256. බක් පෝදා බ්ලොග් හමුව! Behind the scene

Teepee the Campsite කඳවුරු බිමට හා හා පුරා කියා පැමිණි බ්ලොග්කරුවා වූයේ නිමල් දිසානායක හෙවත් නිදිය. කොටින්ම ටිපියට; බ්ලොගර්ස්ලාගේ ජේම්ස් කුක් වූවේ නිදීය! ඒ ඔහුගේ පවුලේ සාමාජික සාමාජිකාවන් සමග මීට මාස  ගණනාවකට එපිටදීය.

සිරිබිරිස්ගේ ලංකාවතරණය සිදුවූයේ ඒ ආසන්නයේදීමය. ඔහුහට බ්ලොග් ලියන්නන් කිහිප දෙනෙකු මුණගැසීමට වේදිකාව වූයේද    Teepee මය. එදින ප්‍රාජේ කොළොම්පුර අසංග, නමියාගේ වීදියේ නමියා , නිදහස් සිතුවිළි ලියන රවි, ඩ්‍රැකී යන අය එතැනට එක්විය.

එදින අප බ්ලොග් ගෙට්ටුවක් පිළිබඳව කථා කළෙමු!

ඉන්පසු මෙම කවයට එක්වූයේ සිරිල්ලා සමග සියල්ල වෙත එක්වූ කමියා හෙවත් කල්‍යාණමිත්‍ර ය. කමියාද එක් කරගෙන බ්ලොග් ගෙට්ටුවක් කිරීමට අප සෙමෙන් සෙමෙන් සූදානම් විය.

මා එහි ප්‍රථම පියවර ලෙස පෙබරවාරි 8 වන දින "බ්ලොග් හමුව 2023" යනුවෙන් වට්සැප් සමූහයක් නිර්මාණය කලෙමි.

එහි ආරම්භක පෝස්ටුව ලෙස සඳකඩපහන සින්ඩියේ පලවූ පෝස්ටුවක් එක් කලෙමි. මා එයට ඇනෝපිලිස්, අටමා, එළ ද බ්‍රා මෙන්ඩා, නමියා, සින්දු ඇනෝ, "රවිගෙ කොලම" ලියන දොස්තර රවි, "යාපනේ පෙම්වතී", "මග දිගට යාපනේ" ලියන විදුනි, වික්ටර්ගේ මල්ලී හැක්ටර්, ඩ්‍රැකී, ඉවාන්, කල්‍යාණමිත්‍ර, ප්‍රාජේ ආදිය එක් කලෙමි.

පැයෙන් පැය වැඩුනු එම සමූහයේ සියළුදෙනාම; Admin කරණ මෙන් කල කමියාගේ ඉල්ලීම පරිදි එය ඉටු කලෙන් එය මොහොතින් මොහොත පුළුල් විය.

ඊට සමගාමීව  මෙම බ්ලොග් හමුව සංවිධාන කටයුතු සඳහා කුඩා මෙහෙයුම් කමිටුවක් ලෙස "Drive Committee" නමින් තවත් කුඩා වට්සැප් සමූහයක්; මා නිර්මාණය කලෙමි. එහි සිටියේ ඩ්‍රැකී, අසංග. නමියා, කමියා හා මා පමණි. පසුව දැනගත් පරිදි; 2012දි ගම්පහ ගෙට්ටුව සංවිධානය කල සිරාගේ කාමරේ සිරාවද, සෑමා වද එක් කර ගත්තෙමි. ඒ; ඩ්‍රැකීගේ යෝජනාවක් පරිදි සිරාවද; සිරාගේ යෝජනාවක් පරිදි සෑමාවද යන ආකාරයටය.

පෙබරවාරි 9 වන දින අප යොදාගෙන තිබුනේ බ්ලොග් හමුව හෙවත් ගෙට්ටුව පවත්වන ස්ථානය පරීක්ෂා කිරීම සඳහාය. බොහෝ දෙනා ඒ සඳහා පිට්ටනියක් යෝජනා කලද මා සිටියේ; එය එළිමහනක් සහිත ශාලාවක පැවැත්විය යුතුය! යන අදහසේය. එයට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ ඕනෑම දේශගුණික තත්වයක් අප බලාපොරොත්තු විය යුත් වන අතර; පිට්ටනියක් ඒ සඳාහා සූදානම් කිරීමට මහත්වූ පිරිවැයක් දැරීමට සිදුවීම අපට දැරිය නොහැකි වන හෙයින් ය.

මමත්, නමියාත්, අසංගත් කමියාත් මේ සඳහා දෙමටගොඩ දුමරිය ශලාව හෙවත් Railway Institute - Mount Mary බැලීමට ගිය අතර එය අප සියළු දෙනාගේම ප්‍රසාදයට පාත්‍ර විය. ආහාර ලබා ගැනීමටද ස්ථානයක් සොයා ගත් අතර එය රුපියල් 650 කට ලබා දෙන්නට ඔවුන් එකඟ විය.

මා ගොඩ නැංවූ වට්සැප් සමූහය කොතරම් වේගයෙන් හා සශ්‍රීකව වැඩුනා දැ‍යි කියනවා නම් පසු දින එනම් පෙබරවාරි 9 වන විට එය අපේ පාලනයෙන් ගිලිහෙමින් තිබුනි! මෙම පෝස්ටුව කියවන බොහෝදෙනා දන්නා පරිදි එම වට්සැප් සමූහය; කිහිප දෙනෙකු විසින් ආක්‍රමණය කරණා ලදී! එහි සිටි ඉතා අතලොස්සක් විසින් එහි ලියන ලද  හා පල කල දේ සමග කිහිප දෙනා සමූහයෙන් ඉවත් වන්නට පටන් ගෙන තිබුනි. එම සමූහය තුලට එක් එක් අය ඇතුලත් කල අය අතර ජීවිතයට බ්ලොගයක් ලියනු තබා කියවා වත් නැති අයද සිටි බව; මා හට දැනගන්නට ලැබුනි. සමහරු "මා බ්ලොග ලියා නැතෝ!" කියාද මොරගානු අප දුටුවෙමු!

මේ වන විට  "බ්ලොග් හමුව 2023" වට්සැප් සමූහය; බොහෝ දෙනාගේ සාකච්ඡා මණ්ඩපයක් වී තිබුනු අතර එතැන සාක්ච්ඡා නොවූයේ බ්ලොග් හමුව පිළිබඳව පමණි!

ඒවන විට සවස 4 පසුවී තිබුනි.අප පෙරකී ස්ථානයේ මිදුලේ සිට ශාලාව විවෘථ කර දෙන තෙක් සිටිනාතර තුර එක වරම මාගේ දූරකථනයේ තිරය මත; මා වෙනත් වට්සැප් සමූහයකට එක් කොට ඇති බව දැවෙන පණිවිඩය නෙත ගැටුනෙමි.

එය නමින් "බ්ලොග් ලියූ මධ්‍යකාලීන එකමුතුව" නමින් විය. එය නිර්මාණය කොට තිබුනේ ඇවිද්ද පය ලියන දිල්රුක් කන්නංගරය! ඒ සමගම දිල්රුක්ගෙන් මා වෙත දූරකථන ඇමතුමක් ලැබුනි. 

" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . "

"එළ!"

මෙම; එනම් දිල්රුක්ගේ "බ්ලොග් ලියපු මධ්‍ය කාලීනයෝ එකමුතුව" වට්සැප් එකතුවට; මුල් සමූහයෙන් එකා දෙන්නා එකතුවන්නට පටන් ගත්තේය. 

මේ අතර බ්ලොග් හමුව පවතින දිනය ලෙස අප අප්‍රෙල් 2 වන ඉරිදා තෝරාගෙන තිබුනි. සත්තකින්ම එය මා විසින් තෝරා ගත් දිනය විය. 

ඒවන විට පලමු හමුව වන "බ්ලොග් හමුව 2023" පිරිස  නැතහොත් නිළ නොලත් හසුරුවන්නන් විසින් ඔවුන්ගේ බ්ලොග් හමුව පවත්වන දිනය ලෙස අප්‍රේල් 2 වන දිනයම යොදා ගත් බව ප්‍රකාශයට පත් කලේය. ඩ්‍රයිව් කොමිටිය තුල පමණක් යෝජනා වුනු දිනය ඔවුන් වෙත දැනගන්නට ලැබුනේද එසේත් නැතිනම් අහම්භයක්ද කියා මා දන්නේ නැත!

"බ්ලොග් හමුවක්" පිළිබඳ ඉඟියක් හෝ නොමැති "කණාටු" කාලයක "හමුවක්" පැවැත්වීමට පළමු බිජුවට වපුල අපගේ කුඩා කණ්ඩායම; ඒ වන විට මුල් කණ්ඩායමෙන් හැලී ගොස් තිබුනි. ඔවුන්ගේ හමුව "සිහින බක් මහ උළෙල" නම් විය!  ඒ වන විට පළමු වට්සැප් සමූහය තුල සිටිය උවැසි උවැසියන් අතර; "තට්ටයා" කවුද? එයා ලියන බ්ලොගය කුමක්ද? කියමින් විපිළිසර වන බවමා දුටුවෙමි. "කුමක්ද?", "කෙසේද?", "කවදාද?" යන්න සොයනවාට වඩා මෙය සංවිධානය කරන්නේ  "කවුරුන්ද?" යන්නට වඩා වැඩි බරක් තබන බවක් මා එහිදී දුටුවෙමි.

"අවුලක් නැත දිල්රුක් ගේ කණ්ඩායම සමග අපට ගමනක් ඇත!" ඒ මා සිතපු ආකාරයයි. 

මේ වනවිට "බ්ලොග් හමුව 2023", "බ්ලොග් ලියපු මධ්‍ය කාලීනයෝ එකමුතුව" සහ අපගේ මෙහෙයුම් කමිටුව ඇතුලත් "Drive Committee" යනුවෙන් වට්සැප් සමූහ තුනක් පැවතුනු අතර එම සමූහ තුනේම දෙතුන් දෙනෙක් සාමාජිකයන්ව සිටියහ.

ඩ්‍රැකී, අසංග, කමියා, නමියා හා මා එම දෙතුන් දෙනාය. සිරා සහ සෑමාද එලෙස කණ්ඩායම් තුනේම සිටියා වාගේ මතකය!

ඊළඟ දිනය වනවිට දිල්රුක් ගේ කණ්ඩායමට 50ක් පමණ එක්වී සිටියහ. (නැතහොත් එක්කොට  තිබුනි!) එයට මා කිසිවෙකු හෝ එක් නොකල බව මට මතකය. (මාගේ මතකයේ පරිදි!) එතැනට එක්වූ එක්  එක් බ්ලොග් කරුවන්; වෙනත් බ්ලොග් කරුවන්ව යෝජනා කලෝය! එම යෝජනා  එළිදැක්වූයේ පෞද්ගලිකව නොව  වට්සැප් සමූහය තුලමය! මේ හේතුව කරණ කොට ගෙනම බොහෝ එවන් යෝජනා කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් එක් කිරීම සිදුවුනි!

මෙය මා දකින්නේ තෝරාගත් කුඩා කණ්ඩායමකට කිසිවෙකු පැවත්වීමට බලාපොරොත්තුවන භෝජන සංග්‍රහයක් සඳහා; ඇරයුම් ලත් අයෙකු විසින් තවත් අයෙකු ප්‍රසිද්ධියේ යෝජනා කිරීම  සේය. එවිට එය සංවිධානය කරණ අයට ඔහුට ඇරයුම් කිරීමටහෝ ප්‍රථික්ෂේප කිරීමට නොහැකි අසීරු අවස්ථාවකට මුහුණ දීමට සිදුවේ. යෝජනා කරණ අයගේ පෞද්ගලික හිතවත්කම; පවත්වන්නාගේ අභිලාශයන් යටපත් වීම මෙයින් සිදුවිය හැක. 

මෙම කණ්ඩායම එකතු කල දිල් රුක් එය කිසියම් ප්‍රමිතියකට සිදුකල බවක් මා හට දැනුනි, ඒනිසාම මම ඊට වෙන්ත් අය එක් කිරීමේදී වඩාත් විපිළිසර වූයේ නම් සුභදායක බව අදටත් සිතමි. කොහොමත් අනුන්ගේ මගුල් ගෙවල් වලට; මාගේ පෞද්ගලික හිතවතුන් රැගෙන යාම මාගේ ක්‍රමය නොවේ!

පෙබරවාරි 10

පසුව එසේ එක් කල එක් බ්ලොග් කරුවෙකු; එතෙක් අප සමග සිටි "සිරා" වෙත පහත් අන්දමේ පහර දීමක් හා විවේචනයක් කිරීමට පටන් ගත්තේය. එය සත්‍ය වශයෙන්ම ඔහුතුල සිරා කෙරෙහි තිබුනු විරෝධය මත සිදු වුනිද නො එසේනම් මෙම කණ්ඩායම අසමතුලිත කිරීමේ අරමුණින් සිදු කලේද යන වග මාහට අදටත් සිතා ගත නොහැක. ඔහු පහර දුන්නේ සිරාට පමණක් නොව රාජ් සහ කතන්දර කාරයා යන දෙදෙනාටත් එක්කමය. ඔවුන් එනවා නම් තමා නො එන බව ඔහු ප්‍රකාශ කර සිටියේය. තම විරෝදය සඳහා භාවිතාකොට තිබුනේද ග්‍රාම්‍ය නොසරුප් වදන් ය! පසුව එම කථිකා කමියා විසින් මකා දමා තිබුනි.

එයට පිළිතුරු ලෙස මා මෙම වගන්තිය ලියා පලකලෙමි.

 10/02/2023 පෙරවරු 7.48

"මොකා නිසා මොකා ආවේ නැතත් අන්තිමට මේක පටන් ගත්තු උන් දෙතුන් දෙනා සමග හමුව පැවැත්වෙනු ඇත. සංඛ්‍යාව අදාල නොවේ! එය බොහෝ දුරට අප්‍රේල් 02 සිදුවේ. මෙය හමුවක් විනා උළෙලක් නොවේ. උළෙලක් සඳහා පිරිසක් ඇවැසි උවත් හමුවක් සඳහා එසේ නැත!"

එතැන් පටන් සිරා සහ අදාල බ්ලොග්කරුවා අතර දැඩි වාග් ප්‍රහාර මාලාවක් දියත් වූ අතර; අවසානයේ සිරා විසින් තම Admin බලතල පාවිච්චි කර අදාල බ්ලොග් කරුවා උදෑසන 9.00 වන විට දිල්රුක්ගේ වට්සැප් සමූහයෙන් ඉවත් කලේය! මේ වන විට මෙම සමූහයේද "බ්ලොග් හමුව පවත්වන්නේ කෙසේද?" යන්න හැර අන සියළු දේ කථාවට ගැනුනි. 

12/022023 10.03

කමියා තම හඬ අවදි කලේය. ඒ අජිත් ධම්ම විසින් අපගෙ බ්ලොග් ගෙට්ටුව පිළිබඳව අසා සිටි පැණයකට පිළිතුරු ලෙසය. කමියා විසින් දිනය වේලාව සහ පැවැත්වෙන ආකාරය පිළිබඳව පැහැදිලි ප්‍රකාශයක් කර තිබුනි. 

එදිනම සවස 5.35 වන විට කමියාගේ අදහස වෙනස්වී තිබුනි.

"අප්‍රේල් 2 පැළවත්ත බුද්ධදාස ක්‍රීඩාංගනයේදී . . . .

සයිබර් සිහින උළෙල

2023 අප්‍රේල් 2

මේ මං උඩින් අදහස් කල අපි සළසුම් කල ගෙට් එක නොවේ.

අභීතල මේක කරනවානම් අගේන්ස්ට් එකට වගේ අපිත් එදාම තව එකක් නොකර අපේ අදහස අකුල ගෙන පුලුවං උන් ඒකටම සෙට් වෙමුද? පස්සට දාමුද? නැත්නම් ෆැන්සි ගතිය අඩුකරලා අපි වෙනම සෙට් වෙමුද? 

සංවාදයට විවෘතයි."

මේ කමියාගේ අදහසය. 

බ්ලොග් ගෙට්ටුව අපේ අදහසකි.

ඒ සඳහා කණ්ඩායමක් එක් කිරීමට ක්‍රියා කලේ අපය!

එය අපගේ පාලනයෙන් ගිලිහී ගිය පසු නැවත; අලුතින් කණ්ඩායමක් එක් කොටගෙන ගමන ඇරඹුවේ අපය.

දිනය පළමුවෙන් ප්‍රකාශයට පත් කලේ අපය.

දැන් එදිනට මුල් කණ්ඩායම ගෙට්ටුවක් පැවැත්වීමට යොදා ගත් පසු; "මොකද කරණ්නේ අපි ඒකට යමුද නැද්ද අපි එදාට කරණවද නැද්ද? අපි අපේ එකේ සැර බාල කරලා කරමුද?" කියා  අපගේ ඩ්‍රයිව් කොමිටියේ සාමාජිකයෙකු ප්‍රසිද්ධියේ අපෙන්ම අසයි!

මෙවන් දේ ගැන ලියන්නට හෝ කථා කිරීමට මා නොදනිමි. මා මාගේ සෑම කටයුත්තක්ම පාහේ ඉටු කරණ්නේ " සතුට; තමාගේ සාර්ථකත්වය මණින මිනුම කරගන්න!" යන වැකිය පෙරදැරි කරගෙනය!

මේ ගෙට්ටුවද, බ්ලොග් ලිවීමද එසේ ජනිත වූ දේවල් විනා වෙනත් ව්‍යාපාර නොවේ! මාගේ කඳවුරු බිමට පැමිණි අයෙක් වේනම්; එම ව්‍යාපාරයද දිවෙන්නේ මෙම ඉහත දැක්වූ වැකියට අනුකූලව බව සාක්ෂි දරාවි!

"අප වෙනත් දිනයක් යොදා ගන්නේ ඇයි?

අපි එම සමූහයෙන් ඉවත්වී වෙනත් වට්සැප් කණ්ඩායමක් සකසා ගත්තේ නම් අපි නැවතත් ඔවුන්ගේ ගෙට්ටුවක් පිළිබඳව සැළකිල්ලට ගත යුතු වන්නේ ඇයි?

තමාගේ අතට ගත් අරක්කු වීදුරුවට; ඉදිරියේ සිටිනා අය එකතු කරගන්නා තරමට වඩා වැඩියෙන් සෝඩා එකතු කරගෙන සැර භාල කර ගත යුතු වන්නේ නිව්ටන්ගේ කුමණ නියමයකට අනුවද?"

මේ මම මගෙන්ම ඇසූ පැණයන්ය!

"මේ සියල්ලටම වඩා මේ මගුල කතා කරණ්න ඕණෑ මේ වගේ Open Forum එකකද? අපිට මේ වගේ දේවල කතා කරන්නට නොවෙද Drive Commitee කණ්ඩායම පිහිටුවා ගත්තේ? අපිට කලින් බ්ලොග් ලියූ පමණට ඔවුන් අපේ ජේෂ්ඨයන් වන්නේ කෙසේද? මෝටර් රථය ලෝකයට සොයා දුන් කාල් බෙන්ස්ගේ ඇවැමෙන් මේ වනවිට මාරගයන්ගේ දිවෙන බෙන්ස් කාර එකකට ඉස්සර කිරීම මරුටියකට නොවටිනා දෙයක්ද? මොනවද මේ කථා?'  මේ මට අවශේෂ වශයෙන සිතුණු කරුණුය!

මෙවන් ගැටළු සහගත අවසථාවලදී මා කටයුතු කරණ සිල්ලර ක්‍රම වේදයක් වේ. 

ඒ එම අවස්ථාවෙන් ඉවත් වීම හෝ පලා යෑමය!

එය මාගේ දුර්වල ගුණාංගයක් විය හැක! එහෙත් මෙවන් කටයුතුවල දිගින් දිගටම හැපෙමින් තැවෙමින් තැලෙමින් පෙරෙළෙමින් සිටීමට මට වේලාවක් නොමැතිවාසේම ඉන් ලැබෙන සතුටක්ද නැත! 

සතුටක් නොදැනෙන කිසිදු කරුණක් ඉටු කිරීමට මා මැළිවෙමි. බ්ලොග් හමුව යනු "භාරයක් ඔප්පු කිරීමක්" නොව හුදෙක් සතුට පතා මා කරණ්නට උත්සාහ ගත් ක්‍රියාවකි. එයින්ම මාගේ සිත වෙද්දල් ඔද්දල් වනවා නම් මා ඉන් ඉවත් වීම හැර කරණ්ණට දෙයක් වෙත්ද? 

මා එයට පිළිතුරක් ලීවෙමි.

12/02/2023   21.24

"මම මගේ 247. අයියා කියන පෝස්ටුවේ; අයියාට අහේතුකව මළ පැන්න පසු එය අම්මා විසඳූ අසාධාරණ හා අසමතුලිත ක්‍රම වේධය පිළිබඳව ලියා ඇත. 

ඒ අයියා වැඩිමහළු හෙයින් අප අයියාට වැඳ සමාව ගත යුතු වීමය.

එසේම අප්‍රේල් 2 හමුව පවත්වන බව පලමුව ප්‍රකාශයට පත් කලේ අපගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් මම ය. එම දිනයම අනෙක් කණ්ඩායම විසින් යොදාගත්පසු අප අපේ දිනය වෙනස් කල යුතු යැයි හා ඔවුන්ගේ හමුවට අපිත් යමු දැයි සමහරු යෝජනා කරති.

මෙහි සාධාරණත්වය කුමක්දැයි මා නොදනී.

මේවාට උත්තර දීමට මට අපහසුය!"

12/02/2023 21.28

"මම මේ සියළු දෙයින් ඉවත්වෙමි! වැරදී ඇත්තේ මටය!"

ම විසින් සම්පාදිත වට්සැප් සමූහ දෙකකින් හා දිල්රුක් ගේ වට්සැප් සමූහයෙන් මා එක මොහොතකින් ඉවත් උනෙමි. සිතේ සතුටක් ඇති නොවනනා කිසිදු රජකමකින් මට වැඩක් නැත!

මේ දේවල් මෙසේ සිදුවද්දී මාහට මතක් වූ වකියක් විය.

ඒ: "කවුරු ආවත් නැතත්; අපි අප්‍රේල් 2 හෝ ආසන්න දිනෙක බ්ලොග් හමුව පවත්වනවා!" යනුවෙන් කල කට මැත දෙඩවිල්ල හෙවත් පොර ටෝක් ජනගත කිරීමය!

මම සයිකලයෙන් යාපනේ යන්නට පෙරද මව් බිම වටා පැදයන්නට ප්‍රථමයෙන්ද මෙවන්ම කයිවාරුවක් ගැසුවෙමි. එලෙසින්ම කලෙමි. එහෙත් වාසනාවකට; මාගැන අනුකම්පාවෙන්දෝ තවත් එකෙක් දෙන්නෙක් වැඩේට සෙට් විය!

මෙසේ සියල්ල හැරපියා යටබිම් ගත වූ පසු ඩ්‍රැකී මා ඇමතූවෙමි.

"මාත් යන්නේ නෑ! මං කියන්නේ මීට හොඳයි ටිපියෙ සෙට් වෙලා අපි දෙන්නා තුංදෙනා රා කට්ටක් බිව්වානං!" මට මතක විදියට පෙළගැස්වූ වචන ඩ්‍රැකීගේය!

මටත් හිතට ආවේ සුපිරි ගැම්මකි!

"හරි එකෙන්ම කරමු! මම රවි අයියාටත් කතා කරණ්ණම්!" මම වැඩේ පටන් ගන්නට හිතා ගත්තෙමි.

"සිතුවිල්ලකට තණ පතක් හෝ සෙලවිය නොහැකිය!" යනුවෙන් පැවසුවේ ලෙනින් උන්නැහැ විය යුතුය.

හරියටම පෙබරවාරි14 වෙනිදා මම තවත් වට්සැප් කණ්ඩායමක් ගොඩ නැංවූයෙමි. (විළි ලැජ්ජා නැතිකම මහ මුදළි කමටත් ඉහලයි කියන්නේ නිකංද?) 

එම සමූහයේ සිටියේ මමත් ඩ්‍රැකීත් සිරාත් පමණි!

සෑමා එකතු කරගත්තේ ඉන් ඉක්බිතිව  15 වෙනිදා සෑමාව එක් කර ගත්තේය. "නිදහස් සිතුවිළි" ලියන රවි අයියා අප එකතුවන දිනෙක එහි එන බව ශපත කලේ මේ අතරමය. 

ප්‍රාජේට ඇමතුවත් ඔහු ස්තිර වචනයක් කීවේ නැත්තේ දිනය පිළිබඳව ඔහුට තිබුනු දෙගිඩියාව නිසා විය යුතුය. 

ඩ්‍රැකී හරහා සම්බන්ධවී සිටි සඳකඩපහන සින්ඩිය මේ වන විට බ්ලොග් හමු පිළිබඳව විස්තර සොයා ඩ්‍රැකී ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු වෙත පණිවිඩ එවා තිබුනද ඒ පිළිබඳව කිසිදු විස්තරයක් ලබා දීමට නොහැකි තත්වයක සොයල්ලෝම සිටියහ.

එසේම අපගේ කුඩා එකතුව පිළිබඳ කිසිදු ආරංචියක් පිටස්තර අයෙකු හට දැන ගැනීමට ඉඩ නොතැබීමටත් අප උත්සාහ ගත්තෙමු.

පෙබරවාරි22 වන විට "යාං හෑල්ලේ" සුරංගද පැමිණීම තහවුරු කර තිබුනි. මාර්තු 28 වන දින රවි වීරසිංහ, රන්දිල්, කටුස්සා, ඇනෝපිලිස් හා සජ්ජා සමූහයට එක් කලෙමි. ඔවුන් එක් කලේද "තිලක සිත" එක කල ආකාරයෙන්ම ඇමතුමකින් පසුවය.

මාර්තු 29 වන විට තරු රසී ඇයට සහභාගී වීමට නොහැකි බව දන්වා එවා තිබුනි.

තිලකසිරි ඒකනායක ඔහුගේ පැමිණීම තහවුරු කල අතර ඉයන් ලින්තොට හා ප්‍රාජේද මෙයට සහභාගී කරවීමට ඔහු උත්සාහ ගන්නා බව පැවසීම මාගේ ඉහේ මලක් නොව පල් පෝච්චියක් තැබීමක් විය!

එදිනම "නමියාගේ වීදියේ" නමියාවද "කොලොම්පුරේ" සමූහයට එක් කලෙමි.  එදින වන විට "කැලේට පිපෙන මල්" ලියනා වත්සලා මෙන්ම "අවන්හලේ" මහියාටද අපගේ බ්ලොග් හමුව පිළිබඳ දන්වා තිබුනි.

අප යොදාගෙන සිටි පරිදි අප්‍රේල් 2 වන දින; බොහෝ දෙනාගේ (විශේෂයෙන්ම ඩ්‍රැකීගේ අපහසුතාවය ඉල්ලීම පරිදි) අප්‍රේල් 5 පෝය දිනය තෙක් ඈත් කර ගැනීමට සමූහය එකඟ වී තිබුනි.

ඒ සමග අපගේ සමූහයේ නම "බක් පෝදා - බ්ලොග් හමුව" ලෙස වෙනස් කොට තිබුනි. 

එදිනම කමියාට මා පෞද්ගලිකව කථා කොට බ්ලොග් හමුවට ආරාධනා කල අතර හැකියාවක් ලදොත් සහභාගී වන බව මාහට දැන්වූ අතර එය මා සමූහයේ පල කලෙමි.

තවත් විනාඩි ගණනකික් අප සමග මුල සිට එකට සිටි සිරා සමූහයෙන් ඉවත්වූයේ මා පුදුමයට පත් කරවමිනි. 

එදින ලත් සතුටු දායකම ආරංචියක් වූයේ දෙමළ 'න' යන්න හෙවත් ප්‍රසන්න බ්ලොග් හමුවට සහභාගී වන බව ඩ්‍රැකී දැන්වීමය!

එදින රාත්‍රීය එළඹෙත්ම ඉයන් ලින්තොට තමාගේ පැමිණීම තහවුරු කලේය.

එදිනට කොලොම්පුරේට භාහිර පංතියක් සෙටමෝල් වී පැමිණීම අස්ථිර බවක් දැන් වූයේ ඔය අල්ල පනල්ලේමය!

බ්ලොග් හමුවට ඇත්තේ දින හයක් අදත් හමුව පැවැත්වෙන දිනයත් අත් හල විට දින හතරකි.

නිළ වශයෙන් පැමිණීම තහවුරු කොට ඇත්තේ හතර පස් දෙනෙකු පමණි.

Teepee the Campsite  කඳවුරු බිම කොටස් දෙකක් ලෙස පවතී. ඉන් එකක් කැළනි ගඟ අසබඩ බස් පාරට මායිම්ව ඇතත් අනෙක් කඳවුරු බිම පිහිටා ඇත්තේ ඉන් කිලෝමීටර 3 ක් ඔබ්බෙන්  වන රොදක් ආසන්නයේය. එන ඕනෑම පිරිසකට; පාර අසල කඳවුරු බිමේ ඕනෑම පහසුකමක් සැලසිය හැකි වුවද වන රොදේ පවතින කඳවුරු බිමේ සෙල්ලං නොමැත!

එන පිරිස නිවැරදිව දැන ගැනීමෙන් පසුව ආහාර ලබා ගන්නේ අවට පිහිටි එදිනෙදා ආහාර සපයන නිවෙස් වලිනි. කලින් කරණු ලබන දැනුම් දීමකින් තොරව හදිසියේ ආහාර ලබා ගැනීම අපහසු කටයුත්තකි!

එළ ද බ්‍රා මෙන්ඩා, හයේ හතරෙ දමිත් ගුණවර්ධන, දෙශකයා සහභාගී කරගැනීමට කල සියළු උත්සාහයන් අසාර්ථක විය.

අප්‍රේල් 2 වන දින ගෙවී ගියේය!

පෙර දින සාර්ථකව අවසන් වූ "බ්ලොග් පුරෝගාමීන්ගේ බ්ලොග් හමුවේ " ඡායාරූප දෙකක් අපගේ සමූහය තුල සංසරණය විය! ඉන් එක් පිංතූරයක මුහුණ පුරා රැවුළ වවාගත් පුරෝගාමියෙකුගේ පිංතූරක්ද අසෝක වීදුරු තුනක්; අරක්කු බෝතලයක් සහ භාගෙට කෑ ඔම්ලට් එකක දර්ශණයක් විය!

ඕනෑ දේකට 'සූදානං සරීරේ' කියා මා අප්‍රේල් 2 වන දින ටිපියට වාර්ථා කොට කඳවුරු බිම් දෙකම තණකොළ කපා පිරිසිදු කොට සූදානම් කලෙමි.

අප්‍රේල් 3 වන දින කොලොම්පුරේ සිය පවුල සහ නමියාගේ පැමිණීම තහවුරු කලේය.

අප්‍රේල් 4 වන විට යාංහෑල්ලේ සුරංගව සමූහයට එකතු කොට තිබුනි.

කමියා අවසාන දවසට පෙරදින වනතෙක්ම අවස්ථාවට සහභාගී වීමට අවංක උත්සාහයක් ගත් බවක් දැනුනි. එහෙත් නොවැලැක්විය හැකි හේතුවක්; සහභාගීත්වය වැලැක්වීමට හේතුවක් වීමෙන් ඔහුව අපට මග හැරී ගියේය!

සිරිත් පරිදි රවි අයියා පෙරදින එනම් 4 වනදා හවස් වරුවේ ටිපියට වැදහොත්ය! ඒ මිතුරු හමුවකට ඇවැසි අඩුවැඩියද රැගෙනය!

***********************************************************************************************

ශාන්ති දිසානායක යනු නොම්මර එකේ ලේඛිකාවකි. ඇය සිටින්නේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ කෙළවරකය. ඇගේ ගමේ සිට අනුරාධපුරයට කිලෝමීටරම 30කි! මීට මාස කිහිපයකට පෙර; මාලන් බ්‍රැන්ඩෝ විසින් ඔස්කාර් සම්මානය ප්‍රතික්ශේප කිරීම පිළිබඳව; මුහුනු පොතේ පලවූ පෝස්ටුවකට ඇය විසින් කමෙන්ටුවක් දමා තිබුනි. තමන්ටද එසේ ප්‍රථික්ෂේප කිරීමට තිබූ අවස්ථාවක් ගිලිහී ගිය බවක් සහ ඒ පිළිබඳව තමා කණගාටුවට පත් වන බවත් එයින් ප්‍රකාශ වී තිබුනි. 

ඕනෑම දේකට "එල්ලෙන" මම ඊට පිළිතුරු ලෙස; "තමන්ට සම්මානයක් ලැබීමේ ආරංචිය ලැබුනු විගස ෆැන්ටසියක අතරමං වී පසුව පශ්චාත්තාප වීමෙන් වැඩක් නැත!"  යන්න ලියා දැම්මේය. 

මාගේ උට්ටලං කථාවට උරණ නොවී ඇය ඉතාමත් නිරහංකාරී ලෙස ඊට පිළිතුරු ලෙස ඒ  පිළෛබඳ තමා තවමත් කණගාටු වන බව තවදුරටත් පවසා සිටියාය!

පසුව මා ඇගේ නිරහංකාර බවෙන් දමනය වී "ඔබ සමග කතා කිරීමට මා කැමතියි!" යනුවෙන් ලියා පලකල කමෙන්ටුවට

"කතා කරමු!" යනුවෙන් ඇ‍යගේ දූරකථන අංකය දක්වා තිබුනි.

මම වහාම ඇයගේ නොම්මරය "ශාන්ති දිසානායක" යනුවෙන් ගබඩා කර ගත්තෙමි. 

මේ සියල්ල සිදුවී මාස දෙකකටත් වැඩිය.

අප්‍රේල් 1 වන දින වන විට අපගේ දුප්පත් බ්ලොග් හමුව තරමක් අලු ගසා දමා කෙළින් වී තිබුනි.

පෘතග්ජනයින්ගේ හැටි!

මා හට ඇවැසි උනේ;  අපගේ බ්ලොග් හමුව අභිමානවත් ආකාරයකට පැවැත්වීමටය.

ඒ සඳහා "ආරාධිත අමුත්තෙක්" ඉන්නවානං වැඩේ එළම කිරිය!

ශාන්ති දිසානායක වැනි බුවියක් මෙතැනට බැස්සවිය හැකි වුවහොත් වැඩේ එකෙන්ම ගොඩය! 

මම හිමින් සීරුවේ ඇයගේ නොම්මරය සොයාගෙන  ඇය ඇමතීය!

"ම්හු!"

ඇයගේ දූරකථනය දිගටම නාද වුවද ඇය එයට සම්බන්ද්ධ නොවුනි.

වැඩේ පටං ගත් තැනම අල විය!

පැය භාගයකින් පමණ  මම දූරකථනය පිරික්සද්දි එහි මිස් කෝල් දෙකක් සනිටුහන් වී තිබුනි.

ඒ අන් කාගෙන් වත් නොව ශාන්ති දිසානායක ගත් කතු වරියගෙන් ය!

මම සීරුවෙන් ඇය ඇමතීමි!

"හෙලෝ මේ ශාන්ති දිසානායක මිස් ද?'

"ආ ඔව් මල්ලී! කියන්න!"

".........................................................."

"........................................................................."

"................................................"

"අක්කේ අපේ පොඩි බ්ලොග් හමුවක් තියෙනවා! අක්කාට එන්න පුළුවන්නම් ලොකු දෙයක් අපිට!" මම අවශ්‍ය තාවය කිව්වෙමි.

එතැන සිට සිදුවූ දේ මා ඇයගේම වචනයෙන් මෙතැනින් කියවන්න!

ඇය අප්‍රේල් 2 දින වන විට පැමිණීම තහවුරු කලාය. 

මා මේ ගැන දැන්වූයේ ඩ්‍රැකීට පමනි. රවි අයියා ගෙන ආ අඩු වැඩිය; අඩු පාඩුවකින් තොරව සප්පායම් වන විට මාගේ දැඩි සිත මෙලෙක් වීමට පටන් ගති. එහි ප්‍රථිපලයක් ලෙස එතෙක් මමත් ඩ්‍රැකීත් අතර තිබුනු රහස රවි අයියාගේ කනේද තැබීමට මාහට සිත් විය.

"අම්මට සිරි! ශාන්ති දිසානායක කියන්නේ මේ කාලේ ඉන්න සුපිරිම ලේඛිකාවන් දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්. අනිත් එක්කෙනා සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක!" රවි අයියා හුස්මක් නාල්ලාම කියාගෙන ගියේය.

මට මේ අල්ල පනල්ලේ තවත් එළු මගුලක් සිහියට ආවේය. (මොලේ නරක්වූ විට හිතට එන දේවල්!?) 

මම ඩ්‍රැකියාට කෝල් එකක් ගත්තෙමි.

මේ වනවිට වේලාව රාත්‍රී 8.30 ට අපමන වන්නට ඇත. දිනය අප්‍රේල් 4. හෙට ගෙට්ටුව!

"හෙලෝ මල්ලී!"

"කියන්න ලොකු අයියේ!"

"හෙට අපේ ගෙට්ටුවට එන එවුංට මොකක් හරි සමරුවකුත් දුන්නානං ගින්දර නේද?"

"ගින්දරනං තමයි! ඒත් අපි කොහොමද කරණ්නේ? අපි එකතු කරණ්නෙත් එකෙක්ගෙන් රුපියල් 1000යි නේ?"

"හරි මගේ ඔලුවෙ පොඩි අයිඩියාස් එකක් තියෙනවා! මං ගාව සල්ලි නෑ! උඹට පුළුවංද මට හෙට රුපියල් 5000ක් දෙන්න - ණයක් විදියට!?"

"හරි අවුලක් නෑ . . . !"

මම හැරෙන තැපෑලෙන් ශාන්ති අක්කාට ඇමතීමට සිග්නල් සොයා කළුවරේම හක්බෙල්ලාවක සම්පකාරය දෙසට ඇදුනෙමි.

"අක්කෙ පොඩි සීන්ස් එකක්! මට අක්කගෙ පොත් ටිකක් ඕනේ එන අයට සමරු විදියට දෙන්න!? මොකද කරණ්නේ?"

"මල්ලී පොත් කීයක් විතරද?'

"දහයක් දොළහක් විතර!"

"අනේ මල්ලී ගෙදර හරියෙම තියෙන්නේ පොත් 6ක් 7ක් විතර! හරි කමක් නෑ මම මොනවා හරි කරණ්නම්කෝ!"

ඒ වැඩෙත් හරි ය! මම රවි අයියා දෙසට හැරුනෙමි.

"අයියේ හෙට අපිට souvenirs විදියට දෙන්න ශාන්ති දිසානායක පොත් ටිකක් ගේනවා . . . . . . .!" කතාව ඉවර කරණ්නට ලැබුනේ නැත.

"යකෝ ඒ මනුස්සයට එන්නත් කියලා; උඹ  තව පොතුත් ඉල්ලුවාම හරිද බං? හරි! කමක් නෑ! මම ඒ පැත්ත බලා ගන්නං කෝ!" රවි අයියා වැඩේට බෙල්ල තිබ්බේය!

අප්‍රේල් 5 දා උදාවුනි!

මම උදෙන්ම නැගිට බතක් උයා බෝංචි කරල් ටිකක් තෙල්දමා කිරිදමා හින්දවා, ලූනු සම්බෝලයක් සෑදුවෙමි. අනතුරුව මාත් රවි අයියාත් හක්බෙල්ලාවක කඳවුරු බිමෙන් ලට පට පුටු මේස ආදිය පටවාගෙන දොඩංගස් තැන්න කඳවුරු බිම වෙත ගොස් එතැනට පොඩි පහේ මේකප් පාරක් දමා ආපසු පැමිණ පිරිස පිලිගැනීමට සැදී පැහැදී සිටියෙමු.

ශාන්ති අක්කාට උපදෙස් දී තිබූ පරිදිම මා වෙත නිරන්තරයෙන් පණිවිඩ එවා තිබුනි.පළමු පණිවිඩය වූයේ "බස් එකට නැග්ගා!" කියා පාන්දර 3.30ට එවනලද වැකියයි.

ඊළඟ පනිවිඩය වූයේ; ස්වකීය පුත්‍රයා සමගින්  වරකපොලින් කරවණැල්ල බසයකට ගොඩවූ බවයි.

මේ අතර වත්සලා විජේරත්න සොයුරිය සිය කුඩා පුතණුවන් සහ; නාන්නටම සැරසී පැමිණි තම සොයුරියත් සමග හක්බෙල්ලාවකින් බසයෙන් බැස්සේය.

අනතුරුව තිලක සිත ලියන තිලකසිරි අයියාද, ඩ්‍රැකීද නමියාද අසංගද ප්‍රසන්නද සුරංගද ඇතුළු පිරිස හක්බෙල්ලාවකට සේන්දුවිය.

තවත් කෙටි කාලයකින් අපගේ ප්‍රධාන අමුත්තිය ශාන්ති දිසානායක කඳවුරු බිමට පැමිණියාය.

එතැණ් සිට සිදුවූ දෑ මා ලියා පලක් නොමැත.

ඒ පිළිබඳව බොහෝ බ්ලොග් රචනා ලියැවී ඇත.

එදින සිදුවූ වැදගත්ම සිදුවීමක් වන්නේ ශාන්ති දිසානායක ගත් කතුවරිය බ්ලොග්කරණයට පිවිසීමේ ප්‍රධාන පියවර ගැනීමය. එයට ගිරිදේවි ලෙස නම තැබුවේ රවි අයියාය. තාක්ෂණික සහය ඩ්‍රැකීගෙන් ය. 

පරි කථා:- ශාන්ති අක්කා පැමිණි විගස මාහට දැන ගැනීමට ඇවැසි වූයේ; පොත් ටික ගෙන එන්නට පුළුවන් උනාදැයි කියාය!

"ඔව් මල්ලී! අහල පහල ගෙවල් වලට දීලා තිබුනු පොත් ටිකකුත් එකතු කරගෙන ආවා!"

අපගේ බ්ලොග් ලියන්නන් හා කමෙන්ට් කරුවන් දොළහක් එතැන සිටියහ.

ඩ්‍රැකී තම "ගිරි දේවි" පොත; ශාන්තී දිසානායකගෙන් අත්සනක්  ලබා ගැනීමට ගෙනැවිත් තිබුනි.

ශාන්ති අක්කාට ගෙනෙන්නට හැzකිව තිබුනේ පොත් දහයක් පමණි!

ඩ්‍රැකී ගෙන ආ සවකීය පොත සමගින් අප පොත් එකොළහක් ප්‍රධානය කලෙමු.

"අනේ මල්ලී ඔයාට පොතක් නෑනේ!?"

"නෑ අක්කේ ඒක තමයි සතුට! මට නැති උනාට කමක් නෑ! අනිත් හැමෝටම ලැබුනානේ!"

සත්තකින්ම; කුඩා වුවත්; අභිමානවත් බ්ලොග් හමුවක් අප පැවැත්වූයෙමු. ඒ සතුට තවමත් හිත පිරී ඇත.

"සතුට! ජීවිතයේ සාර්ථකත්වය මනින මිනුම කරගන්න!" යන්න මොනතරම් සාධාරණ ප්‍රකාශයක්ද?

අවසාන මොහොතේදීවත් මාගේ මිත්‍ර දිල්රුක් කන්ණංගරව සහභාගී කර ගැනීමට තබා ආරාධනා කිරීමටවත් නොහැකිවීමේ කණගාටුව හැරුණු කොටගෙන එය සතුටුදායක අවසානයකි!

බ්ලොග් හමුවට සපැමිණි ශාන්ති දිසානායක, ඇයගේ පුතු, ඩ්‍රැකී, ඩ්‍රැකියාණි, පුංචි රාළ, කොළොම්පුරේ, වාළම්පූරි සහ කොළුවන් දෙපල, නමියා, රවි අයියා, තිලකසිරි අයියා, වත්සලා, නංගි සහ කුඩා පුතු, සුර්ංග සහ සුරංගි හෙවත් චූටි මැණිකෙ සහ නයා ප්‍රසන්න, ඕල්ඩ් ඇරැක් බෝතල් හතරක් පෙර දැරි කරගෙන පැමිණි ඉයන් ලින්තොට සහ ඔහුට පාර පෙන්වූ ප්‍රාජේ සියල්ලන්හටම අවංක ආදර ස්තූතිය. ඩ්‍රැකී සහ රවි අයියා දුන් සහයෝගය අමතක නෑ! පොඩි පොඩි වැරදි හදාගෙන අපි ආයෙත් හමුවෙමු මීට වඩා පුළුල් සහභාගීත්වයකින් යුතුව.

මේ තිරෙන් ඇතුලත කථාව!

තිරයෙන් එළිපිට සිදුවූ දේ දැන ගන්න කියවන්න:-

ගිරිදේවි - සේනපුරෙන් හක්බෙල්ලාවකට

ගිරිදේවි - සැසි දිසි විසිතුරු

ඩ්‍රැකීගේ අඩවිය - බක් පෝදා ගෙට්ටුව

නමියගේ වීදිය - ගෙට්ටුවක්, හමුවක් . . . හක්බෙල්ලවක

නිදහස් සිතුවිලි - 686. බ්ලොග් හමුවට යන අතර මග

යාං හෑල්ල - නාන්න ගියෙමු

255. අරළු බුළු නෙල්ලි

එවකට මාගේ පියා සේවය කලේ හතරැස් කොටුවේය. හතරැස් කොටුව යනු හබරණ පසු කොට ත්‍රිකුණාමළය මාරගයේ ගිය විට හමුවන කුඩා මංසංධියකි. මෙම ස්ථානයෙන් මින්නේරිය දෙසට කුඩා මාර්ගයක් ඇරඹෙන අතර එම මාර්ගයේ මද දුරක් ගිය විට පරසිදු ගල් ඔය දුම්රිය මංසංධිය හමුවේ.

පියාගේ නිල නිවස පිහිටා තිබුනේ මහා මාර්ගයට තරමක දුරිනි. 

එම ස්ථානයේ තවත් නිල නිවාසයක්, වන සංරක්ෂණ දෙපාරතමේන්තුවට අයත් කුඩා කාර්‍යාලයක්, එම දෙපාර්තමේන්තුවටම අයත් පැල තවානක්, කුඩා කඩයක් හා සිංහල බෙහෙත් බඩු කඩයක් හා එම ස්ථානයේම බෙහෙත් කරණා වෙද මහත්තයෙකුද වාසය කලේය.

මෙම බෙහෙත් බඩු කඩයේ තිබූ අරුම පුදුම නම් සහිත ආයුර්වේද බෙහෙත් වර්ග මට තාම මතකය.

කර්කටක ශ්‍රිංගි

ගල් මද

ගල් නහර

. . . . . . . . . 

. . . . . . . . .  .

දිනක් මාගේ මව මෙම බෙහෙත් බඩු කඩය වෙත මා යොමු කලේ කසායක් කිරා ගෙන ඒමටය.

"කසායක් කිරණවා" යනු කසායේ බෙහෙත් ද්‍රව‍ය හෙවත් බෙහෙත් බඩු වෙළෙඳ සලෙන් මිළදී ගැනීමයි.

මා එහි යන විට වෙද මහත්තයා තවත් අයෙකු සමග බෙහෙත් හේත් වල ගුණ අගුණ ගැන තරමක දේශණයක් පවත්වා ගෙන යමින් විය.

"ඔය තිපලා කසාය . . . ඒ කියන්නේ අරළු බුළු නෙල්ලි ගැන වෙද පොතේ ලියලා තියෙන්නේ මෙන්න මෙහෙමයි.

අරළු බුළු නෙල්ලී - කෙනෙක් ඇවිදින් ඉල්ලී

තලා හිස ගැල්ලී - දුවයි හිස රද හෙල්ලි හෙල්ලී . . .

 කියලයි!"

එය හරි අපූරු කවියක් විය.

එවන්ම වූ කවියක් මාහට මතකයේ ඇත. එය වෙද ගැටයකි! එය මාහට කියා දුන්නේ මගේ අම්මාගේ පියා වන දොන් රිචර්ඩ් සෙනෙවිරත්න මහතාය.

"මගුලේ යන අය දැකලා - කුඹුරේ මඩ කලල් කලා

වැස්සට පිණි දිය හිඳලා - පොළොං විශට නස්න කලා . . "

මගුලේ යන අය - මගුල් කරඳ පොතු

කුඹුරේ මඩ - කුඹුරු ඇට

වැස්සට පිණි දිය - මුත්‍රා වලින් අඹරා

පොළොං විෂට නස්න කරණ්න!

ඇහෙන ඕනෑම දෙයක් මතක හිටින කාලයක් ජීවිතයට එක් වතාවක් දෙවතාවක් පැමිණේ. සමහරුනට ඒ මතකය ජීවිත කාලයටම පවතී.

මා හට මතක ඇති සමහර කරුණු කාරණා එසේ මතක හිටියත් අධ්‍යාපනික කරුණු මතක තබා ගැනීම උගහට විය.

(කරුමෙක මහත!)

මා වරක් ලියා ඇති පරිදි "කලාව" යන කාරණයට හිත ඇදී යැවීම ඇරඹුනේද එවන් කවි මතකයක් සමගය. 

ඒ මාගේ පියා සමග සේවය කල ඩේවිඩ් මහතා නිසාය.

(මේ පිළි බඳව මා කලින් ලියා ඇති වගක් මට මතකය!)

ඩේවිඩ් මහතා යනු වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සිටි එකම "නොබොන" චරිතය හෙවත් නිළධරයා විය යුතුය!

අපේ නිවසේ පැවැත්වූ තාත්තාගේ මධුපානෝත්සවයකදී එතුමා මාහට මුණ ගැසුනේය.

එවකට මා පාසලේ හතේ පංතියේ පමණ විය යුතුය.

තාත්තා ඇතුළු පිරිස මධුපානයෙන් සංථර්පණය වෙද්දී ඊට මෙහායින් හුදෙකලාව ඩේවිඩ් අංකල් වාඩිවී සිටියේය.

නිවස තුල ඒ මේ අතට දුව පණිමින් සිටි මා දුටු ඔහු; තමා වෙතට කැඳවා ගත්තේය.

"පුතා කවි කියවන්නේ නැද්ද?"

"කියවනවා . . !" (ඇයි පාඩම් පොත්වල තිබුනු කවි කොයි තරම් කවි අපි කියවන්න ඇත්ද?)

"චූටි කුරුල්ලනි චූටි කුරුල්ලනි කිචි බිචි ගා ඇයි ඉගිලෙන්නේ

ඉක්මන් කරලා අත් තටු ගහලා කොහෙදෝ මේ ඉගිලී යන්නේ"

"අන්න අන්න සීගිරී - කන්ද පේනවා දුරින්

වට්ටි වට්ටි මල් අරන් - ඉන්නෙ ඇයිද දෙව් ලියන්"

"මෙහෙම කලක් ගත උනේය - මහළු පියා ලෙඩ උනේය

අවසානය ලං උනේය - එවිට තුන් දෙනා

පියාගේ  . . . . . . .  - ඇඬුවෝ පාදෙක අල්ලා

එවිට පියා හිස සොල්ලා - මෙහෙම පැවසුවා

දරුවණි මා මිය ගිය කල - අයිති වන්න නැත දේ පොල 

එහෙත් නිදානෙක සුල මුල - සිහියට ආවා

මගේ ගොවිපොලේ නුඹලා - අඩියක් යට බිම කොටලා

පස පෙරළා බලපල්ලා - කියා ගොළු උනා"

"මා වැනි බිලින්දා

වර වර ළඟට කැන්දා

දුක් සැප කුමන්දා

අසන නිරිඳෝ වෙන කොයින්දා"

"රෝස මලේ නටුවෙ කටූ

වන බඹරෝ ඔහොම හිටූ

නටුව නොවෙයි මල සිඹිමී

මම ළමයෝ පැණි උරමී"

"මේ ගසේ බොහෝ පැණි දොඩම් තිබේ 

පැහිල ඉදිල බිමට නැමිල බර වෙලා අතූ

නංගිටයි මටයි - ගෙඩි දෙකක් ඇතී

වැඩිය කඩන නරක ලමයි වෙමු නොවේ අපී"

"අම්බලමේ පිනා පිනා

වළං කදක් ගෙනා ගෙනා

ඒක බිඳපි ගොනා ගොනා

ඒකට මට හිනා හිනා"

"වැල වරකා - කයි හරකා

ඒත් නොකයි - මීහරකා"

මම ඩේවිඩ් අංකල්ට කිව්වේ බොරුවක් නොවේ! මේ හැම කවියක්ම පාහේ; එකල හොඳින් මතක තිබුනි.

"පුතා කවි ලියන්නේ නැද්ද?"

"මට බෑනේ!"

"උත්සාහ කරණ්න! කවියක් ලියන්න පුළුවන් කෙනෙකුගේ හදවත මලක් වගේ!"

ඔහු මට කීවේය. "හදවත" කියන වචනය එකල අපට බර වැඩි වචනයක් විය.  ඒත් එහි අදහස හදවතේ යටටම කා වැදී ගියේය.

"පුතා ඒකාලේ මම හැම ගණිත සූතරයක්ම මතක තබා ගත්තේ කවියෙන්"

"අනේ අංකල් කියන්න්කෝ!"

"පෙරටුව විසම වූ චතුරස්සරය හදා

සමතර දෙපාදේ එකතුව දෙකට බෙදා

එහි උස නැමැති ගණිතෙන් වැඩිකෙරුම සදා

නිමකල විටදි ලැබදෙයි වග පමන උදා"

මෙවන්වූ අතිශය සුන්දර  තවත් කවියක් ඩේවිඩ් මහතා මා සමග කී නමුදු එය දැන් මතකයේ නැත.

"දොයි දොයි දොයි දොයිය බබා - බයි බයි බයි බයිය බබා

අතට වෙරළු ඇහිඳ ගෙනේ - ඉනට පලා නෙළා ගෙනේ

බරටම දර කඩා ගෙනේ - එයි අම්මා විගසකිනේ

ඔන්න බබෝ  ඇතින්නියා - ගල් අරඹේ සිටින්නියා

ගලෙන් ගලට පනින්නියා - බබුට බයේ දුවන්නියා

නුඹෙ අම්මාත් ඉතා කලුයි - නුඹෙ අප්පාත් ඉතා කලුයි

නුඹ නළවන මාත් කළුයි - නුඹ විතරාක් තළ එළලුයි

පුතේ නුඹේ ලොකු අම්මා - අතේ වළල්ලක දැම්මා

නැතේ ඇගේ එහි  නිම්මා - පුතේ නාඩ නිදියෙම්මා"

උත්පත්තියේ සිට කවි කියන; ජාතියකට අප උරුම වී ඇත. 

මගේ ආදරණීය අම්මා මාහට කී කවි මාහට ඇසුනු බව මට මතක නැතත් ඒ නැලවිලි කවිය මාහට මතක ඇත.

එය ලේ වලක කිඳා බැස ඇත.

වසිකවත් කල්මී වත් මා නැලෙව්වේ එම කවියෙන්මය.

මේ කවි ලිව්වේ කවුරුන්ද?

පබැදුවේ කවුරුන්ද?

මතක තියාගන්න අපට බල කලේ කවුරුන්ද?

එහෙත් ඒ කවි අපට මතක ඇත!

මීට කලකට පෙර වියෝ වූ ඇස්. කරුණාදාස දෙනිපිටියගේ "කරුණාදාසගේ සිනා රැල්ල පොතේ එන දෙබසක් මාගේ මතකයට එයි.

"ඒ කාලේ අපිට කවි පාඩම් කෙරෙව්වේ බොරළු ගොඩේ දණ ගස්සලා"

"එහෙම පාඩං කපු කවියක් කියපංකො බලන්න"

"පාඩං කරවපු හැටි මතක උනාට කවි මතක නෑ බං!"

කවි වල හැටි එහෙමය!

බලෙන් පාඩම් කල ඒවා අමතක වූවාට ආසාවෙන් කියැවූ ඒවා මතකයේ ඇත.

"ඔන්න මලේ ඔය නාමල නෙලා වරෙන්

අත්ත බිඳෙයි පය බුරුලෙන් තබා වරෙන්

කැළණි ගඟේ ඔරු යනවා බලා වරෙන්

සාදු කාර දී ඔරුවක නැගී වරෙන්"

"තණ්ඩලේ දෙන්නා දෙපොලේ දක්කකනවා

කටුකැලේ ගාලෙ නොලිහා වද දෙනවා

හපුතලේ කන්ද දැකලා බඩ දනවා

පවුකල ගොනෝ ඇදපං හපුතල් යනවා"

පාලින්දගේ පියා වන සේන අශෝක පෙරෙරාට කවි සම්මේලනයක් විවෘථ කරණ්නට අවස්ථාවක් ලැබුනේලු. 

එහිදී ඔහුට සම්මේලනය විවෘථ කිරීමේ පලමු කවිය කියුආ පාන්නට සිදුවී ඇත.

"කවි සම්මේලනය  - කවි සම්මේලනය"

පලමු පදය සාර්ථකව ගැට ගසා ගත්ත මුත් දෙවෙනි පදය ඒ තරම් පහසුවකින් එළියට නො ආවේය.

"කවි සම්මේලනය - කවි සම්මේලනය . . . . "

ඉතිරිය නොලිව්වාට හිතාගන්නට පුළුවන් විය යුතුය! තෙවැනි හා අවසන් පදය ලෙසටත් "කවි සම්මේලනය - කවිසම්මේලනය" කියා ඔහු වේදිකාවෙන් බැස්සාලු!

මේ හා සමාන අවර ගනයේ කථාවක් වේ.

ඒ "අංගම්මන සුමන - අංගම්මන සුමන" නම්වූ නම් දරාපු කවියයි.

අංගම්මන පිහිටා ඇථ්තේ රත්නපුර නගරයෙන් පිටමං වූ වහාම පැල්මඩුල්ල දෙසට වන්නටය.

මෙම ප්‍රදේශයේදී ප්‍රදාන මාර්ගයෙන් හැරෙන මාවතක් දක්නට හැක.

ඒය "සුමන හිමි මාවතයි!"

එකල දැන් මෙන් නොව දෙශපාලන වේදිකාවටද කවිය නැතිවම බැරි වූ අංගයක් වී ඇත.

සෝමවීර චන්දරසිරි කවියා වරෙක වේදිකාවට නගිද්දීම විරුද්ධ වාදීන් පිරිසක් වෙතින් ලැබුනේ හූ සංග්‍රහයකි.

එයින් නොසැලුනු කවියා මයික්‍රෆෝනය ගෙන හූ කියන ලද පිරිස ඇමතූවේ කවියකින්මය.

"මිනිහෙකු උපන්නොත් නරියෙකු හට දාව

 ඔහු හට  උරුම වෙන්නේ උපතින් හූව

මිනිසුන් වෙලත් අද ඔබ මට හූ කීව

අම්මා ලඟට ගොස් මකවාපන් හූව"

මෙහි ඇති සුන්දර බව වන්නේ උත්පත්තියෙන් සිදුවන්නාවූ වරද නිවැරදි කර ගැනීම මව වෙතින්ම විය යුතු බව; හිටිවන කවියට නැංවූ ආකාරයය.

ඒ මනමාලිය කැඳවාගෙන යාමට ගිය මනමාලයා හට "නැකත් පත" අමතක වීමෙදී කියැවුනු කවියද මෙවන්ම වූ සුන්දර ද්පැත්ත කැපෙන කවියකි.

මෙවන්ම වූ අන්දරේගේ කවි, ගජමන් නොනාගේ, රංචාගොඩ ළමයාගේ, පැල් කවි, ආදර්ශ කවි කොතෙක් නම් අප මතකයේ වෙත්ද?

මේ සියල්ල මතක සිටියේ කෙසේද?

අරළු බුළු නෙල්ලි යොදා පත අට එකට සිඳුවා සාදන කසාය ට අනුපාන සේ එක් කරණ්නේ මී පැණිය, සූකිරිය

ජීවිතය අරළු බුළු නෙල්ලි සේ දැනෙනා විට අනුපාන වන්නේ මී පැණි සූ කිරි වන් කවි ය! 

(මේ සියල්ල මා ගොනු කලේ මතකයෙනි! සදොස් තැන් නිදොස් කල මැන!)

254. මව්බිම වටා සයිකලයෙන් . . . 10

248. මව්බිම වටා සයිකලයෙන් . . . 9

 2022/04/17

අනේ මේ පැය 2 විනාඩි 17 යි කියන්නේ

කාර් එකකින් මිසක සයිකලේකින් නම් නොවන බව 

තේරුම් ගන්න තරහ අවසර!

මාගේ සයිකල් පාඨකයින් බලනවා ඇති අපි රට වටා ගමන  යාපනෙන් නවතා; සයික්ලෙත් පටවා ගෙන බස් එකක වත් නැග්ගාද කියලා. ඒ තරම්ම කල් ගියා. මොකද පහු ගිය දවස් වල තේරුමක් නැති දේවල් වලට බොහෝ කාලයක් වැය කල හෙයින්. 

අපි කඩවතින් පිටත් උනේ දින දොලහකින් ලංකාව වටේ ගිහින් එන්න උනත් වසිකගේ පැමිණීම නිසාම ගමන දින දහයකින් නිමා කරණ්නට උත්සාහයක යෙදෙමින් සිටින බව ඔබට මතක ඇති!

ඉතින් තව ඉතිරිව ඇත්තේ දවස් දෙකයි දින දහයට! ඒ වගේම නැවතුම් දෙකයි. ඉන් පලමු වැන්න මන්නාරම.

දැන් එහෙනම් යාපනේ ඉඳන් A9 පාරේ පහලට ඇවිත් නාවක්කුලි හංදියෙන් බෙදිලා සංගුප්පිඩි (සංගුපිටිය පාලම ඔස්සේ මන්නාරමට යන්න පිටත් වෙමු. 

පෙරදින රාත්‍රිය ගතකල නවාතැන්පොල පිළිබඳව මා නොලියන්නට සිතා සිටිමුත් වචනයක් දෙකක් නොලීවහොත් එය අඩු පාඩුවකි. එය OYO කළමණාකාරිත්වයෙන් පාලනයක් ලෙස; ඉදිරියේ වූ පුවරුව දැනුම් දුන්නේය. එය තුලට ගොස් පලමු මිනිත්තු කිහිපය ගෙවී යද්දීම එම පුවරුව අටවා තිබුනේ OYO  කළමණාකාරීත්වය සමග පරණ කෝන්තරයකට දැයි සිතෙන තරම් ආශ්චර්‍යයකින් සිත වෙලා ගත්තේය. කාමර කිහිපයක් සහිත විශාල නිවසක් වූ එය පිහිටා තිබුනේ මදුරු හැචරියක් මැද්දේය.

සුවිශේෂි විශාලත්වයකින් යුතුවූ කාමරය තුල තබා තිබුනු ඇඳට ගොඩවූ විට දැනෙන්නේ; නිවසක මැද සාලයේ නිදා සිටිනා අයුරකි. ඒ කාමර එතරම්ම විශාල විය!

නාන කාමරය කලුවර ගුහාවකි.

එහි සවිකොට තිබුනු කුඩා විදුලිපහනේ එලියෙන් තමන්ට තම නාසය අල්ලා ගැනීමට වත් ප්‍රමාණවත් නොවීය.

එදින රාත්‍රිය බොහෝ දිගු එකක් විය. බොහෝ රෑ වනතුරු; කොටින්ම මධ්‍යම රාත්‍රිය ගෙවී යන තුරුත් මා අවදියෙන් විය. උදෑසනින් අවදිව ගමන පිටත්වීම මරන්නට ගෙන යාමක් ම විය. කෙසේ වෙතත් අප අද දිනය තුල මන්නාරමට යා යුතුය. දින දහයකින් ගමන අවසන් කලයුතුය. වසික පැමිණ දින ගනනාවක් ගෙවී ගොසිනි. මේ සියළු සිතුවිලි සමග නවාතැන්පලින් ඉක්මණින් පිටත් වුනෙමු. 

මන්නාරම පිළිබඳව; බුකියේ මොනතරම් කවි ගී ලියවුනද; "මන්නාරම" කියූ සැනින් සිතට එන්නේ කරවල හාල්මැස්සන්ය! ගීතයක් ලෙසින්ද මතකයට ගලා එන්නේ "මන්නාරම් පිටි වැල්ලේ . . . . ." ය. මේ සියලු කරුණු කාරණා සමග සිතට දැනෙන්නේ යාපනයද දෙවෙනි වන ඉරුගේ ගිණි කණට අප පාත්‍ර වීමට නියමිත බවකි. මේ නිසාම; මුලතිව් සිට යාපනයට පිටත්වූ ලෙසින්ම; අප දිනය ඇරඹූවේ උදෑසන 5.30ට ය.

යාපනයේ මාර්ග ජනශූන්‍ය බවක් ඉසිලීය. පෙරදින වැටුනු පින්නෙන් හෝ පොද වැස්සෙන් මාර්ගය යාන්තමින් තෙමී තිබුනි. මුලතිව් සිට පිටත් වීමේදී නොතිබූ විදුලි පහනක් අද කොයින්ද? අද දින ද පිටත්වුනේ අනුන්ගේ පහනින් එළිය බලමින්ය. (ඔව්! බනින්න එපා; ඒක මගේ අත්වැරැද්දක්!)

A9  මාර්ගයෙන් (යාපනය - මහනුවර මාර්ගය); A32 මාර්ගයට (නාවත්කුලි - කාරතිව් මන්නාරම ප්‍රධාන මාර්ගය) හැරුණු පසු මාර්ගය තරමක් පටු බවක් ඉසිලීය. කාපට් ඇතිරූ සුපිරි මාර්ග වල ඈතින් ඇතින් පිහිටා තිබුනු පහන් කනුවල ආධාරයෙන් අප ඉදිරියටඇදෙන්නට පටන් ගතිමු. සිසිල් සුළඟක් ගත උදාසීන කරමින් ඇදීගිය උදයේ ඈතින් ඈතින් ඇසෙන සුන්දර; ඉංදියානු නාද ස්වරම් හා තවිල් බෙර නද ඇසෙද්දී අප යාපාපටුනෙන් ඈතට පැද ගියෙමු. 

ඒ වන විට කුමන හෝ කාරණයක් කරණකොට ගෙන මා මදක් නැවතුනු අතර  නිශාන්ත මා වෙතින් ඈතට ගමන් කොට තිබුනි. කළාමැදිරි එළියක් හෝ පැවතුනේ නිශාන්තගේ සයිකලයේ පමණි! මා කරුවලේම ඉදිරියට ඇදුනෙමි. 

උදෑසන සයිකල පැදීම හෝ වෙනත් ශාරීරික ක්‍රියාන්විතයක් ඇරඹි මොහොතේ පටන් උපරිම කාර්‍යක්ෂමතාවයකින් කටයුතු කෙරෙන්නේ හෝ කරන්නේ නැත. එන්ජිමක හෝ ශරීරයේ ක්‍රියාකාරී උෂ්නත්වයට පත්වන තෙක්; ලැසි දිවුමේ ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. එය එක් එක් පුද්ගලයාට අනුව වෙනස් වන සාධකයක් වන අතර මාහට එය කිලෝමීටර 5-6 ක දුරකි. මේ නිසාදෝ මා සෙමෙන් සෙමෙන් සයිකලය පැදයන අතර නිශාන්ත නොපෙනී යන තරම් දුරක් පැද ගෙන ගොස් තිබුනි. නැවත ඔහුව මුණ ගැසෙන්නේ නාවක්කුලි හංදියේදීය. ඔහු මාහට ඉදිරියෙන් A9 මාර්ගයේ පල්ලම් බසින්නට ආසන්නයේය. මා ඔහුව පසු පස සිට අමතා A32 එක් කර ගත්තෙමි. යාපනයේ සිට පහලට විහිදෙන A9 මාර්ගය නාවක්කුලියේදී වමට හැරේ. සෘජුව ඉදිරියට විහිදෙන්නේ A32 මාර්ගයයි.

නිවැරදි මාර්ගයට පිවිසීමෙන් පසුවද ඔහු නැවතත් මාගෙන් වියෝවී පැද යන්නට විය. මීට ආසන්නතම හේතුව මා වඩාත් සෙමෙන් පැදීමදෝ කියා මාහට සිතා ගැනීමට අපහසුය. ඉන් පසුව ගමන් මග ඇදීගියේ වෙරළට සමාන්තරවය. ඈතින් හුලං මෝල් හෙවත් සුළං ටර්බයින පෙනෙන්නට විය. ඒවන විට නිශාන්ත පෙනෙන්නටවත් නොමැති විය. මා සුළං මෝලක් අසලටම ගොස් බලා කියාගෙන නැවත ගමනට එක් විය.

5.51AM

සංගුප්පිඩි පාලම අභිමුව! 

යලිදු නිශාන්තව දක්නට ලැබුනේ සංගුප්පිඩි පාලම අසලදීය! ඔහු මා එන තුරු නැවතී සිටියේය. 

සංගුප්පිඩ්ඩි පාලම තරණය කරන දෙවන අවස්ථාව විය. එම අවස්ථා දෙකම ගමන් කලේ සයිකලයකින් වීම විශේෂ කාරණයකි. පලමු වතාව කඩවත සිට යාපනයට පැමිනි "සයිකලයෙන් තල් අරණට" එද්දීය. මෙවර මව් බිම වටා ගොස් යාපනයේ සිට පල්ලම් බසිද්දීය. මෙවරට වඩා මාගේ මතකයේ තැන්පත්ව ඇත්තේ පලමු වතාවේදී දුටු දසුන්ය. පාලම අසල ජලය හරිත වර්ණ නිල් පැහැයක් ගත්තේය. අදත් එදා ලෙසම ඇතැයි මා සිතමි. ඒ අසල මුහුදේ; ඇතෙන්ම කලපුවේ ඉඳ හිට ධීවර යාත්‍රාවක් ගමන් ගනී. පාලම ඉහලට ඔසවා ඇත්තේ එම යාත්‍රා ගමනට ඉඩ සලසමින්ය. මා පාලම දුටු අවස්ථා දෙකේදීම ඒ අසල පිරිසක් ගැවසුනි. කුමන හේතුවක් කරණ කොට ගෙන හෝ එම පාලමට සැමගේ සිත් සතන් තුල ගරුත්වයක් ඇතිවී ඇත!

6.48am

6.52am

අපි පන දාගෙන "පූනරින්" කීවාට!

පුනරින් 

පුනරින් නගරයේදි එසේත් නැතිනම් මං සන්ධියේදී අප උදෑසන ආහාර ගතිමු. සිරිත් පරිදි බිත්තර රොටී වලින් සමන්විත උදෑසන ආහාරයකින් සංතර්පණය වී අප අවන්හලෙන් එළියට පැමිණෙන විට එතැන සිටි ආගන්තුක හැඩරුවක් සමග මා මදක් දොඩමළුවිය. ඔහු රැකියාව කොට ඇත්තේ ස්කාගාර සංස්ථාවේ වන අතර මේ වන විට පදිංචිව සිටින්නේ එංගලන්තයේය. ඔහුගේ නෑ සියන් සියල්ල දැනට වත්තල සිටියත් මෙරටට පැමිණි සෑම වතාවකදීම පූනරීන් වෙතට පැමිණීම සිරිතකි. ඒ පිළිබඳව මා විමසූ විට ඔහු පැවසුවේ "මෙහේ තරං හොඳ රා ලෝකෙ කොහෙවත් නෑ!" කියාය.

තව කාලෙකින් මෙරටට සම්ප්‍රාප්තවන "සිරිබිරිස්" ද කිතුල්ගල  සිරිල් අයියාව සොයා යාවි යැයි මාහට මෙය ලියන මේ මොහොතේ සිතුනෙමි.

පූනරින් මංසන්ධියෙන් පිටවීම සමගම මාගේ යන්ත්‍රයද වේගවත් විමි. සාමාන්‍යයෙන් මෙවන් චාරිකාවලදී බොහෝ විට ඉදිරියෙන් පදින්නේ මාය! ඒ මන්දැයි මා නොදනිමි. සමහර විට වයසින් ජේෂ්ඨයා මා වන නිසා විය හැක. එහෙත් බොහෝ අවස්ථාවලදී නිශාන්ත මා සමග සමාන්තරව පැදයාමට උත්සාහ කරණු මා දුටු අතර ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම මා ඔහුට ඉදිරියට ගෙන පැදීමට අවස්ථාව දුනිමි. මන්ද මහ පාරක සමාන්තරව සයිකල් පැදීම අනතුරකට අත වැනීමක් වන බැවිනි. පූනරින් පසු කොට තවත් කිලෝමීටරයක් පමණ දුරක් ගමන් ගන්නා විට මා ඉදිරියට ගෙන පදින්නට විමි. අද දිනය තුල අවස්ථා දෙකකදී ඔහු; මා නොපෙනෙන මානයකට පැදීම නිසාම මා හට වේගයෙන් පැද යාමට අවශ්‍ය බලපත්‍රය, අවසරය ලැබී ඇත. කෙටි දුරක් පැද යාමේදී; ට්‍රැක්ටරයක් මා පසුකොට ගමන් කරණ්නට විය. ඒ සමගම එය පසුපසින් වැටුනු මා කිලෝමීටර 10 - 15 ක දුරක් පැද ගියෙමි. එය සුපිරි වේගයකි. සේද මාවත් ය. හුදෙකලාය. මාර්ගය සම්පූර්ණයෙන්ම වැටී ඇත්තේ වනාන්තර පරිසරයක් තුලිනි. කිලෝමීටර ගනනාවකට පසු ට්‍රැක්ටරය වම්පසට හැරී වනාන්තරය තුලට විහිදුනු බොරළු පාරකට හැරුනි. එතැන් සිටද මා එම වේගයම පවත්වා ගනිමින් පැද ගියෙමි. ඔබ විශ්වාස කරණ්න නැවත නිශාන්තව මාහට මුණ ගැසුනේ මන්නාරමේදීය!

මන්නාරමර කිලෝමීටර 40ක පමණ දුරක සිට මාර්ගය සකසා ඇත්තේ කොන්ක්‍රීට් මගිනි. මේ ගැන යමක් කියන්නම අවශ්‍ය වේ. එම කොන්ක්‍රීට් මාර්ගයේ මතුපිට ඉතා රළු ස්වභාවයක් ගනී. එය කෙතරම් රළු දැයි කිවහොත් කිලෝමීටර කිහිපයක් ගමන් ගනිද්දී මාගේ හිස රිදෙන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ මතින් ගමන් ගනිද්දී සයිකලය දෙදරවන්නට විය. එවන් රළු සවභාවයක් ඊට ආරෝපනය කොට ඇත්තේ; සුමට බව නිසා ඇතිවිය හැකි අනතුරු අවම කර ගැනීමට යැයි කිසිවෙකුහට පැවසිය හැකි වුවද මටනම් සිතුනේ එය සකස් කල පෙදරේරුවන්ගේ නොහැකියාව බවයි. මෙම දුක කිලෝමීටර 10ක් හෝ ඊටත් වඩා විඳින්නට සිදුවිය. 

මාර්ගය දෙපස වගුරු ස්වභාවයක් ගත්තේය. එහි ජලජ ශාක දක්නට ලැබුනි. ප්‍රදේශය පුරාවට දැඩි හුදෙකලා බවක් ආරෝපනය වී තිබුනි. විටෙන් විට මා පසු කොට ගිය හෝ මා හමුවට ආ වාහනයක විනා මිනිස් පුළුටක් බේතකට නොවීය. මෙම මාර්ග තත්වය තවත් කොපමණ දුරක් වෙත්දැයි; වාහනයක් නතරකොට අසන්නට තරම් සිත් විය. එම ප්‍රදේශය ඉබි ගමණින් පසුකල මාහට දක්නට ලැබුනේ ගුවන් හමුදා කඳවුරකි. ඒ තල්ලඩි ගුවන් හමුදා කඳවුරයි.

කොන්ක්‍රීට් දුක!

මේ කඩවත පුරසඳ ෆාමසියේ සුසන්ත මල්ලී. 

මගේ "සයිකලයෙන් තල් අරණට 1" පෝස්ටුවේ සුසන්ත ගැන ලියලා තියෙනවා.

 ගොඩ වැදිලාම බලන්නකෝ.

වේලිමගේ සිට ආපසු

මන්නාරමට ඇතුළු වන්නට ඇත්තේ දිගු දිය පැන්නුමක්; වේලිමගක් නැතහොත් Cause way මාර්ගයක් ඔස්සේ ගොසිනි. ගමන පිටත්වී කෙටිකලකින් අපගේ වට්සැප් සමූහය හා එක්වූ "රෝද දෙකේ රස්තියාදුවේ" මද්දාද; "ඇවිද්ද පයේ" සුදීක, නිරෝෂන් කොටිගල අයියා සේම මාර්ගය පිළිබඳ පෙරයීම් හා පුරෝකථන සැපයීමෙන් අපගේ ගමන සාර්ථක කරගැනීමට එකතුවී සිටියේය.

මද්දාද ලංකාව වටා යතුරු පැදියෙන් ගමන් කොට තිබුනි. ඒනිසාම අප මන්නාරමට එන්නට පෙර එහි රාත්‍රිය ගත කිරීමට ස්ථානයක් පිළිබඳ ඔත්තුවක් සැපයිය. මා මන්නාරමට පැමිණ කෙටි වේලාවක් ගතවන විට වැස්ස මහ පොලොව නතු කරගෙන සිටියේය. මේ නිසාම තැනක් සොයා බැලීමට මහා විසල් දුරක් ගමන් කිරීම  ගැටළුවක් විය. මන්නාරම නගරයට වරක් පිවිස නැවතත් ප්‍රධාන බිමට පැමිණියෙමි. 

ප්‍රධාන බිමෙන් මන්නාරම් දූපතට හැරෙන තැන තුංමංහංදියකි. ඉන් එක් මගක් වන්නේ අප පැමිණි A32 මාරගය වනාතරතුර අනෙක් මාර්ගය වන්නේ තලෙයි මන්නාරමේ සිට මැදවච්චිය දෙසට දිවෙන  A14 මාර්ගයයි. එම සංධිස්ථානයෙන් මනාරම දෙසට දිවෙන වේලි මගය. 

ප්‍රධාන භූමියට ලඟාවී මැදවච්චිය දෙසට හැරුණි. ඒ නවාතැනක් සොයා ගැනීම සඳහාය. ඒ වන විටත් නිශාන්ත පැමිණෙමින්ය.  එම මාර්ගයේ කෙටි දුරක් පැමිණි පසු; හමුදා අනුකණ්ඩයකින් මෙහෙයවන ගිමන් හලක් දක්නට ලැබේ. එහි සිටි අයගෙන් නවාතැනක් පිළිබඳව විමසූවද හෝඩුවාවක් සොයා ගැනීමට අපහසුවිය. මේ කරුණු වෙනාතරතුර නිශාන්ද මන්නාරමට ගොඩ බැස තිබුනි.

ඉන් ඉක්බිතිව මමත් නිශානුත් ගිමන් හල් සොයමින් මන්නාරමේ පටු මාවත් වල පැද ගියෙමු. බොහෝ ස්ථාන වලින් ලැබුනේ ඉතාමත් නරක ප්‍රථිචාරයන් ය. කොටින්ම අප ඔවුන්ගෙන් ආධාරයක් බලාපොරොත්තුව පැමිණි සේයාවකින් කතා කලහ. මෙසේ සිදුවනාතර තුර අප දුටුවේ අලුතින් විවෘථ කරණ ලද ගිමන්හලක බෝඩ් ලෑලලක් හෙවත් පුවරුවකි.

වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම එය සුපිරිම තැනක් විය! මන්නාරමේ සිට සාලිය වැව දක්වා ඊළඟ ගමන් වාරය පටන් ගන්නට පෙර මෙම තැන ගැන කථා කරමු!

257. මව්බිම වටා සයිකලයෙන් . . . 11