Wednesday, April 18, 2018

91. ප්‍රේමය ගැන කතා බහක්!





ගොඩ වැදුනු එකේ මේ සිංදුව පොඩ්ඩක් මාත් එක්ක මුමුනලාම කියවන්නට පටන් ගමු! එහෙම හොඳයි නේද?

හිතේ  කලක සිට පැල පදියම් වූ අදහස් ගොන්නක් ලියාතබන්නට උවමනා උනත් එය නිවැරදි අනු පිලිවෙලකට ගලපාගන්නට නොහැකිවීම මෙම ලිපිය ලිවීමට මෙතරම් කලක් ගතවන්නට හේතු විය.
කුඩා කෙමියක් ඇති භාජනයක් තුලට දැමූ වීදුරු බෝල මෙන් ලියන්නට ඇතිදේ සිරවී ගොසිනි.
එසේ හෙයින් මා මෙයින් සිදුකොට ඇත්තෙ ඒ සිරවී ඇති දේ අතට අහුවෙන අහුවෙන පරිදි ඉවතට ඇද පෙනෙන්නට සැලැස්වීමයි.
මෙයට දිය හැකි හොඳම උදාහරණය වන්නේ රෙදි සෝදන යන්ත්‍රයක් එහි ලූ  රෙදි පෙරෙදි   සෝදා අවසන් වූ පසු එයින් රෙදි ඉවත් කරණ්නට යාමේදී සිදුවන ක්‍රියා දාමයය. 
හිතන්න සියලු රෙදි එකට වෙලී පැටලී ඇත.
අතට අහුවෙන අහුවෙන දෙයින් මා  එලියට අදිමින්ය.
 එකක් ගන්නට අපහසුවිට තව එකකින් අදින්නෙමු.
 විටෙක අතට එන්නේ එක මේස් එකක් පමනි. 
අනෙක මතුවන්නේ තවත් ටික වේලාවකින්ය.  




එකකට එකක් නොගැලපෙන සේ ඇදි ඇදී එන අදහස්  සෝදා පිරිසිදු කල පසු!

මේ සංවාදය මෙසේ පටන් ගමු. දිනක් මා මිතුරු නුවන් මල්ලි හෙවත් වෙජිටේරියන් (ඒ එයාව අපේ ගෙදර හඳුන්වන ගෞරව නාමය!) අලුත් සිතුවිල්ලක් මා සිතට ඇතුළු කලේය.
“අයියෙ; බැන්දට කොපමන කාලයක් එකට හිටියද කියන එක නොවේ වැදගත් වෙන්නෙ. 
දෙදෙනා අතර බැඳීමක් නැත්නම් වෙන්වෙන්න ඕනෑ. 
දැන් බලන්න අපේ රටේ  ගෝල්ෆේස් හරි වෙන බීච් එකකට හරි ගිහින් බලන්න අවුරුදු 50 -60 පැනපු කපල් එකක ආසවට අහින් අල්ලගෙන යනවා දැකලා තියෙනවද? ඒඋනාට එහෙම රටවල් කොච්චර නම් තියේද ?”


උප්පැන්නයට අනුව වයසට නොයන දිනෙන් දින තරුණවන ආදරය!

බලාන ගියාම කතාව ඇත්තම ඇත්තය. 
අපේ රටේ කීදෙනෙක් නම් මුදල් ගෙවා චිත්‍ර පට මගින් හෝ නොගෙවා රූපවාහිණියෙන් හෝ කොයි තරම් වියපත් වූවන්ගේ  ප්‍රේම ජවනිකා ඇස් කෙවෙනි තෙත් කරමින් බලන්නේද?
මැදි වයස පසුකරණ හෝ කල; එහෙත් සුපිරි ප්‍රේම වන්තයින් ටෙලි කතා වල අප කොතෙක් නම් දැක  ඇත්ද? 
නව යොවුන් තරුණ තරුණියන් පරදා ප්‍රේම කරණ  කයි කතන්දර උදේ සිට රෑ වනතුරු ඉකිගසමින් නරඹන ඔවුන්ගේ නිවෙස තුල වෙසෙන තම ස්වකීය බිරිඳ හෝ සැමියා වෙත එම ආදරය දක් වන්නේද?
මා ගේ උසස් නිළධරයෙකු දිනක් උදෑසන කංතෝරුවේදී මුන ගැසිනි.
 “මම ඊයේ දැක්ක ඔයා කවුද ලේඩි කෙනෙක් එක්ක පාර පනිනවා කොහුවලදි”    
“සර් ! ඒ මගෙ වයිෆ් ”
“වෙන්න බෑ අතින් අල්ලගෙනනෙ හිටියේ. මම මගේ වයිෆ් ගෙ අතින් අල්ලගෙන ගිහින් නෑ අවුරුදු 10 කින්  වත් ! ”  
මා නිරුත්තර වුනෙමි.


මියෙන තෙක්ද ඉන් මතුවට - නෑර අත දිවෙන පෙම!

අප ප්‍රේම ගීත කීයක් නම් රස විඳින්නේද ? 
කාලානුරූපීව ජෝතිගේ “ඉර  සඳ වැඳලා - නෙත්දෙක ඇරලා - අත ඔබෙ නලලෙ තියා . . . //” ගීතයේ සිට විකටර්ගෙ “සසර සැරිසරණතෙක් ඔබමගේ ඔබමගේ . . . //” වැනි ගීත කීයක් නම් හදවතින්ම රස විඳ ඇතිද ? 
කෝ ඒත් කසාද බැඳ වසර 5 ක් 10 ක් යනවිට ප්‍රේමයක්.
අසන නරඹන ගයන සවන් දෙන සූවිසි මහා  සුන්දර ප්‍රේම කථා රාශියට අප ඇලුම් කලද; අප ඒවා තුල මනසින් ජීවත් වුවද  එසේ ජීවත් වන්නට කැමති වුවද අප; අපගේ නීත්‍යානුකූල බිරිඳ හෝ සැමියා සමග ජීවත් වන්නේ අතේ දුරිනි. ඒ මන්ද ? 
විවාහයට පෙර තම පෙම්වතියගේ කුඩා  හිසේ රුදාවක් පිළිබඳ මහත්සේ උනන්දුවන පෙම්වතුන් විවාහයෙන් පසු බිරිඳට කුමන ව්‍යාධියක් වූවද   ඇස් හැර  නොබලති.
“හරි හරි මටත් අමාරුයි තමයි මම මේ  නොකිව්වට ….”මේ ඊට ප්‍රථිචාරය.
මෙය කියවන විවාහවී වසර 5 ක් ඉක්ම ගොස් ඇති ඔබ අතුරින් කීයෙන් කීදෙනෙක් නම් තම සහකරුට හෝ සහකාරියට “මම ඔයාට ආදරෙයි . . !” කියා ගෙවුනු මාස 6 ක් ඇතුළත එක් වතාවක් හෝ පවසා ඇත්ද ? 
නලළ සිප ඇතිද?
මෙය මා ඔබගෙන් පෞද්ගලිකව ඇසුව හොත් “එයාට ඒවා වැඩක් නෑ  . . !”කියා බොහෝ  විට  කියාවි.
නමුදු මම එම ප්‍රශ්න කිරීමම ඔබගේ සහකරු හෝ සහ කාරිය වෙතින්  විමසුව හොත් ඔහු හෝ ඇය ද බොහෝ විට එම  පිළිතුරම දෙනු ඇත.
එතකොට ප්‍රශ්ණය කිකිළිද බිත්තරේද කියන තැනට වැටෙන්නේය!


මේ ඒ සෙනෙහස මද?

මේ සියල්ල්ලම  නොඑසේ නම් දැන් ඕව කොරන්නේ මොකටද ? නැතිනම් අපි දැන් අම්මලා තාත්තලානෙ කියනු ඇත.
එහෙත් අප කඳුළු පෙරාගෙන මෙල් ගිබ්සන්ගේ  For Ever Young බලන්නෙමු. 
(බලන්න එය සුපිරිම ප්‍රේම කතාවක්!)


කියන්න වදන් නෑ - බලන්නම වෙනවා!

එවිට ගැටළුව ඇත්තේ කොතැනකද? 
වයස සමග ප්‍රේම කිරීමේ රටාව අමතකව ගොස්ද ? 
නැත චිත්‍රපට වල නළුවා හෝ නිළිය; එම නිර්මාණය තුල හොඳින්  ජීවමන ලෙස ප්‍රේම නොකලොත් අප එහි අඩුපාඩු  සියයක් දකී.
ඔහු හෝ ඇය දිනක් හෝ තහනම් ප්‍රේමයක බැඳුන හොත් ජීවිතයේ කිසිදු දිනෙක නොකල ලෙසින් නැවුම් ව ඒ ආදරය කරණු ඇත.
තම තම පමනට  එම ආදරය වඩාත් නිර්මාණශීලී එකක වීම දක්නට හැක. 
අප අපගේ පෙම් වතිය හෝ පෙම් වතා හට ආදරය කරණ්නට පටන් ගන්නේ ඔහු හෝ ඇය දකින්නටත් කලිනි.
අප යොවුන්  වියට එලඹෙත්ම දකින දෙයින් අසන දෙයින් හෝ සිතට  සිතෙන දෙයින් අපගේ අනගත සහකරු පිළිබඳ මනෝ රූපයක් ගොඩ නගා ගෙන සිටිනු බොහෝ විට දක්නට ලැබේ.
බොහෝ පිරිමින්ගේ මනෝ රූපයට මූලික වන්නේ තම ආදරනීය මව වුවද එයින් එහා ගිය; ඒ මත ගොඩනගා ගත්  සුන්දර  සිතුවමක් හදවත තුල ඇති හිස් අවකාශයේ සැරිසරණ්නට ඉඩ හැර ඇත.
මා එය මට දැනුනු හැටි කියන්නම්. 
මා යොවුන් වියට එළඹෙන අවදියේ චිත්‍ර පටියක් ප්‍රදර්ශනය වුනා “බයිසිකලේ” කියලා. ඒකෙ  රඟපෑවෙ ජෝ   අබේවික්‍රමයි මාලණියිද කොහෙද? 
ජෝඅබේවික්‍රමව නම්  100% ක්ම හරි. 
එහි එක් ජවනිකාවක් තියෙනවා ජෝ අබේවික්‍රම උදැල්ලකට මිටක් ගහනවා. 
මේ වැඩේ කරණකොට එක වරම එයාගෙ ඇඟිල්ල තැලෙනවා. එයා වේදනාවෙන් ඇඟිල්ල අල්ලාගෙන සිටිනවිට ඔහුගේ  ආදරනීය බිරිඳ එතනට දුවැවිත් එම ඇඟිල්ල මුව රුවා ගන්නවා! 
යොවුන් මගේ සිත තුල එතෙක් නින්නාද නොවූ තතක සියුම් කෝමළ ස්වරයක් හැඬවීමට එම ජවනිකාව ඉවහල් විය. පසුකලෙක මා සොයන්නේ එවන් ප්‍රේමයක් නොවන්නේද? 
මෙය බොහෝ අය  තම විවාහ ජීවියේ මුල් කාලයේදී  තත්වාකාරයෙන් අත් දැක ඇති සුන්දර සිද්ධියක් වනු ඇත. එහෙත්  පසු කාලීනව ඇය ක්‍රියා කරණ්නේත් ඔහු ඉල්ලා සිටින්නේත් ගොරකා, සුදුලූනු, ඉඟුරු එකට අඹරා ගෙනත් රෙදිකඩකින් එතීමටය ! 
එතෙක් පැවති සුන්දර ප්‍රේමය ගොරක සුදුලූනු සමග මිරිස් ගලේ ඇඹරී ගොස්ය!

බඹරවගේ ඇත  තවම විසේ...!

පුද්ගල ප්‍රේමය දෙදරී යාමට ඇල්කොහොල් කරණ්නේද සුපිරිම මෙහෙයකි ! 
ඉතා ආදරයෙන්, සෙනෙහසින් සිටින අඹු සැමියන් අතරට  මෙය පැමින මිනිහා නොමිනිහා වී තම බිරිඳ තවත් බයිට් ප්ලේට්  එකක්  ඩෙවල් පෝක් එකක් ලෙසට දකින මහත්වරු ද සිටිති.
ඔවුන් අතර එතෙක් තිබූ ප්‍රේමය අතුරුදහන් වන්නේ ඩෝප් බැසීමටත් ප්‍රථමයෙන්ය!
මා බොහෝ අළුත විවාහ වන තරුණ මිත්‍රයින්හට දෙන වැද්ගත්ම අවවාදය වන්නේ නොබීපු දවසට බිත්තිය පැත්තට හැරී නිදා ගත්තද දෙකක් දාගත් දිනට තම බිරිඳදෙස හැරී යහන් ගත  වන ලෙසයි!
බොහෝ බිරින්දෑවරුන් තම සැමියා ගේ බීමට යුද්ධ ප්‍රකාශ කරණ එක් හේතුවක් වන්නේ බීමෙන්  පසු තමාව  නොසලකා  හැරීමය! බීමත් සමග තමාකෙරෙහි වඩාත් උනන්දුවන මහත්වරු සිටින ගෙවල්වල බොන්නට  ගියවිට බයිට් වලින් කිසිදු අඩුවක් පාඩුවක් දැනෙන්නට නෝනාවරු ඉඩ නොතබති !  


උඹද? මමද?

තම බිරිඳ සමග තරගයට වැටුනු මහත්වරුන් සිටිති. 
ඔවුන් බිරිදට ආදරය කරණ්නේ ඇයට කෙළවුනු අවස්ථාවලදී පමණි!
ඒ සිද්ධිය  ගැන හොඳින්  විස්තර දැනගැනීමට හැකි හොඳම මග ගැටළුවට මැදි වූ කෙනා ගෙන් දැන ගැනීම වඩාත් යෝග්‍ය වන නිසාය.ඔවුන් අතරද පුද්ගල ප්‍රේමය ගව් ගනනක් දුර ගොස්ය!සමහර පිරිමින් සිතා සිටින්නේ බිරිඳ යනු තමා ගේ අන්තේවාසික සේවිකාව කියාය. ඒසමගම සියළු  විනෝදාංශ රසාස්වාදන හිමිවිය යුත්තේ තමාට පමනක් යැයි සිතයි.
අඩුම පිරිවැටුමකින් තම ගෙදරදොරේ වැඩකටයුතු ටික කර කියා ගෙන තමාට ඇවැසි වෙලාවට කිසිදු වියදමකින් තොරව ලිංගිකත්වය ලබාගත හැකි  ක්‍රමවේදය විවාහය ලෙස ඔවුන් අර්ථ දක්වා ගනිති.


ස්වයං චිත්‍රපට වින්දනය!

ජිම් යන්නේ ඔවුන්‍ය. 
චිත්‍රපටි, සංගීත සංදර්ශණ නරඹන්න යන්නේ ඔවුන්‍ය. 
මිත්‍ර සමාගම් පවත්වන්නේ ඔවුන්‍ය.
හැඩට අඳින්නේ ඔවුන්‍ය.
බැචුලර්ස් ට්‍රිප් සියල්ල ඔවුන්ගේ අයිතීන්‍ය.
ඇයට හිමි වන්නේ රැකියාවක් කලහොත් එයත් දරුවනුත්  කුස්සියත් යන බර්මූඩා ත්‍රිකෝණයට මැදිව මියෙන්නටය.


එකදා පංසිල්-සැමදා අටසිල් නොව එකදා අටසිල් - සැමදා දස සිල් !

බිරින්දෑවරුනට ජීවිතයේ මැදිවයස එළඹෙන්නටත් පෙර ජීවිතයේ අනිත්‍යය  පෙනෙනට පටන්ගැනීමද ප්‍රේමය පලා යාමට ප්‍රධාන හේතුවකි.
බුදුන් වහන්සේ වදාලේ  හැමදා පන්සිල් එකදා අටසිල් ලෙසය.
උන් වහන්සේ ලෞකික ජීවිතය මෙන්ම ලෝකෝත්තර ජීවිතය ගැන එකසේ දේශනා කොට ඇත.
එහෙත් අභාග්‍යයකි!
සමාජයේ වෙසෙන බොහෝ කාන්තාවන් බුදුන්ටත් වඩා බෞද්ධයෝය!
කාර්‍යාලවල හෝ වෙනයම් සමජයක සිටින විවහය ඉහිරවාගත් හෝ විවාහයක රස ඵල නෙලාගැනීමට අපොහොසත්වූ හෝ උවමනාවෙන් පැහැර ඇරගත් කාන්තාවන් තම සංගමය පුළුල කරගන්නේ මෙම ව්‍යාජ ධර්ම ප්‍රචාරක කටයුතු වලිනි!
එතැන් පටන් විවාහය පුද්ගල ප්‍රේමය යනු “බැඳීම්” ය! 
තම සැමියා පළිබඳ සොයා බැලීම් “ගැටීම්” ය.


අපේ එකා කලොත් වැඩක් නැට්ටෙ ඉඳන් ගොම!
වරෙංකො ගෙදර!!

තවත් බිරින්දෑවරුණට ලෝකයේ සියළුමදෙනා සර්ව සාධාරණවන අතර එම කුලකයට අයත් නොවන එකම අවයවය වන්නේ ආදරණීය සැමියාය.
සාධාරණ හෝ අසාධාරණ අවුලක් ඇති කරගෙන නිවසට පැමිනෙන ඔහු  එය තමබිරිඳ සමග පවසන්නේ අස්වැසිල්ලක් පතාගෙනය. මෙන්න එයට බිරිඳගේ ප්‍රථිචාරය - “අනේ ඔයා කොහේ  ගිහින්ද අවුලක් කර නොගත්තෙ කියලා කියලා කියන්න කෝ ?”    
ගෙදර සියළුම තීන්දු තීරණ ඇයගේ වැඩක්‍ය.
ඔහු වෙනුවෙන් හිතන්නේ ඇයයි. 
ඔහුට ඇති කාර්‍යය වන්නේ කියන දේ කොට;දෙනදේ කා;වෙනදේ බලාසිටීම පමණි. 




මේ මුලු ලෝකයම මගේ! (හැබැයි ගෙදර පවුලගෙ!!)

මෙතනදී මට මතක් වුනා පොඩි කථාන්දරයක්.
එක නිවාස යෝජනා ක්‍රමයක සිටි තරුණ පහේ අඹු සැමි යුවලක් සෑමදිනෙකම පාහේ කෙස් වළු පටලාගෙන සිටිනු  අසල් වැසියනට සුලභ හඬක් වූයෙන් එම යුවලට අවවාද කිරීමට වෙනත් වයස්ගත විශ්‍රාමසුවයෙන් සිටින ගුරුතුමෙකුව යොමු කරණ ලදී .
ගුරුතුමා - "දැන් බලන්න පුතා කොහේද ප්‍රශ්න නැත්තේ කියලා. දැන් අපේ ගෙදරනම් අපිට තියෙන සියළුම  ප්‍රශ්න; ලොකු ප්‍රශ්න, කුඩා ප්‍රශ්න විදියට වෙන් කරගෙන තමයි අපි ඒවට පිළිතුරු සොයන්නේ !"
තරුණ සැමියා   - "කාටද ලොකු ප්‍රශ්න; කාටද කුඩා ඒවා?"
ගුරුතුමා - "කුඩා ප්‍රශ්න ගැන සොයා බලන්නේ අපේ හාමිණේ. ලොකු ඒවා මට තමයි !"
තරුණ බිරිද - "මොනවද ඔය නෝන විසදන කුඩා ඒවා ?"
ගුරුතුමා - "රෑට දවල්ට මොනවද කන්නේ?, නිවාඩුවට අපි කොහෙද යන්නෙ?, ගෙදර ගාන්නෙ මොන පාටද?,  රැට තියෙන පාටියට යනවද නැද්ද?, දුවගෙ මංගල්ලෙ ගන්නේ කොයි කාලෙද?, කොහේද?, එන මාසෙ මගේ පැන්ශන් එකෙන් මොනවද කරන්නේ? ඔය වගේ ඒවා ……!"
තරුණ සැමියා - "එතකොට මොනවද ලොකු ප්‍රශ්න…?"
ගුරුතුමා - "ඇයි දෙයියනේ කොච්චරනම් තියෙනවද ? බොස්නියාවේ ප්‍රශ්න! චෙච්නියාවේ අර්බූදය!! කියුබාවේ ගැටළුව !!! ඔන්න ඔය වගේ ඒවා!?"


මා ඇසූ තවත් රසවත් කතාවක් පවසා නික්ම යන්නම්. 
තවත් ලියන්නට බොහෝ දෑය. 
ඒවාද ඉදිරියේ කතා කරමු !


මහ එකාගේ හී පාරේ යන හීන් එකා !

වැද්දිය - "හීන් එකෝ! තෝ දඩමස් පොජ්ජ යි මී පැණියි  නැහැමින් කොටාබාපිය! එතොකොට තොටත් තොගෙ මහ එකා වගේ වැල්වල එල්ලිලා රුකුලෙ මන්දො කරණ්න පුළුවන්. මීපැණි බැද්දෙන් හොයාන එන්න පුළුවං. මුවා ගෝන හඹන්නට පුළුවං. අප්පුච්චා වගේ කොටි හපුවා එක්ක හටං කොරණ්න පුළුවං. උඹටත් ඉක්මනටම අප්පුච්චා වගේ මහ එකෙක් වෙන්න පුළුවං.  කාපිය නැහැමිං !"
බිරිඳ - "උඹ ඉතින් නොකා ඉදලා තාත්තාවගේම මට වද දියංකො! ලේසියියිනෙ කිසි කරදරය ක් නැතිව ඇඳේ ඉඳන් කෙදිරි ගගා ඉන්න එකනෙ ඇත්තෙ. පුළුවං නං මහ මිනිහා වගේම  උඹත් කවදාහරි තව කොහේ හරි ඉන්න් ගෑනියෙකුට වදයක් වෙයං  !"  

 මෙම කථා දෙකෙන්ම උපහසයට ගෙන ඇත්තේ බිරින්දෑ වරුන් වීම ගැන මාගේ පාඨිකාවන්ගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටිමි. 
ඒ වාගේම තරහ අවසර! 
ඊළඟ කථිකාවට අපි මහත්වරුන්ගේ කථා දෙකට හතරක් ලියමු !  අත් දැකීම් ඇති නැති සියල්ලෝම මේ කථාවට පෝර දමත්වා ….!   
ආ සුපිරි කතා දෙකක් මතක් උනා බැලන්ස් වෙන්න !


මාව බේරා ගනියෝ !  පස්සෙ  පුලුවංනං ගෑනිත් ගැනියෝ !!

ඔන්න දවසක් අපේ පාඨකයෙක් යනකොට ජලාශයක් අයිනේ තියෙන පාරකින් මහත්තයෙක් කෑ ගහනවා ලු කරවටක් වතුරේ ඉඳන් !
“අපිව බේර ගනියෝ ……!” කියලා .
අපේ පාඨකයාත් අර “මැරෙන්න එපා! මැරෙන්න හරින්නත් එපා !!” පෝස්ටුව එහෙම බලලා ඇග පුරා මොරාල් එක හදාගෙන  හිටියෙ. 
වැඩේට බහින්න කලින් “අපි” කියන එක ප්‍රථ්‍යක්ෂ කරගන්න එපායැ? 
මොකද මේ මනුස්සයානම් කොහොම හරි බේරිලා ඉන්නවානෙ !
“කවුද අපි කියන්නේ …?”
“මායි මගේ නෝනයි …! අනේ ඉක්මනට ….!!”
“කෝ  එතකොට නෝනා ?”
“ආ එයාගෙ කර උඩ තමයි මම මේ හිටගෙන ඉන්නේ …….!
“^%$#*)!!@%$$^&()_*^%$%##&&*((#@@!#@$^%^())_)........!”
විපතෙදී තම ජීවිත්‍ය ගැනවත් නොසිතා බිරිද ගැන සිතන සැමියකුගේ කතාවකි ඒ!


මේ අනිත් කථාව !


මොන කස්තිරමටවත් බිම නොවැටුනු පෙරේතකම !

ඔන්න ගමේ අප්පුහාමි කෙනෙක්  එයාගේ පවුලවත්  දොක්කං ගුවන්කරණම් පෙන්වන ප්‍රදර්ශනයකට ගියාලු.  
ඒකෙදි එකා පසුපස එකා තිදෙනෙකුට හිඳ ගමන් කල හැකි; එක් හුලං පෙත්තකින්  උඩ ගිහිං; උඩුකුරු, යටිකුරු, මැදකුරු, වටකුරු , කුරු කුරු; අඩව් , කස්තිරං , කරලං , පෙන්වමින්  උඩු ගුවනේ වැඩ හිටිය සුට්ටං ආසියාත්තරාවක් ප්‍රදර්ශනය පෙන්වපු පිට්ටැන්නට  ගොඩ බෑවාලු.
ඊටපස්සෙන් පහු ඒකෙන්  එලියට දොක්කපු නියැමුවා; පිනිමුවා සේ වටේ ඉදං තමං දිහා කොර මඤ්ඤං  වෙලා බඩ උලා  ගෙන හිටිය පිරිසට කිව්වලු
“මෙතන  ඉන්නවානම් මොකෙක් හරි එකෙක් මාත් එක්ක අර විදියේ කරලං ගහද්දී හිත තද කොරාණ මීක් නොකියා ඉන්න ඇහැක් එකෙක් මං උන්දැට මහ පොලොවට දොක්කපු ගමන් අං අර වැල ගහ යට නවත්තලා තීන; ටෑංකිය පිරෙන්න පැස්ටෝල්  ගාපු  මොටෝ සයිකලේ ගෙදර ගෙනියන්ඩ දෙනවා…..” කියලා.   
මෙතනට නිකංම නිකං ආපු අර අප්පුහාමිටත්  හිතුනාලු “අඩේ මේක තමයි අඩා  අපෙ   මැරිච්ච වඳ ආත්තාගෙ පවුල හීනෙන් ඊයෙ පෙනිලා මට විට කොටන  වංගෙඩිය ඔහොක් කොරලා පෙන්නන ඇත්තේ …!” කියලා පවුලවත් ඉස්සර කොරාණ ඉදිරි පත් උනාලු තරග  කොරන්න !
දැන් ආසියාත්තරාවේ ඉස්සර්හින්ම ඒකෙ ඩැයිබර් ලු . 
ඊළඟට අර අප්පුහාමිලු . 
පිටිපස්සෙන්ම මායියා!
ඕං  රූං  ගාගෙන යානෙ අහසට ඉගිල්ලුනාලු. 
ඩැයිබර් මුලු හයියම දාගෙන එහාට ගියාලු. 
මෙහාට ගියාලු. 
හිටිගමන්ම තිරිංග තද කොලාලු.  
යානෙත්; ගමේ ආරච්චිගෙ මදාවි පුතා කච්චෝරු කට්ටුවේ හිදං තිරික්කලේට බැංඳ පුසි ගොනාගෙ කිරිජ්ජ පල්ලට කෙවිටෙන් ඇන්නා වගේ හඬ දීගෙන ආකාසෙ එහාට යනවලු මෙහාට යන වලු. 
උඩු කුරුලු. 
යටි කුරුලු! 
ඩැයිබර මොන කෙළි කොලත් අර අප්පුහාමි  මීක් නැති ලු ! ඩැයිබර් දැන ගත්තලු මූ මගේ  මොටෝ සයිකලේට කෙළින්නම ආපු භහිරවයෙක් තමයි කියලා හිත හදගෙන අන්තිම බර පතලම වෙට්ටු ටිකත් දාගෙන පිට්ටැන්නට දොක්ක උනාලු .
ඩැයිබර් බහින ගමන්ං අර උන්දැ ගෙන් ඇහුවලු “ඈ මනුස්සයෝ උඹට  ඩිංගිත්තක්වත් බයක් සැකක් සාංකාවක් දැනුනෙම නැත්ද අම්මා පල්ල මං අච්චර මගෙ අම්මා මුත්තා කලෙවත් නොකල ජාතියේ සුකුරුත්තං පෙන්නලත්?”   කියලා.
“කිව්වට මොකෝ කියංඩ  ! මගේ මායියා බිමට වැටුනු වෙලේනම් මගේ මුලු සර්වාංගෙම හිරි වැටිලා ගියා ආයිබොවංඩ ….!” කිව්වාලු.
ඔන්න අපේ මහත්වරු !
ආයෙමත් කියන්නම් තරහ අවසර ! අත් දැකීම් ඇති නැති සියල්ලෝම මේ කථාවට ලුණු ඇඹුල් ඇතිව පෝර පෝර දමත්වා! 



      

Monday, April 9, 2018

90. සදාතනික ....!








නොනවතී නොවෙනස්ව සදාකල් ගලමි මම...!



ආදරයෙන්
සඳ එළියේ
නිසොල්මන්ව 
      ගලා බසින......!

සදා තනික 
කිසිදු දිනෙක
නොසිඳී යන
           ගඟක් ලෙසට......... ;

ඔබේ නමට
උපන් සිතට
පවන්සලන
               නෙත ඔබ ලඟ............!



සතු නෙතු ඇඳි මතු සිතුවම......!

Friday, April 6, 2018

89. සයිකලයෙන් තල් අරණට……1


"ගියොත් හොඳ පෝස්ටුවක් . . . !
 නොගියොත් හොඳ ප්‍රවෘථියක් . . . . !!
 මොනවා උනත්  හදවතට දුන් පොරොන්දුවක් . . . . . . . !!!"


මම මේ පාරම්බාන බේත් කඩේ !

මමත් පවුලේ සැමත් කඩවත අසල දන්නා කියන නෑයො නොනෑයොත් බෙහෙත් ගන්න ෆාමසියකට කියලා යන්නේ කඩවත “පුරසඳ ෆාමසියට ”! මේකට හේතු භූථවූ කරුණු කාරණා රාශියක්ම තියෙනවා.

1.   කාරුණික පාරිභෝගික සේවය.

2.   බේත් හේත් ගැන  ඇති දැනුම.

3.   තමාට සැපයීමට නොහැකි වේනම් වෙනත් තැනකින හෝ ගෙනැවිත් සැපයීම.  එම අවස්ථාවේම සැපයීමට අපොහොසත්වේනම්  ලද විගස පාරිභෝගිකයාගේ අංකයට අමතා  දැන්වීම.

4.   සල්ලි ඇත නැතා බෙහෙත් ගැනීමට හැකිවීම.

5.   දූරකථන ඇමතුමකින් දැන්වූ පසු  හවස ගෙදර යන ගමන් ගෙනයාමට සූදානම් කොට තැබීම. (සැමදා  බෙහෙත්  ගන්නා පාරිභෝගිකයින්ගේ බෙහෙත් වට්ටෝරු වල පිටපත් ඔහු ලඟ සුරැකිව පවතී.)

6.   රාත්‍රී 10.30 වනතුරු සේවය සැපයීම. ඉරිදාට පවා රාත්‍රී 9.00 පමන වනතුරු විවෘථව තැබීම. හදිසියේ 10.30 ට කෝල් එකක දුන්නොත් අපි එන තුරු පෙනඩෝල් පෙත්තක්  වෙනුවෙන් හෝ බලා සිටීම. 

7.   බෙහෙත පිළිබඳව  විශ්වාසයක් නොමැතිනම් නොසැපයීම හෝ දන්නා කියන වෙදැදුරෙකු  අමතා සැක හැර දැන සැපයීම.

8.   ගෙදර සියළුදෙනා එක්ව කරණ කර්මාන්තයක් වන බැවින් ඉක්මන් බව හා විනීතබව.

ඔවැනි ලියනවානම් තවත් කරුණු රාශියක් ලියන්නට පුළුවන් මේ ෆාමසිය ගැන. ඇත්තටම මෙච්චර මේ ගැන ලිව්වේ පුරසඳ ෆාමසියේ සුසන්තගේ බිස්නස් වැඩි කරණ්නටනම් නොවේ. එකක් ඔහුගේ සේවයට පලකරණ කෘථවේදිත්වයක් ලෙස. අනෙක බිස්නස් එකක කරණවිදිය අනෙක් උන්නැහැලට දැනගන්න !


ඔය බලාන ඉන්නේ සුසන්ත බුවා තමයි !

ඉතින් කියාගෙන ආවේ ඔය කථාව නොවේනෙ! පුරසඳ ෆාමසියේ  සුසන්ත දැනගත්තා මම බයිසිකල් පදින  වග!
 ඒ දවසක් මම උදැහැනැක්කේ  සයිකලේ පැදගෙන  කංතෝරු යනවා දැකලා!
 ඉතින් මම ඊට ටික දවසකට පස්සෙ ෆාමසියට ගොඩ වැදුන වෙලාවක එයා මේ සිද්ධිය ගැන ඇහුවා. මමත් ඉතින් ඉන්නේ අනේ කවුද  මගෙන් මේ ගැන  අහන්නේ කිය කියානෙ!?  හැමදාම කිලෝමීටර 17.5 උඩට පහලට මා පදිනා බව කීවම සුසන්ත  දැන ගත්තා අර “මිනිස්සු වයසට යන කොට පොඩි ලමයි වගේ වෙනවා !” කියන කතාවෙ ඇත්තක් තියෙනවා කියලා. 
අපේ එක දවසින් කිලෝමීයිටර 200 ක් පැද්ද ; එයා ගාව බෙහෙත් නැති අමාරුව ගැනත් අහලා   තවත් මීට සමන රෝග ලක්ෂණ  ඇති කෙනෙක්  ගැන හෝඩුවාවක් කිව්වා!

දවසක් මම රැකියාවේ ඉන්න වෙලාවක නොදන්න නොම්මරේකින් ඇමතුමක් ඇවිත් පොඩි කයිවාරුවකට සෙට් උනා!

මෙයා තමයි රතුපස්වල DSI සයිකල් ෆැක්ටරියේ ගනකාධිකාරී; තේරෙන සිංහලෙන් කියනවානම් එකවුන්ටන් නිශාන් කුමාර !  එයාටත් අපේ රෝග ලක්ෂණ සියල්ල අඩු නැතිව තියෙන කෙනෙක්. පුරසඳ ෆාමසියේ සුසන්ත තමයි මගේ නොම්මරේ කියලා තියෙන්නේ.
 වරද්ද  ගන්න එපා (ටැලිපෝන් නොම්මරේ !). 
මගේ පෝස්ට් කියවන ඔබ තමුන්නැහැලාත් මේ උන්නැහැ ගැන දන්නවා මං හිතන්නේ! මගේ පෝස්ටු යටින් මාව මුරුංගා අත්තෙ තියලා උඩ අරිණ කොමෙන්ටු; සිංග්ලිශ් වලින් දාන්නෙ මේ හාදයා තමයි!

පස්සට ගිහින් මගේ පෝස්ටු දෙක තුනක් බැලුවොත් පෙනෙන දෙයක් තමයි එයාගේ හැම කොමෙන්න්ටුවකම අග්ගිස්සේ ; හැම බල්ලෙකුගේම කෙලවරේ නකුටක් ඇතිවාසේම “අනේ ඉතින් මාව එක්කගෙන යන්න සයිකල් ගමනක් තට්ටයා සංවිධානය කලේ නෑනෙ!” කියන  අඬෝවැඬියාව!

මගේ හිතේ තිබුනා පසුගිය වසර අවසාන වීමට පෙර කරණ්නට වැඩ කටයුතු තුනක්! තුනක් කීවාට හිතා හිටියේ මින්  එකක් ගොඩදා ගන්න.

1.   අවිස්සාවේල්ලේ සිට ඕපනායකට කිලෝමීටර 74 ක ඉපැරණි කැළණිවැළි  දුම්රිය මග ගවේශනය.

2.   PADI (Professional Association of Diving Instructors) බලපත්‍රය ලබාගැනීම.

3.   කඩවත සිට යාපනයට කිලෝමීටර 380 වකට ආසන්න සයිකල් ගමන.

මෙයින් මා කුමක් කලයුතුද දිනක්  මා මගේම හදවතින් විමසීමක් කලා  ! කල විමසීමේදී  කියැවුනේ යාපනය ගමන වඩාත් සිත්ගන්නා එකක් වනු ඇත යන්නයි. හදවත රිසි වුනේ මා එය කරණවා දකින්න. ඔව් මම ඒක කරණවා ! මම  හදවතට පොරොන්දුවක් දුන්නෙමි.     

ඉන්පසු  මේ ගැන මාගේ පොලොන්නරු ගමන් සගයා මධුෂාන් ටත් නිශාන් ටත් දැන්වූ පසු සිදුවූයේ “කල මෝඩ කමක් !” කියා හිතෙන දෙයකි.   

 එතැන් පටන් ඔවුනට දූරකථනයක් අත ගැටෙන සෑම මොහොතකම කලේ ; මාහට ඇමතුමක් දී  “යාපනේ යන්නේ කවදාදැයි ?” නැතහොත් “යාපනේ යන්නෙ නැද්ද?”, “කිව්වට යාපනේ යන එක කරණ්න අමාරුයි වගෙ නේද ?” යනාදී වශයෙන් විවිධ මුහුණුවරයන්ගෙන් මාගෙන් තතු විමසීමයි.

දිනය මා කැළැන්ඩරයේ වෙන් කර ගත්තෙමි. ඒ ගමනේ දුර කිලෝමීටර ගනන 100 -150  වැනි කණ්ඩිඛ වලට වෙන් කරමිනි. ගමනට දින තුනක් ඇවැසි විය.ආපසු එන්න දිනයයි . සියල්ල දින හතරකි.

2017 කැළැන්ඩරයේ මෙම  අවශ්‍යතාවය සමපාතවූයේ දෙසැම්බර නත්තල් නිවාඩුව මත පමණි. 23 සෙනසුරාදා/ 24 ඉරිදා/ 25 නත්තල/ 26 නත්තලට පසුදින හෙවත් Boxing Day දිනය ! මෙවන් දින හතරක නිවාඩුවක්  2018 වසරේ පෙනෙනතෙක් මානයේ  නොවීය !
දෙසැම්බරය එළඹුනේ  උතුරු , උතුරු මැද පලාත ගිගුරුම් සහිත වැසි වලින් නහවමින් ! 
ඒ අහුඅස්සේ කුණාටු, සැඩසුලං , සුනාමි තත්ව , එතැනින් ගියාම ටොනේඩෝ . 
ඔය හැම ඉටිගෙඩියම මේ කියන දවස් ඒකියන්නේ දෙසැම්බර් මුල යාපනේ කිළිනොච්චි වව්නියා පැත්තට එන ලක්ෂණ තිබුනා.
වැඩේ පටන් ගන්න නිශාන් කුමාරගෙන් තිබුන අඬෝවැඬියාව මොකද්ද ගෙදරින් ඇදුනු කේස් ටිකත් එක්ක ගත්තාම !

 කිසිදා අත්නොවිඳි ප්‍රථිරෝධයක් මේ ගමනට ඉදිරියෙන් නිර්මාණය වුනා. දන්නා කියන නෑයෝ බෑයෝ ටිකයි  යාළුවෝ මාළුවෝ ටිකයි මේ ගමනට පුදුමාකර විදියට මාව දිරිමත්කලේ !
 “මොකෑ මෙයාට වෙලා තියෙන්නේ?” 
 “ඉතිං බස් එකේ හරි කෝච්චියේ හරි ගියානං ඉවරයිනේ !”  “පිස්සු වැඩ !”
 “ උඹටත් තියෙන්නේ  එසේ මෙසේ අමාරුවක් නම් නෙවෙයි !”
 “මේ උඹ  හදන්නේ   අපේ දවසක පඩියට කෙලින්නද ?” (ඒ අය එසේ මාහට කාරුණිකව ආමන්ත්‍රණය කලේ ; අපේ කංතෝරුවේ එකෙක්  වල කජ්ජ ගැසූවිට ජීවත්ව ඉන්න එවුන්ගේ පඩියෙන් එකදවසක වැටුපට කෙළා වදාරා ඒක මැරිච්ච එකාගේ පවුල අතට දෙන ක්‍රමවේදයක් තියෙන නිසාය!)   ආකාරයේ වැකි ඉදිරිපත් කරමින් ඒඅය කලේ පුදුමාකාර සහ්යෝගයක්.
යාළු මිත්තරයෝ හා නෑ පරාණ!
මේ ගැන ඇත්තටම වික්ෂිප්තව අහපු මාගේ මිතුරු තොමෝ හට මම  මගේ
 “පාන් ගේන්න  කඩේට යනකොට ….” සිද්ධාන්තය ඉදිරිපත් කලාම ඒ අය  නිහඬ වුනා.
 “මචං මම මලොත් යකෝ මල ගෙදර නයිට ගහන්න හරි  ඇවිත් උඹලට කියන්න දෙයක් තියෙන්න ඕනෙ !” මම උන්ට පැහැදිලි කලා .
 “ඔව් ඒකනං වෙයිම වගේ තමයි …! අවුලක්  නෑ ඒදවස්ටික කොහොමත් නිවාඩුනේ ”
 උන් මට ඇහෙන නෑහෙන ගානට  කියමින්  කැමැත්තෙන් අකමැත්තෙන් සමු දුන්නා! 

ඔවැනි දිරි ගැන්වීම රාශියක් මැද්දේ අපි ගමනට ලෑස්ති වුනා.

මම පුරුදු පරිදි Scott P6 Sportster  මාගේ විශ්වාසවන්ත ගමන් සගයා සමගින් ගමනට එක්වෙන්න තීරණය කලා. මධුෂාන් තම කිලෝ දහයේ  සුපිරි  Giant  Escape සයිකලයට පොඩි නවීකරණයක් එක් කලා. ඒ එහි තිබූ සිහින් ටයර් හා ටියුබ් අයින් කොට ඒ වෙනුවට මාගේ සයිකලයේ ප්‍රමාණයේ එනම් 700 X 35 ඒවා යෙදීමයි. මන්ද සිහින් ටයර් හා ටියුබ් ඉතා කුඩා ගල් කැටයකට වුවද බොහෝ පහසුවෙන් ගොදුරු වීමයි ! 

බයිසිකල් ටයර වල ප්‍රමාණයන් කියැවෙන විවිධ කරම ඇත.

1.   ISO (ERTRO-European Tire and Rim Technical Organization) ක්‍රමවේදය 
ටයරයේ පලල (mm)  x රිම් එකේ ඇතුලත විෂ්කම්භය (mm)

2.   අඟල් ක්‍රමය
ටයරයේ පිටත විෂ්කම්භය x ටයරයේ (පමනක්) උස x ටයරයේ පලල

3.   ප්‍රංශ ක්‍රමය
ටයරයේ පිටත විෂ්කම්භය (mm) x ටයරයේ පලල (mm)


ඉහත මමත් මධුශානුත් 700 x 35 යනුවෙන් යෙදුවේ ඉහත ප්‍රංශ ක්‍රමයෙන් මිනුම් කරණ ලද  ටයරයන්ය.

මේ වන විට නිශාන් පදිමින් වූයේ   DSI සයිකලයක්. එය අමු අමුවේම මවුන්ටන් සයිකලය වූ අතර එහි වූයේ විශාල  හරස් කඩක් ඇති ටයර හා කුඩා වේග පරාසයකට හිමිකම් කී  ගියර පද්ධතියකි! 
එය කිසිසේත්ම මෙවන් ගමනකට ගැලපෙන එකක් නො විය. අපගේ පලමු පුහුණු සැසියේදී ඔහුටම එය ප්‍රථ්‍යක්ශ වීමට අපවෙතින් කරුණු යෙදුනි.

 ඔහූ ඊට පිළියම ලෙස කලේ චීනයේ නිශ්පාදිත පෝලන්ත සයිකලයක්  ඒ සදහාම ගෙන්වා ගැනීමයි! 
 “අයියේ මේක ඔරිජිනල්ම ටුවරිං බයික් එකක් !” කියා නිශාන් කීවද ; දුටු පමණින් එය  මා සිත නොගත්තේය. 
එය බොහෝසෙයින් දරදඩු එකක් විය. 
එය බරින් කිලෝ 17 – 18 සීමාවට ලඟාවූ එකකි. එහෙත් සයිකලය ලැබුනු දිනයත් ගමන යෑමට තීන්දු තීරණය කල දිනයත් අතර තිබුනේ සීමිත කාල පරාසයක්. මේ දෙසැම්බර් 12 වනදා. එදා තමයි අපි ප්ලෑන් එක නොහොත් සැලසුම හැදුවේ.

සාමන්‍යයෙන් අපි වැනි  වෘථීය නොවන සයිකල් කරුවන් මෙවන් දුර ගමන්  සංවිධාන කරණ විට දිනකට පැදිය යුතු  සම්පූරණ දුර කිලෝමීටර 100 -150  පමණ වන්නටත් එම දුර කිලෝමීටර 20 කොටස් වලට වෙන් කර ගැනීමත් කලයුතු වෙනවා.

සාමාන්‍ය සයිකල් කරුවෙකු සයිකලයක් පදින්නේ පැයට කිලෝමීටර 15-24 ත් අතර වේග පරාසයකින්. මේ නිසාම  අපි සැලසුම්කරණ්නේ පැයකට කිලෝමීටර 20 ක වේගයකින්   පුරා පැයක් පැද විනාඩි 15 ක විවේකයක් ගනිමින් ගමන් කිරීම.

මේ සැලසුමට අනුව අප අපේ  ගමන මූලික වශයෙන් කොටස් තුනකට වෙන් කර ගතිමු.

1.   කඩවත සිට ගල්ගමුවට      කි මීටර  - 152            23/12                
2.   ගල්ගමුවේ සිට මාන්කුලම්   කි මීටර - 150             24/12

3.   මාන්කුලම් සිට යාපනයට    කි මීටර -  106            25/12

පලමු දින රාත්‍රිය ගත කිරීමට අප තෝරා ගත්තේ “සමීර රෙස්ට් “ වැනි නමක් ඇති ගල් ගමුවේ ස්ථානයක් .

එහෙත් මන්කුලම් හී රාත්‍රී නැවතු පොලක් සොයා ගැනීම ට අපොහොසත් වුනු නිසා  එයට කිලෝමීටර 12 මෙපිටින් පිහිටි කනකරායගන්කුලම් හී “ආනා රෙස්ට්” තෝරාගත් හෙයින් දෙවැනි  දිනයේ සම්පූර්ණ කරණ්නට තිබූ  දුර ප්‍රමාණය  කිලෝමීටර 12 කින් අඩුවූ අතර තෙවැනි දිනයට එය අඩු නැතිව එක්විය.

එදින අප  මූලික සැලසුම්  කටයුතු හා ඒ සඳහා  දළ ඇස්තමේන්තුවක්ද සකසන ලදී.

මෙහිදී මුදල් පාලනය හා මිළදි ගැනීම් මධුෂාන්  වෙතද ගමනට අවශ්‍ය යන්ත්‍රෝපකරණ හා අඩු වැඩි අමතර කොටස් ආදිය සැපයීම නිශාන් හටද නවාතැන් ආදිය සොයා බලා ගමන කළමනාකරණය මා ගේ  නමට ඉදිරියෙන්ද  පැවරුනි.

ගමනට යන මුළු වියදමෙන් හරි අඩක් මදුශාන් වෙත ලබා දීමට අප දෙදෙන එකඟ විය.

සයිකල් ගමන් ආකාර රාශියක් ගනී .

1.   Light weight touring. (Credit card touring ) – ගෙනයන දේ ඉතා අවම වන අතර සියල්ල මුදලට සපයා ගැනීම මෙහි සිරිතය. නවාතැන් ගැනීම සඳහා හෝටල් උපයෝගී කරගනී.

2.   Ultra light touring . පදින්නා විසින් ඉතාමත්ම අව්ශ්‍ය දේ පමනක් රැගෙන යෑම කරණු ලබයි.

3.   Fully loaded touring . සයිකල් කරු තමාට අවශ්‍ය සියල්ල රැගෙන යාම කරණු ලබයි. කෑම්පින් සඳහා ඇවැසි සියළුදේ මීට අඩංගුවේ.

4.   Expedition touring.  සියළුමදේ රැගෙන යයි. බොහෝවිට ග්‍රාම්‍ය දුෂ්කර පලත්බදව ගමන කරගෙන යනු ලබයි. 

5.    Mixed terrain. දුෂ්කර ගමන් මාර්ග වල කරණු ලබන ගමන. ඉතාමත් සැහැල්ලු දේ පමනක් රැගෙන  තනිව කරණ්නාවූ සංචාර.

6.   Supported touring. සයිකල් කරුවන් සමග ගමන් කරණු ලබන වාහනයක් මගින් සියළු පහසුකම් සලස්වයි.

7.   Day touring. කිසියම් සමජසේවා ආයතනයකින් හෝ වෙනයම් සංවිධානයකින් සංවිධානය කරණු  ලබන චාරිකාවක්.

8.   S24O- Sub 24hour- Overnight. මෙහිදී සයිකල් ගමනට වඩා  රාත්‍රිය කූඩාරම්ගතව සිටීමට වැඩි අවදානයක්  දක්වයි!

අපද කරණ්නට යන්නේ  Light weight touring. (Credit card touring) සහ  Ultra light touring  දෙකේ එකතුවක් කිව්වොත් වඩ නිවැරදි විය. එය වඩාත් ආසන්න වූවේ   Ultra light touring  එකකට ය.

දිනෙන්  දිනම කාලගුණය පිළිබඳව අපට දැනගන්නට ලැබුනේ සතුටු විය හැකි ආරංචි නම් නොවීය. මේ පිළිබඳව වඩාත් කරුණු විමසූවේ මධුෂාන් ය.

“බාප්පි (ඌ මට හුරතලේට කියන්නේ එහෙම !) එහේ මේ කාලෙට එකසිය ගානට වහිනවලු. මොකද කරණ්නේ?”
 “මං දන්නෑ බං ! මම තනියෙං හරි යනවා …..!” මම පොඩ්ඩ්ක් පොර ටෝක් එකක් දෙමි.

 “හරි ! හරි!! මම දැන් බෑ කිව්වද …?” ඌ කෙඳිරි ගායි.

“ඉතිං එහෙනං අවුලක් නෑනෙ ..!?” මම කොල්ලාව පදිරි කරයි.

කතාව එදට ඉවර වේ. ආයෙත් හෙටය !

මම ගමනට තේමාපාඨයක් එක් කර  ගතිමි. ඇත්තෙන්ම මේ ගමන යන්නට හැකි උනොත් එය හොඳ පෝස්ටුවකට බිජුවට සපයයි.

“ගියොත් හොද පෝස්ටුවක් ….!”

මධුශාන් මේ අතරේ මොකක්දෝ බ්ලොග් එකකින් බාගත කල නිවුස් අයිටම් එකක් එවයි! ඉන් කියැවුනේ අපි යොදාගෙන තිබුනු ගමන් මාර්ගයේදී අලියෙකුගේ පහර දීමකින් තරුණයෙකු  මියගිය තොරතුරක්!

“ යකෝ බය කරණ්න එපා බං …!” හැරෙණ තැපෑලෙන් මධූව මම ඇමතුවෙමි.  

“ඇයි බය  වුනාද ? මම නිකමට එව්වේ …!”

“කොල්ලෝ මග නොමැරුණොත් ගමන යමු !”

ඔව්! ඇත්තටම මගදී කිසියම් අනතුරක් නොවුනොත් අනිවාරයයෙන්ම මේ  ගමන  යාතුය! නොගියොත් ඒ මග මලොත් පමණි! 
 “නොගියොත් හොඳ ප්‍රවෘථියක් …!!”
  “ඇයි මෙතරම් උනන්දුවක් ?”
  “ඇයි මා හදවතට පොරොන්දු වුනානෙ ?”
        
  “මොනවා උනත් මේක  පොරොන්දුවක් !!!”
කෙසේ වෙතත් ගමන 23 වෙනිදාට කරණ බව මම මා සමග එකඟතාවයකට  එළඹ  තිබුනි.    කරුණු මෙසේ තිබියදී 16 වන දින සන්ධ්‍යාවේ මා ; නිශාන් ගෙන් ඇමතුමක් ලදිමි.  

“අයියේ අපේ තාත්තා නැති වෙලා …….!”


Tuesday, March 13, 2018

88. මද විරාමයක්..............!





    

      මෙතෙක් දුර ආ ගමන 
     කෙතෙක් දුර විහිදුනද
      නවත්වන්නට දිනක්
           එළඹ එනු ඇත දිනෙක.....

     එතෙක් දින ගනින්නට
ලබන්නට ඉසිඹුවක්
  සමුගනිමි ඔබෙන් මා
              වෙන්වන්න පෙර සදා..........!





 පසු ගිය මාස ගනනාවක කාලය පුරා 
මා ලියා ආ මෙම සඟරාමය කථිකාව
                            දින නියමයකින් තොරව නවතා දමන්නට මා සිතුවෙමි.
                    මෙය අරඹන්නට කිසිවෙකු මූලික නොවූවා සේම
                 නවතා දමන්නටද මූලිකවූ කිසිවෙකු නොමැත. 
මෙය හුදෙක් මාගේ හිතසුව පතාය. 

23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...