෙළේනා කැන්දන් ආ ලෙසින්" නිවස කිට්ටුවට පැමිණියේය. එතැන් සිට කිසිදු වෙනසකින් තොරව ට්‍රේලරය වත්තේ ඉමක සඟවා තබා වාහනය අදාල තැන පාර්ක් කලෙමි.

"මොකද?" බිරිඳ විපිළිසර විය!

"මුකුත් නෑ . . . . ! කාලෙකින් මගේ මස්සිනා හම්බුනා පාරෙදි!" මම ඇඟට නොගෙන කීවෙමි!

"කවුද තිලක් අයියාද? අක්කා හිටියේ නැද්ද? ඉතිං එක්කං එන්න එපායැ!? දැං එනවා කිව්වාද?"

"එයිද කියලා නං හිතන්න බෑ! කෝකටත් කියලා ඒකයි මම ට්‍රේලරේ පේන්නැති තැනක ගැලෙව්වේ!"

"මොකක්!?

Sunday, November 15, 2020

186. පස් වන ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක!

හොරා වගේ . . !

මට හරියට දිනේ මතක නෑ. බලමු හොයා ගන්න පුළුවන් උනොත් පස්සෙං පහු හරි ලියා තියන්නම්.

මම කියන ඔය කාලේ  අධිවේගී මාර්ගය ක්‍රියාත්මක උනේ කඩුවෙලට පමණයි. ඒත් කඩවතට වෙන තුරු පාර හදාලා ඉවරයි.

ඉතිං මමයි මගේ අපාය සහයක මිත්‍ර තෙශාන්තයි හවහක ගජයක් ගහන කොට ඉබේටම ආවා අදහසක් අධිවේගී මාර්ගයේ  නැතිනම් හයිවේ එකේ සයිකල් පදින්න!

ඕනෑම දහපත් දුරා වැඩකට  මුලින්ම කියවෙන නම් වලට පරසිද්ධ අපි දෙදෙනාම වැඩේ පටන් ගන්න පහුවෙනිදාම දා ගත්තා.

තෙශා ආවාම අපි දෙන්නා හීන් සීරුවේ සයිකල් දෙකත් පැදගෙන හයිවේ ගේට්ටුව පැත්තට ආවා.

ගේට්ටුව වසා තිබුනේ මාර්ග බාධකයක් විදියට යකඩ පයිප්පයක්  බැරල් දෙකක් උඩ හරස් කරලා. ඒ වුනාට ඕනෙකමක් තියේ නම් පැත්තකින් මාර්ගයට අවතීර්ණ වෙන්න පොඩි ඉඩක් තියලයි ඒ ඇටවුම තනා තිබුනේ.

ගේට්ටුවේ මුරට; ඒ කාලේ හිටියේ සිකුරිටිලා දෙදෙනෙකුයි පොලිස් රාළහාමි කෙනෙකුයි විතරයි. ඔය කාලේ හයිවේ එකේ; කඩුවෙල ඉඳන් කඩවත දිහාට ආවේ ගියේ; වැඩේ කොන්ත්‍රාත්තුව අරන් හිටිය ලොකු කුඩා කොන්තරක්කාරයන්ගේ වාහනයි ඒවායේ එහාට මෙහාට ගිය සිවිල් ඉංජිනේරුවොයි මේසන් බාසුන්නැහැලයි වගේ වැඩේට ඇරුණු පිරිස විතරමයි.

හවස 6.00 - 7.00 වෙන කොට මේ උදවියත් එහාට මෙහා වෙලා පාර තනිකරම පාළුවට යනවා.

අපි පාරට අරක් ගත්තේ ඔන්න ඔය වෙලාවට!

අපි සයිකල් දෙකත් පැදගෙන හීන් සීරුවේ අයින දිගේ ඇවිත් බැරල් වැට අයිනෙන් දාගෙන හයිවේ එකට ඇන්ටර් උනා!

ගේට්ටුවේ මුරට හිටපු එකා දෙන්නටත් වැඩිය නෝන්ඩි නොවීම අපිට හීන් සීරුවේ සුරූස් ගාල ලුහුටලා යන්න පුළුවන් කම ලැබුනා.

ඒ වෙන කොට හයිවේ එක හෙවත් කොළඹ පිටත වට රවුම් මාර්ගය කඩවත තෙක් සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ හදලා ඉවර වෙලා තිබුනේ.

අපි හිතේ හැටියට කාපට් ඇතිරූ මාර්ගයේ පැදගෙන ගියා.

අඩුපාඩුවකට කියලා තිබුනේ මාර්ගය ඒකා ලෝක කර නොතිබීම පමණයි.

කොටින්ම අපි පැද්දේ ඇට පල් කළුවරේ!

මේ කථාව කියනා කාලේ එකසිය ගානට පායනවා!

ඒනිසාම තරු රටා අහස පුරා!

තරු තියෙන රාත්‍රියේ මහ පාරවල ගමන් ගන්නා විට කෙලින්ම පාර දිහා නොබලා තරමක ආනතයකින් ඒ කියන්නේ අංශක 5 ක විතර කෝණයකින් ඉහල බලා යනවිට පාර යාන්තමින්; තරු එළියෙන් පෙනෙන බව මම අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා.

ඉතින් අපි දෙන්නත් තරු එළියේ උඩ බිම සමසේ බලමින් කයිය කෙළමින්  කඩුවෙලට සයිකලේ පැද්දා.

මේක පුරුද්දක් උනා. 

හැම දිනෙකම වාගේ මමත් තෙශාන්තත් සයිකල් පැදීම කරගෙන ගියා.

මම මේ ගමන ගියේ; මගේ ස්කොට් - විශ්වාසවන්ත ගමන් සගයා සමගින්.

තෙශාන්ත ආවේ එයාගේ තාත්තාගේ ස්ටෑන්ඩර්ඩ් සයිකලයෙන්.

තරු එළියට අමතරව මාර්ගය දෙපස ඉවුර මතුපිට තිබුණු උස් නිවෙස් වල විදුලි එළියත් පාරේ තැනින් තැන යාන්තම් සෙවනැළි අන්දා.

කඩවත සිට කඩුවෙල තෙක්ම අධිවේගී මාර්ගය දිවුනේ කනුමත.

පාර දෙපස සිමෙන්ති බැම්ම.

සමහර තැන්වල වම් පස පමනක් සිමෙන්ති බැම්ම.

දකුණු පස යකඩ වැට.

යන්තමින් එළිය වැටෙන තැන් වල ඈතට දිවෙන මාරගය යාන්තමින් පෙනුනා.

මේ විදියට සයිකල් පැදීම සතියක් දෙකක් කරගෙන යන විට දිනක් ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙන තැනින් අප දෙදෙනාව නතර කර ගත්තා.

"මේ කොහෙද මේ යන්නේ . . . .?"

"සයිකල් පදින්න . . . . . ?" අපි ඇද ඇද උත්තර දුන්නා.

"මොකක්!? සයිකල් පදින්න!? හයිවේ එකට සයිකලයක් ඇතුළු කිරීමම හිරේ යන කේස් එකක් නේ?"

"තාම ඇරලා නෑනේ!?" අපි නිදහසට කාරණා කීවා!

"එතකොට අපි නඩුව දාන්නේ අනවසරයෙන් ඇතුළු වීමට!"

කරපු වැඩේ වැරදි විත්තිය අපිම දන්නවා නේ. අපි ආපහු හරවාගෙන දුකසේ එළියට ආවා.

" මචං! හයිවේ ඒකට දාන්න වේන තැනක් ඇත්තෙම නැද්ද?" මම තෙශාගෙන් ඇහුවා.

"බලමුද ගල්වල හංදියෙන්?"

අපි කඩවත ඉඳන් මාවරමණ්ඩියට පැමිණ එතැනින් ගල්වල හංදියට පැමිණ වට පිට ඉව අල්ලන්නට විමු.

දකුණු පසට දිවෙන දැල් වැට අයින දිගේ ඇති ගුරු පාර දිගේ අප සයිකල් තල්ලු කරගෙන ගියෙමු.

පාරේ පහලට වෙන්නට දැල් වැටට උඩින් ඇතුලට පැනීමට සුදුසු ස්ථානයක් මගේ ගණ දෙවි නුවණට ඇස ගැටුනි.

පලමුව සයිකලය ඔසවා වැට ඇතුලෙන් තබා එතැන තිබුනු කනුවක ආධාරයෙන් හයිවේ සීමාව ඇතුලට පැන්නෙමු.

එතැන් පටන් අප නැවතත් පුරුදු පරිදි සයිකල් පැදීම කරගෙන යන්නට පටන් ගත්තෙමු.

මෙසේ සයිකල් පදිමින් සිටිනාතරතුර දිනක් තෙශා හට; තම ඔපීසියේ වැඩ හරස් වී එන්නට නොහැකිවිය.

සහන් කසීරට ලිවීම සේ මාහට පැදීමය!

මම තනිව වැටෙන් පැන සයිකලය පැදීම කලෙමි.

තෙශාගේ සයිකල් පැදීම ඔහුගේ ඔපීසියේ වැඩවලට අනුලෝමව සමානුපාතික විය.

ඒ නිසාම මා තනිව සයිකල් පැදීමට හුරුවිමි.

සෑම දෙනකම පාහේ රාත්‍රී 7.00 පසුවූ විට සයිකලය ගෙන වැට පැන්නෙමි!


ඈතට දිවුනු මාර්ගයේ දිවාකල එහා මෙහා දිවුනු සේවා රථ වලට කිසිදු වේග සීමාවක් නොවීය.

ඒනිසාම ඒවා පැදවූවෝ ඉගිල්ලුනි.

මෙසේ ඉගිල්ලීම නැවත්වීම සඳහා පසු කාලෙකදී අතරින් පතරින් කිලෝමීටරයකට එකක් පමණ වනසේ මාර්ග බාධක යොදා තිබුනි.

එය සාදා තිබුනේ අඟල් හතරක පහක පමණ ඝනකමට සිටින සේ  අඩියේ අඩියේ පමණ දිග පළල කින් සමන්විතව සාදන ලද කොන්ක්‍රීට් කුට්ටියක් මත සිටුවන ලද; අඩි තුනක පමණ උණ බම්බු කෑල්ලක් සිටුවා සාදන ලද කණු කිහිපයක් මාරගය හරහා තබා ඒවා හරහා කහ කලු ඉරි වැටුණු ඉටිරෙදි පටි ඇදය.

මෙවන් වැටවල් දෙකක් එකිනෙක ප්‍රථි විරුද්ධ ලෙස තැබීමෙන් වේගයෙන් පැමිණෙන වාහන වැට වල් දෙක අතරින්; ඉංග්‍රීසි හෝඩියේ  S අකුරේ ආකාරයට සෙමෙන් ගමන් කොට; වැට සෑදූ එකාගේ මෑණියන් සිහිකරමින් ගමන් කරයි.

ඉංගිරිසි හෝඩිය උගන්වන වෙලාවේ පංතිය කට් කරපු එකාට අබ සරණය!

දිනක් මා සයිකලය ගෙන පුරුදු පරිදි මාවරමණ්ඩියේ ගල්වල හංදියේ අඳුරු තැනකින් දැල් වැටට උඩින් හයිවේ එකට පතිත වී සයිකල් පැදීම පටන් ගතිමි.

එදින තරමක උනුසුම් දිනයකි. 

පසලොස්වකට දින දෙක තුනක් තිබුණි.

අහසේ අම්බිලි මාමා යන්තමින් පෙනී නොපෙනීය.

සයිකලය එක සීරුවට කඩුවෙල බලා පැද්දෙමි.

කෙළගෙන යාම . . !

කඩුවෙලින් හරවන විට සිරුර හොඳින් උනුසුම්ව  තිබුනි.

කඩුවෙලින් හරවා එන ගමනේදී සයිකලය පදිනතරතුරම; එතෙක් උඩු කය වසා සිටි ටී ෂර්ටය ගලවා ඉනේ ගැට ගසා ගතිමි.

සිසිල් සුළඟින් ඇඟම සුවපත් වේ.

යාන්තමින් සඳ එළිය වැටී ඇත.

වළා කුළු විටෙන් විට සඳ එළිය වසා ගෙන ගලා ගියද විටෙන් විට මාර්ගය සඳ දියෙන් නැහැවෙමින්ය.

මා කඩුවෙලින් හැරී කිලෝ මීටර තුනක් පමණ පැද එන්නට ඇත.

සඳ අඳුරු වළා කුළකින් වැසී ගියේය.

මාර්ගය වම් පසට හැරී ගොස්ය.

අඳුරට හුරුවන තෙක් මාර්ගය ඇසින් ඇල්ලිය නොහැක.

ඇස් හිරිවැටී ගොස්ය.

සයිකලයේ වේගය එලෙසින්මය.

ගමන එකසේ වේගවත්ය.

                                                                   ගමනක අවසානය . . !

එක වරම සයිකලය කුමක හෝ ගැටී මා ගුවන් ගත් උනෙමි!

මා අඩි කිහිපයක් උඩින් පතිත වත්ම හිස නැවී දෙ අත් හිසත් බෙල්ලත් ආවරණය වනසේ ඇදී ගොස්ය.

මම බිමට පතිතවී  මිලි තත්පර ගනනකට පසු සයිකලය; කොන්ක්‍රීට් කණු මත ඇදෙන; කොන්ක්‍රීට් වලින්ම නිමකොට කාපට් ඇතිරූ පාර මත ඇද වැටුනි.

මා  මද වේලාවක් එම ඉරියව්වෙන්ම ඉඳ පලමුව අත  පය හා මුහුණ හිස ආදී එකී නොකී  මෙකී සියළු අවශ්‍ය අනවශ්‍ය හා අත්‍යවශ්‍ය අංගෝපාංග තිබුනු තැන්වලම තිබේදැයි සැක හැර දැන ගතිමි.

දන හිස, වැල මිට වැනි ඕනෑම සීන් එකකදී මුලින්ම තුවාල කරගන්නා උපාංගවල තීන්ත හීරී මීට පෙර යොදා තිබුනු කැට්ලොයි, පොටි මතුවී තිබුනාට බොඩිය ටින්කර් කිරීමේ අවධානමක් නොතිබෙන බව; මදකින් මාහට සැක හැර දැනුනි.

සෙමෙන් සෙමෙන් වැටී සිටිය තැනින් නැගිට ; එතෙක්  ඇඟ වටා එතී තිබුණු 

මාර්ග බාදක සඳහා යොදාගෙන තිබුනු හැසාර්ඩ් ඉටි රෙදි පටිය ඈත් මෑත් කොට හාත් පසට ඉව ඇල්ලුවේ සයිකලය ගැටුනේ කුමකදැයි කියා සැක හැර දැන ගැනීමටය.

පසෙක වැටී තිබුනු උන බම්බු රැඳි අඟල්  හතරක් ඝනැති අඩියේ අඩියේ කොන්ක්‍රීට් කුට්ටිය මගේ සැකය දුරු කලේය.

වේගයෙන් පැමිණි සයිකලය එක වරම ගැටී ඇත්තේ කොන්ක්‍රීට් කුට්ටියේය!

මම ඊළඟට මා සමග පැමිණි ගමන් සගයා ස්කොට් සයිකලය නැගිටුවා ගත්තෙමි.

සයිකලය ආභාධයක් නොපෙන්වමින්නැගිට ගත්තේය.

මා එහි හැඬලයෙන් ඔසවා ඉදිරිපස රෝදය කරක්කෙවේය.

එය මුරුක්කු කන හඬින් අපිට ඕනෑවට මෙන්  වට කාලක් පමන කැරකී නැවතුනි.

රෝදය ඉදිරිපස පෝක් අත අතර අයාලේ ගියේය.

කොටින්ම රෝදය කරකැවුනේ ඩෝප් කාරයෙකුසේය.

එය බකල්වී ගොසිනි.

රෝදයෙන් මුරුක්කු කන හඬක් නැගුනේ එය ඉදිරිපස බ්‍රේක් පෑඩයේ හෙවත් බ්‍රේක් පලුවේ හිරවෙමින් ගමන් ගත් හෙයිනි.




බ්‍රේක් පද්ධතියේ වංහුං . . . . !

සයිකලයේ ඉදිරිපස  මා දෙපස බ්‍රේක් ආර්ම් දෙක මිරිකා  බ්‍රේක් කේබල් ගයිඩය බ්‍රෙක් බ්‍රිජයෙන් රූටවා ගලවා දමාගෙන හෙමින් සීරුවේ සයිකලය පැද බැලුවෙමි. 

මහා අවුලක් නැත!

ගෙදර ඒමට පුළුවන් තරමය මා කිසිවක් නොවූ ගානට ගෙදර බලා පදින්නට පටන් ගත්තෙමි.

" මාව සයිකල් පදින්න ගිහින් ඇක්සිඩන්ට් උනානේ . . . !"

"අනේ . . කොහේද ඔයා වැටුනේ . . . . ?"

"ම්මේ . . . . හයි වේ එකේ . . . . !

"හ්හෑ .ඈ . . ඈ . . .?"

පසු දිනෙක සීදූවේ සුදත් සයිකල් වෙත ගිය මා ස්පෝක් කම්බි තිස් හතරේ; තිබුනාටත් වඩා සවිමත් ඩබල් ලේයර් රිම් එකක් රැගෙන විත් කඩවත ලකී අයියාට කියා සයිකලයට අමුනා ගත්තෙමි!

හයිවේ එකක සිදුවූ එකම සයිකල් අනතුර එයද?


Wednesday, October 14, 2020

183. හතරවැනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක!

 

                                                           සයිකලයෙන් පියෑඹීම!

අනතුරු ගැන කියන කොට; මට සිද්ධ වුනු සුපිරිම ඇක්සිඩන්ට් එකක් තමයි; රත්මලානෙ මැලිබන් හංදියේදී උනේ.

ඒක රසවත් නොවුනත් එක විදියක කථාවක්.

2018 වසරේදී මා සේවය කල ආයතනයෙන් මාහට හදිසි මාරුවක් ලබෙනවා රත්මලාන ශාඛාව ට.

මේක තිබුනේ රත්මලානෙ සොයිසා පුර මහල් නිවාස ඉදිරිපිට මාලිගාව පාරේ.

ඒ කාලෙත් මම කඩවත ඉඳන් ඔරුගොඩවත්තට වැඩට ආවේ සයිකලයෙන්.

ඉතින් මාව හදිසියේ රත්මලානට දැම්මා කියලා සයිකල් පදින එක නවත්වන්න මම කැමති උනේ නෑ.

මම දිනපතා කඩවත ඉඳන් රත්මලානට වැඩට ගියා.

ඔව් යන්න විතරක් කිලෝමීටර 40 ක් !

යන්න එන්න 80 ක් !!

ඉතින් මේ විදියට දිනපතා සයිකලයෙන් මම වැඩට යන්න පටන් ගත්තා.

කඩවතින් උදේ 6.00 ට පිටත් වෙන මම බම්බලපිටියට එනවා පැයට.

එතනදි උනුසුම් හුස්මක් ගෙන ලය සැහැල්ලු කරගෙන ආයෙමත් ගාලු පාරදිගේ පදිනවා රත්මලානට.

රත්මලාන කිව්වාට කටුබැද්දේ වැට මායිමට.

එදා ගෙදරින් පිටත් වීමටම පරක්කුවූ දිනයක්.

මම බම්බලපිටියේ ඉඳන් එකසිය ගානට පැද්දා.

වැල්ලවත්ත විලියම්ස් මිරිස් මෝල ලඟ ඉඳන් දෙහිවල නිහඬ අරණ හෙවත් කනත්ත පහු කරනකල් සයිකලයක් පදිනවා කියන්නේ උපරිමයට මල පනින සීන් එකක්.

ප්‍රයිවෙට් බස් උතුමන්ලා, ත්‍රීවීල් දෙවි වරු, මෝටර් සයිකල් පදින අයියලා එකී මෙකී නොකී සියල්ලෝම එක පොදියට රේස් පදින ඉසව්ව මේ කිලෝ මීටර දෙක තුන.

මේ සියල්ලටම වඩා එළකිරිම සිද්ධිය උනේ පේමන්ට් එකේ වෙලහෙළදාම් කරණ බාප්පලා පුංචි අම්මලා දෙන ආතල් එක !

මොකද සයිකලයෙන් වැඩට යන්න පුරුදු  පුහුණු වුනු මුල් කාලයේදිම මම ඉගෙන ගත්තු එක පාඩමක් තිබුනා. ඒක තමයි බස් පස්සෙ ගිහින් කවදාවත්ම වෙලාවට වැඩට යන මිනිහෙක් වෙන්න බැරි බව !

ඒනිසාම පාර හිරවී ඇහිරී ගිය අවස්ථා වලදී පේමන්ට් එක උඩට දාගෙන පැදගෙන යෑම මගේ පුරුද්දක් උනා.

ලොකු බස් අතර කුඩා මෝටර් රථද ඒ අතර ඉඩට රිංගවූ ත්‍රී වීල්ද ත්‍රී වීල් යන්නට ඉඩක් නැති තැන සක්ක ගැසූ මෝටර් සයිකල් ද සිරවුනු මහ පාර දිස්වුනේ; තේ වතු හරහට හෝදා පාළුව වලකා ගන්න බැන්ද සක්ක ගල් බැම්මක් වගේ.

ඉතින් මේ නිසාම බයිසිකලයකට, පා පැදියකට හෙවත් පුටාර් එකකට තබා පයින්  යන එකෙකුටවත් ඉදිරියට යෑම වැළකුනා.

මේ වගේ අවස්ථාවලදී අර පේමන්ට් එක උඩට සයිකලය නංවාගෙන ඉගිලී යාම පොඩි ආතල් දනවන කාර්‍යයක්.

මිලියන ගනන් වියදම් කරලා ගත්තු බෙන්ස්, බීඇම්ඩබ්ලිව්, ලෑන්ග් කෲසර් වී එයිට් වල පුපුර පුපුරා අසරණව ඉන්නා නෝන මහත්වරු පහු කරගෙන ගැම්මට පැදගෙන යන එකේ තියෙන්නෙත් අමුතුම ආතල් එකක් !

මේ කියන කිසිදු සෙල්ලමක්; මම අර කලින් කියපු ස්ට්‍රෙච් එකේදී දාන්න බෑ.

මොකද දෙහිවල හන්දියේදී පේමන්ට් එක උඩ සයිකල් පදිනවා කියන්නේ; කොස් මැල්ලුම් ලියන ලෑල්ලක් උඩ මැල්ලුම්  වෙන සයිස් කේස් එකක් ! 

නැතිනම් මාළු ලෑලක් උඩ !!

ඉතිං ඒ නිසාම මේ හරිය ඉක්මනින් පහුකරගෙන යන්න ඕන දවස මෝරන්නට කලින්.

සීරුවට ! මාරුවට !!

ඒත් එදා නොසිතපු විදියට පරක්කු වෙලා දෙහිවල පහුකරණකොට පරක්කුව "වර්ග" වෙලා තිබුනේ.

මම ගල්කිස්ස  හෝටල් පාර අසල ලයන් පබ් එකේ සිංහයා පහු කරන කොටත් අට හමාරට කිට්ටුවෙලා.

දෙහිවල හංදිය පහු කරන තැන ඉඳන් පටන් ගන්න කන්දේ උච්චස්ථානය කෙළවර වෙන්නේ ගල්කිස්ස උසාවිය ලඟින්. එතැන් ඉඳන් පොඩි බැස්මක් තියෙනවා. ආයෙත් නැග්ම පටන් ගන්නවා ගල්කිස්ස හංදියට වෙන තුරු!

මේ නැග්ම අත්විදින්නනම් සයිකලයක් පදින්නම වෙනවා.

ඒ නැග්ම නැග්ගාම ඒකට පොලියත් එක්ක ලැබෙන්නේ පල්ලම.

ගල්කිස්සේ ටෙම්ප්ලර්ස් පාර ලඟ ට්‍රැෆික් ලයිට් එක ගාළුපාරට අවනත වෙලා තිබුනෝතින්; හංදියේ සුපර් මාර්කට් එක ලඟින් ගන්න ගැම්ම රත්මලාන පහුවෙන කල් තියා ගන්නට පුළුවන්.

එදාත් පුරුදු පරිදි වේගය වැඩිකරමින් පල්ලමට එන්ටර් වුනු මට කොල එළිය ආශිර්වාදයක් වුනා.

ගල්කිස්ස  පොලීසිය  පහුකලේ ඊ ගහේ වේගෙන්. 

එතන ඉඳන් පොඩි ට්‍රැෆික් එකක් තියෙනවාමයි මැලිබන් හංදිය පහු කරණා තුරු.

නමුත් ඒ හරියේ පාර තරමක් පළල් නිසාත් මැද පේමන්ට් එක නැති නිසාත් සයිකල් කරුවෙකුට එය ඒතරම්ම බාධාවක් උනේ නෑ.

මම ඒ වෙලාවේ පැද්දේ ගාල්ල දෙසට දිවුනු මං තීරුවේ මැදින්.

ඉදිරියේ තිබුණු වෑන් රියත් බසයත් අතරින් උපරිම වේගයෙන් පැදගෙන ආ මම එක වරම අවතීර්ණ උනේ පෙර කී පරිදි සක්ක ගල් බැම්මක් ඉදිරියේ.

මේ තැන හරියටම කියනවානම් මැලිබන් හංදියේ මැලිබන් ෆැක්ටරියට මෙහා පැත්තෙන් යන ධර්මාරාම පාර ගාව.

සයිකලය හරවා ගැනීමට වත් වෙලාවක් තිබුනා නොවේ.

ඉදිරියෙන්ම වූයේ  "ඇරගෙන එන්නේ ඇනගෙන යන්නද?" මොඩලයේ සොඳුරු ආමන්ත්‍රණයක් ලියැවුනු ත්‍රී වීලරයකි.

මා එක වරම බ්‍රේක් ගැසුව මුත් සයිකලය හරස් වී ගිය වේගයෙන්ම ත්‍රී වීලරය දෙසට හිම ක්‍රීඩා කරමින්ය.

ත්‍රී විලරය පාර් මැද නොසෙල්වී ලැගගෙනය.

ත්‍රී වීලරය දුටු මොහොතේ සිට ඉන් පසු සියළු ජවනිකා ෆාස්ට් ෆෝවර්ඩ් වීය.

සයිකලය මත ඉගිල්ලෙන මා සිතා හෝ නොසිතා ගැටීම වලකා ලීමට හෝ අනතුර අවම කරගැනීමට දකුණු අත දිගු වුනෙමි.

වේගයෙන් ඇදී ගිය සයිකලය හා මා හෙන ගහන්නාක් සේ නවතා තිබුණු ත්‍රී වීල් රාජයාගේ පශ්චාත් භාගය මත පත් බෑ වුනේය.

වඩාත්ම සිත් ගන්නා සුළු කාරණය වූයේ මාගේ හුදු මහත් ශරීරය හා සයිකලය ත්‍රීවීලරයේ පසුපස පතබෑවීමට පෙර දකුණු අත සියල්ල පෙරදැරි කරගෙන ගොස් ත්‍රී වීලරයේ පසුපස වීදුරුව මතට සියලු සම්ප්‍රයුක්ත බලයයන් මුදා හැරීමයි.

කොටින්ම මුළු ඇඟේම බර වීදුරුව මත අත මගින් අත ඇරීමය !

ක්ෂණිකව වීදුරුව බිඳී ගියේය.

උල් පිහි සේ තියුණුව බිඳී ගිය වීදුරු කෑලි අතරින් මාගේ දකුණු අතෙහි ඉහළ බාහුව තෙක් ත්‍රී වීලරය තුලට කිඳා බැස්සේය!

මාගේ දකුණි අතෙහි ඉහල මස් ගොබය හරස් අතට කැපී ලේ ගලමින් විය!

කුමන ආශ්චර්‍යයකින්හෝ මා බිම ඇද නොවැටුනි. එසේ වූවානම් වීදුරුව බිඳී යාමේදී තුවාල වූවා සේම නැවත අත එලියට ඇදී ඒමේදීද හානි වීමට ඉඩ තිබුණි.

වීදුරු කටු අතරින්ම මා අත බේරා ගත්තෙමි.

මාගේ දෙ අත් වැසී තිබුණු ආදරණීය අත් වැසුම් වලට පින් සිදුවන්නට අත්ලට සීරීමක් හෝ නොවීය.

ගැලු රුධිරයෙන් ත්‍රී වීලරය තුල රත් පැහැ ලප කැලල්ය!

ආත්ම පූජා!

වට පිටාවේ සිටි හුදී ජනයා මොහොතකින් එතැන.

මා සයිකලය කෙලින් කරගෙන අසල කඩයක බිත්තියට හේත්තු කර ගත්තෙමි.

කැපුනු ස්ථානයේ රතු මස් විවර වී ගොසින් ය!

සිද්ධිය ට නරඹන්නන් සිටියද අවස්ථාව කළමනාකරණය කර දෙන්නට කිසිවෙකු ඉදිරිපත් නොවේ. එහෙයින් මා සිහිය එළවා ගත යුතු ව ඇත. පලමුව මා මගේ හදවත අමතා මා පත්වී ඇති තත්වය පහදා දුනිමි. හදවත සිද්ධිය කළමනාකරණය කිරීමට මාගේ බුද්ධිය මෙහෙයවමින් විය. බුද්ධිය විසින් මාහට මත්ක් කල යමක් විය.

ඒ මාකලක සිටන් දිනපතා පුරුද්දක් ලෙස ගිල දමන කාඩිප්‍රීන් පෙත්ත පිළිබඳවයි.

කාඩිප්‍රීන් යනු ඇස්ප්‍රීන් අන්තර්ගත ඖෂධයකි.

එයින් සෘජුවම කරණු ලබන්නේ රුධිරයේ කැටි ගැසීම පමා කිරීම හෝ වැලැක්වීමය. එයට බාධාකිරීමය. මග ඇහිරීමය.

එසේනම් මා වාහාම කලයුතු වන්නේ හැකි ඉක්මණින් ලේ ගැලීම නවතා ගැනීමය.

ඒ සඳහා රෝහලක් වෙත යෑමය.

මගේ වාසනාවට  ධර්මාරාම පාර අයිනේම  ත්‍රී වීල් නැංගූරම් පොලකි.

එහෙත් එතන ඒ වෙලාවේ තිබුනේ එකම එක යාත්‍රාවක් පමණි.

සයිකලය හේත්තු කල බිත්තිය අයත් කුඩා කඩයටම සයිකලය බාර කල මා පෙර කී ත්‍රී වීලරය දෙසට ඉක්මණින් දිව ගියෙමි.

" අනේ මාව ඉක්මනින් ඉස්පිරිතාලෙකට දානවාද? "

"මට දැන් හයර් එකක් තියෙනවානේ!"

"මගේ ලේ කැටි ගැහෙන්නේ නෑ! ඒ හින්දා ඉක්මණින්ම යන්න ඕන!"

"අනේ වෙන එකක් බලන්නකෝ!"

බලාපොරොත්තු හිතුවාටත් වඩා සාර්ථක ලෙස කඩා වැටෙද්දී මා නැවත පාර දෙසට හැරුණෙමි.

සරමකින් හා කමිසයකින් සැරසුනු වයසක පහේ තලතුනා මහත්මයෙකු - මමා කෙනෙකු පැදගෙන ආ ත්‍රීවීලරයක් අතුරු පාරෙන් ගාලු පාරට අවතීර්ණ වෙමින් විය.

ඔහු සිද්ධිය පිළිබඳ විපිළිසර වෙමින් විය.

මා එහි විපුල පල නෙලාගන්නට ඔහු දෙසට නැඹුරු වුනෙමි.

"අංකල් අනේ මාව . . . ."

"දෙයියනේ හොඳටම ලේ ගලනවා නේද? නගින්න! නගින්න!! ඉක්මනට කළුබෝවිලට යමු"

රතු ලේ!

ලේ නොනවත්වා ගලමින් අවට පොලොව මත රටා මවමින්ය!

කියනු පමාවෙන් මා ත්‍රීවීලරයට නැග ගත්තෙමි.

ත්‍රී වීල් මාමා ස්වකීය තරුණ කාලය නැවත ආරෝපනය කරගනිමින් ධාවනයේ යෙදෙන්න විය.
මමාගේ වයසට සාපේක්ෂව ඔහුගේ තරුණ කාලයේදී රථවාහන ධාවනය කලේ වේගයෙන් වුවත් වඩාත් ප්‍රවේශම් සහගත හා වගකීමකින් යුතුවය.

ඔහු කිසිම අවස්ථාවක වගකීමකින් තොර; අපරික්ෂාකාරී ලෙසකින් ධාවනය නොකලේය.
ගාලු පාර මග ඇර මා නොදන්නා එහෙත් ඔහු මනා කොට දන්නා කුඩා පාරවල, වීථි, දෙවැට වල්, අතුරු මාර්ග අතරින් පදවා පැමිණ කළුබෝවිල රෝහල අසලින් මතුවිය.

ත්‍රී වීලරයෙන් බසින සුනංගුවට මා ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට අඩියට දෙකට ගියෙමි.

"අනේ දෙයියනේ . . . . . . !?"

ලේ ගලන අත ඉහලට ඔසවා ගත් මම ඇටන්ඩන් නංගී කෙනෙකුගෙන් හදිසි අනතුරු අංශය සොයාගෙන එතැනට ගියෙමි.

"ඉස්සරහ කාමරේ ටැප් එකක් තියෙනවා. තුවාලෙ හොඳට හෝදගෙන එන්නකෝ!"
එතැන සිටි වෛද්‍ය වරිය පැවසුවාය.

මා ඉදිරිපස වූ කාමරයට ගොස් කරාමයට අත අල්ලා හෝදා ගතිමි. 
අනේ දැනුනු අධ්‍යාත්මික සුවය . . . . . .!

ඉක්බිතිව කුඩා වාට්ටුවේ ඇඳක හොවා මසන්නට විය.

දම්වැල් මැස්ම

මැහුම් දහයක්; ඉරුණු සරමක් මසන ලීලාවෙන් වෛද්‍යතුමිය බුහුටි ලෙස මසා නිම කලේය.

ඒ වන විට රැකියා ස්ථානයෙන් බ්‍රේක් ඩවුන් සඳහා දුවන  මිට්සුබිශි L200 සිංගල් කැබ් එක ගේට්ටුව ලඟය.

මා ඔවුන් සමගින් නැවත රත්මලාන මැලිබන් හංදියට ගොස් සයිකලය පැදගෙන වැඩට ගියෙමි.

වැඩපොලේ හිත මිත්‍රාදීන්ට කයි කතාන්දරේ කියා වරුවෙන් සයිකලේ පැදගෙන ගෙදර ආවෙමි.

ඉස්පිරිතාලයට ගොස් නැවත සයිකලය ගැනීමට මම කීයට හෝ එනතුරු බලා සිටි අයෙකු විය.
ඒ අන්කිසිවෙකු නොව මා ගැටුනු ත්‍රී වීලරයේ පදවන්නාය!

ඒ වෙන කිසිවකට නොව  බිඳුනු වීදුරු කෑල්ලට අලාභය වශයෙන් රුපියල් 300ක් ඉල්ලා ගැනීමටය!

අපරාදෙ වීදුරු කෑල්ල . . . . !


Monday, September 21, 2020

181. තෙවැනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක !



මමත් බල්ලනුත් අතර ඇත්තේ අපූරු සබඳතාවයකි.
එය ප්‍රධාන වශයෙන් දෙ ආකාරය.
එදිනෙදා හමුවන බොහෝ බල්ලන් මාගේ කරේ පමනක් නො නගිති!
උන් එකෙන්ම මගේ එළකිරි වන් ෆ්‍රෙන්තන්ය.කොටින්ම මා දුටු විට පතෝල වාගේ ඔහේ යන, පැත්තකට වී සිටිනා බල්ලන් මා දක නැත!

මහ පාරේ ඉඳ හිට හමුවන; කිසිවෙකු හට හෝ කිසිදු වරදක් නොකරණ උපාසක බල්ලන් අතුරින් කිහිප දෙනෙකු මාව දකින්නේ බීෆ් මැරබෝන් කට්ටක් ලෙසය!
උන් එලෝ මෙලෝ නැතිව එලෝ - එලෝ මා පසුපස හඹා ඒ!
කරුමයක මහත යනු උන් හට මා කිසි දිනෙක තුන් හිතකින් වත් උඹ නොදකිං කියා වත් නැති වීමම නොවේ.
මෙලෝ එකෙක් එම බල්ලන් ගැන මා කියන කථා පිළි නොගැනීමය!
ඒ මන්ද?
ඒ බල්ලන්; උන්ව අපි හැපුවත් නොහපන වර්ගයේ චරිතවත් ජීවිත ගත කරණ උන් නිසාය.
ඒ උන් ටය.
ඒත් උන්ට මා අරහං ය!

සිරිත් පරිදි මාගේ පල්හෑලි කියැවීමට අතින් ඩේටා වියදම් කරගෙන ආ මාගේ ආදරණීය පාඨක පාඨකාවියනට උදේ පාන්දර මාගේ "බලු කථා" අහන්න සිද්ධ කරවීම ගැන කමාව!
"බලු කථා" පටන් ගත යුත්තේ "බලු කථාවකින්ම" විනා අන් කවරෙකකින්ද?

මේ ජාතියේ මාගේ පරණ ණය කාරයන් වන් බල්ලන් කුළකය පටන් ගන්නේ අල්ලපු ගෙදරින්ය!
එම ගෙදර සිටිනා බල්ලන් තිදෙනාගෙන් එක් බල්ලෙකු හට මා දුටු විගස "ඉත්තෑවා" මතක් වේ!
ඌට; ග්‍රවුන්ඩ් සපෝට් එකක් ලෙස අනෙක් දෙදෙනාද මා වෙත ගොරවාගෙන පනිති!
ඊළඟට  හතරෙ කණුවේ රේල් ගේට්ටුව අසල විදුදය පිරිවෙණ් පහස ලබන කළු හා සුදු වර්ණැති බල්ලෙකු මා එන තුරු උදෑසනට මග බලා සිටියි.

මීට වසර දෙකකට පෙර මා කඩවත සිට රත්මලානට සේවය සඳහා සයිකලයෙන් යද්දී  ගාලුපාරේ බල්ලන්' කිසිම "බලු වැඩක්" මට නොකලත් ආපසු එන ගමනේදී වැල්ලවත්ත පාලම අසල බුදු පිළිමය අසල සිටින දඩෝරි බල්ලාට මා සහ මගේ පාපැදිය දුටු විට උගේ නෑදෑයෙකු මතක් වූ කලෙක මෙන් මාව සුප් හැදීමට පාරට පනියි!

මේ සියළුම බල්ලන් ගෙන් මම බේරි බේරි පදිමින් දැනට වසර දහයකට කිට්ටුවී ඇත.
එම කාල වකවාණුව තුලදී සිදුවූ තවත් එක් සුපිරිම "ඇන් ඇක්සිඩන්ට්" මතකයක් හිත තුල පච්චා කොටන්නට බල්ලෙකු සමත් විය.
ඒ අනෙකෙකු නොව කඩවත ගනේමුල්ල පාරට හැරෙන හංදියේ  සිටිය "ට්‍රැෆික් පොලිස්" බල්ලාය!

කිසිදු වරදක් නොකරණ අවස්ථාවලදී; නඩු එකතු කර ගැනීම සඳහා නිරපරාදේ දඩ කොල දෙන රාළහාමිලා හැඳින්වීමටද විවිධ නාම විශේෂනය යෙද වූවාට මම මේ කියන්නට යන කථාවේ කතෲ වන දඩෝරියා හැඳින්වීමට "ට්‍රැෆික් පොලිස් බල්ලා" යනුවෙන් යෙදීම හා දඩ කොළ හෝ ජරාව හෙවත් පගාව අතර කිසිදු සම්බන්ධයක් නොමැත!

"ට්‍රැෆික් පොලිස් බල්ලා" රාළහාමි රැක්මේ!

මා පෙර කී ගනේමුල්ලට හැරෙණ හංදියේ සිටින රාළහාමි උදෑසන සිට පැය ගානක් මාර්ගයේ රථවාහන තදබදය මෙහෙය වන මුළු මහත් කාල පරිච්ඡේදය පුරාවටම මෙම බල්ලා ඔහු අසල රැඳේ!
වැල්ලවත්තේ බල්ලාද මෙවන් බක පණ්ඩිතයෙකි.
උන් දෙදෙනාටම "පොලිස් උණ" සේය.
රාජගිරිය "යහ පාලන" පාලම යටද පොලීසිය සමග ගැවසෙන බල්ලෙකු අදද දක්නට ලැබෙන බව හදවත මතක් කලාය!
මා නිවසේ සිට කිලෝමීටර 4 ක් පමණ සයිකලය පැදගෙන කඩවත නගරයට සේන්දුවී නගරය හරහා පැදයන කිහිප වතාවකදීම; මෙම බල්ලා හා රාළහාමි පසුකර යන විටදී බල්ලා තම නොසතුට කිහිප වතාවක් මා වෙත කොට පලකොට තිබුණි.
ඒ; පොලිස් රාළහාමිගේ දෙපා අසල වැතිර සිට සියුම් ගෙරවීමකින්ය.

මෙදිනද මා සිරිත් පරිදි නිවසෙන් පිටත්ව නගරය හරහා පදිමින් විය.
නගරයට නුවර දෙසින් ඇතුළු වන විට තිබෙන සියුම් අනුක්‍රමණය ඔස්සේ සෙමෙන් පදිමින් ශරීරය උනුසුම් කරගන්නා මා වෙගයකට එළබෙන්නේ කඩවත නගරයේ සිටි කොළඹදෙසට ඇති පල්ලමේ දීය.
නගරය හරහා දිවෙන මාර්ගයේ "පිට කොන්ද" වන්නේ මෙම බල්ලා රැඳී සිටින ස්ථානය නුදුරේය.
එම කලාපය මා පසු කරණ්නේ ඉතා සාමාන්‍ය වූ වේගයකිනි.
එදිනද මා ඉතා සරල වේගයකින් බල්ලා හා පොලිස් නිළධරයා පසු කර යන විටම; බල්ලා සිටි තැනින් නැගිට  එනම් පේමන්ට් එක මතින් මෑත්ව; සයිකලය පදින මාර්ගයට අවතීර්ණ විය.
ඌ කුරුමාණම් අල්ලන්නේ සයිකලයේ පැඩලය සමග කරකැවෙන වම් පාදයටය.
සයිකලයෙ ගමන් මගට පිළිපන් හේ දත් විලිස්සගෙන කකුල හපා කෑමට පැන්න මුත් මා ක්ෂණිකව වේගය වැඩිකරමින්ම මාර්ගය මැදට සයිකලය හැරවූවෙමි.
ඊළඟ මොහොතේ තමාව පසුකරගෙන යන ඉලක්කය වෙත නැවත පහර දුන් බල්ලාහට එවරද තම අභිප්‍රාය මග හැරී ගියේය.
එහෙත් තෙවන උත්සාහය අපතේ නොගියේය.
හරියටම මාගේ පාදයේ යටිභාහුවේ ඉහල කෙලවරෙ සම සිදුරු කිරීමට ඌ සමත් විය.
ඒක්ෂණයෙන් බල්ලා ඉවතට දිව ගිය අතර මා අනතුරින් ඈත්වී පහලට පැද ආවෙමි.

බජාර් එකේ හොඳ කකුලක් 
(නොව අහිංසක මගේ දුප්පත් කකුල!)

ආත්ම පූජා!

ලෝකය මොනතරම් දියුණු වුවද අදටත් පිස්සු බලු හෙවත් ජලභීතිකා  විෂබීජය ශරීර ගතවූ පසු එයට ප්‍රථිකාරයක් නොමැති බව මාහට මතක් විය.
ඊට දශක ගනනාවකට පෙර අගනුවර විසූ එක් ඉහළ නාගරික  පංතියේ යුවතියක ඇඳ සිටි දිගු ගවුමේ එල්ලුනු ස්වකීය බලු පැටියා විසි ඉරාදැමුණු ස්ථානය අත් ඉඳිකට්ටකින් එළලා අවසන නූල කටින් විකා කඩාදැමූ පසු ජලභීතිකාව වැළඳී මියගිය පුවතක් මාගේ මව විසින් මාහට කුඩා කල පවසා තිබුනි.
එම කථාව ජීවිත කාලය මුළුල්ලේම මාතුල ජල භීතිකාවට මහත්වූ බියක් ඇතිකර ලීමට සමත් විය. කුඩා බලු පැටවාගේ ඛේඨයේ ගැබ්ව තිබුනු ජලභීතිකා විශබීජ තැවරුණු  රෙදිකැබැල්ල මැසූ නූලට ව්‍යාප්තවුනු රෝග බීජ; නූල කටින් කඩා දැමීම සමග ඇයට ශරීර ගතව ඇත.
ඉන්පසු බොහෝ දුක් පීඩා විඳ ඇය මිය ගියේලු!

එදින පොලිස් බලු ප්‍රහාරය සමගම මාගේ සිත තුල අකුණු පිපිරුවේ මෙම කථාවය!
වහාම නගරයේ පහල කෙළවරට වන්නට පිහිටි මංකඩ පාරට පිවිසුණු මා එහි වූ නිවෙසක් වෙතට ගොස් සබන් යොදා තුවාලය සොදා ගත්තෙමි.
එයද තුවාලය අසල හොඳින් පිරිකා රුධිරය ගලා යාමට ඉඩ දීමෙන් අනතුරුවය.
තුවාලය සෝදා පිරිසිදු කර ගත්තද මට එය තරම් නොවීය.
දඩාවතේ අතහැර හදන බල්ලන් පිළිබඳව පැටිකිරිය කියා පෑමට හැක්කේ සයිකල්, යතුරු පැදි කරුවන් හා මනු කියවන්නන් හටය.
"බල්ලන් බිරූවද; සඳ අහසේ බබළයි හෝ තවළම ගමනේ යයි!" කියනවාට වඩා අද කාලේ ගැලපෙන ආප්තෝපදේශය වන්නේ "බල්ලන් බුරා පැන්නද ලයිට් බිල නොවරදවාම නිවසට ලැබේ!"  යන්නය!

මේ බල්ලා කාගේද? මේ බල්ලා ගෙදරක හදන බල්ලෙක්ද? මූට  බෙහෙත් විද ඇත්ද? මාගේ සිත පුපුරු ගැසුවේය.
මේ විදියට බල්ලන් දඩාවතේ යෑමට ඉඩ හැරීම සාධාරණ තත්වයක්ද?
මා මගෙන්ම විමසමින්ය.
හැමදා තමා සමග සිටිනා බල්ලා ගැන යම් වැටහීමක් එම ස්ථානයේ රාජකාරි වල නියැලෙන පොලිස් රාළහාමි දන්නවා විය යුතුය.
මා වහාම සයිකලය ආපසු හරවා ගෙන තල්ලු කරගෙනම ආපසු බල්ලා මා හට පහර දුන් ස්ථානයට  පැමිණියෙමි.
රාළහාමි ඒ වන විටත් රාජකාරි කෙසේ වෙතත් වාහන ඒ මේ අත ය්ගමන් කිරීම නරඹමින්ය!
බල්ලාද ඔහු අසලය.
මා තමා වෙතට එනු ; ඈත සිටම දුටු රාළහාමි
"ගොඩක් තුවාලද?" යි සැපදුක් විමසීය.

අනේ අප්පේ ඌවා උනාද?

එක් වරක් ගේම ඇද්ද බල්ලා මා ළඟට පැමිණීම මීටරෙන් ඉන්නා සෙයකි.
මා ඈත සිටම පිළිවදන් දුන්නෙමි.
"තුවාලෙ සයිස් එක නෙවේ වැඩේ. මූට බෙහෙත් වත් විදලාද දන්නේ නෑ! කාගෙද දන්නෑ!?"
"අපෙ මේ පොලීසියේ බල්ලානේ. මම නං දන්නේ නෑ මූට බෙහෙත් විදලාද කියලා. මම මෙහාට අළුත්. පොඩ්ඩක් අහලා බලනවාද?"
මේ; පුංචි අංකුර පොලිස් පොඩ්ඩෙකි. තවම කට්ට කෛරාටික වී නොමැත. පාරට ගේමට ජරාවට හුරුවී පදම් වූ අයෙකු නොවේ. 
"අම්මට සිරි ඒකත් එහෙමද?"
මට දැන් මල් යායකි!
"අම්මප මුන්ට මොලයක් තියෙනවද මෙහෙම හපාකන බල්ලෙක්ව නිදහසේ අතාරින්න? බල්ලාට තියා මුන්ට වත් පොඩිකාලෙ පනු බේත් වත් දීලද දන්නෑ!" මෙසේ සිතමින් මා සයිකලය තල්ලු කරගෙන ම  කඩවත පොලීසිය වෙත ගියෙමි.

සයිකලය පැදගෙන යාමටවත් හිතක් නැත!
මම ගිය වේගයෙන්ම සයිකලය තල්ලු කරගෙන ඇතුලට ගියෙමි.
සයිකලය අසල තිබුනු බැම්මකට හේත්තුකල මා පොලීසියේ ඇතුලට හොම්බ දැම්මේය.
" අර මෙහේ පොලීසියේ හදන බල්ලා හංදියේදී මාව කෑවා! ඌට ඉන්ජෙක්සන්වත් ගහලද?"
මම ගිය වේගෑන්ම අසල මේසයක් ඉදිරියේ නිදි කිරමින් හිටියෙ මෙලෝ හැඩයක් නැති රාළහාමිගෙන් විමසීය.
"මොන බල්ලෙක්ද! මෙහේ කොහෙද බල්ලො?"
"ඇයි අර හංදියේ  ගනේමුල්ල පාර හැරෙන තැන ඩියුටි කරණ රාළහාමි කිව්වේ එතන හිටියේ පොලීසියෙ බල්ලා කියලා!"
"මොන පිස්සුද? ඌ මේ එහා පැත්තේ කඩේ බල්ලා. හිටපු ගමන් මෙහේට ඇවිත් විසි කල මගුලක් කාලා යනවා ඇති!"

මේ යකා සමග තව දුරටත් කථා කිරීමෙන් පලක් නැත. මම ගියාට වඩා වැඩි වේගයකින් එළියට ආවෙමි.
"ඔය සුවසැරියෙන් බේත් ටිකක් දාගන්න! එතන හිටිය තවත් රාළ කෙනෙක් පසුබිම් ගායනයෙන් සහය විය!
"බම්බුව! මගුලක් කථා කරණවා!" මම ඇහෙන නෑහෙන ගානට කියා ගෙනම එළියට බැසසෙමි.
මට දැන් ඇවැසි වන්නෙ බේත් හේත් නොව බල්ලාගේ අයිතිකාරයාගේ මව හමුවීමටය!

කඩවත පොලීසියට පහලින් පිහිටියේ "ආර්පිකෝ" සුපිරි වෙළෙඳ සැලය!
ඉහලින්; පොලීසියට දඩ කොළගෙවා ලයිසන් ගැනීමට පැමිණ රස්තියාදුවන හුදී ජනයාට ඥාණ කථාවක් කා ප්ලේන්ටියක් ගැසීමට පුංචි කඩ පොඩ්ඩක් ද ඊට යාබදව වීනස් ස්ටුඩියෝවද තවත් මොන මොනවාද  ස්ථාපිත වී තිබුනි.
මේ කියන බල්ලා "ආර්පිකෝවේ" බල්ලා වීමට ඉඩක් නොමැත.
එසේනම් ඉතිරිව ඇත්තේ තවත් පිළිතුරු දෙක තුනක් පමණි. ආර්පිකෝවේ බල්ලන් නැති අතර හිටියද; ඒ මෙවන් දඩෝරියෙක් නොව සුපිරි එකෙක් විය යුතුය. එසේනම් අනිවාර්‍යයෙන්ම අල්ලපු කඩේ බල්ලා  යනු මේ අහිංසක ඥාන කථා කඩේ හෝ ඉන් ඔබ්බෙන් ඇති අවශේෂ කඩේක එකෙක් විය යුතුය.

සුවසැරිය පසෙක ලා මා කඩේට හොම්බ පෙව්වේමි.
" අර පොලීසියේ ඉන්නේ ඔයාඅලගෙ බල්ලාද?"
" මොන බල්ලෙක්ද? . . . බල්ලෙක් දෙන්නෙක් මෙහෙන් විසි කොරණ ඒවා කනවා. ඒ එකෙක් වත් අපේ නෙවෙයි! ඔය අල්ලපු සැලූන් එකෙන්   අහලා බලන්න. එහේ එකෙකුත් හිටියා රැලේ වැටිලා"
"අම්මට සිරි!" වැඩේ  හිතන තරම් ලේසි පාසු නැත. මම අල්ලපු සැලූන් එක දෙසට හැරුණෙමි. 

අති බිහිසුණු කොණ්ඩා මෝස්තර සමග (මෝඩයාට) ඇන්දීම!

දොරට තට්ටු කිරීමෙන් අනතුරුව අඟනක් මුහුණ පෑවාය.
"අර පොලීසියෙ ඉන්න ඔයාලගෙ බල්ලට ඉන්ජෙක්සන් ගහලාද?" මම යෝජණාවක් සමගින් පැනයක් නැගුවෙමි.
"අනේ ඔව්! එකක් නම් විද්දා වගේ මතකයි. ඒ ගිය අවුරුද්දේ. මේ මහර ප්‍රාදේශීය සභාවෙන්ද? කවද්ද බල්ලන්ට බෙහෙත් විදින්නේ?"
(මගුලක් කථා කරණවා!) 
 "අනේ මම මොන සභාවෙන් වත් නෙවෙයි! ඔයාලගෙ බල්ලා මාව කෑවා!"
"කොයි වගේ එකෙක්ද?"
"පොඩ්ඩක් ඉන්න මම් උගෙන් අයිඩෙන්ටිය ඉල්ලගෙන එන්නං!" තවත් මේ යක්කු එක්ක කාලය කා දමා වැඩක් නැත! ඉක්මණින් මා රෝහලකට යායුතුව ඇත. ඊට කලින් 'සුව සැරියෙන්' බෙහෙතක් නැතත් ප්ලාස්ටරයක් වත් දාගතහොත් හොඳය! මා නැවතත් පොලීසිය තුලට ගියෙමි. සුව සැරිය ගිමන් හරිමින් විවේක සුවයෙන්ය. රියැදුරු මහතා හා නව යොවුන් තරුණියක් එහි ඉදිරිපස ආසන දෙකේ සිට පැඟිරි කථා බහකය! 

චූචි තුවාලේ දයියාද අයියා ? 
(බෙයියා සමග සුරතල්!)

මා අවශ්‍යතාවය කී පමණින් මාගේ තුවාලය සේලයින් වතුරෙන් සෝදා හැර වසුනක් හෙවත් පැලැස්තරයක් ඇලවූයෙමි! මේවන විට වැඩට යෑම පහුවෙලාය. දහවල් වී සයිකලය පැදීමේ උපයෝගීතාවය බින්දුවට බැස ගොස්ය.

ඕනෑම ගැටළුවකට ලබාදෙන පිළිතුර - පැලැස්තරය

මා තුවාලයට ප්ලාස්ටරය දමා අවසන් වන විට එතැනට පැමිණි පොලීසියේ සිටි රාළ දත් විලිස්සාගෙනය.

ඒවන විට මා සේවා ස්ථානය අමතමින් සිටියේය.
"ඔව් බං! මේ ගොල්ල නෑ කිව්වාට පොලීසියේ බල්ලා තමයි කාලා තියෙන්නේ . . !"
" . . . . . . . . . . . . . . . . . "
"බල්ලා හිටිය තැන හිටපු රාළහාමිම කිව්වානේ පොලීසියේ බල්ලා කියලා!"
" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . .?"
"ඔව් අනිවා නඩු යන්න පුළුවන් කේස් එකක් තමයි! හරි දැං මම මෙහෙන් පිටත් වෙනවා!"
" . . . . . . . . "

මේ දෙබස් ඇහෙද්දී පොලිස් රාළහාමිගේ හදවත උනුවී තිබුණු සේයාවකි!
"මහත්තයා! මහත්තයාගේ නොම්මරේ දීලා යන්නකෝ! අපි බලන්නම් මොකාද සතා කියලා!"
මම මගේ දූර කථන අංකය ලබා දී කඩවතින් නික්මිනි.
එන ගමන් මා මගේ හදවත සමග සිදුවූ සියල්ල මතක් කලෙමි.
"ඔව් හොඳම වැඩේ ඉස්පිරිතාලෙ යන එක තමයි. අමාරු උනත් නැතත්!" හදවත මා හට උපදෙස් දුනි.
"ඔව් ඒක තමයි කරණ්නට තියෙන්නේ!" මොළයද එය අනුමත කලේය!
මා සේවා ස්ථානයට නොයා කොළඹ මහ රෝහල වෙතට ගියෙමි!
"ජලභීතිකා එන්නත් ලබාදෙන අංශය" වෙතට මා යොමුකලේය.
එතැනින් එන්නත ලබා ගත්තේය.
(එතැන් පටන් දින තුන කින්; නැවත දින හතරකින්; හා මාසයකින් බෙහෙත් විදගත්තෙමි.)

එන්නත ලබාගෙන නැවත සේවා ස්ථානයට පැමිණ පමාවී දිනයේ වැඩ ඇරඹීය.
දිවා අහාරයෙන් පැයකට පමණ පසු මාහට දූරකථන ඇමතුමක් ලැබුණි.
මා ඇමතුම හා සම්බන්ධ වීමත් සමග අනෙක් කෙළවර ඇසෙන "පොලිස් ඝෝෂාව"; කතා කරණ්නේ කවුරුන්දැයි පෙර දැනුම් දීමක යෙදිනි.

"ආ! මහත්තයා!! ඔබ තුමාව නේද අද උදේ කඩවතදී බල්ලෙක් කෑවේ!?" 

"ආ ඔව්! ඔව්!!?"

 හරි! දැන් අපි ඌව අල්ලලා ජීප් එකේ දාගෙන වත්තල මූද අයිනට ගිහින් දැම්මා! දැං අව්ලක් නෑ!!"

"ඇං!? @#$!%^&$*())_&^%$# ?"






Thursday, August 20, 2020

179. දෙවෙනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක

රෙදි ගැලවූ නන්චක්කුව හෙවත් බූස්ලි ගාව තියෙන වැඩ කෑල්ල

මම ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ මගෙ හොඳම මිත්‍රයෙක් තමයි ඒ. ආර්. කුලසිංහ. 
මෙයා ගැන මම ලියපු බ්ලොග් පෝස්ටුවක් තියෙනවා "සුගත් කුලසිංහ සහ මම . . !" කියලා. 
කුලේ උපතින්ම ශික්ෂණයකට අවනතව හැදුනු අහිංසක චරිතයක්.
මෙයා දවසක් පංතියේ ඉන්න කොට;  එයාට කොයි ලෝකෙන්ද මංදා හමුවුනු නන්චක්කුවක් ගැන මට කීවා. 
ඒකාලෙ දැන් වාගේ අපි ඒකට කීවේ "නන්චකු" කියලා නෙවෙයි. අමුවෙන්ම නන්චක්කුව කියලා.
හරියට "පොරොට්ටා"; පරාටා වෙලා වගේ!
ඉතින් මෙයා මේක ගැන කියපු ගමන් මටත් පුදුම ආසාවක් උපන්නේ නන්චක්කුවක් හදාගන්නයි ඒක කරකවන හැටි කුලේ ගෙන් ඉගෙන ගන්නයි.
ඉතින් මරදානේ ආනන්දෙ ඉස්සරහ තිබුණු හාර්ඩ්වෙයාර් කඩේකින් එස්ලෝන් බට කෑලි දෙකකුයි; ටියුබ් ලයිට් එල්ලන දම්වැල් කෑල්ල්කුයි අරන් ඇවිත් නන්චක්කුවක් හැදුවා.
ඉස්කෝලෙ හවස කවුරුත් නැති ඉසව්වකට ගිහින් කුලේගෙන් මේ හුචක්කුව කරකවන්නට ටිකින් ටික පුරුදු වුනා.
මට ඕන උනා ටිකක් සිරා නන්චක්කුවක් හදා ගන්න.
ලී වලින් නෙවේ!?
ඇලුමීනියම් වලින්!
පස්සෙන් පහු; හැටන් ඩිපෝවේ වැඩකරපු අපෙ ඥාතියෙකුට පිංසෙන්ඩුවෙලා; සීටීබී එකෙන් ඇලුමිනියම් පොලු කෑල්ලක් ගෙන්වා ගෙන සුපිරිම නන්චක්කුවක් හදා ගත්තා.
වැදුනොත් ඔළු පළු!

ඔය කාලේ අපි පදිංචි වෙලා උන්නේ  යටියන්තොට හක්බෙල්ලවක.
වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල පියා; ලංකාව වටේ සේවය කරණාතරතුර; අපද එක් එක් පලාතේ තාත්තාගේ නිළ නිවාසයන්හී ගාල් වන අතර සමහර අවස්ථා වලදී කෙටි කාලයක් සඳහා හක්බෙල්ලාවක නිවසේ රැඳී උන් කාල වකවානු තිබිනි.
හක්බෙල්ලාවකදී මාහට සෙට මෝල් වුනු මිතුරෙකි.
ඒ කිත්සිරි ය.
මාගේ  "සැම්සන් සහ විල්සන්" කෙටිකථාවේ සැම්සන් යනු කිත්සිරිගේ පියාණන් ය.
එම කථාවේ එක් තැනක ලියැවෙන "ගුරු පඩියක් මංකොල්ල කෑ . ." සිද්ධියේ කතෲ මේ මා ඉහත නම් සඳහන් කල කිත්සිරිය!
මම මේ කියන කථාව වෙන කාලෙ කිත්සිරි ඉගෙන ගත්තේ මහ විද්‍යාලෙ.
මහ විද්‍යාලෙ කියන්නේ යටියන්තොට කෑ/ වින්සන් පෙරේරා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ.
ඔව් අපි එහෙම තමයි වින්සන් මහත්තයාව හැඳින්වූවේ.
මම මේ කියන දවසේ ඒ ඉස්කෝලේ ස්පෝට් මීට් එක හෙවත් මළල ක්‍රීඩා උත්සවය.
මේකෙ එක ඉසව්වකට කිත්සිරිත් හිටියා.
ඒත් එයාට දුවන්න දිවුම් කලිසමක් හෙවත් රනිං ෂෝටක් තිබුනේ නැහැ.
එයා හිතාන හිටියේ මගේ දිවුම් කලිසම ඇඳ දුවන්න.
ඊට දවස් දෙකකට විතර කලින් කිත්සිරි පණිවිඩයක් එවලා තිබුනා කලිසම අරං අදාල දවසේ උදේ 10.00 ට විතර යටියන්තොටට එන ලෙස.
ඔය කාලේ අර නන්චක්කු පිස්සුවට අමතරව; තවමත් හොඳ කරගන්න බැරිව ඉන්න සයික්ලිං පිස්සුව පටන් ගත්තු අළුත!
ඉතින් මමත් අර කලිසමත් සිලි සිලි බෑග් එකකට දාගෙන මදි පාඩුවට නන්චක්කුවත් ඒකටම ඔබාගෙන  බෑග් එක සයිකලේ හැඬලයේ එල්ලාගෙන හක්බෙල්ලාවකින් යටියන්තොට බලා ඉගිල්ලුනා.
දැං මේක කියවන මහත්වරු අහයි "ස්පෝට් මීට් එකට මොකටද නන්චක්කුවක් . . ?" කියලා.
ඒකට කියන්නේ "උණ" කියලා!
(එහෙම කිව්වාම ඉතිං ආයේ සහ සුද්දෙන්ම තේරෙණවා නේ!)

මා ගාව ඒකාලේ තිබුනේ මගේ පලමු සයිකලේ.
ඒක RMI එකක්.
RMI කියන්නේ රෝඩ් මාස්ටර් ඉන්ඩස්ට්‍රීස් කියන එක.
මේ සයිකලේ ලංකාවට ගෙනාවේ; ලංගමේ සේවකයින්ට ගෙවන්න දෙන්න.
සයිකලේ මිළ රුපියල් 495 යි.
මට මේ සයිකලේ අම්මා අරණ්දුන්නේ අපේම ළඟ ඥාතියෙකුගෙන්.
රුපියල් 250 කටද කොහෙද.
ඒකෙ පෝක් අත හැඩ කරලා හදලා ගත්තාම සුපිරියට පැදුනා.
ඉස්සරහට දැති 48 කොග් වීල් එක.
පස්සෙ තිබුනේ දැති 16 ෆ්‍රී වීල් එකක්.
සුප්පා සුපිරියට පැදුනු සයිකලයක් ඒක.
හැඬල් එක කපලා පාත් කරලා තිබුනේ.
ඉතින් මම සයිකලෙන් පිටත් උනේ යටියන්තොටට යන්න.
හක්බෙල්ලවක ඉඳන් යටියන්තොටට හැතැප්ම 4 යි.
මම ඔය කියන කාලේ දුරවල් මැන්නේ හැතැප්ම වලින්.
දැන් ඒක කිලෝමීටර 6 ක් විතර වෙලා.
බලන්න ඒකෙත් හැටි!?
ඉතින් මමත්; මා ගාව තිබුනු කොට කලිසං පොඩ්ඩකින් සැරසිලා දැන් ලෙල්ලේ යනවා යටියන්තොට බලා.
ඔය මම දහයේ විභාගෙ ගත්තු කාලෙ හරි ඊට ඔන්න මෙන්න කියලා තිබුනු වක වානුවක්.
මම කිසි කිසි ගාගෙන පදිනවා.
හක්බෙල්ලාවක ඉස්කෝලෙ ලඟ පල්ලම බැස්සේත් ඊගාවට තියෙන වංගුව ගත්තේත් ඊ ගහේ වේගෙන්.
ඊළඟට බදුල්ලවල පං සල ගාව තියෙන එක ලඟ වංගු දෙක.
වංගුදෙක පහු කරලා ගත්තු ගමන් සෙට් වෙන්නේ තනි කෙලින් හැතැප්මක් විතර දිගට ඇදුනු පාර.
දැන් වෙලාව උදේ 9.30 ට විතර ඇති.
පාරෙ තැනින් තැන මිනිසුන් ගැවෙසමින්.


මම වංගු දෙක පහු කරලා බයිසිකලේ කෙලින් කරගෙන ගැම්මට පදිනවා.
මට පෙනෙනවා ඉදිරියෙන් යන නාවලපිටිය ඩිපෝ එකේ මේල් බස් එක.
මේල් කියන්නේ තැපැල් මලු ගෙනෙන  කියන එක.
නැත්නම් හිතයි අනිත් බස්; "ෆීමේල්" කියලා!
රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියෙන් නාවල පිටියට ගොඩබාන තැපැල් මලු නාවල පිටියේ සිට යටියන්තොට දක්වා ගෙනෙන්නේ මේ අහිංසක බස් එකෙන්.
අහිංසක කිව්වේ වගේ වගක් නැතිව ඔහේ ගාටමින් ගිය නිසාත් සැම නැවතුමකම නැවැත්වූ නිසාත්!
බදුල්ලවල-බටුපිටිය කඩේ ලඟ හිටපු සෙනග නංවා ගත් බස් එක ඊළඟ නැවතුම වෙත සෙමෙන් ගමනෙන් යමින්.
මා පැදපු සුපිරි වෙගය නිසා බසයට කිට්ටු කරණ්නට මට ඊළඟ මොහොතේදී හැකිඋනා.
මේවන විට බස් රිය දෙවන ගියරයේ ධාවනය වන්නට ඇත.
මා වැඩි අපහසුවකින් තොරව තනිදොරේ මර්සිඩීස් බෙන්ස් බස් රිය පසු කිරීම ඇරඹීය.

සෙමෙන් සෙමෙන් සැර දමමින් වේගවත් වන බස් රිය සමග මගේ සයිකලයද එක එල්ලේ ඔට්ටුවෙමිනි.
මහත්වූ වැර වෑයමෙන් යුතුව තුන්වෙනි ගියරයේ වේගය වැඩිකරමින් ඇදෙන බසය පසු කල මා එය ධාවනය වන පථය ආක්‍රමණය කලේ පාරේ වම්පසට සයිකලය ගැනීමටය.
මේවන විට බසය ධාවනය වූයේ මාහට මිටර 2-3 පසුපසින් වන්නට ඇත.
ඒකවරම මාගේ සයිකලයේ ඉදිරිපස රෝදය හිරවී මා ගුවන් ගත විය!

මා ඊළඟ නිමේශයේදී මහ පාර මත දෙරි ගැහුවේ ගෙම්බෙකු පොලොවේ ගසනවාටත් වඩා සුපිරියටය!
පසු පසින් පැමිණි බස් රිය කෑමොර දීගෙන නතර විය.
ටයර  පාරේ  ඇතිල්ලීමෙන් හාත් පස පුළුටු ගඳ හැමීය.
දනිස් පොල්කටු ලෙල්ල ගිය බීට් අල මෙනි.
උඩින් ගොස් ලෑන්ඩ් කරනවිට මහ පාර මත ගැටුනු දකුණු අත්ලේ එක් තැනක හම ගැලවී රතු මස් මතු වෙලාය.
මා දනි පනිගා; විළි ලැජ්ජාව බැරල් එකෙන් වසාගෙන නැගිට ගත්තෙමි.
ඒ සමග බසයේ පැමිණි හුදී ජනයා හා අවට ගෙවල් වල පිළිකණුවල සිටි අය පවා එතනට පියාඹා ආවෝය.
වැටුනාට වඩා අමාරුවක් වටේ උන් එවුන් අත කම්මුලේ තබාගෙන අකම්පාලවී බලා ඉන්නා දෙස බැලීමෙන් මාහට දැනිනි.
බසයේ රෝද අතර තිබුනු සයිකලය කිසිවෙකු එලියට ඇද ගත්තේය.
ඉස්සරහ රෝදය කිසිදු ඉලක්කමකට නොගැලපෙන හැඩයක් ගෙන තිබුනි.
මාගේ පරාණය බේරී තිබුනේ මාගේ පූරුවේ වාසනාවට වඩා මාගේ නෑ සුමිතුරන්ගේ කරුමය නිසා යැයි පසු කලෙක මෙම කතාව ඇසූ බොහෝ දෙනා ගිරව් සේ පැවසුවෝය!

"සන්නි තෙල් ගේන්න වගේනෙ ඉගිල්ලුනේ . . !"
"කාලා තෙලේ වැඩිවෙලා මුන්ට  . . !!"
"මුංව හදන්න අම්මලා අප්පලා මොනතරම් දත කනවද කියලා මුංට ගානක් නෑ!!!"
වටවූ පිරිස මාහට සෙත් පිරිත් ගයමිනි; ආසිරි පවන් සලමිනි!
"මොකෑඈ  උනේ . . ?" සයිකලෙ එලියට ඇදලා ගත් එකා කෙඳිරි ගෑවේය.
ඔහු ඒවන විටත් සයිකලය මුදා ගැනීමෙන් මාහට කල උදව්වට මා වචනයක් හෝ කිවයුතුය.
"අනේ මංදා! සයිකලේ ඉස්සරහ රෝදේ එක පාර හිර වුනා . . ! ඒ මට දැනුනු දෙයය.
"හිරවෙන්නේ නැද්ද . . . . . . . . . . .!? 
මේ ඇලුමිනියං පොලු කෑලි දෙක පෝක් අත අස්සේ ගිහින්නේ . . !"
ෂර්ලොක් හෝම්ස් ගනයේ සොයා ගැනීමක් ඔහු ඒවන විට කර තිබුනි.
හැඬලයේ එල්ලා තිබූ සිලි සිලි බෑගයේ ඔංචිලි පදින ලද නන්චක්කුව එකවරම ටයරයත් පෝක් අතත් අතරින් රිංගා ගොස් කිටිකිටියේ හිරවී තිබුනි!
ඔහු  සයිකලය අල්ලාගෙන  ඉඳිදීම තවත් නහරයක් වැඩි අවුට්ස්ටෑන්ඩින් එකෙක් රෝදය හා පෝක් අත අතර හිරවී මාගේ රෙදි ගැලවූ නන්චක්කුව ඇද එලියට ගත්තේය.
"මේ මොකක්ද මේ . .?"
සයිකලේ අල්ලා ගෙන හිටිය එකා අවකාශය හරහා මාගෙන් විමසීය.
මට පිළිතුරක් දෙන්නට ඉඩ නොතබාම නන්චක්කුව අතෙහි තිබුනු එකා කට ඇරියේය.
"මේ අර බූස්ලි ගාව තියෙන වැඩ කෑල්ලනේ . . . . .!?"
"අම්මට සිරි . . . !"
බසය රිවස් කොට යන්නට පිටත් විය.
ගෑනුන් අතේ තිබුනු කොසු ඉදල් රැගෙන එතෙක් කරමින් තිබුනු වැඩය අවසන් කිරීමට ගියහ.

තරුණ කොල්ල කුරුට්ටන් පිරිසත් නන්චක්කුවත් මමත් අටපට්ටම් වූ සයිකලයත් පමණක් ඉතිරිවිය.
ඉතිරිවූ එවුන් අතරේ එහා මෙහා සංසරණය වූ නන්චක්කුව තවත්ටික වේලාවකින් මාහට ලැබුනි.
ඒ තනිව නොව!
බූස් ලීට තරමේ ගෞරවයක්ද සමගය!
අතේ පයේ වුනු වේදනාව හා සයිකලයට සිදුවූ අලාභහානිය එම ගෞරවය හා සැසඳුනි.
"අවුලක් නැත! බූස් ලී කියන්නේ සෙල්ලං පොරක්ද?"


බූස් ලී


23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...