Wednesday, October 21, 2020

185. ම'පුතු වසික වෙත සෙනෙහසින් . . ! පස් වැන්න)

CCC ක්‍රිකට් ඇකඩමියේ පැවැත්වූ නිවාසාන්තර සය සාමාජික ක්‍රිකට් තරගාවලියේ 11 න් පහල කණ්ඩයේ හොඳම පිතිකරු හා අවසන් තරඟයේ වීරයා ලෙස.
පුංචි කාලෙ ඉඳන්ම ඔයා හරිම ක්‍රීඩාශීලී දරුවෙක්.
ඔයා අල්ලපු ගෙදර සුමිත් අංකල්ගේ පුතා; තිළිණ අයියත් එක්ක හවසට ක්‍රිකට් ගැහුවා.
ඔයා ඒකාලේ දුව ගෙන දුවගෙන ඇවිත් අත නමලා නිපන්දු යැව්වාම ඔයා අත කරකවලා පන්දු යවන්න ඉගැන්වූවේ මමයි.
ඔයාට ඒක කියලා දීලා මම තහංචියක් දැම්මා.
හරි විදියට පන්දු යවන්න බැරිනම් සෙල්ලම් කරණ්න යන්නට ඉඩ නොදෙන බවට.
ඔයා දවසක් විතර අඬ අඬා ඉඳලා නිවැරදි අකාරයට පන්දු යවන්න පුරුදු උනා.
මට ඕන උනා ඔයා හොඳ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු වෙනවා දකින්න.
මුල් කාලෙ ඔයාට පරණ මේස් එකකට බෝලයක් දාලා එල්ලලා දුන්නා බැට් කරණ්න.
දවසක් මම බොරැල්ලේ ගොල්ෆ් පිට්ටනියට ගියා ගොල්ෆ් බෝලයක් ඉල්ලගෙන එන්න.
එතන පිට්ටනියේ වැඩකරණ කෙනෙක්  දුන්නා පරණ බෝල හයක් විතර.
 ඉන් එක බෝලයක් ගෙනල්ලා වඩු මඩුවකට දීලා අක්ෂය දිගේ සිහින් සිදුරක් විද ගත්තා.
ඔයාට මතකද අපේ ගෙදර මිදුලේ තිබුනු වෙරළු ගහ.
ඒකෙ  මේ ගොල්ෆ් බෝලය එල්ලුවා බිම ගෑවෙන නොගෑවෙන උසින්.
ඊට පස්සෙ ඔයාට බැට් එකක් උසට ගැලපෙන උසට කොහු මිටක් කපලා දීලා ඒකෙන් ගොල්ෆ් බෝලයට ගහන්න උනන්දු කලා.
ඔයා පැය ගානක් යන කොට හරි අපූරුවට ගොල්ෆ් බෝලයට කොහු මිටෙන් පහර දුන්නා.
මේක තමයි සර් ඩොනල්ඩ් ඩොන් බ්‍රැඩ්මන්ගේ තාත්තා බ්‍රැඩ්මන්ට දීලා තියෙන අභ්‍යාසයත්.
වෙනසකට තියෙන්නේ බ්‍රැඩ්මන්ගේ තාත්තා: බ්‍රැඩ්මන් අතට දීලා තිබුනේ විකට් පොල්ලක් හෙවත් ස්ටම්ප් එකක්.
ඇත්තෙන්ම ස්ටම්ප් එකටත් වඩා කොහු මිටෙන් ගහන එක අමාරු කාර්‍යයක්.
පසුව ඔයා මම වේගයෙන් එවන ගොල්ෆ් බෝලයට කොහු මිටෙන් පහර දෙන තරමට "ඇස" දියුණු කර ගත්තා
මේ ගොල්ෆ් බෝලෙ තාම තියෙනවා මගේ ලඟ!
ඔයාව ක්‍රිකට් පුහුණුව සඳහා යොමු කරණ කොට ඔයාට අවශ්‍ය ක්‍රිකට් බැට් එක, පෑඩ් සෙට් එක ඇතුළු අංගෝපාංග ගන්නේ වැල්ල වත්තේ සැවොයි සිනමා ශාලාව අසලින් රුපියල් 3500 කට වගේ මිලකට. ඇත්තටම ගත්තේ තරමක බාල බඩු කට්ටලයක්! ඒ ඒකාලේ අපිට ඒ වෙනුවෙන් වියදම් කිරීමට හැකි පමණ හා ආරම්භයක් සඳහා ලොකු ආයෝජනයකට තිබුනු අකමැත්ත.

බන්ධුල වර්ණපුර, රොෂාන් මහානාම, අසංක ගුරුසිංහ ත්‍රිත්වයේ අච්චුව 
නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා
ඔයාට ක්‍රමානුකූලව ක්‍රිකට් අත්පොත් තියන්නේ නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා. 
බන්ධුල වර්ණපුර, රොෂාන් මහානාම, අසංක ගුරුසිංහ බිහිකල  ක්‍රිකට් ගුරුවරයා.
ඒ සී සී සී ක්‍රිකට් ඇකඩමියේ.

CCC ක්‍රිකට් ඇකඩමියේ පැවැත්වූ නිවාසාන්තර සය සාමාජික ක්‍රිකට් තරගාවලියේ 11 න් පහල කණ්ඩයේ හොඳම පිතිකරු හා අවසන් තරඟයේ වීරයා ලෙස.
ඔයාගේ වයසේ බොහෝ ලමයි හෙමන්ත දේවප්‍රියගේ "දේවාස් ප්ලේස්" යන කොට ඔයාව යොමුකලේ නෙල්සන් මෙන්ඩිස් සර් වෙතයි.
මට ඕන උනා ක්‍රිකට් වගේම ක්‍රිකට හා බැඳුනු සංවර බව මහත්මා ගතිය, කොටින්ම ක්‍රිකට් සංස්කෘතියට ඔයාව අනුගත කරණ්න.
ඔයාව ඉස්කෝලෙ ක්‍රිකට් ඇකඩමියට තෝරගෙන තිබුනා.
ඒක භාරව හිටියේ ලෙස්ලි නාරංගොඩ සර්.
ඔයා හොඳට ඒකේ සෙල්ලම් කලා.
එතනින් ඔයා දහතුනෙන් පහල කණ්ඩායමට තෝරගත්තා.
කණ්ඩායමේ උප නායකත්වයත් ඔයාට ලැබිලා.
එහෙම දිගටම ඔයා ක්‍රිකට ගැහුවා.
ඒ අතර පෝතක බාලදක්ෂයෙකුද උනා.
පිහිනුම්, මළල ක්‍රීඩා වගේ තවත් ඉසව් කිහිපයකටත් ඔයා සහ භාගී උනා.
මේ කාල වක වානුවේදී ඒ කියන්නේ මට මතක විදියට ඔයා දහතුනෙන් පහල දෙවන වසරේ ක්‍රීඩා කරමින් ඉන්නා කාලේ  අවාසනාවන්ත දෙයක් උනා.
මම ඔයාට තහනම් කල ක්‍රීඩා ඉසව් දෙකක් තිබුනා.
ඒ රගර් සහ ෆුට් බෝල්.
දවසක් හවස මට ආරංචියක් ආවා ඔයා කකුල ඇමැට්ටි වෙලා පිට්ටනියේ ඉන්නවා කියලා.
ඉක්මණින් ඇවිත් බලන කොට ඔයා ග්‍රවුන්ඩ් එක මැද්දේ බිම වාඩි වෙලා ඉන්නවා වගෙයි මට මතක.
බලන කොට ඔයා ෆුට් බෝල් ගහන්න ගිහින් කකුලේ මැණික් කටුව සන්ධියට හානියක් වෙලා.
මම පිට්ටනිය ඇතුලේ ඉඳන්ම ඔයාව හරහට වඩාගෙන ආවා බැන බැන!
එක්කගෙන ගියා මරදානේ හිටපු සිංහල වෙද මහත්තයෙකු ලඟට.
එයා පත්තුවක් බැන්දා තෙල් එහෙම ගාලා.
පත්තුව ඉවර වෙන කල් සතියක් විතර ඔයා ඉස්කෝලේ ගියේ නෑ.
ඒක නිවාඩු කාලයක්ද මන්දා.
පස්සේ පත්තුව ගලවලා  ඔයාව එක්කගෙන ගියා ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ රංජිත් මහත්තයා ලඟට.
ඔහුයි ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ ප්‍රධාන භෞතචිකිත්සක.
ඔහු ඔයාව පරීක්ෂා කරලා එතනට උනු වතුර හා අයිස් තියන්න කිව්වා මාරුවෙන් මාරුවට.
ඒකත් එක රටාවකට.
සති දෙකක් විතර යන කොට ඔයා සුවපත් උනා!
ඊළඟට ක්‍රිකට් පුහුණුවට ගියාට ඔයාට ඒ තරම් පිළිගැනීමක් තිබුනේ නෑ.
ඊළඟට තිබුනු තරඟ කිහිපයකම ඔයාට සිදු උනේ පිටිය මැද්දට වතුර ගෙනියන්න.
මොකද ඔයා කොයිතරම් හොඳට ක්‍රීඩා කලත්; ඒ වෙන කොට සවිවී තිබුණු සමබර කණ්ඩායමක් විසුරුවා ඔයාව ඇතුලට ගන්න පුහුණුකරුට අවශ්‍යතාවයක් නොමැතිවීම  ඊට හේතු වෙන්න ඇති.
ඔයා හැම මැච් එකටම ගියා.
කණ්ඩායමේ ස්ථාවර ස්ථානයක් නැතිවූ පමණින්; කවදාවත්ම ඔයාට තරඟයකට සහභාගී නොවී ඉන්නට අපි ඉඩ සැලසුවේ නෑ.
ඔයාට එහෙම නොයා ඉන්න උවමණාවකුත් තිබ්බේ නෑ.
ඒකට ප්‍රධාන හේතුව ඔයා ක්‍රිකට් ලෝලියෙක් වීමම වෙන්න ඇති.
අනිත් අය ක්‍රිකට් ගහනවා බලන එකත් ඔයාට සතුටක්!
කොහොමත් මම ඔයාට පෙන්නලා තිබ්බා 1984 ඒංගලන්තයේ ලෝඩ්ස් පිටියේදී සිදත් වෙත්තමුනිගේ ලකුණු 190 යෝධ ඉනිම.

සිදත් වෙත්තමුනිගේ යෝධ ඉනිම.
එහිදී සිදත් තාක්ෂණිකව එල්ල කරණ සෑම පහරදීමකටම බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රේක්ෂකයෝ අත් පොලසන් දෙනවා.
ඔහු අවාසනාවන්ත ලෙස දැවී ගොස් ක්‍රීඩා මණ්ඩපයට එන විට ඔවුන් හුන් අස්නෙන් නැගිට ඔහුට ගෞරව කරණවා.
ඔයාට මේ දේවල් පෙන්නලා  පෙන්නුවා "ක්‍රිකට් සංස්කෘථිය"!
ඒ නිසාමදෝ ඔයාට හැකියාව තිබුනා ඔයා වතුර ගෙනියන තරඟයක් උනත් විඳින්න.
හැමදාම  ඔයාගෙන් අහනවා හවසට "පුතේ ඔයා අද සෙල්ලම් කලාද?"
ඔයා කිසි ගානක් නැතිව උත්තර දෙනවා"අනේ නෑ තාත්ති!"
"කමක් නෑ! ඊළඟ මැච් එකට ගනී!"මම මගේ දුක සඟවා ගත්තා.
වතුර ගෙනගිය එක උනත්; පුතේ ඔයා කලේ සතුටින් වගකීමකින්.
ඔයා ඒ ගැන අසතුටක් දුකක් පෙන්නුවේ නෑ.
ඔයා හවසට කියන දේවල් වලින් මට එහෙමයි තේරුණේ.
මෙහෙම මාස කිහිපයක කාලයක් යනකොට ඔයාට කන කැස්බෑ විය සිදුරින් අහස බලන්නාසේ ලැබුණු තරඟයකදීත් ඔයා අසමත් වෙනවා!
මම ම මේ ගැන හිතලා හොඳ පෞද්ගලික පුහුණු කරුවෙක් හොයා ගන්නවා රාගමින්.
රාගම ක්‍රීඩා සමාජයේ පුහුණු කරු සංජීව මහතා.
ඔහු කාලයකට පෙර නාලන්දාවේ පුහුණු කරු.
පාසලේ පාලන අධිකාරියේ හා ආදි ශිෂ්‍යයන් සමග සිදුවූ මත ගැටුමකින් ඔහු පාසලෙන් ඉවත් වී සිටියා.
ඔහුගේ පුහුණු සැසි පැවැත්වූවේ රාගම බැසිලිකා පිටියේ ඉරිදා දිනයන් හී.
මම දවසක් සංජීව සර්ව හමුවෙන්න ගිහින් ඔයාට වෙලා තියෙන අබ්බගබ්බය අකුරක් නෑර කිව්වා.
ඔහු කීවා ඔයාව හැකි දිනෙක එක්කගෙන එන ලෙස!
ඔය කාලේ ඔයාටයි නංගිටයි ඉංග්‍රීසි පංතියක් තියෙනවා මහරගම.
ඒක නවත්වන්න අම්මගේ පොඩ්ඩක් වත් සතුටක් තිබ්බේ නෑ.
ඒ නිසාම ඒකට උදේ වරුව මිඩංගු උනා.
මහරගම; ඉංග්‍රීසි පංතිය අවසන් වෙලාවත්; රාගම ක්‍රිකට් පුහුණුව පටන් ගන්නා වෙලාවත් අතර තිබුනේ විනාඩි ගනනක පරතරයක්.
 ඔයාව මහරගම ඉඳන් රාගමට විනාඩි 30 ක් ඇතුලත ගෙන ආ යුතුය.
මට ඕන වෙනවා මහරගම ඉඳන් රාගමට එන්න ලඟ පාරක් හොයා ගන්න.
මේ පිළිබඳව එක එක අයගෙන් ඇහුවාම දෙන්නේ එක  එක පිළිතුරු.
ඔය කියන කාලේ අධිවේගී මාර්ගයෙන් කොට්ටාවයි කඩවතයි සම්බන්ධ වෙලා නොතිබූ කාලේ.
මම කරණ්නේ බස්නාහිර පලාතේ අඟලේ සිතියමක් හොයා ගන්න එක.
තවමත් ඒ සිතියම මා ලඟ!
 ඒකෙන් හොයා ගන්නවා මහරගම සිට රාගමට එන්න තියෙන කෙටිම මාර්ගය.
ඔය කියන කාලේ  අපි ගාව තිබුනේ ඉසූසූ පැන්තර් වාහනයක්.
ඒ වාහනෙන් මේ ගමන එතරම් වේගයකින් යන්නට බැරිබව   දන්නා නිසාම  ඒක පාඩුවට විකුණලා ගන්නවා අපි ගාව කාලයක් හිටිය ටොයෝටා 106  ඩබල් කැබ් එක.
ඊළඟට  බහිනවා වැඩේට!
රාගම ක්‍රිකට් ඇකඩමිය තිබුනු බැසිලිකා ක්‍රීඩාංගනයට අපි දෙන්නා ගිහින් හමු වුනා සංජීව සර්ව.
සංජීව සර් කියන්නේ ග්‍රවුන්ඩ් එකටම පිච්චුනු කට්ට කලු අයෙක්.
ඔයාව මම සංජීව සර් ලඟට එක්කගෙන ගිහින් හඳුන්වලා දුන්නා!
එයා ඔයාට පෑඩ්ස් දාගෙන එන්න කියලා එයාගෙ පන්දු යවන බල ඇනිය ක්‍රියාත්මක කරණවා!
පලමුවෙන්ම පන්දු එවන්නේ 17න් පහල වගේදරුවෙක්.
එයා තමන්ගේ සීමාවට ඇවිදගෙන යනකොට ඔයා මා දිහා බැලුවා මතකයි.
මම ඔයාට මගේ දකුණු අත තදින් මිට මොලවා මුහුන ඉදිරියට ගෙනඔයාව දිරිමත් කලා.
ඔයා කිසි චකිතයක් නැතිව වේගයෙන් දිවගෙන ඇවිත් යොමු කල පන්දුවට වැරෙන් පහරක් එල්ල කලා මට මතකයි.
මේ විදියට ඔයා හොඳින් පන්දු විස්සකට  තිහකට පමන මුහුණ දුන්නා නානාප්‍රකාරයේ පන්දු යවන්නන්ගේ.
පසුව ඔයාව විකට්ටුවෙන් ඉවතට ගන්නා සංජීව සර් මා හටත් කථා කරණවා.
සර් කථා කරණ කොට මම එතන!
"මෙයාට හොඳට බැට් කරණ්න පුළුවන්. අයි එක හොඳට තියෙනවා. හොඳට බෝලෙට එලවලා ගහනවා. ඒත් මෙයා ලඟට බෝලෙ එනකොට මෙයා කන්ෆියුස් වෙනවා මේ ෂොට් එක ගහන්නද- අර ෂොට් එක ගහන්නද කියලා! මෙයාගෙ ෂොට් සිලෙක්ෂන් එක හරි නෑ! මේ වයසෙදි ඕනෙවට වඩා ෂොට් ප්‍රැක්ටිස් කලාම ඔහොම වෙනවා! අපි ඒක හිමීට හදමු! මෙයාගෙ උසෙන් ප්‍රයෝජනයක් අරණ් බෝලර් කෙනෙක් විදියට ටීම් එකට රිංගවමු!" මේ සර්ගේ වචන!
ඔයා එදා ඉතිරි පැය දෙක තුන වේග පන්දු යවන්නෙක් ලෙසට පුහුණු උනා.
ඉන් පසුව යෙදුණු සෑම ඉරිදා දිනයකදීම පාහේ අපි දෙන්නා හවස් වරුව ගත කලේ රාගම බැසිලිකා විදුහල් ක්‍රීඩා පිටියේ.
ඔයා පන්දු යවන්නෙක් ලෙසටත් පන්දුවට පහර දෙන්නෙක් ලෙසටත්  ටිකෙන් ටික වැඩෙනවා.
මේ අතරේ පාසලේ ක්‍රිකට් පුහුණුවීම් වලදි ඔයා පන්දු යවන්න පටන් අරණ්.
ඊළඟට එළඹුනේ අවිස්සවේල්ල සීතාවක මහා විදුහල සමග එම භූමියේ පැවති තරගය.
අනේ දෙයියනේ!ඔයාව පන්දු යවන්නෙක් විදියට කණ්ඩායමට තෝරා ගෙන තිබුනා.
මමත් ඔයාගෙ අම්මාත් තව දෙමව්පියන් බොහෝ දෙනෙකුත් සමග අපි ගියා තරගය බලන්න අව්ස්සවේල්ලේ!
කාසියේ වාසිය දිනාගත්තේ සීතාවක කණ්ඩායම.
ඔවුන් පන්දුවට පහර දීම තෝරා ගත්තා.
විනිසුරුවන් දෙපල ක්‍රීඩා පිටිය මැදට ආවා.

ඔයාට වාසනාව ගෙන ආ අටු දෙවි දෙපල!
ඔයා ඇතුළු නාලන්දා 13න් පහල කණ්ඩායම නායකයා පෙරදැරි කරගෙන පිටිය මැදට ගොස් තම තමන්ගේ පන්දු රකින ස්ථාන කරා ගියා.
කඩුළු රකින්නා කඩුල්ල පසුපස.
ආරම්භක පන්දු යවන්නා අත පන්දුව.
ඔහු පන්දුව රැගෙන තම පන්දු යවන සීමාව තෙක් පියවර මනිමින් ගොස් ස්ථානය ලකුණු කර ගත්තා.
එතැන් සිට ඔහු පන්දුව ගෙන  දිව ගෙන ඇවිත් පන්දුව කඩුළු රකින්නා අතට යනසේ  යොමුකලා.
පන්දුවට පහර දෙන සීතාවක පිලේ ආරම්භක පන්දුවට පහරදෙන්නන් ඒ වන විටත් සිටියේ ක්‍රීඩාගාරය තුල.
ඉහත අපගේ ආරම්භක පන්දු යවන්නාගේ විනය විරෝධී ක්‍රියාව දුටු ප්‍රධාන විනිසුරු නාලන්දාවේ නායකයාව කැඳවා; අපගේ ආරම්භක පන්දු යවන්නා හට පැයක පන්දු යැවීමේ තහනමක් පැනවූවා!
මෙය නායකයා විසින් හතරේ සීමාවෙන් ඔබ්බෙහි සිටි අපගෙ කණ්ඩායමේ පුහුණු කරු ඉමල් බොතෙජු වෙත දැන්වූ අතර ඔහු ආරම්භක පන්දු ඕවරය යැවීමට වෙනත් ක්‍රීඩකයෙකු නම් කලා.

ඉමල් බොතෙජු මහතා
"වසිකට දෙන්න දාන්න!"
මට "අම්මට සිරි!" කියැවුනා පුතේ.
මම අම්මාට කථා කොට පවසුවා "වසික බෝල් කරණ්නේ! වසික බෝල් කරණ්නේ!!" කියලා.
ඔයා පන්දු යවන් සීමාව වෙත සෙමෙන් සෙමෙන් පිය මැන්නා.
සුපුරුදු පරිදි දිව ඇවිත් පළමු පන්දුව එව්වා.
ලකුණක් නෑ!
නැවතත් දෙවන පන්දුව එවීමට සූදානම්.
දෙමව්පියන් සියල්ල ඔයාට චියර් එක!
මම නිහඬව බලා හිටියා.
දෙවන් පන්දුවෙන් ඔයා වාසනාව නෙලා ගත්තා.
ඔව් ස්ලිප් ක්‍රීඩකයෙකු වෙත උඩ පන්දුවක්
තෙවන පන්දුව විකට්ටුවේ වැදුනා.
දැන් ඔයා පලමු ඕවරයෙන් විකට දෙකක් අරණ් ඉවරයි.
සිව්වන පන්දුවට උඩ පන්දුවක් ලබා දුන්නත් එය රැක ගනීමට බැරි වූවා.
නැවතත් ඔයාගේ දෙවන හෝ තෙවන පන්දු වාරයේදී විකට්ටුවක් ලබා ගත්තා.
සියල්ල විකට් තුනක්!

තරගයෙන් ජයගත් කණ්ඩායම. දෙවන පෙල වමේ සිට දෙවැනියා 
වසික
තරඟය නිමා වූයේ නාලන්දාවට ජය ගෙනදෙමින්.
ඊළඟ තරඟය්යේ සිට ඔයා සුපුරුදු ලෙස පිත්තෙන්ද දස්කම් දක්වමින් කණ්ඩායමේ ඔයාට ස්ථානයක් වෙන් වූවා!





Sunday, October 18, 2020

184. යතුරු . . . . . . !




දොර 

විවර 

කල

    යතුරු  ;

දොර 

වසා

ඇත  

 මිතුරු !

Wednesday, October 14, 2020

183. හතරවැනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක!

 

                                                           සයිකලයෙන් පියෑඹීම!

අනතුරු ගැන කියන කොට; මට සිද්ධ වුනු සුපිරිම ඇක්සිඩන්ට් එකක් තමයි; රත්මලානෙ මැලිබන් හංදියේදී උනේ.

ඒක රසවත් නොවුනත් එක විදියක කථාවක්.

2018 වසරේදී මා සේවය කල ආයතනයෙන් මාහට හදිසි මාරුවක් ලබෙනවා රත්මලාන ශාඛාව ට.

මේක තිබුනේ රත්මලානෙ සොයිසා පුර මහල් නිවාස ඉදිරිපිට මාලිගාව පාරේ.

ඒ කාලෙත් මම කඩවත ඉඳන් ඔරුගොඩවත්තට වැඩට ආවේ සයිකලයෙන්.

ඉතින් මාව හදිසියේ රත්මලානට දැම්මා කියලා සයිකල් පදින එක නවත්වන්න මම කැමති උනේ නෑ.

මම දිනපතා කඩවත ඉඳන් රත්මලානට වැඩට ගියා.

ඔව් යන්න විතරක් කිලෝමීටර 40 ක් !

යන්න එන්න 80 ක් !!

ඉතින් මේ විදියට දිනපතා සයිකලයෙන් මම වැඩට යන්න පටන් ගත්තා.

කඩවතින් උදේ 6.00 ට පිටත් වෙන මම බම්බලපිටියට එනවා පැයට.

එතනදි උනුසුම් හුස්මක් ගෙන ලය සැහැල්ලු කරගෙන ආයෙමත් ගාලු පාරදිගේ පදිනවා රත්මලානට.

රත්මලාන කිව්වාට කටුබැද්දේ වැට මායිමට.

එදා ගෙදරින් පිටත් වීමටම පරක්කුවූ දිනයක්.

මම බම්බලපිටියේ ඉඳන් එකසිය ගානට පැද්දා.

වැල්ලවත්ත විලියම්ස් මිරිස් මෝල ලඟ ඉඳන් දෙහිවල නිහඬ අරණ හෙවත් කනත්ත පහු කරනකල් සයිකලයක් පදිනවා කියන්නේ උපරිමයට මල පනින සීන් එකක්.

ප්‍රයිවෙට් බස් උතුමන්ලා, ත්‍රීවීල් දෙවි වරු, මෝටර් සයිකල් පදින අයියලා එකී මෙකී නොකී සියල්ලෝම එක පොදියට රේස් පදින ඉසව්ව මේ කිලෝ මීටර දෙක තුන.

මේ සියල්ලටම වඩා එළකිරිම සිද්ධිය උනේ පේමන්ට් එකේ වෙලහෙළදාම් කරණ බාප්පලා පුංචි අම්මලා දෙන ආතල් එක !

මොකද සයිකලයෙන් වැඩට යන්න පුරුදු  පුහුණු වුනු මුල් කාලයේදිම මම ඉගෙන ගත්තු එක පාඩමක් තිබුනා. ඒක තමයි බස් පස්සෙ ගිහින් කවදාවත්ම වෙලාවට වැඩට යන මිනිහෙක් වෙන්න බැරි බව !

ඒනිසාම පාර හිරවී ඇහිරී ගිය අවස්ථා වලදී පේමන්ට් එක උඩට දාගෙන පැදගෙන යෑම මගේ පුරුද්දක් උනා.

ලොකු බස් අතර කුඩා මෝටර් රථද ඒ අතර ඉඩට රිංගවූ ත්‍රී වීල්ද ත්‍රී වීල් යන්නට ඉඩක් නැති තැන සක්ක ගැසූ මෝටර් සයිකල් ද සිරවුනු මහ පාර දිස්වුනේ; තේ වතු හරහට හෝදා පාළුව වලකා ගන්න බැන්ද සක්ක ගල් බැම්මක් වගේ.

ඉතින් මේ නිසාම බයිසිකලයකට, පා පැදියකට හෙවත් පුටාර් එකකට තබා පයින්  යන එකෙකුටවත් ඉදිරියට යෑම වැළකුනා.

මේ වගේ අවස්ථාවලදී අර පේමන්ට් එක උඩට සයිකලය නංවාගෙන ඉගිලී යාම පොඩි ආතල් දනවන කාර්‍යයක්.

මිලියන ගනන් වියදම් කරලා ගත්තු බෙන්ස්, බීඇම්ඩබ්ලිව්, ලෑන්ග් කෲසර් වී එයිට් වල පුපුර පුපුරා අසරණව ඉන්නා නෝන මහත්වරු පහු කරගෙන ගැම්මට පැදගෙන යන එකේ තියෙන්නෙත් අමුතුම ආතල් එකක් !

මේ කියන කිසිදු සෙල්ලමක්; මම අර කලින් කියපු ස්ට්‍රෙච් එකේදී දාන්න බෑ.

මොකද දෙහිවල හන්දියේදී පේමන්ට් එක උඩ සයිකල් පදිනවා කියන්නේ; කොස් මැල්ලුම් ලියන ලෑල්ලක් උඩ මැල්ලුම්  වෙන සයිස් කේස් එකක් ! 

නැතිනම් මාළු ලෑලක් උඩ !!

ඉතිං ඒ නිසාම මේ හරිය ඉක්මනින් පහුකරගෙන යන්න ඕන දවස මෝරන්නට කලින්.

සීරුවට ! මාරුවට !!

ඒත් එදා නොසිතපු විදියට පරක්කු වෙලා දෙහිවල පහුකරණකොට පරක්කුව "වර්ග" වෙලා තිබුනේ.

මම ගල්කිස්ස  හෝටල් පාර අසල ලයන් පබ් එකේ සිංහයා පහු කරන කොටත් අට හමාරට කිට්ටුවෙලා.

දෙහිවල හංදිය පහු කරන තැන ඉඳන් පටන් ගන්න කන්දේ උච්චස්ථානය කෙළවර වෙන්නේ ගල්කිස්ස උසාවිය ලඟින්. එතැන් ඉඳන් පොඩි බැස්මක් තියෙනවා. ආයෙත් නැග්ම පටන් ගන්නවා ගල්කිස්ස හංදියට වෙන තුරු!

මේ නැග්ම අත්විදින්නනම් සයිකලයක් පදින්නම වෙනවා.

ඒ නැග්ම නැග්ගාම ඒකට පොලියත් එක්ක ලැබෙන්නේ පල්ලම.

ගල්කිස්සේ ටෙම්ප්ලර්ස් පාර ලඟ ට්‍රැෆික් ලයිට් එක ගාළුපාරට අවනත වෙලා තිබුනෝතින්; හංදියේ සුපර් මාර්කට් එක ලඟින් ගන්න ගැම්ම රත්මලාන පහුවෙන කල් තියා ගන්නට පුළුවන්.

එදාත් පුරුදු පරිදි වේගය වැඩිකරමින් පල්ලමට එන්ටර් වුනු මට කොල එළිය ආශිර්වාදයක් වුනා.

ගල්කිස්ස  පොලීසිය  පහුකලේ ඊ ගහේ වේගෙන්. 

එතන ඉඳන් පොඩි ට්‍රැෆික් එකක් තියෙනවාමයි මැලිබන් හංදිය පහු කරණා තුරු.

නමුත් ඒ හරියේ පාර තරමක් පළල් නිසාත් මැද පේමන්ට් එක නැති නිසාත් සයිකල් කරුවෙකුට එය ඒතරම්ම බාධාවක් උනේ නෑ.

මම ඒ වෙලාවේ පැද්දේ ගාල්ල දෙසට දිවුනු මං තීරුවේ මැදින්.

ඉදිරියේ තිබුණු වෑන් රියත් බසයත් අතරින් උපරිම වේගයෙන් පැදගෙන ආ මම එක වරම අවතීර්ණ උනේ පෙර කී පරිදි සක්ක ගල් බැම්මක් ඉදිරියේ.

මේ තැන හරියටම කියනවානම් මැලිබන් හංදියේ මැලිබන් ෆැක්ටරියට මෙහා පැත්තෙන් යන ධර්මාරාම පාර ගාව.

සයිකලය හරවා ගැනීමට වත් වෙලාවක් තිබුනා නොවේ.

ඉදිරියෙන්ම වූයේ  "ඇරගෙන එන්නේ ඇනගෙන යන්නද?" මොඩලයේ සොඳුරු ආමන්ත්‍රණයක් ලියැවුනු ත්‍රී වීලරයකි.

මා එක වරම බ්‍රේක් ගැසුව මුත් සයිකලය හරස් වී ගිය වේගයෙන්ම ත්‍රී වීලරය දෙසට හිම ක්‍රීඩා කරමින්ය.

ත්‍රී විලරය පාර් මැද නොසෙල්වී ලැගගෙනය.

ත්‍රී වීලරය දුටු මොහොතේ සිට ඉන් පසු සියළු ජවනිකා ෆාස්ට් ෆෝවර්ඩ් වීය.

සයිකලය මත ඉගිල්ලෙන මා සිතා හෝ නොසිතා ගැටීම වලකා ලීමට හෝ අනතුර අවම කරගැනීමට දකුණු අත දිගු වුනෙමි.

වේගයෙන් ඇදී ගිය සයිකලය හා මා හෙන ගහන්නාක් සේ නවතා තිබුණු ත්‍රී වීල් රාජයාගේ පශ්චාත් භාගය මත පත් බෑ වුනේය.

වඩාත්ම සිත් ගන්නා සුළු කාරණය වූයේ මාගේ හුදු මහත් ශරීරය හා සයිකලය ත්‍රීවීලරයේ පසුපස පතබෑවීමට පෙර දකුණු අත සියල්ල පෙරදැරි කරගෙන ගොස් ත්‍රී වීලරයේ පසුපස වීදුරුව මතට සියලු සම්ප්‍රයුක්ත බලයයන් මුදා හැරීමයි.

කොටින්ම මුළු ඇඟේම බර වීදුරුව මත අත මගින් අත ඇරීමය !

ක්ෂණිකව වීදුරුව බිඳී ගියේය.

උල් පිහි සේ තියුණුව බිඳී ගිය වීදුරු කෑලි අතරින් මාගේ දකුණු අතෙහි ඉහළ බාහුව තෙක් ත්‍රී වීලරය තුලට කිඳා බැස්සේය!

මාගේ දකුණි අතෙහි ඉහල මස් ගොබය හරස් අතට කැපී ලේ ගලමින් විය!

කුමන ආශ්චර්‍යයකින්හෝ මා බිම ඇද නොවැටුනි. එසේ වූවානම් වීදුරුව බිඳී යාමේදී තුවාල වූවා සේම නැවත අත එලියට ඇදී ඒමේදීද හානි වීමට ඉඩ තිබුණි.

වීදුරු කටු අතරින්ම මා අත බේරා ගත්තෙමි.

මාගේ දෙ අත් වැසී තිබුණු ආදරණීය අත් වැසුම් වලට පින් සිදුවන්නට අත්ලට සීරීමක් හෝ නොවීය.

ගැලු රුධිරයෙන් ත්‍රී වීලරය තුල රත් පැහැ ලප කැලල්ය!

ආත්ම පූජා!

වට පිටාවේ සිටි හුදී ජනයා මොහොතකින් එතැන.

මා සයිකලය කෙලින් කරගෙන අසල කඩයක බිත්තියට හේත්තු කර ගත්තෙමි.

කැපුනු ස්ථානයේ රතු මස් විවර වී ගොසින් ය!

සිද්ධිය ට නරඹන්නන් සිටියද අවස්ථාව කළමනාකරණය කර දෙන්නට කිසිවෙකු ඉදිරිපත් නොවේ. එහෙයින් මා සිහිය එළවා ගත යුතු ව ඇත. පලමුව මා මගේ හදවත අමතා මා පත්වී ඇති තත්වය පහදා දුනිමි. හදවත සිද්ධිය කළමනාකරණය කිරීමට මාගේ බුද්ධිය මෙහෙයවමින් විය. බුද්ධිය විසින් මාහට මත්ක් කල යමක් විය.

ඒ මාකලක සිටන් දිනපතා පුරුද්දක් ලෙස ගිල දමන කාඩිප්‍රීන් පෙත්ත පිළිබඳවයි.

කාඩිප්‍රීන් යනු ඇස්ප්‍රීන් අන්තර්ගත ඖෂධයකි.

එයින් සෘජුවම කරණු ලබන්නේ රුධිරයේ කැටි ගැසීම පමා කිරීම හෝ වැලැක්වීමය. එයට බාධාකිරීමය. මග ඇහිරීමය.

එසේනම් මා වාහාම කලයුතු වන්නේ හැකි ඉක්මණින් ලේ ගැලීම නවතා ගැනීමය.

ඒ සඳහා රෝහලක් වෙත යෑමය.

මගේ වාසනාවට  ධර්මාරාම පාර අයිනේම  ත්‍රී වීල් නැංගූරම් පොලකි.

එහෙත් එතන ඒ වෙලාවේ තිබුනේ එකම එක යාත්‍රාවක් පමණි.

සයිකලය හේත්තු කල බිත්තිය අයත් කුඩා කඩයටම සයිකලය බාර කල මා පෙර කී ත්‍රී වීලරය දෙසට ඉක්මණින් දිව ගියෙමි.

" අනේ මාව ඉක්මනින් ඉස්පිරිතාලෙකට දානවාද? "

"මට දැන් හයර් එකක් තියෙනවානේ!"

"මගේ ලේ කැටි ගැහෙන්නේ නෑ! ඒ හින්දා ඉක්මණින්ම යන්න ඕන!"

"අනේ වෙන එකක් බලන්නකෝ!"

බලාපොරොත්තු හිතුවාටත් වඩා සාර්ථක ලෙස කඩා වැටෙද්දී මා නැවත පාර දෙසට හැරුණෙමි.

සරමකින් හා කමිසයකින් සැරසුනු වයසක පහේ තලතුනා මහත්මයෙකු - මමා කෙනෙකු පැදගෙන ආ ත්‍රීවීලරයක් අතුරු පාරෙන් ගාලු පාරට අවතීර්ණ වෙමින් විය.

ඔහු සිද්ධිය පිළිබඳ විපිළිසර වෙමින් විය.

මා එහි විපුල පල නෙලාගන්නට ඔහු දෙසට නැඹුරු වුනෙමි.

"අංකල් අනේ මාව . . . ."

"දෙයියනේ හොඳටම ලේ ගලනවා නේද? නගින්න! නගින්න!! ඉක්මනට කළුබෝවිලට යමු"

රතු ලේ!

ලේ නොනවත්වා ගලමින් අවට පොලොව මත රටා මවමින්ය!

කියනු පමාවෙන් මා ත්‍රීවීලරයට නැග ගත්තෙමි.

ත්‍රී වීල් මාමා ස්වකීය තරුණ කාලය නැවත ආරෝපනය කරගනිමින් ධාවනයේ යෙදෙන්න විය.
මමාගේ වයසට සාපේක්ෂව ඔහුගේ තරුණ කාලයේදී රථවාහන ධාවනය කලේ වේගයෙන් වුවත් වඩාත් ප්‍රවේශම් සහගත හා වගකීමකින් යුතුවය.

ඔහු කිසිම අවස්ථාවක වගකීමකින් තොර; අපරික්ෂාකාරී ලෙසකින් ධාවනය නොකලේය.
ගාලු පාර මග ඇර මා නොදන්නා එහෙත් ඔහු මනා කොට දන්නා කුඩා පාරවල, වීථි, දෙවැට වල්, අතුරු මාර්ග අතරින් පදවා පැමිණ කළුබෝවිල රෝහල අසලින් මතුවිය.

ත්‍රී වීලරයෙන් බසින සුනංගුවට මා ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට අඩියට දෙකට ගියෙමි.

"අනේ දෙයියනේ . . . . . . !?"

ලේ ගලන අත ඉහලට ඔසවා ගත් මම ඇටන්ඩන් නංගී කෙනෙකුගෙන් හදිසි අනතුරු අංශය සොයාගෙන එතැනට ගියෙමි.

"ඉස්සරහ කාමරේ ටැප් එකක් තියෙනවා. තුවාලෙ හොඳට හෝදගෙන එන්නකෝ!"
එතැන සිටි වෛද්‍ය වරිය පැවසුවාය.

මා ඉදිරිපස වූ කාමරයට ගොස් කරාමයට අත අල්ලා හෝදා ගතිමි. 
අනේ දැනුනු අධ්‍යාත්මික සුවය . . . . . .!

ඉක්බිතිව කුඩා වාට්ටුවේ ඇඳක හොවා මසන්නට විය.

දම්වැල් මැස්ම

මැහුම් දහයක්; ඉරුණු සරමක් මසන ලීලාවෙන් වෛද්‍යතුමිය බුහුටි ලෙස මසා නිම කලේය.

ඒ වන විට රැකියා ස්ථානයෙන් බ්‍රේක් ඩවුන් සඳහා දුවන  මිට්සුබිශි L200 සිංගල් කැබ් එක ගේට්ටුව ලඟය.

මා ඔවුන් සමගින් නැවත රත්මලාන මැලිබන් හංදියට ගොස් සයිකලය පැදගෙන වැඩට ගියෙමි.

වැඩපොලේ හිත මිත්‍රාදීන්ට කයි කතාන්දරේ කියා වරුවෙන් සයිකලේ පැදගෙන ගෙදර ආවෙමි.

ඉස්පිරිතාලයට ගොස් නැවත සයිකලය ගැනීමට මම කීයට හෝ එනතුරු බලා සිටි අයෙකු විය.
ඒ අන්කිසිවෙකු නොව මා ගැටුනු ත්‍රී වීලරයේ පදවන්නාය!

ඒ වෙන කිසිවකට නොව  බිඳුනු වීදුරු කෑල්ලට අලාභය වශයෙන් රුපියල් 300ක් ඉල්ලා ගැනීමටය!

අපරාදෙ වීදුරු කෑල්ල . . . . !


Monday, October 5, 2020

182. ම'පුතු වසික වෙත සෙනෙහසින් . . ! (සිව්වැන්න)

ඔයයි නංගියි ලක්ශිකායි මධුශිකායි

ඔයා මුල්කාලෙ ගියේ කිරිබත්ගොඩ සත්මග පෙර පාසලට. ඔයා පෙර පාසලේ හොඳින් ඉගෙන ගත්තා.

චිත්‍ර ඇන්දා. පාට කලා. අකුරු ලිව්වා. කවි ගීත ගායනා කලා.

මේ කොයි දේ කොහොම උනත් මම ඔයාව නාලන්දා මව් තුරුලට යවන්න වෙනමම උත්සාහයක නිරත උනා. මම නාලන්දාවේ ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයට බැඳෙන්නේ විවාහයටත් කලින්. මට පුදුමාකාර විශ්වාසයක් තිබුනා මට හමුවන පළමු දරුවා පුතෙක් වේවි කියලා. අවුරුදු ගනනාවක සිට;ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය මගින් සංවිධාන කල සෑම ඉසව්වකම මා ක්‍රියාකාරී කාර්‍යයක් ඉටු කලා.

පාසැල් වලට දරුවන් ඇතුල් කරගන්නා කාලය එළඹෙන විට අප අයදුම් පත් දැම්මේ නාලන්දාවට විතරයි. දැං හිතන කොට ඒක අමනෝඥ්ඥ ක්‍රියාවක් වගේ පෙනුනත් ඒක සිදු වුනේ නොසිතාම වගේ. ඔයාට කියන්න; ඉස්කෝලෙ පංති දෙකයි ආදි ශිෂ්‍යයන් වෙනුවෙන් වෙන් උනේ. ඒ කියන්නේ; අවස්ථා  96 ක් වගේ. 100ක් කියලා හිතමුකෝ!

ඒක තෝර ගත්තේ ලකුණු  රටාවකින්. ඒකට ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් අපට ලබාදුන්නා පිටු 10ක විතර අයදුම් පත්‍රයක්!පාසලේ මා සිටි වසර ගනන, මම සමත්වූ විභාග, සම්බන්ධව කටයුතු කල සංගම් සමාජ ආදී කටයුතු, ශිෂ්‍යනායක, පංති නායක වැනි පදවි, කල ක්‍රීඩා, හෙබවූ නිළතල ඊළඟට ආදිශිෂ්‍ය සංගමයේ සාමාජිකත්වය දැරූ වසර ගනන, දැරූ නිළ තල, සහභාගී වූ ව්‍යාපෘථි, පාසලට කල ද්‍රව්‍යමය ආධාර ඔය වගේ පරාමිති/ නිර්නායක රාශියක් ඔස්සේ ලකුණු එකතු කරලයි මේ දරුවන් 96 තෝරා ගත්තේ!

ඉතිං ඔයාට කියන්න මමත් මේ අයදුම් පත්‍රයේ ඡායා පිටපතක් එහෙම අරගෙන පුරවන්න පටන් ගත්තා. පුරවගෙන බාගෙට පුරවාගෙන හිස්තැන් තියාගෙන නැවත ආදිශිෂ්‍ය රැස්වීම පැවැත්වූ දිනෙක  අරගෙන ගියා.

මෙම අයදුම් පත්‍රයේ තිබුනා කොටස් දෙකක් ලකුණු 5 බැගින් ලැබෙන.

1.පාසලට කල ද්‍රව්‍යමය ආධාර

2.පාසලේ ව්‍යාපෘථි සඳහා කල අධාර; යනුවෙන්.

සමිතියේ ලේකම් තැන විසින් මෙහි පලමු කොටස විග්‍රහ කොට දැනට පාසලේ පවතින අඩුපාඩු ගැන විස්තර කරණ විට මා අසල සිටි ආදි ශිෂ්‍යයෙක් සිමෙන්ති කොට්ට 400ක ලොරි ලෝඩ්  එකක් භාර ගත්තු හැටි මට අද වාගේ මතකයි. එකිනෙකා පරයමින් මෙසේ ද්‍රව්‍යමය ආධාර භාර ගනිද්දී මා නිහඬව සිට සතියකට පසු පාසලේ පුස්ථකාලයට "මලලසේකර" ඉංග්‍රීසි - සිංහල ශබ්ධකෝෂයක් ලබාදී එම මුළු ලකුණු ප්‍රමාණයම ලබා ගත්තා!

ව්‍යාපෘථියත් එසේමමයි.

උපාය දන්නෝ අපායේ නොවැටෙත් කියන්නාක් මෙන් මා වැඩි වියදමකින් තොරව අයදුම් පත්‍රය සාර්ථකව පුරවාගත්තා. මේ හැම කටයුත්තකදීම සිසිර දාබරේ මිත්‍රයා මට බෙහෙවින් උදව් උපකාර කලා! ඔහු ඒකාලෙ සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම්!

පාසැලට දරුවන් ඇතුළු කරගන්නා සම්මුඛ පරීක්ෂන දිනයත් එළඹුනා කියන්නකෝ. මමත් ඔයාගෙ අම්මාත් ඔයාව ලස්සනට අන්දගෙන එක්කගෙන ගියා නාලන්දෙට. ඉන්ටර්වීව් එක පැවැත්වුනේ මලලසේකර ශාලාවේ ඉදිරිපස කොටසේ - ලෝන්ජ් එකේ.

අපේ කාලෙත් හිටපු පැරණි ගුරුවරු ගුරුවරියන් කිහිප දෙනෙක්, එකල විදුහල්පති, උප විදුහල්පති, ආදිශිෂ්‍ය සංගමයේ  ප්‍රධාන සංවිධායක වැනි මඩුල්ලක් ඉදිරියේ අපි වාඩි උනා.

එතන හිටියේ ඈපා සර් - අපේ කාලයේ ගුරුභවතෙක්.

"ආ! තමුසෙ?"

එහෙම තමයි මාව පිළි ගත්තේ.

ඈපා සර් මුළු ෆයිල් එකම උඩින් පල්ලෙන් බලලා අනිත් අය වෙතට දුන්නා. ආදිශිෂ්‍ය සංගමයේ එකල ප්‍රාධන සංවිධායක සමන්ත ජයවීර; මා කල කී දෑ ගැන හොඳ වර්ණනාවක් කලා.

අන්තිමට ඈපා සර් මගෙන් ඇහුවේ මාර ප්‍රශ්ණයක්.

"මොනවාද තමුසෙ ඉස්කෝලෙට කරලා තියෙන්නේ?"

මම මගේ සාක්කුවේ තිබුණු ලේ බැංකුවෙන්; නාලන්දාවේ පැවැත්වුනු ලේ දන්දීමේ පිංකමකදී නිකුත් කල; රතු පැහැති කුඩා පොත් පිංච එලියට ගත්තා.

"සර්! මම මගේ ලේ මස් නහර පවා ඉස්කෝලෙ වෙනුවෙන් දන් දුන්නු කෙනෙක්!"

සර්ටයි එතන හිටිය තව ගුරු භවතුන්ටයි හිනා!

"හරි දැං තමුසෙ මේ ඉන්ටර්විව් එකෙන් පාස් උනොත් ඔයා ඉස්කෝලෙට මොනවද කරණ ආධාර?"ඊළඟට ඈපා සර් ඇහැව්වා!

"ඉතිං සර් මේ ඉන්ටර්විව් එක පාස් උනොත් මම මේ ඉස්කොලෙට දෙන්නේ මගේ ජීවිතේ තියෙන ලොකුම වස්තුව තමයි - මේ මගෙ දරුවා!"

සර්ටයි අනිත් අයටයි බඩ අල්ලං හිනා.

ඊට මාස ගනනාවකට පස්සේ ගෙදරට ලියුමක් ආවා - ඔයාව ඉස්කෝලෙට තෝර ගත්තා කියලා. 96ක් අතුරින් තිස් ගනනකට මට ලකුණු ලැබී තිබුනා.

ඒවා මතක් කරණ කොටත් රසබර මතක!ඉස්කෝලෙට ඔයා තේරෙණ්නට කලිනුත් මම ඔයාව එක්කගෙන ගිහින් තිබුනා නාලන්දෙට. එක වරක් පාගමනට. ඒනිසා ඔයාට ඉස්කෝලෙ වැඩි අමුත්තක් නොතිබෙන්නට ඇති.


ඔයාව වැටුනේ ලීලාරත්න ටීචර්ගෙ පන්තියට. ඇය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම හොඳ ගුරු මවක්. එතුමිය කිසිදු දරුවෙකුගේ හිත නොරිදවා යහ මගට ගත් ගුරුවරියක්. මට අද වගේ මතකයි ඔයාලට පලමුවෙන්ම ලිලාරත්න ගුරුතුමිය ඔයාලට ඉගෙන්වූ පාඩම. ඒක තමයි බුදුන් වඳින හැටි!දෙ අත් නළලේ තබා වඳින හැටියි ඉගැන්වූයේ.


ඔයාගෙ පලමු පාසල් මිතුරා උනේ සනෝජ්;.

ඔයා කුඩා කාලේ ගෙදර රූපවාහිණියේ ඔයාට බලන්න ඉඩ දීලා තිබුනේ ළමා වැඩ සටහන්  සහ ප්‍රවෘථි විතරයි. ඒකාලේ රුපවාහිණී චැනල් එක විතරයි අපි බැලුවේත්. රූපවාහිණියේ ගිය ටයිටස් තොටවත්ත මහත්තයාගේ හා අතුල රන්සිරිලාල් මහත්වරුන්ගේ හඬකැවීම් පෙළහර මත ගොඩනැගුනු ලස්සන වැඩසටහන් බොහොමයක් තිබුනා. ගීත සඳහා නිර්මාණය වුනු රූප රචනා උවත් කිසියම් සංවරයකින් තමයි ඉදිරිපත් වූයේ. මේ ප්‍රවෘථි බැලීම තුලින් ඔයා ලොකය හා රට පිළිබඳව කරුණු කාරණා රාශියක් ඉගෙන ගෙන තිබුනා. ඒකාලේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් වරුන් වූ  කොෆී අන්නන්, බැන් කී මූන් වැනි අයව පවා හඳුනාගෙන තිබුනා.

මට තාම මතකයි ඔයා වයස අවුරුදු 10ක විතර කාලේදී; දවසක් ශානක අංකල් ගෙන් අහනවා "අංකල් දන්නවාද එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් කවුද කියලා?

ශානක ඒකට උත්තර දුන්නේ "අනේ නෑනෙ! ඔයාම කියන්නකෝ!" කියලා.

"බන් කී මූන්!" ඔයා උත්තර දුන්නා. ඊට පස්සෙ  ඔයා ශානක අංකල්ගෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.

"අංකල් දන්නවාද ඒක මම මතක තියාන ඉන්න හැටි?"

"ඒ කොහොමද?"

"බනිස්, යතුර, හඳ කියලා......! තාත්ති කියලා දුන්නේ...............!!" 

ඇත්තටම මම එහෙම ලේසි විදියට තමයි ඔයාට මතක තියාගන්න කියලා දීලා තිබුනේ. ඒ උනත් ඔයා එහෙම ශානක අංකල් ඉස්සරහ කිව්වාම මට පොඩි ලැජ්ජාවකුත් ආවා!

ඔයාට මතකද ශානක අංකල් ඒකට දුන්නු උත්තරේ? ඇත්තටම එයා උත්තර දුන්නේ ඔයාට නොවේ - මට!

"මචං දැන් අළුතින්ම හොයාගෙන තියෙන්නේ යමක් මතක තියාගන්න ඕන නම් අන්තිම මෝඩ විදියට ලේබල් කරගන්න කියලා තමයි!"

මම එහෙම එයා කිව්වාට පස්සෙ නම් පොඩිත්තක් විතර ආඩම්බර උනා; දැන හෝ නොදැන මම ඔයාට හරි විදියට කියලා දීලා තියෙන හැටි දැනිලා.

Monday, September 21, 2020

181. තෙවැනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක !



මමත් බල්ලනුත් අතර ඇත්තේ අපූරු සබඳතාවයකි.
එය ප්‍රධාන වශයෙන් දෙ ආකාරය.
එදිනෙදා හමුවන බොහෝ බල්ලන් මාගේ කරේ පමනක් නො නගිති!
උන් එකෙන්ම මගේ එළකිරි වන් ෆ්‍රෙන්තන්ය.කොටින්ම මා දුටු විට පතෝල වාගේ ඔහේ යන, පැත්තකට වී සිටිනා බල්ලන් මා දක නැත!

මහ පාරේ ඉඳ හිට හමුවන; කිසිවෙකු හට හෝ කිසිදු වරදක් නොකරණ උපාසක බල්ලන් අතුරින් කිහිප දෙනෙකු මාව දකින්නේ බීෆ් මැරබෝන් කට්ටක් ලෙසය!
උන් එලෝ මෙලෝ නැතිව එලෝ - එලෝ මා පසුපස හඹා ඒ!
කරුමයක මහත යනු උන් හට මා කිසි දිනෙක තුන් හිතකින් වත් උඹ නොදකිං කියා වත් නැති වීමම නොවේ.
මෙලෝ එකෙක් එම බල්ලන් ගැන මා කියන කථා පිළි නොගැනීමය!
ඒ මන්ද?
ඒ බල්ලන්; උන්ව අපි හැපුවත් නොහපන වර්ගයේ චරිතවත් ජීවිත ගත කරණ උන් නිසාය.
ඒ උන් ටය.
ඒත් උන්ට මා අරහං ය!

සිරිත් පරිදි මාගේ පල්හෑලි කියැවීමට අතින් ඩේටා වියදම් කරගෙන ආ මාගේ ආදරණීය පාඨක පාඨකාවියනට උදේ පාන්දර මාගේ "බලු කථා" අහන්න සිද්ධ කරවීම ගැන කමාව!
"බලු කථා" පටන් ගත යුත්තේ "බලු කථාවකින්ම" විනා අන් කවරෙකකින්ද?

මේ ජාතියේ මාගේ පරණ ණය කාරයන් වන් බල්ලන් කුළකය පටන් ගන්නේ අල්ලපු ගෙදරින්ය!
එම ගෙදර සිටිනා බල්ලන් තිදෙනාගෙන් එක් බල්ලෙකු හට මා දුටු විගස "ඉත්තෑවා" මතක් වේ!
ඌට; ග්‍රවුන්ඩ් සපෝට් එකක් ලෙස අනෙක් දෙදෙනාද මා වෙත ගොරවාගෙන පනිති!
ඊළඟට  හතරෙ කණුවේ රේල් ගේට්ටුව අසල විදුදය පිරිවෙණ් පහස ලබන කළු හා සුදු වර්ණැති බල්ලෙකු මා එන තුරු උදෑසනට මග බලා සිටියි.

මීට වසර දෙකකට පෙර මා කඩවත සිට රත්මලානට සේවය සඳහා සයිකලයෙන් යද්දී  ගාලුපාරේ බල්ලන්' කිසිම "බලු වැඩක්" මට නොකලත් ආපසු එන ගමනේදී වැල්ලවත්ත පාලම අසල බුදු පිළිමය අසල සිටින දඩෝරි බල්ලාට මා සහ මගේ පාපැදිය දුටු විට උගේ නෑදෑයෙකු මතක් වූ කලෙක මෙන් මාව සුප් හැදීමට පාරට පනියි!

මේ සියළුම බල්ලන් ගෙන් මම බේරි බේරි පදිමින් දැනට වසර දහයකට කිට්ටුවී ඇත.
එම කාල වකවාණුව තුලදී සිදුවූ තවත් එක් සුපිරිම "ඇන් ඇක්සිඩන්ට්" මතකයක් හිත තුල පච්චා කොටන්නට බල්ලෙකු සමත් විය.
ඒ අනෙකෙකු නොව කඩවත ගනේමුල්ල පාරට හැරෙන හංදියේ  සිටිය "ට්‍රැෆික් පොලිස්" බල්ලාය!

කිසිදු වරදක් නොකරණ අවස්ථාවලදී; නඩු එකතු කර ගැනීම සඳහා නිරපරාදේ දඩ කොල දෙන රාළහාමිලා හැඳින්වීමටද විවිධ නාම විශේෂනය යෙද වූවාට මම මේ කියන්නට යන කථාවේ කතෲ වන දඩෝරියා හැඳින්වීමට "ට්‍රැෆික් පොලිස් බල්ලා" යනුවෙන් යෙදීම හා දඩ කොළ හෝ ජරාව හෙවත් පගාව අතර කිසිදු සම්බන්ධයක් නොමැත!

"ට්‍රැෆික් පොලිස් බල්ලා" රාළහාමි රැක්මේ!

මා පෙර කී ගනේමුල්ලට හැරෙණ හංදියේ සිටින රාළහාමි උදෑසන සිට පැය ගානක් මාර්ගයේ රථවාහන තදබදය මෙහෙය වන මුළු මහත් කාල පරිච්ඡේදය පුරාවටම මෙම බල්ලා ඔහු අසල රැඳේ!
වැල්ලවත්තේ බල්ලාද මෙවන් බක පණ්ඩිතයෙකි.
උන් දෙදෙනාටම "පොලිස් උණ" සේය.
රාජගිරිය "යහ පාලන" පාලම යටද පොලීසිය සමග ගැවසෙන බල්ලෙකු අදද දක්නට ලැබෙන බව හදවත මතක් කලාය!
මා නිවසේ සිට කිලෝමීටර 4 ක් පමණ සයිකලය පැදගෙන කඩවත නගරයට සේන්දුවී නගරය හරහා පැදයන කිහිප වතාවකදීම; මෙම බල්ලා හා රාළහාමි පසුකර යන විටදී බල්ලා තම නොසතුට කිහිප වතාවක් මා වෙත කොට පලකොට තිබුණි.
ඒ; පොලිස් රාළහාමිගේ දෙපා අසල වැතිර සිට සියුම් ගෙරවීමකින්ය.

මෙදිනද මා සිරිත් පරිදි නිවසෙන් පිටත්ව නගරය හරහා පදිමින් විය.
නගරයට නුවර දෙසින් ඇතුළු වන විට තිබෙන සියුම් අනුක්‍රමණය ඔස්සේ සෙමෙන් පදිමින් ශරීරය උනුසුම් කරගන්නා මා වෙගයකට එළබෙන්නේ කඩවත නගරයේ සිටි කොළඹදෙසට ඇති පල්ලමේ දීය.
නගරය හරහා දිවෙන මාර්ගයේ "පිට කොන්ද" වන්නේ මෙම බල්ලා රැඳී සිටින ස්ථානය නුදුරේය.
එම කලාපය මා පසු කරණ්නේ ඉතා සාමාන්‍ය වූ වේගයකිනි.
එදිනද මා ඉතා සරල වේගයකින් බල්ලා හා පොලිස් නිළධරයා පසු කර යන විටම; බල්ලා සිටි තැනින් නැගිට  එනම් පේමන්ට් එක මතින් මෑත්ව; සයිකලය පදින මාර්ගයට අවතීර්ණ විය.
ඌ කුරුමාණම් අල්ලන්නේ සයිකලයේ පැඩලය සමග කරකැවෙන වම් පාදයටය.
සයිකලයෙ ගමන් මගට පිළිපන් හේ දත් විලිස්සගෙන කකුල හපා කෑමට පැන්න මුත් මා ක්ෂණිකව වේගය වැඩිකරමින්ම මාර්ගය මැදට සයිකලය හැරවූවෙමි.
ඊළඟ මොහොතේ තමාව පසුකරගෙන යන ඉලක්කය වෙත නැවත පහර දුන් බල්ලාහට එවරද තම අභිප්‍රාය මග හැරී ගියේය.
එහෙත් තෙවන උත්සාහය අපතේ නොගියේය.
හරියටම මාගේ පාදයේ යටිභාහුවේ ඉහල කෙලවරෙ සම සිදුරු කිරීමට ඌ සමත් විය.
ඒක්ෂණයෙන් බල්ලා ඉවතට දිව ගිය අතර මා අනතුරින් ඈත්වී පහලට පැද ආවෙමි.

බජාර් එකේ හොඳ කකුලක් 
(නොව අහිංසක මගේ දුප්පත් කකුල!)

ආත්ම පූජා!

ලෝකය මොනතරම් දියුණු වුවද අදටත් පිස්සු බලු හෙවත් ජලභීතිකා  විෂබීජය ශරීර ගතවූ පසු එයට ප්‍රථිකාරයක් නොමැති බව මාහට මතක් විය.
ඊට දශක ගනනාවකට පෙර අගනුවර විසූ එක් ඉහළ නාගරික  පංතියේ යුවතියක ඇඳ සිටි දිගු ගවුමේ එල්ලුනු ස්වකීය බලු පැටියා විසි ඉරාදැමුණු ස්ථානය අත් ඉඳිකට්ටකින් එළලා අවසන නූල කටින් විකා කඩාදැමූ පසු ජලභීතිකාව වැළඳී මියගිය පුවතක් මාගේ මව විසින් මාහට කුඩා කල පවසා තිබුනි.
එම කථාව ජීවිත කාලය මුළුල්ලේම මාතුල ජල භීතිකාවට මහත්වූ බියක් ඇතිකර ලීමට සමත් විය. කුඩා බලු පැටවාගේ ඛේඨයේ ගැබ්ව තිබුනු ජලභීතිකා විශබීජ තැවරුණු  රෙදිකැබැල්ල මැසූ නූලට ව්‍යාප්තවුනු රෝග බීජ; නූල කටින් කඩා දැමීම සමග ඇයට ශරීර ගතව ඇත.
ඉන්පසු බොහෝ දුක් පීඩා විඳ ඇය මිය ගියේලු!

එදින පොලිස් බලු ප්‍රහාරය සමගම මාගේ සිත තුල අකුණු පිපිරුවේ මෙම කථාවය!
වහාම නගරයේ පහල කෙළවරට වන්නට පිහිටි මංකඩ පාරට පිවිසුණු මා එහි වූ නිවෙසක් වෙතට ගොස් සබන් යොදා තුවාලය සොදා ගත්තෙමි.
එයද තුවාලය අසල හොඳින් පිරිකා රුධිරය ගලා යාමට ඉඩ දීමෙන් අනතුරුවය.
තුවාලය සෝදා පිරිසිදු කර ගත්තද මට එය තරම් නොවීය.
දඩාවතේ අතහැර හදන බල්ලන් පිළිබඳව පැටිකිරිය කියා පෑමට හැක්කේ සයිකල්, යතුරු පැදි කරුවන් හා මනු කියවන්නන් හටය.
"බල්ලන් බිරූවද; සඳ අහසේ බබළයි හෝ තවළම ගමනේ යයි!" කියනවාට වඩා අද කාලේ ගැලපෙන ආප්තෝපදේශය වන්නේ "බල්ලන් බුරා පැන්නද ලයිට් බිල නොවරදවාම නිවසට ලැබේ!"  යන්නය!

මේ බල්ලා කාගේද? මේ බල්ලා ගෙදරක හදන බල්ලෙක්ද? මූට  බෙහෙත් විද ඇත්ද? මාගේ සිත පුපුරු ගැසුවේය.
මේ විදියට බල්ලන් දඩාවතේ යෑමට ඉඩ හැරීම සාධාරණ තත්වයක්ද?
මා මගෙන්ම විමසමින්ය.
හැමදා තමා සමග සිටිනා බල්ලා ගැන යම් වැටහීමක් එම ස්ථානයේ රාජකාරි වල නියැලෙන පොලිස් රාළහාමි දන්නවා විය යුතුය.
මා වහාම සයිකලය ආපසු හරවා ගෙන තල්ලු කරගෙනම ආපසු බල්ලා මා හට පහර දුන් ස්ථානයට  පැමිණියෙමි.
රාළහාමි ඒ වන විටත් රාජකාරි කෙසේ වෙතත් වාහන ඒ මේ අත ය්ගමන් කිරීම නරඹමින්ය!
බල්ලාද ඔහු අසලය.
මා තමා වෙතට එනු ; ඈත සිටම දුටු රාළහාමි
"ගොඩක් තුවාලද?" යි සැපදුක් විමසීය.

අනේ අප්පේ ඌවා උනාද?

එක් වරක් ගේම ඇද්ද බල්ලා මා ළඟට පැමිණීම මීටරෙන් ඉන්නා සෙයකි.
මා ඈත සිටම පිළිවදන් දුන්නෙමි.
"තුවාලෙ සයිස් එක නෙවේ වැඩේ. මූට බෙහෙත් වත් විදලාද දන්නේ නෑ! කාගෙද දන්නෑ!?"
"අපෙ මේ පොලීසියේ බල්ලානේ. මම නං දන්නේ නෑ මූට බෙහෙත් විදලාද කියලා. මම මෙහාට අළුත්. පොඩ්ඩක් අහලා බලනවාද?"
මේ; පුංචි අංකුර පොලිස් පොඩ්ඩෙකි. තවම කට්ට කෛරාටික වී නොමැත. පාරට ගේමට ජරාවට හුරුවී පදම් වූ අයෙකු නොවේ. 
"අම්මට සිරි ඒකත් එහෙමද?"
මට දැන් මල් යායකි!
"අම්මප මුන්ට මොලයක් තියෙනවද මෙහෙම හපාකන බල්ලෙක්ව නිදහසේ අතාරින්න? බල්ලාට තියා මුන්ට වත් පොඩිකාලෙ පනු බේත් වත් දීලද දන්නෑ!" මෙසේ සිතමින් මා සයිකලය තල්ලු කරගෙන ම  කඩවත පොලීසිය වෙත ගියෙමි.

සයිකලය පැදගෙන යාමටවත් හිතක් නැත!
මම ගිය වේගයෙන්ම සයිකලය තල්ලු කරගෙන ඇතුලට ගියෙමි.
සයිකලය අසල තිබුනු බැම්මකට හේත්තුකල මා පොලීසියේ ඇතුලට හොම්බ දැම්මේය.
" අර මෙහේ පොලීසියේ හදන බල්ලා හංදියේදී මාව කෑවා! ඌට ඉන්ජෙක්සන්වත් ගහලද?"
මම ගිය වේගෑන්ම අසල මේසයක් ඉදිරියේ නිදි කිරමින් හිටියෙ මෙලෝ හැඩයක් නැති රාළහාමිගෙන් විමසීය.
"මොන බල්ලෙක්ද! මෙහේ කොහෙද බල්ලො?"
"ඇයි අර හංදියේ  ගනේමුල්ල පාර හැරෙන තැන ඩියුටි කරණ රාළහාමි කිව්වේ එතන හිටියේ පොලීසියෙ බල්ලා කියලා!"
"මොන පිස්සුද? ඌ මේ එහා පැත්තේ කඩේ බල්ලා. හිටපු ගමන් මෙහේට ඇවිත් විසි කල මගුලක් කාලා යනවා ඇති!"

මේ යකා සමග තව දුරටත් කථා කිරීමෙන් පලක් නැත. මම ගියාට වඩා වැඩි වේගයකින් එළියට ආවෙමි.
"ඔය සුවසැරියෙන් බේත් ටිකක් දාගන්න! එතන හිටිය තවත් රාළ කෙනෙක් පසුබිම් ගායනයෙන් සහය විය!
"බම්බුව! මගුලක් කථා කරණවා!" මම ඇහෙන නෑහෙන ගානට කියා ගෙනම එළියට බැසසෙමි.
මට දැන් ඇවැසි වන්නෙ බේත් හේත් නොව බල්ලාගේ අයිතිකාරයාගේ මව හමුවීමටය!

කඩවත පොලීසියට පහලින් පිහිටියේ "ආර්පිකෝ" සුපිරි වෙළෙඳ සැලය!
ඉහලින්; පොලීසියට දඩ කොළගෙවා ලයිසන් ගැනීමට පැමිණ රස්තියාදුවන හුදී ජනයාට ඥාණ කථාවක් කා ප්ලේන්ටියක් ගැසීමට පුංචි කඩ පොඩ්ඩක් ද ඊට යාබදව වීනස් ස්ටුඩියෝවද තවත් මොන මොනවාද  ස්ථාපිත වී තිබුනි.
මේ කියන බල්ලා "ආර්පිකෝවේ" බල්ලා වීමට ඉඩක් නොමැත.
එසේනම් ඉතිරිව ඇත්තේ තවත් පිළිතුරු දෙක තුනක් පමණි. ආර්පිකෝවේ බල්ලන් නැති අතර හිටියද; ඒ මෙවන් දඩෝරියෙක් නොව සුපිරි එකෙක් විය යුතුය. එසේනම් අනිවාර්‍යයෙන්ම අල්ලපු කඩේ බල්ලා  යනු මේ අහිංසක ඥාන කථා කඩේ හෝ ඉන් ඔබ්බෙන් ඇති අවශේෂ කඩේක එකෙක් විය යුතුය.

සුවසැරිය පසෙක ලා මා කඩේට හොම්බ පෙව්වේමි.
" අර පොලීසියේ ඉන්නේ ඔයාඅලගෙ බල්ලාද?"
" මොන බල්ලෙක්ද? . . . බල්ලෙක් දෙන්නෙක් මෙහෙන් විසි කොරණ ඒවා කනවා. ඒ එකෙක් වත් අපේ නෙවෙයි! ඔය අල්ලපු සැලූන් එකෙන්   අහලා බලන්න. එහේ එකෙකුත් හිටියා රැලේ වැටිලා"
"අම්මට සිරි!" වැඩේ  හිතන තරම් ලේසි පාසු නැත. මම අල්ලපු සැලූන් එක දෙසට හැරුණෙමි. 

අති බිහිසුණු කොණ්ඩා මෝස්තර සමග (මෝඩයාට) ඇන්දීම!

දොරට තට්ටු කිරීමෙන් අනතුරුව අඟනක් මුහුණ පෑවාය.
"අර පොලීසියෙ ඉන්න ඔයාලගෙ බල්ලට ඉන්ජෙක්සන් ගහලාද?" මම යෝජණාවක් සමගින් පැනයක් නැගුවෙමි.
"අනේ ඔව්! එකක් නම් විද්දා වගේ මතකයි. ඒ ගිය අවුරුද්දේ. මේ මහර ප්‍රාදේශීය සභාවෙන්ද? කවද්ද බල්ලන්ට බෙහෙත් විදින්නේ?"
(මගුලක් කථා කරණවා!) 
 "අනේ මම මොන සභාවෙන් වත් නෙවෙයි! ඔයාලගෙ බල්ලා මාව කෑවා!"
"කොයි වගේ එකෙක්ද?"
"පොඩ්ඩක් ඉන්න මම් උගෙන් අයිඩෙන්ටිය ඉල්ලගෙන එන්නං!" තවත් මේ යක්කු එක්ක කාලය කා දමා වැඩක් නැත! ඉක්මණින් මා රෝහලකට යායුතුව ඇත. ඊට කලින් 'සුව සැරියෙන්' බෙහෙතක් නැතත් ප්ලාස්ටරයක් වත් දාගතහොත් හොඳය! මා නැවතත් පොලීසිය තුලට ගියෙමි. සුව සැරිය ගිමන් හරිමින් විවේක සුවයෙන්ය. රියැදුරු මහතා හා නව යොවුන් තරුණියක් එහි ඉදිරිපස ආසන දෙකේ සිට පැඟිරි කථා බහකය! 

චූචි තුවාලේ දයියාද අයියා ? 
(බෙයියා සමග සුරතල්!)

මා අවශ්‍යතාවය කී පමණින් මාගේ තුවාලය සේලයින් වතුරෙන් සෝදා හැර වසුනක් හෙවත් පැලැස්තරයක් ඇලවූයෙමි! මේවන විට වැඩට යෑම පහුවෙලාය. දහවල් වී සයිකලය පැදීමේ උපයෝගීතාවය බින්දුවට බැස ගොස්ය.

නෑම ගැටළුවකට ලබාදෙන පිළිතුර - පැලැස්තරය

මා තුවාලයට ප්ලාස්ටරය දමා අවසන් වන විට එතැනට පැමිණි පොලීසියේ සිටි රාළ දත් විලිස්සාගෙනය.

ඒවන විට මා සේවා ස්ථානය අමතමින් සිටියේය.
"ඔව් බං! මේ ගොල්ල නෑ කිව්වාට පොලීසියේ බල්ලා තමයි කාලා තියෙන්නේ . . !"
" . . . . . . . . . . . . . . . . . "
"බල්ලා හිටිය තැන හිටපු රාළහාමිම කිව්වානේ පොලීසියේ බල්ලා කියලා!"
" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . .?"
"ඔව් අනිවා නඩු යන්න පුළුවන් කේස් එකක් තමයි! හරි දැං මම මෙහෙන් පිටත් වෙනවා!"
" . . . . . . . . "

මේ දෙබස් ඇහෙද්දී පොලිස් රාළහාමිගේ හදවත උනුවී තිබුණු සේයාවකි!
"මහත්තයා! මහත්තයාගේ නොම්මරේ දීලා යන්නකෝ! අපි බලන්නම් මොකාද සතා කියලා!"
මම මගේ දූර කථන අංකය ලබා දී කඩවතින් නික්මිනි.
එන ගමන් මා මගේ හදවත සමග සිදුවූ සියල්ල මතක් කලෙමි.
"ඔව් හොඳම වැඩේ ඉස්පිරිතාලෙ යන එක තමයි. අමාරු උනත් නැතත්!" හදවත මා හට උපදෙස් දුනි.
"ඔව් ඒක තමයි කරණ්නට තියෙන්නේ!" මොළයද එය අනුමත කලේය!
මා සේවා ස්ථානයට නොයා කොළඹ මහ රෝහල වෙතට ගියෙමි!
"ජලභීතිකා එන්නත් ලබාදෙන අංශය" වෙතට මා යොමුකලේය.
එතැනින් එන්නත ලබා ගත්තේය.
(එතැන් පටන් දින තුන කින්; නැවත දින හතරකින්; හා මාසයකින් බෙහෙත් විදගත්තෙමි.)

එන්නත ලබාගෙන නැවත සේවා ස්ථානයට පැමිණ පමාවී දිනයේ වැඩ ඇරඹීය.
දිවා අහාරයෙන් පැයකට පමණ පසු මාහට දූරකථන ඇමතුමක් ලැබුණි.
මා ඇමතුම හා සම්බන්ධ වීමත් සමග අනෙක් කෙළවර ඇසෙන "පොලිස් ඝෝෂාව"; කතා කරණ්නේ කවුරුන්දැයි පෙර දැනුම් දීමක යෙදිනි.

"ආ! මහත්තයා!! ඔබ තුමාව නේද අද උදේ කඩවතදී බල්ලෙක් කෑවේ!?" 

"ආ ඔව්! ඔව්!!?"

 හරි! දැන් අපි ඌව අල්ලලා ජීප් එකේ දාගෙන වත්තල මූද අයිනට ගිහින් දැම්මා! දැං අව්ලක් නෑ!!"

"ඇං!? @#$!%^&$*())_&^%$# ?"






Saturday, August 29, 2020

180. ම'පුතු වසික වෙත සෙනෙහසින් . . ! (තෙවැන්න)


ම්ම්ම්ම්ම්ම් . . . . . !
ඉතින් ඔයා කියෙව්වා නේද දෙවෙනි ඒකත්.
අද එතැන ඉඳන්.
ඔයා පුංචි කාලේ තමයි රත්නපුර එක්සත් ජාතික පක්ෂ බලකනුවක් වූ ගාමිණී අතුකෝරළ මිය ගියේ.
ඒ අවමංගල සභාව රූපවාහිණියෙන් විකාශණය කලා වාගේ මට මතකයි.
මෙය විකාශණය වන වෙලාවේ ඔයා ඉඳලා තියෙන්නේ අල්ලපු ගෙදර.
ඉතින් මෙම අවමංගල සභාවේදී බොහෝ කථිකයින් ගාමිණී අතුකෝරළ මහතාව හඳුන්වා තිබුනේ "පුංචි ඇත්පැටවා" යන නමින්.
ඒක අහන් හිටපු ඔයා අල්ලපු ගෙදර නිවැසි කරුණාරත්න මහතා අමතා  "අප්පච්චි . . .මොකද අප්පච්චි එයාට පුංචි ඇත්පැටියා කියන්නේ . . . . ?"  කියලා ඇහුවාලු.
මේකට අප්පච්චි  "ඒ පුතේ ආදරේටනේ . . . !" කියලා උත්තර දුන්නාලු.
එතකොට ඔයා ටිකක් කල්පණා කරලා කිව්වාලු
" ආ! ඒක තමයි තාත්තිත් මට නරි පැටියා කියලා කියනවා ඇත්තේ!" කියලා.
වැඩියෙම්ම ආදරේ අයට "නරියෙක්" කීම මගේ පුරුද්දක්!

පැටියා කථාව කිව්වාම මට තවත් කථාවක් මතක් උනා. 


දවසක් අපි කොහේ හරි දුර ගමනක් යනවා ලොකු සීයගේ වෑන් එකේ.

මමයි වාහනේ පැදෙව්වේ.
ලොකු සීයා හිටියේ අනෙක් පැත්තේ ආසනේ.
ඔයා හිටියේ පිටිපස්සේ පුංචි ආච්චි කිට්ටුව.
මොනවා හරි දේකට මට ටික වෙන්න කේන්ති ගිහින් හිටපු වෙලාවක ඔයා මොනවා හරි මගෙන් ඇහුවා.
මම ඒකට දුන්න උත්තරේ කෙළවර කලේ 
" .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . පැටියෝ!" කියලයි.
ඒක අහන් හිටපු පුංචි ආච්චි ඔයාට කිව්වාලු "තාත්ති එක්ක කථා කරණ්න එපා තාත්තිට කේන්ති ගිහින් තියෙන්නේ . . !" කියලා.
ඔයා ඒකට යස උත්තරයක් දීලා.
"නෑ! තාත්තිට කේන්ති ගිහිල්ලා නෑ! අර මට 'පැටියො!' කිව්වේ"

ඒකාලේ මම දහම් පාසලේදී හවසට; කුමාරතුංග මුනිදාස මහත්තයාගේ "හීන් සැරය "පොත  එකේ ඉඳන් හයේ පංතියට වෙනකල් දරුවන් එක් කරගෙන කියලා දෙනවා ඔයාට මතකද?

ඒකෙන් හරි ගෙදර තිබිලා කියවලා හරි ඔයාට ඒ පොතේ එන සමහර සමහර සිද්ධි මතක තියෙන්නට ඇති.
එම පොතේ එක පරිච්ඡේදයක් වූයේ "කොටි කටුසු හටන" නමින්.
නරියාගේ සංඥාවට අනුව කොටියා; කටුස්සා සිටි ස්ථානය එල්ලය බලා පැන බිම පහුරු ගා දඟලා මහා විනාශයක් කලද කටුස්සාට වූ අවැඩක් නැති.
ඊළඟ අවස්ථාව යෙදුනේ කටුස්සාටය.
නරියාගේ සංඥාවට අනුව "කටුසු හාමි කොටි රාලගේ කන විකුවේය! නහය විකුවේය!! ඇහි බැම විකුවේය!!! . . . . . ." යනුවෙන් පොතේ ලියැවේ.
එකල ඔයා උදේ පාන්දරට ඇඳේ නිදා සිටිනා විට ඔයා ගේ ඇඟට  උඩින්,  දෙපසින් අත් දෙකත් දණහිසත් තබාගෙන; "කටුසු හාමි කොටි රාලගේ කන විකුවේය! නහය විකුවේය!! ඇහි බැම විකුවේය!!! . . . . . ."  කියමින් ඔයාගේ කන, නාසය, ඇහිබැම විකයි.
ඔයා උඩ පැන පැන හිනාවෙමින් ඇඹරෙයි . . !
මම නිදා සිටින විට ඔයාට ඒ අවස්ථාව ලදොත් මාහටද එම අත්දැකීම එලෙසින්ම විඳින්නට සිදුවේ.
ඔයා කර දඬු උස් වී ගියද; අප හමුවූ අවසන් අවස්ථාවේදීද ඔබ මගේ කනද, ඇහි බැමද විකූ බව මෙය කියවන අන් අය විශ්වාස කරයිද?
ඔව්! ඔයාට වයස අවුරුදු විසි ගානක් වෙලත් තවම අපි දෙන්නා කොටි කටුසු හටන රඟ දක්වති.
තවමත් ඔයා මාවත් මම ඔයාවත් විකයි.

මම ඉස්සර රෑ අන්තිමට නින්දට යන්නට පෙර ඔයාගෙ කාමරේටත් නංගිගේ කාමරේටත් ගිහින් ඔයාලාව අන්තිම වතාවට බැලීමේ පුරුද්දක් තිබුනා.

ඔයා ඒ වෙලාවට හොඳට නිදි.
මම ඔයාගේ යටි පතුල් ඉඹලා ඒවා දිව ගානවා.
ඊළඟට නංගීට.



නංගී කිව්වාම මතක් උනේ ඔයාගේ නංගී ගෙදරට එනකොට ඔයාට වයස අවුරුදු දෙකයි.
ඔයා හරිම සංවේදී දරුවෙක් උන නිසාම; නංගීගේ සපැමිනීම ඔයාට දුකක් ගෙන දේවි කියලා අපි හැමෝම හිතුවා.
එහි ප්‍රථිපලය උනේ ඔයාට හැමෝම වැඩි වැඩියෙන් ආදරය කිරීම.
ඔයා වැඩුනේ සාගරයක් බඳු ආදරයක් මැද කිව්වොත් ඒක අතිශෝක්තියක් නොවේ.
විශේෂයෙන් ඔයා අම්මාගේ පවුලේ පළමු මුණුබුරා වීමම සුවිශේෂී දෙයක් උනා.
ඔයාව බලා ගන්න කවන්න පොවන්න හරියට කට්ටිය.
ඒත් මම ඊට සතුටු උනේ නෑ.
මම කැමති උනේ නෑ ඔයා මගේ අච්චුවෙන් පිට අන් අයගේ ආදරය මැද ගොඩ නැංවෙනවාට.
ඒක හරිම ආත්මාර්ථකාමී දෙයක් ලෙසට බැලූ බැල්මට පෙනේවි.
ඔයාට කන්නදෙන බොන්න දෙන  තැන සිට සෑම සියළු දේකටම මාවිසින් නිර්මාණය කල ක්‍රම වේදයක් තිබුනා.
ඒ නිසාම කේක් එකක කෑල්ලක් පමනක් කා සෑහීමට පත්වීම; චොකලට් එකකින් සීමිත කොටසක් පමණක් රසවිඳ ඉතිරිය ශීතකරණයේ ඉතිරි කොට තැබීම වැනි දේට ඔයා ඉබේම පුරුදු පුහුණු වී තිබුනා.
ඔයාගේ ඥාති සමූහයා "වැඩි ආදරයට" මුළු චොකලට් එකම, මාශ්මෙලෝස් පෙට්ටියම කවන ආකාරයේ අත්දැකීමකට ඔබ ලක්වේවි යැයි මා බොහෝ කල්පණාවෙන් උනා.
ලොකු සීයාගේ වෑන් එකේ කොහේ හරි ගමනක් යන විට එහි ඉදිරි පස ආසනයේ ගමන් කරණ්නේ ලොකු සීයානේ.
ඉතින් එක් වරක් ලොකු සීයා ආසනයේ හරි බරි ගැහී ඉඳගෙන "කෝ පුතා එන්නකෝ මං ගාවට!" කියලා ඔයාව එයාගෙ උකුළ උඩට ගන්න හැදුවා.
මම ඊට එකවරම විරුද්ධ උනා කිසිම තෙතක් නොමැතිව.

ඔයා ඉපදෙන කොට මට තිබුනේ පරණ ඔස්ටින් මිනි වැගන් එකක්.

6ශ්‍රී 2416

6ශ්‍රී 2416 - 2+4+1+6=13 ඒ උනාට කිසිම දුකක් නොදුන් කෙනෙක්

ඒක හරිම අබලන් එකක්.
ඊට පසුව වාහන කොපමන තිබුනත් ඔයාව පුරුදු කරලා තිබුනේ පසුපස ආසනේ යන්න.
ඒ වැඩි ආරක්ෂාවට.
කිසිදිනෙක ඔයාව උකුල උඩ හොවාගෙන මා ඉදිරි අසුනක ගොස් නොමැත.
අන් අයෙකුට එසේ ගෙන යාමට ඉඩ තබාද නැත!
බොහෝ දෙමාපියන් තම දරුවන් ඉදිරිපස ආසනය අසල හිටගෙන තබා ගෙන හෝ පසුපස ආසනයේ සිට ඉදිරිපස ආසන දෙක අතර හිටගෙන රඳවාගෙන තම මෝටර් රථ පැදෙව්වාට මා කිසි දිනෙක ඊට ඔබට අනුබල දී හෝ අවස්ථාව ලබාදී හෝ නැත!
බොහෝ විට මම කලේ ඔයාව ගමන යන්න කලින් නිදි කරවලා ඔයාගේ; හතරැස් නාන බේසම මත රෙදි නවල තියලා පරිස්සමට ඒකෙ ඇතුලෙන් තියලා ඒක ඔස්ටින් මිනි වැගන් එකේ ඉස්සරහ ආසන දෙකයි පසු පස ආසනයයි අතර හොඳින් හිරවෙන්න තබා ගැනීමයි.
මේ සැකැස්මට ලොකු ආච්චිලා සීයලා නම් ටිකක් අකමැතියි.
ඒත් ඒ කිසිවෙකු එම විරෝධතාවය මගේ ඉදිරියේ කියන්න මැළි උනා.

එසේම මාකිසිදිනෙක ඔබව පාර මාරුවෙන ස්ථානයකින් හැර අන් ස්ථානයකින් ගමන් කරවා නැත.

කිසිදිනෙක මා පෝලිමක් පනිනු ඔබ දැක නැතිවා මෙන්ම මමද කිසිදා පෝලිමක් පැන නැත.
මේක කිව්වාම මට හොඳ දෙයක් මතක් උනා.
ඔයා මොන්ටිසෝරි යන කාලේ පොඩි දිවීමේ තරඟයකට සහබාගී උනා.
ඒ කකුල් දෙක බැද්දේ බැලුම් බෝලයක් තබාගෙන දීවිමේ තරඟයක්.
අපි බලා ඉඳිද්දී ඔයා තරඟයේ අංක එකට දුව ගෙන ආවා.
ඇවිත් දිනුම් කනුව ලඟ තිබුනු නූල අසල නැවතුනා.
වටේට හිටපු අය කොතරම් කෑ ගැසුවත් ඔයා නොවේ නූල කඩාගෙන ගියේ.
පසුව දෙවෙනියා පැමිණ නූල කඩාගෙන ගියාට පසුව තමයි ඔයා ගියේ.
නූල කඩාගෙන යාම වැරදි දෙයක් විදියටයි ඔයාගේ පුංචි හිත ඔයාට ඒවෙලාවේ කියලා තිබුනේ.
ඒතරම්ම ඔයා විනය ගරුක දරුවෙක්.

ඉතින් ඒකෙන් මේකෙන් නංගී ගෙදර ගෙනාපු කථාව පස්සට ගියා.

නංගී ආපු දවසේ ඉඳන් ඔයා එයාට බොහෝ ආදරය කලා.
"නංගී ඇහැරේවි!" කියා ඔයා සද්ද කලේ නෑ.
හදිසියට ඔයාව නංගී ලඟ තියා පොඩි ඉසිබුවක් ලබන්නට හැකි තරම් ඔයා එයාට ආරක්ෂකයෙක් උනා.



මට මතකයි එක් වරක් ඔයාගේ අතක් තුවාල වී අඬාගෙන නංගී හිටිය කාමරයට ආවා.
ඒ වෙලාවේ නංගි හොඳටෝම දොයි!
"අනේ පුතෙ නංගි ඇහැරේවී !" කියා එතන සිටි අයෙක් පැවසූ විට ඔයා; ඔයාගේ චූටි අත් දෙකෙන් ඔයාගේම කට වසාගත්තා!
ඔව් එහෙම ඔයා ඒ දුක තද කරගත්තා.

ඒ තරම් පිංවත් දරුවෙක් ඔයා!


Thursday, August 20, 2020

179. දෙවෙනි ඇන් ඇක්සිඩන්ට් එක

රෙදි ගැලවූ නන්චක්කුව හෙවත් බූස්ලි ගාව තියෙන වැඩ කෑල්ල

මම ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ මගෙ හොඳම මිත්‍රයෙක් තමයි ඒ. ආර්. කුලසිංහ. 
මෙයා ගැන මම ලියපු බ්ලොග් පෝස්ටුවක් තියෙනවා "සුගත් කුලසිංහ සහ මම . . !" කියලා. 
කුලේ උපතින්ම ශික්ෂණයකට අවනතව හැදුනු අහිංසක චරිතයක්.
මෙයා දවසක් පංතියේ ඉන්න කොට;  එයාට කොයි ලෝකෙන්ද මංදා හමුවුනු නන්චක්කුවක් ගැන මට කීවා. 
ඒකාලෙ දැන් වාගේ අපි ඒකට කීවේ "නන්චකු" කියලා නෙවෙයි. අමුවෙන්ම නන්චක්කුව කියලා.
හරියට "පොරොට්ටා"; පරාටා වෙලා වගේ!
ඉතින් මෙයා මේක ගැන කියපු ගමන් මටත් පුදුම ආසාවක් උපන්නේ නන්චක්කුවක් හදාගන්නයි ඒක කරකවන හැටි කුලේ ගෙන් ඉගෙන ගන්නයි.
ඉතින් මරදානේ ආනන්දෙ ඉස්සරහ තිබුණු හාර්ඩ්වෙයාර් කඩේකින් එස්ලෝන් බට කෑලි දෙකකුයි; ටියුබ් ලයිට් එල්ලන දම්වැල් කෑල්ල්කුයි අරන් ඇවිත් නන්චක්කුවක් හැදුවා.
ඉස්කෝලෙ හවස කවුරුත් නැති ඉසව්වකට ගිහින් කුලේගෙන් මේ හුචක්කුව කරකවන්නට ටිකින් ටික පුරුදු වුනා.
මට ඕන උනා ටිකක් සිරා නන්චක්කුවක් හදා ගන්න.
ලී වලින් නෙවේ!?
ඇලුමීනියම් වලින්!
පස්සෙන් පහු; හැටන් ඩිපෝවේ වැඩකරපු අපෙ ඥාතියෙකුට පිංසෙන්ඩුවෙලා; සීටීබී එකෙන් ඇලුමිනියම් පොලු කෑල්ලක් ගෙන්වා ගෙන සුපිරිම නන්චක්කුවක් හදා ගත්තා.
වැදුනොත් ඔළු පළු!

ඔය කාලේ අපි පදිංචි වෙලා උන්නේ  යටියන්තොට හක්බෙල්ලවක.
වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල පියා; ලංකාව වටේ සේවය කරණාතරතුර; අපද එක් එක් පලාතේ තාත්තාගේ නිළ නිවාසයන්හී ගාල් වන අතර සමහර අවස්ථා වලදී කෙටි කාලයක් සඳහා හක්බෙල්ලාවක නිවසේ රැඳී උන් කාල වකවානු තිබිනි.
හක්බෙල්ලාවකදී මාහට සෙට මෝල් වුනු මිතුරෙකි.
ඒ කිත්සිරි ය.
මාගේ  "සැම්සන් සහ විල්සන්" කෙටිකථාවේ සැම්සන් යනු කිත්සිරිගේ පියාණන් ය.
එම කථාවේ එක් තැනක ලියැවෙන "ගුරු පඩියක් මංකොල්ල කෑ . ." සිද්ධියේ කතෲ මේ මා ඉහත නම් සඳහන් කල කිත්සිරිය!
මම මේ කියන කථාව වෙන කාලෙ කිත්සිරි ඉගෙන ගත්තේ මහ විද්‍යාලෙ.
මහ විද්‍යාලෙ කියන්නේ යටියන්තොට කෑ/ වින්සන් පෙරේරා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ.
ඔව් අපි එහෙම තමයි වින්සන් මහත්තයාව හැඳින්වූවේ.
මම මේ කියන දවසේ ඒ ඉස්කෝලේ ස්පෝට් මීට් එක හෙවත් මළල ක්‍රීඩා උත්සවය.
මේකෙ එක ඉසව්වකට කිත්සිරිත් හිටියා.
ඒත් එයාට දුවන්න දිවුම් කලිසමක් හෙවත් රනිං ෂෝටක් තිබුනේ නැහැ.
එයා හිතාන හිටියේ මගේ දිවුම් කලිසම ඇඳ දුවන්න.
ඊට දවස් දෙකකට විතර කලින් කිත්සිරි පණිවිඩයක් එවලා තිබුනා කලිසම අරං අදාල දවසේ උදේ 10.00 ට විතර යටියන්තොටට එන ලෙස.
ඔය කාලේ අර නන්චක්කු පිස්සුවට අමතරව; තවමත් හොඳ කරගන්න බැරිව ඉන්න සයික්ලිං පිස්සුව පටන් ගත්තු අළුත!
ඉතින් මමත් අර කලිසමත් සිලි සිලි බෑග් එකකට දාගෙන මදි පාඩුවට නන්චක්කුවත් ඒකටම ඔබාගෙන  බෑග් එක සයිකලේ හැඬලයේ එල්ලාගෙන හක්බෙල්ලාවකින් යටියන්තොට බලා ඉගිල්ලුනා.
දැං මේක කියවන මහත්වරු අහයි "ස්පෝට් මීට් එකට මොකටද නන්චක්කුවක් . . ?" කියලා.
ඒකට කියන්නේ "උණ" කියලා!
(එහෙම කිව්වාම ඉතිං ආයේ සහ සුද්දෙන්ම තේරෙණවා නේ!)

මා ගාව ඒකාලේ තිබුනේ මගේ පලමු සයිකලේ.
ඒක RMI එකක්.
RMI කියන්නේ රෝඩ් මාස්ටර් ඉන්ඩස්ට්‍රීස් කියන එක.
මේ සයිකලේ ලංකාවට ගෙනාවේ; ලංගමේ සේවකයින්ට ගෙවන්න දෙන්න.
සයිකලේ මිළ රුපියල් 495 යි.
මට මේ සයිකලේ අම්මා අරණ්දුන්නේ අපේම ළඟ ඥාතියෙකුගෙන්.
රුපියල් 250 කටද කොහෙද.
ඒකෙ පෝක් අත හැඩ කරලා හදලා ගත්තාම සුපිරියට පැදුනා.
ඉස්සරහට දැති 48 කොග් වීල් එක.
පස්සෙ තිබුනේ දැති 16 ෆ්‍රී වීල් එකක්.
සුප්පා සුපිරියට පැදුනු සයිකලයක් ඒක.
හැඬල් එක කපලා පාත් කරලා තිබුනේ.
ඉතින් මම සයිකලෙන් පිටත් උනේ යටියන්තොටට යන්න.
හක්බෙල්ලවක ඉඳන් යටියන්තොටට හැතැප්ම 4 යි.
මම ඔය කියන කාලේ දුරවල් මැන්නේ හැතැප්ම වලින්.
දැන් ඒක කිලෝමීටර 6 ක් විතර වෙලා.
බලන්න ඒකෙත් හැටි!?
ඉතින් මමත්; මා ගාව තිබුනු කොට කලිසං පොඩ්ඩකින් සැරසිලා දැන් ලෙල්ලේ යනවා යටියන්තොට බලා.
ඔය මම දහයේ විභාගෙ ගත්තු කාලෙ හරි ඊට ඔන්න මෙන්න කියලා තිබුනු වක වානුවක්.
මම කිසි කිසි ගාගෙන පදිනවා.
හක්බෙල්ලාවක ඉස්කෝලෙ ලඟ පල්ලම බැස්සේත් ඊගාවට තියෙන වංගුව ගත්තේත් ඊ ගහේ වේගෙන්.
ඊළඟට බදුල්ලවල පං සල ගාව තියෙන එක ලඟ වංගු දෙක.
වංගුදෙක පහු කරලා ගත්තු ගමන් සෙට් වෙන්නේ තනි කෙලින් හැතැප්මක් විතර දිගට ඇදුනු පාර.
දැන් වෙලාව උදේ 9.30 ට විතර ඇති.
පාරෙ තැනින් තැන මිනිසුන් ගැවෙසමින්.


මම වංගු දෙක පහු කරලා බයිසිකලේ කෙලින් කරගෙන ගැම්මට පදිනවා.
මට පෙනෙනවා ඉදිරියෙන් යන නාවලපිටිය ඩිපෝ එකේ මේල් බස් එක.
මේල් කියන්නේ තැපැල් මලු ගෙනෙන  කියන එක.
නැත්නම් හිතයි අනිත් බස්; "ෆීමේල්" කියලා!
රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියෙන් නාවල පිටියට ගොඩබාන තැපැල් මලු නාවල පිටියේ සිට යටියන්තොට දක්වා ගෙනෙන්නේ මේ අහිංසක බස් එකෙන්.
අහිංසක කිව්වේ වගේ වගක් නැතිව ඔහේ ගාටමින් ගිය නිසාත් සැම නැවතුමකම නැවැත්වූ නිසාත්!
බදුල්ලවල-බටුපිටිය කඩේ ලඟ හිටපු සෙනග නංවා ගත් බස් එක ඊළඟ නැවතුම වෙත සෙමෙන් ගමනෙන් යමින්.
මා පැදපු සුපිරි වෙගය නිසා බසයට කිට්ටු කරණ්නට මට ඊළඟ මොහොතේදී හැකිඋනා.
මේවන විට බස් රිය දෙවන ගියරයේ ධාවනය වන්නට ඇත.
මා වැඩි අපහසුවකින් තොරව තනිදොරේ මර්සිඩීස් බෙන්ස් බස් රිය පසු කිරීම ඇරඹීය.

සෙමෙන් සෙමෙන් සැර දමමින් වේගවත් වන බස් රිය සමග මගේ සයිකලයද එක එල්ලේ ඔට්ටුවෙමිනි.
මහත්වූ වැර වෑයමෙන් යුතුව තුන්වෙනි ගියරයේ වේගය වැඩිකරමින් ඇදෙන බසය පසු කල මා එය ධාවනය වන පථය ආක්‍රමණය කලේ පාරේ වම්පසට සයිකලය ගැනීමටය.
මේවන විට බසය ධාවනය වූයේ මාහට මිටර 2-3 පසුපසින් වන්නට ඇත.
ඒකවරම මාගේ සයිකලයේ ඉදිරිපස රෝදය හිරවී මා ගුවන් ගත විය!

මා ඊළඟ නිමේශයේදී මහ පාර මත දෙරි ගැහුවේ ගෙම්බෙකු පොලොවේ ගසනවාටත් වඩා සුපිරියටය!
පසු පසින් පැමිණි බස් රිය කෑමොර දීගෙන නතර විය.
ටයර  පාරේ  ඇතිල්ලීමෙන් හාත් පස පුළුටු ගඳ හැමීය.
දනිස් පොල්කටු ලෙල්ල ගිය බීට් අල මෙනි.
උඩින් ගොස් ලෑන්ඩ් කරනවිට මහ පාර මත ගැටුනු දකුණු අත්ලේ එක් තැනක හම ගැලවී රතු මස් මතු වෙලාය.
මා දනි පනිගා; විළි ලැජ්ජාව බැරල් එකෙන් වසාගෙන නැගිට ගත්තෙමි.
ඒ සමග බසයේ පැමිණි හුදී ජනයා හා අවට ගෙවල් වල පිළිකණුවල සිටි අය පවා එතනට පියාඹා ආවෝය.
වැටුනාට වඩා අමාරුවක් වටේ උන් එවුන් අත කම්මුලේ තබාගෙන අකම්පාලවී බලා ඉන්නා දෙස බැලීමෙන් මාහට දැනිනි.
බසයේ රෝද අතර තිබුනු සයිකලය කිසිවෙකු එලියට ඇද ගත්තේය.
ඉස්සරහ රෝදය කිසිදු ඉලක්කමකට නොගැලපෙන හැඩයක් ගෙන තිබුනි.
මාගේ පරාණය බේරී තිබුනේ මාගේ පූරුවේ වාසනාවට වඩා මාගේ නෑ සුමිතුරන්ගේ කරුමය නිසා යැයි පසු කලෙක මෙම කතාව ඇසූ බොහෝ දෙනා ගිරව් සේ පැවසුවෝය!

"සන්නි තෙල් ගේන්න වගේනෙ ඉගිල්ලුනේ . . !"
"කාලා තෙලේ වැඩිවෙලා මුන්ට  . . !!"
"මුංව හදන්න අම්මලා අප්පලා මොනතරම් දත කනවද කියලා මුංට ගානක් නෑ!!!"
වටවූ පිරිස මාහට සෙත් පිරිත් ගයමිනි; ආසිරි පවන් සලමිනි!
"මොකෑඈ  උනේ . . ?" සයිකලෙ එලියට ඇදලා ගත් එකා කෙඳිරි ගෑවේය.
ඔහු ඒවන විටත් සයිකලය මුදා ගැනීමෙන් මාහට කල උදව්වට මා වචනයක් හෝ කිවයුතුය.
"අනේ මංදා! සයිකලේ ඉස්සරහ රෝදේ එක පාර හිර වුනා . . ! ඒ මට දැනුනු දෙයය.
"හිරවෙන්නේ නැද්ද . . . . . . . . . . .!? 
මේ ඇලුමිනියං පොලු කෑලි දෙක පෝක් අත අස්සේ ගිහින්නේ . . !"
ෂර්ලොක් හෝම්ස් ගනයේ සොයා ගැනීමක් ඔහු ඒවන විට කර තිබුනි.
හැඬලයේ එල්ලා තිබූ සිලි සිලි බෑගයේ ඔංචිලි පදින ලද නන්චක්කුව එකවරම ටයරයත් පෝක් අතත් අතරින් රිංගා ගොස් කිටිකිටියේ හිරවී තිබුනි!
ඔහු  සයිකලය අල්ලාගෙන  ඉඳිදීම තවත් නහරයක් වැඩි අවුට්ස්ටෑන්ඩින් එකෙක් රෝදය හා පෝක් අත අතර හිරවී මාගේ රෙදි ගැලවූ නන්චක්කුව ඇද එලියට ගත්තේය.
"මේ මොකක්ද මේ . .?"
සයිකලේ අල්ලා ගෙන හිටිය එකා අවකාශය හරහා මාගෙන් විමසීය.
මට පිළිතුරක් දෙන්නට ඉඩ නොතබාම නන්චක්කුව අතෙහි තිබුනු එකා කට ඇරියේය.
"මේ අර බූස්ලි ගාව තියෙන වැඩ කෑල්ලනේ . . . . .!?"
"අම්මට සිරි . . . !"
බසය රිවස් කොට යන්නට පිටත් විය.
ගෑනුන් අතේ තිබුනු කොසු ඉදල් රැගෙන එතෙක් කරමින් තිබුනු වැඩය අවසන් කිරීමට ගියහ.

තරුණ කොල්ල කුරුට්ටන් පිරිසත් නන්චක්කුවත් මමත් අටපට්ටම් වූ සයිකලයත් පමණක් ඉතිරිවිය.
ඉතිරිවූ එවුන් අතරේ එහා මෙහා සංසරණය වූ නන්චක්කුව තවත්ටික වේලාවකින් මාහට ලැබුනි.
ඒ තනිව නොව!
බූස් ලීට තරමේ ගෞරවයක්ද සමගය!
අතේ පයේ වුනු වේදනාව හා සයිකලයට සිදුවූ අලාභහානිය එම ගෞරවය හා සැසඳුනි.
"අවුලක් නැත! බූස් ලී කියන්නේ සෙල්ලං පොරක්ද?"


බූස් ලී


Tuesday, July 21, 2020

178. ම'පුතු වසික වෙත සෙනෙහසින් . . ! (දෙවැනි එක)


ඉතිං;
ඔයා නම් කැමති නෑ මම ඔයා ගැන ලියලා බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් විදියට දානවට.
ඒත් මේ ලියන දේවල් බලන්න ඔයා වගේම තවත් දෙතුන් දෙනෙක්ම ඉන්නවා.
අද ඔයා ඉන්න විදිය දැකලා එයාල හිතනවා; මම ඔයාව පෙළ ගස්වපු විදිය; පුතෙකු හොඳ මිනිහෙකු කරණ්න පුළුවන් එක් හොඳ විදියක් ලෙස.
ඔයාට කියන්න රුෂාන් (අයියා) එයාගෙ පුතා අවුරුදු පහක් හයක් උනාම අපේ ගෙදර එවනවා කිව්වා.
මටම හිනා! (පව් නේද?)


ඔයාව පුංචි කාලෙම අපි එක්කගෙන ගියා කතරගම.
තාම පිංතූර තියෙනවා - දවසක මම ඔයාට පෙන්වන්නම්.
ඒ ගියාම මම ඔයාව; කිරිවෙහෙරේ කරඬුව වඩමවන ඇතාගේ බඩ යටින් එක්ක ගෙන ගියා.
ඇතාගේ බඩ යටින් ගියාම දරුවන්ගේ බය ඇරෙණවා, හීනෙන් බයවෙන්නේ නෑ -  ඔය වාගේ පැරණි විශ්වාස  නිසයි මම ඒක කලේ.
මට ඒ වෙලාවේ ඕන උනේ නෑ; මා තුල තිබුනු හේතුවාදී මනුෂ්‍යයාට අවනත වන්නට.
ඔයා වෙනුවෙන් කරණ්නට කිසිවක් ඉතිරි නොකිරීමයි මාහට කරණ්නට උවමනා වූයේ.
ඒවා මතක් වෙනකොට හරි සුන්දර මතක!


ඔයා පුංචිම වයසේ පටන් ස්වාධීන දරුවෙකු උනා. අවුරුදු දෙකකටත් කලින් ඔයා; සිදුරු කල තැඹිළි ගෙඩිය  අතට අරණ් ඒක කටේ තියාන තනිවම බොන්නට පුළුවන් කමක් තිබුනා.
මම කවදාවත්ම ඔයාට "මාළු අල්ලලා දෙන තාත්තෙක්" උනේ නැහැ! මම කලේ ඔයාට "බිලී පිත්තක් හදලා දෙන එක" පමණයි.

මට මේ ලියාගෙන යන කොට එක එක රස මතක හිතට ගලනවා.

ඒත් ෆිල්ටර් කර-කර ලියන්නම්.

ඔයා වැටුනාම මම කිසි දවසක නැගිට්ට වන්න ලඟට ගියේ නෑ.

"ගනං ගන්න එපා පුතේ! නැගිටින්න!!" කියලා ඔයාම උත්සාහයෙන් නැගිට ගත්තාම වැලි පිහලා දානවා මිසක්.
ඔයාගෙ කකුල මේස පුටු වල වැදුනා කියා වෙන තාත්තලා වාගේ දරුවාව නළවගන්න මේසෙට පුටුවට තඩිබාන පුරුද්දක් මට තිබුනේ නෑ.

එසේ කිරීමෙන් දරුවා තමා අතින් සිදුවන වැරදි අන් අය පිට පටවා ලීමට උත්සාහ ගන්න බවක් මා අසා තිබුනා.

කිසි දවසක "බිල්ලන්", "හප්පන්","හොල්මං", "අවතාර", භූතයින්", යක්ෂයින්" පිළිබඳව පවසා ඔයාව බිය ගන්වන්නට කිසිවෙකුටවත් ඉඩ දුන්නේ නෑ.
ඔයාව කිසිම දෙයකින් බියට පත් කලෙත්නෑ.
ඒ නිසාම ඔයා ඉස්කෝලේ දෙකේ තුනේ පංතියේ ඉඳන්ම තනියම ඔයාගේ කාමරේ නිදා ගත්තා.
ඔයා කරුවලට බියක් දැක්වූයේ නෑ.
"දවල් තියෙන ලොවමයි රෑටත් තියෙන්නේ. වෙනස ඉර නැති ඒක විතරයි!' මම ඔයාට අඳුර ගැන කියා දුන් හැටි.
දවසක් ෂානක අංකල් අපේ ගෙදරට ඇවිත් ඔයාගේ අතට විදුලි පන්දමක් දී මිදුල කෙළවරේ ගසක් අල්ලා එන ලෙස පවසූ වෙලා වේ; ඔයා ඒක කලාම මට දැනුනේ පුදුමාකාර සතුටක්.

දැං වගේ (මෝඩ) පෙනුමක් නෙවේ ඔයාට ඒකාලේ තිබුනේ.

හරිම තීක්ෂණ පෙනුමක් තිබුනේ.
ඇත්තටම මා විශ්වාස කලා දරුවෙකු වැඩෙන අවදියේදී අධික ලෙස ප්‍රෝටීන් ලබාදිය යුතු බව.
ඒක මම උගත්තේ චන්දන කීර්ති බණ්ඩාරගෙන්
සමකාලීන රුසියානුවෙකුට වඩා ලෙනින්ගේ  හිස වඩාත් විශාලව පිහිටියේ ඔහු කුඩා කල ඔහුට ප්‍රෝටීන් සපිරි ගුණවත් ආහාර වේලක් ලැබුනු හෙයින් යැයි වරක් චන්දන කීර්ති බණ්ඩාර මාසමගින් පැවසුවා.
ප්‍රෝටීන් හොඳින් ලබාදීමෙන් දරුවාගේ මොළය හොඳින් වර්ධනය වේයැයි සිතුවිල්ලක් මා තුල තිබුනා.
ඒනිසාම නිසාදෝ ඔයා බොහෝ විට ඉතා කල්පණාකාරීව සවන්දෙනු, තීක්ෂණව බලා සිටිනු, සිහි බුද්ධියෙන් කටයුතු කරනු අප නිරීක්ෂණය කරණු ලැබුවා.
ඒ නිසාම ඔයා කුඩා කාලේ පටන්; සාපේක්ෂව ඔබට වඩා කුඩා දරුවෙකු පරිස්සමින් රැක බලා ගැනීමට හැකියාවක්  පෙන්නුම් කලා.
ඔබ කිසි දිනෙක ඔබට වඩා කුඩා හෝ වෙනත් දරුවෙකු පෙළා නැහැ.
"තමා උපමා කොට සිතන්න!" යන බුදු වදන ඔහුගේ හිතට කුඩා කල සිට කාවද්දා තිබුනා.
ඔබට කුඩා කාලේ සිට අනුගමනය කලයුතු අචාර ධර්මයක් මා පුරුදු පුහුණු කොට තිබුනා.
ඔයාට මතකද ඒක?
"මොකද්ද පුතේ ලෝකෙ තියෙන ලොකුම වැරැද්ද?" මම ඇහුවාම ඔයා;
"බොලු කීන එක!" කියන්නට ඔයා සැදී පැහැදී සිටියා.

ඔයාව පොඩිම පොඩි කාලේ වත්; වෙනත් ගෙදරකට ගිය අවස්ථාවකදී ; එම නිවසේ තිබෙන සෙල්ලම් බඩු අරුමෝසම් අපගේ අවසරයකින් තොරව ඇල්ලීමටවත් ගියේ නෑ.
එසේම ඔයාට එහෙම ආශාවක් ඇවිත් ඒ පිළිබඳව "පොඩි කරු කුරුවක්" අප වෙත ඉදිරි පත් කලත් අප ඔහුට උපදෙස් දුන්නේ  "ඒ අංකල් ගෙන් අහන්න!", "ඒ මල්ලිගෙන් අහන්න!!" ලෙසටය.
අප ඒවා ඉල්ලා දෙන්නට ගියේ නැත.
එසේම එසේ ණයට ඉල්ලාගත් සෙල්ලම් බඩුවක් හෝ වෙනයම් ඕනෑම අරුමෝසමක්; සතුටින් තබා ඒමට ඔබ පුරුදු පුහුණු වී සිටියේය.
"ඒක ඔයාගෙ නෙවෙයි! ඒක එයාගෙ!!" මෙය අප ඔබට හොඳින් වටහා දී තිබුණි.
ඔයා මුල් කාලේ සුපිරි වෙලෙඳ සල් වලට ගියාම පොඩි පොඩි කාර්, ජීප්, ට්‍රක් වගේ ඒවා ඉල්ලුවා.
අපි කියලා දුන්නා අම්මටත් තාත්තටත් ගොඩක් සල්ලි නැති වග ඉල්ලන ඉල්ලන දේ අරන් දෙන්නට.
මාසෙකට වතාවක් හෝ සෙල්ලම් බඩුවක් අරන් දීමට එහි "මිළ" කියන සාධකය බල පාන බව ඔයාට මා අවබෝධ කොට දුන්නා.
ඉන් පසුව ඔයා එවන් අවස්ථාවලදී සෙල්ලම් බඩුවක්; එය ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබුනු රාක්කයෙන් රැගෙන ඇවිත් එහි යටි පැත්තේ අලවා තිබෙන; එහි මිළ සඳහන් කොට ඇති ස්ටිකරය අපට දක්වා "මේක ගන්න පුළුවන්ද?" කියා සුහදව විමසීමට පුරුදු වූවා.
ඒ ඔයාට "මිළ" කියන සාධකය තේරුම් ගියත් අංක පිළිබඳව වැටහීමක් නොමැති අවධියේ.
එය මිළදී ගැනීමට අපහසු බව මා ඔබට දැන්වුවහොත් ඔබ එය සීරුවෙන් තිබුනු තැනින්ම තබනු බොඳවූ ඇස් වලින් මා බොහෝ විට දැක තිබුනා.

ඔයා පොඩි කාලෙදිම ඔයාට අපි පොඩි බයිසිකලයක් ගෙනත් දුන්නා.
එම සයිකලය දෙපස; එය පෙරළීමෙන් වැළකීම සඳහා ආධාරක රෝද දෙකක් සවිකර තිබුනා.
ඔයා මේ සයිකලේ හොඳින් පදින්නට පුරුදු වූ පසු; දිනක් මා එහි එතෙක් පැවති ආධාරක රෝද දෙක ගලවා දැම්මා.
මට අවශ්‍ය වුනේ ඔයාට බයිසිකල් පදින්න උගන්වන්න.
මම රෝද දෙක ගලවා දමා නිවස තුලට පැමිණ විනාඩි 10 කින් පමණ ආපසු යන විට ඔයා සයිකලේ තනිව පදිනවා!
ඔයා ඉතා ඉක්මනට ඕනෑම දෙයක් ග්‍රහණය කර ගත් දරුවෙක්.

ඕනම දෙයක් ඉතා ඉක්මණින් ඉගෙන ගත්තා.

බයිසිකල කීවාම මට නියම කථාවක් මතක් උනා.
මම මේ කියපු සයිකලේ ඒ තරම් ම හොඳ තත්වයක  එකක් නොවුනි.
ඒක කාලය සමග අබලන් වී ගියේය.
ඒ අබලන් වූ විට එය නැවත සකසා දුන්නේ අල්ලපු ගෙදර "අප්පච්චි"  විසින්.
එක් සෙනසුරාදා දිනෙක උදේම සයිකලයේ හුලං ගසා ගැනීමට අප්පච්චිලාගේ ගෙදරට ගිය ඔයා ආපසු පමිණියේ මූණ බෙරි කරගෙන!
ඒ සයිකලයේ ටයර් ටියුබ් ඒ තරමටම අබලන් වෙලා නැවත අළුත්වැඩියා කර ගැනීමට බැරි තරමට!
මම ඉතින් ඔයාවයි සයිකලෙයි අරණ් පාරට ආවා.
මගේ හිතේ තිබුනේ ජපානෙ සයිකල් ගෙන්වන තැනකින්  ඔයාට සයිකලයක් අරණ් දෙන්න.
ඒ වුනාට මම මම ඒක ඔයාට කියන්න ගියේ නෑ.
ඔයා ඒ කාලේ ඉස්කෝලෙ එකේ දෙකේ  විතර.
ඉතින් අපි දෙන්නා ජපන් සයිකල් ගේන තැනකට ගියා.
මට පේනවා වැටට අස්සෙන් නිල්පාටයි කහ පාටයි බ්‍රිජ්ස්ටන් බයිසිකලයක්.
බයිසිකලේ අපි දෙන්නා දිහා බලාන හිටියා!
දැක්ක ගමන් මගේ හිත ගියා.
මම ඔයාට ඒ බයිසිකලේ පෙන්නලා ඇහුවා "පුතේ ඔයා අර බයිසිකලේට ආසද?" කියලා.
ඔයාගේ දෑස් ආශාවෙන් දිළිසුනා!
"ඔව්!ඒක ගම්මුද?"ඔයා  උත්තර දුන්නා.
"හරි පුතේ! ඔයා ගිහින් ගාන අහගෙන එන්නකො! මා ගාව රුපියල් 3000ක් තියෙනවා!"
මම හොඳටම දැන ගෙන හිටියා 3000 ට ඒ සයිකලේ ගන්න බැරිවෙන බව.
ඔයා ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට ගිහින් ඒ යාඩ් එකේ හිටපු කෙනෙක් ගෙන් සයිකලේ ගාන අහලා පිම්මේ දුවගෙන ආවා මාගාවට!
"තාත්ති! ඒක 6500ක් ලු!"
"අම්මෝ හොඳටම වැඩියි! එච්චර සල්ලිත් මාගාව නෑ! ඔයා පුළුවනම් ගිහින් 3000 කට ඉල්ලන්න!"
ඔයා ආයෙත් ඇතුලට ගියා. ගිය පයින්ම ආපසු ආවා.
"අන්තිම 5000ක් දෙන්නලු!"
"ඉතිං අපි ගාව එච්චර සල්ලි නෑනෙ! අන්තිම 3500 ක් දෙන්නම් කියන්න. ඔයා කියන්න අපි ගාව එච්චර සල්ලි නැති බව!"
මේ විදියට ඔයා දෙතුන් වතාවක් ඒමේ අතට ගියාට පස්සෙ සයිකලෙ 4000 කට ගණං බැස්සා.
"ගන්නවා නං අන්තිම රුපියල් 4000ක් දෙන්න කිව්වා!" ඔයා මට කිව්වේ ඇස්වල කඳුළු පුරෝගෙන!
ඊට පසුවයි මම ඒක ඔයාට අරං දුන්නේ.
ඒක අයිතිකර ගන්න ඔයා කරපු කැපවීමකුත් තිබුනා!
ඔයා ඒක ගන්න සෑහෙන කට්ටක් කාපු නිසාම ඔයා ඒක  ආදරෙන් පරිස්සම් කලා.
ඒ සියල්ල මම ඔයාට ජීවිතේට එකතු කල පාඩම්!

23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...