Friday, November 8, 2019

154. කළු ගඟදිගේ . . . . . . 14

ගඟක් පාන ආඩම්බර

මින් පෙර මා ලියා ඇති පරිදි ටැන්ඩම් / Two Man හෙවත් දෙදෙනෙකු විසින් පැදීම කරණු ලබන කයාකයක පසුපස පදින්නේ තරමක් හෝ පලපුරුදු අයය. පසුපස පදින්නාහට කයාකය හැසිරවීම භාරවේ. කයාකයේ දිශාණතියන් වෙනස් කිරීම කයාකය සමබරව තබාගෙන යෑම ඔහු වෙතින් සිදුවිය යුතුය.

ඉදිරිපස පදින්නා වෙතින් වන වරදක් නිවැරදි කලහැක්කෙ පසුපස පදින්නා හටය. ආධුනිකයෙකු පලමුව ඉදිරිපස පැදීම  සඳහා යෙදවීම වඩාත් යෝග්ය වේ.

කයාකයකට නැගීමේදී දෑතින් කයාකය අල්වාගෙන; කයාකය මත සිරුරේ පශ්චාත් භාගය  ගැටනසේ පැනීමක් කල යුතුවේ. මන්ද එක පැත්තකට බරදී නගින්නට කරනු ලබන උත්සාහයේදී කයාකය එක් පසකට බරවී පෙරලී යාමට ඉඩ ඇති හෙයිනි. 
තමන් සමග කයාකයේ අනෙක් පස සිටින ගමන් සගයා පලපුරුදු අයෙකු වේ නම් තමා කයාකයට ගොඩ වදින වෙලාවේ එක් පසෙකට බර වන කයාකය යම් පමණකට සමබර කර ගැනීමට හැකියාවක් ඇත. එහෙත් ආධුනිකයෙකු සමග කරණ ගනුදෙනුවේදී වඩාත් සුදුසු වන්නේ කයාකයට නොදැනෙන සේ කරනු ලබන ගොඩ වීමමය.

එසේ කයාකය මතට ගෙවැදීමට පහසු වන්නේ එය නිසලව ඇති විටදී ය. බසයකට ගොඩ වීමට පහසුවන්නේ නවතා ඇති විටදී මිසක ගමන් කරද්දී නොවේ. නමුත් අප මුදා හැරිය කයාකය වේගයෙන් යන්නට පටන් ගනු ලබයි. එසේම එතැන විසල් ගැඹුරකින් යුත් තැනකි.
 මේ වන විට සුදාරක නැංවූ කයාකයේ ඉදිරි කෙළවර ගඟට යොමුවී ඇත. තවත් ලෙසකින් පැවසුවහොත් ගැඹුරු දිය මතය. පසු පස කෙලවර තවමත් ගොඩබිමේය. කයාකය ගංගාව ගලන දිශාවට හැරී යාන්තමින්  පසුපස කෙලවර ගොඩබිම මත රඳවා ගෙනය.
ශිල්ප දැක්වීම පසෙක තබා කයාකය සෙමෙන් තල්ලු කරමින්ම එයට ගොඩ උනෙමි.

කයාකය වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදෙමින්ය.

"මල්ලි උඹ කලබල වෙන්න එපා! දැන්ම හබල් ගහන්නේ නැතිව ඉඳිං! මම කිව්වාම මං කියන පැත්තෙන් විතරක් ගහපං !! නවත්තන්න කිව්වොත් නවත්තලා නිකං හිටපං!!!"

ගොඩදී දුන් උපදෙස් මාලාව මා සුදාට නැවත මතක් කර දෙමින්ම හබල් ගැසීම ඇරඹූයෙමි.
හබල් ගසනවා කීවාට හබල් ගැසීමක්ම නොව හබල උපයෝගී කරගෙන කයාකය මා වෙතට නතු කර ගැනීමක් සිදු කරගනු ලැබීය.


කයාකය තරමක් කීකරු වූ පසු මා පසු පස හැරී බැලුවෙමි. තෙශා හා පසිඳු රැගත් කයාකයද නිරුප්ද්රිතව අප පසුපසින් පැමිණෙමින්ය.`

වේලාව  උදෑසන 6 පසුවී විනාඩි 45ක් ඉක්මෙන්නට ඇති!

පාලම පසු කිරීමෙන් ඉක්බිති; ගඟ පිළිපන්නේ තරමක පළලකින් යුතුවූ පෙදෙසකටය. එහි රැඳුනු විසල ජල ධාරිතාව මගින් ගඟේ එතෙක් පැවති වේගය ගිලගත් අයුරකි.

එතැන් පටන් මා හැකි උපරිමයෙන් දන්නා තරමින් සුදාට උපදෙස් දෙමින් පදින්නට විය. ගඟ වේගයෙන් ගලයි. පාලම යටට සාපේක්ෂව අඩුවුවද; ගඟක් ලෙසට උපරිම  වේගයක් එහි ගැබ්වී තිබුනි. කයාකය පැදීම තරමක පහසු වුවද එය නොමග නොයා නිවැරදි මගේ ගෙන යාමට අමතර වෙහෙසක් දැරීමට සිදුවිය.

රොන් මඩ දියවුනු ගඟ තද දුඹුරු වර්ණයක් ගෙන තිබුනි. වතුර මට්ටම ඉහල යත්ම ගඟ දෙපස වූ බිමේ රැඳි ශාක කොටස් හා විවිද රොඩු ගංගාවේ පාවෙමින් තිබුනි.

ලොකු කුඩා කුරුම්බා ඇට්ටි හා පොල්  පවා සතුටින් ඉපිල ගඟ දිගේ තරඟයට ගසායනු දකින්නට ලැබුණි. දියේ ගසා ගෙන ගිය පොල් ගෙඩියක් අහිඳ ගැනීමේ උත්සාහයක පසිඳු නිරත විය. ඒ මන්දැයි මා විමසූ විට ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ

"කාට හරි දෙන්න . . . . !?" කියාය.

"කාට හරි!?" යනු කවුරුණ් දැයි මම උගෙන් ඇසුවෙමි!

"කාට හරි! කාට හරි!!" පසිඳු ඇද පැද සිනහ වෙමින් කීවේය!

පසුවන හැම වේලාවකම මා සුදාව දනුවත් කිරීමේ නිරත විය.

සුදාරක තරමක අඩු උසකින් යුත්  ශක්තිමත් දේහයකට හිමිකම් කියූ තරුණයෙක්ය. අපගේ කණ්ඩායමේ ලාබාලතම සාමාජිකයා වූයේ ඔහුය. මුහුණ පුරා ඝන රැවුලක් ඇති ව සිටි ඔහුගේ ගම් පලාත වූයේ දකුණු ලක ය. විදුලි උපාංග නිපදවන ශ්රී ලංකාවේ පුරෝගාමී ආයතනයක සේවය කල හේ වසර පුරා දිවයිනේ හතර දිග; රැකියාව තුලම කරක් ගසන්නෙකි.

ඔහු ඉතා ඉක්මනින්ම කයාකය පැදීමට ඉගෙන ගත්තේය.  ඔහු මා ඇමතුවේ "ලොක්කයියා" නමිනි. සත්තකින්ම කණ්ඩායමේ ලොක්කයියා මම විමි.

සුදාගේ ප්රසස්ථ මට්ටමේ පැදීම සමග අප ඉක්මණින් ගං ඉවුරු පසුකරමින් විය. ගඟ දෙපස මුළුමණින්ම පාළු ස්ව්භාවක් ඉසිලීය. වැලි තොටු පොලවල්, මැණික් ගරණ ස්ථාන කිසිවක් දක්නට නොලැබුනේය කියා ලියන්නට මට සිතේ. ඒවා ඒ තරම්ම විරලවිය.

අප; අපගේ යාත්‍රා දියත් කල ඉහල නාරගල පාලම පිහිටියේ ඉලිම්බ හංදියේ සිට  - ඉහල නාරගල - ගෝවින්න මාර්ගයේය. මෙම පාලම ගෝවින්න පාලම ලෙසද ව්‍යවහාරයේ පවතී.

මෙම පාලම අසලින් දියට බට අප කිලෝමීටර දෙක තුනක දුරක් යාත්‍රා කාරද්දී ගඟේ විශාල නැම්මක් විය. දකුණු පසට හැරී  නැවත වම් පසට හැරී පැවතින. "දකුණට ද්විත්ව වංගුවකි!" පුවරුවක් නැති ගඟේ වම් පස ඉවුර මත කිසියම් ක්‍රමික ඉඳිකිරීමක කොටස් යාන්තමින් පෙනිනි. 
"ඕනෑම ගිණි පෙට්ටියක් දන්නා එසේම නොදන්නා ගිණි පෙට්ටියක් නැති" අපගේ තෙශා; එය ටක්කෙටම ඇඳින ගත්තේය.

"මේ  කඳන වෝටර් බෝර්ඩ් එක නේ ! . . අරූ !  සාගර- ඉන්ජා ඉන්නේ මේකෙනෙ බං !?' තෙශා අපිට හිතන්නට ඉඩ නොදීම කියාගෙන ගියේය.

ඒ සමගම ඉදිරියෙන් පෙනෙන්නේ ඔරිජිනල් නාරගල පාලමයි.

ඒ මතින් දිවෙන්නේ හොරන - බුලත්සිංහල - මතුගම මාර්ගයයි. නාරගල කී සැනින් අපේ මතකයට එන්නේ නාරගල පාලම සමග ඇතැයි පැවසෙන  ඇල්ල හෙවත් රැපිඩ් එක පිලිබඳවයි.
කළුගඟේ පළමු පරිච්ඡේදය අවසන් කරණ්නට මත්තෙන් අපට මිනිස් පුළුටක් අන්තිම වරට දුටු අව්ස්ථාවේ අප උත්සාහ කලේ ඉදිරියේ ඇති ඇලි හෙවත් රැපිඩ් ගැන දැන ගැන්මටය.
එහිදී "නාරගල" ගැන කියැවුනු පසු නැවත ඒ පිළිබඳව අහන්නට ලැබුනේ; අප පිටත් වෙන්නට මත්තෙන් හමුවූ කැඳ කඩේ මාමා ගෙනි.

ඔහුගේ දැනීමේ හැටියට "නාරගල ඇල්ල" සෙල්ලං නැත.

ගමනට පෙර තෙශා තම කැඳ මාමා අමතා ඇල්ල තරණය කලයුතු මාර්ගය පිළිබඳව උපදෙසක් ලබා ගත් නමුදු මා ඊට කන යොමු නොකලෙමි.
මා පුරුද්දක් ලෙස එසේ නරඹන්නන්ගෙන් උදව් උපකාර අවවාද නොපතමි. මෙය උද්දච්ච ක්‍රියාවක් සේ ඔබට දැනෙනු ඇත. සත්තකින්ම එය මගේ ආනාදිකම ලෙස නොසිතන්න. එයට හේතුව මා මෙසේ ගොනු කරණ්නම්.

ඔබ නන්නාඳුනනා පලාතක පාරක් තොටක් විමසුවහොත් එම පුද්ගලයා දැන හෝ නොදැන අදාල ස්ථානයට ගමන් මාර්ගය තම දැනුම් තෙරුම් තරමට කියති. බොහෝ දෙනෙකු තමන් නිසි පරිදි නොදන්නා බව නොපවසති. තමන්ගේ සිතැඟි පරිදි, තමන් දන්නා තරමින් අවවාද දෙති. උපදෙස් දෙති.  නමුත් එය කෙතරම් සාර්ථක දැයි උඩ ඉන්න දෙවියෝ තබා මිහි මත වෙසෙන අප වත් දන්නේ නැත!

දිනපතා පය ගසා ඇවිදින මහ පාරවල් එසේ අති සාර්තක ලෙස අනන අපේ ඇත්තන්ගෙන් ගඟක ඇල්ලක් ගැන විමසුවහොත් ලැබෙන පිළිතුර පිළිබඳව තැබිය හැක්කේ කුමණ විශ්වාසයක්ද?

අනෙක් අතට බොහෝ අය එසේ කියන්නේ නිවැරදි දැනුවත් වීමක් තුල සිට නොවේ. කිසියම් අයෙකු මෙවන් විස්තරයක්, උපදේශයක්, ආරංචියක් විමසූ විට එයට පිළිතුර ලෙස "අනේ මම හරියට දන්නේ නෑ ! වෙන කෙනෙකුගෙන් අහනවද?" කියා පැවසීමට බොහෝ අය පසුබට වේ. ඔවුනට එය ලජ්ජාවට කාරණයකි!?
 නො එසේ නම් එසේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් පැවසීමෙන්; ප්‍රශ්ණය ඇසූ අයට කිසියම් අනර්ථයක්, මදි පුංචි කමක් කලා යැයි සිත තුල ඇති වන පදනම් විරහිත සිතුවිල්ලය!
එවිට ඔවුන් සැරසෙන්නේ කුමක් හෝ පවසා; "තමා උදව්වක් කලා !" යන සිතුවිල්ලෙන් තම සිත රවටා ගැනීමටය!

එම උපදෙස් ඇසුනු පසු අපද; බාධකය නො එසේනම් අභියෝගය දෙස බලන්නේ පෙරකී අබල දුබල උපදෙස් මත පිහිටාය. එවිට සිදුවන්නේ මෙතෙක් අප තුල තිබුනු පලපුරුද්ද මත පිහිටා ගනු ලබන තීන්දු තීරණ වලට ඇති මං පෙත් ඇහිරී යාමය.

ගඟක වතුර වැඩිවෙත්ම හැඩ පහර වැඩිවේ. එනම් වේගය ඉහල යාමය. එසේම වතුර වැඩි වෙනවා යනු ජල මට්ටම ඉහල යාමය. ඒ සමගම ගඟාවේ ඇති ගල් පර බාධක වැසී යයි. මේ සමගම බොහෝ කුඩා ඇලි හෙවත් රැපිඩ්; වැඩිවූ ජල මට්ටම අකා මකා දමයි! එය තරමක පහසුවකි!

එමෙන්ම;  ඉහල ගිය ජල මට්ටමෙන් වැසී නොයන උසකින් යුත් ගල් පරයක් වෙත්නම් එය වෙතට අතිශය වේගයෙන් ගලන ගංඟාවේ; කයාකයක් ඊට ගොදුරු නොවී ගෙන යෑම අසීරු කාර්‍යයක් බවට හැරේ. එසේම යාන්තමින් දියෙන් වැසී ඇති ගල් මගහැර පැදගෙන යාමට නොහැකිවී යයි. එනිසාම කයාකය පුපුරායාමට හෝ ඉරී යාමට ඇති ඉඩ කඩ වැඩිය.

එදිනද ජල මට්ටම ඉහල ගිය දිනයකි. ගඟ වේගයෙන් ගලයි. ගූගල් ඡායාරූපයේ පෙනෙන ලෙසින්; ගඟ මැද  පිහිටි ගල් පර්වථ බාධක අතුරින් තරමක් වැසී ගොසින් තිබුනි.

අප ඇල්ල අභීයස විය!

"මචං අපි කොයි පැත්තෙන්ද දාන්නේ ? වමෙන් දා මුද?" මම තෙශා දිහා බලා කෑගැසුවෙමි.
අල්ලේ ඝෝෂාව මගේ කට හඬ යටපත් කරමින් ය.

" අර ලොක්කා කිව්වේ නම් දකුණෙන් දාන්න කියලා . .!"

කැඳ මාමා කියන ලද දකුණු පස මාර්ගයක්ද පහත ගූගල් ඡායා රූපය පිරික්සීමේදී පෙනී යයි. ඒත් නිවැරදි මාර්ගය දියෙන් යටවී ගොසිනි.

ඔබ සිතන්න පල්ලමක් දිගේ වේගයෙන් ඇදීයන බ්‍රේක් නැති බයිසිකලයක් පිළිබඳව!

ඔව් කයාකයට තබා නැවකටවත් හිටිවනම නවතාලීමට තිරිංග  පද්ධතියක් නොමැත. යාන්ත්‍රික යාත්‍රාවක් නවතා ලීමට එහි එන්ජිමෙන් දිවෙන අවර පෙත්ත අනෙක් පසට භ්‍රමනය කරවීමෙන්ය. නො එසේනම් පසුපසට  ධාවනය කරවීමෙන්ය. කයාකයකට කල හැකි එකම දෙය වන්නේ ඉතා කෙටි හඳුනා ගැනීමක් මත පිහිටා කරනු ලබන හැරවීමකට; මාර්ගය වෙනස් කර ලීමකට උත්සාහ කිරීම පමණි.

හදිසියේවත් කයාකය පෙරළී ගියහොත් හැඩ පහරට හසුව ගසාගෙන යාමට පටන් ගනී. එවිට දිය මතුපිට හා දිය යට පිහිටන ගල් වල වැදී සිදුවිය හැකි අනතුරු පිළිබඳව ලියන්නට වදන් නොමැත!

මෙම අනතුරු සියල්ල පිළිබඳව සැදැහැවත් සිතින් කයාකය  වම් පසට  හැර වූයෙමි.


දිව්‍ය ලෝකයට නාරගල පාලම දිස් වන අයුරු . . !

"සුදා උඹ බය වෙන්න එපා ගානකට පැදපං! ආ දැන් නවත්තහං!!"

මා එක වර උපදෙස් දෙකක් එකපිට එක පටවා සුදාරක වෙත ලබාදුනිමි.

මීට පෙරද මා ලියා ඇති පරිදි; දරුණු ලෙස රැලි නංවන;  යුවතියකගේ ගෙතූ වරලසක් සේ වරෙකට දිය ගොබය ඉහල නගිමින්ද තවත් විටෙක නොපෙනී ගිලී යමින් ද අසමබර සරුංගලයක්සේ  කූරියා ගහන දිය ඇල්ලක හෙවත් රැපිඩ් එකකදී කයාකයට උපරිම වේගයක් ලබා දී; දිය ඇල්ලේ ග්‍රහණයට හසුවීමට ප්‍රථමයෙන් එයින් ඉවත් වීම එක් සාර්ථක ක්‍රම වේදයකි.

එසේම මධයම ප්‍රමානයේ හා ඇල්ලේ ඇති එකම සුවිශේෂී තාවය දිශානතියන් වෙනස් වීම හා වේගය පමනක් නම් ඇල්ල තුලට නිවැරදිව සමබරව හා ඇල්ල ගලන දිශාවටම සෘජුව කයාකය අතුළු කර ගැනීමට හැකි වුවහොත් කයාකය නිරුපද්‍රිතව ඇල්ලෙන් පිටමං වේ. මෙහිදී  සුළු වශයෙන් මෙන්ම තදින් කයාකයේ දිශාව වෙනස් නොවන සේ පැදවීම පමණක් සෑහේ.

මෙතනදී බොහෝවිට සිදුවන මහත්වූ අකරතැබ්බය වන්නේ  මෙසේ හඳුනා ගැනීම කල් තියා කිරීමට ඇති අපහසුවය. එය හොඳින් වර්ගී කරණය කල හැකි වන්නේ ඉදිරියේ පදින්නා විසින් වන අතර සුදා වැනි ආධුණිකයෙකු ගෙන් එවැන්නක බලා පොරොත්තු විය නොහැක.

අනුග්‍රහය - හැලපකඩේ හැලපයා

 1951 අප්‍රේල් මස 07 වනදින ඇරඹි මෙවන්ම වූ නදී තරණයක් ගැන කියැවෙන  රසාලිප්ත චාරිකා සටහනක් පනහ දශකයේදී ඇස්. ඩී. ද ලැනරෝල් විසින් "වන නදිය" යනුවෙන් ලියා පලකොට ඇත.
 මෙම පොතේ දෙවන මුද්‍රණය සූරිය ප්‍රකාශකයින් විසින් 1996  වසරේ සිදුකොට ඇති අතර දැනට එය මිලදී ගැනීමට සොයා ගත නොහැකි තවත් එක් පොතක් බවට පත්වී ඇත.
මා ඒ පිළිබඳව; වත් පොතේ කල ඉල්ලීමකට ප්‍රථිඵලයක් ලෙස "හැලප කඩේ හැලපයියා" විසින් මා වෙත එම පොත පසුගිය සති අන්තයේ; කියවා ආපසු භාරදෙන පදනම යටතේ  ලබා දුන්නේය. එයට එතුමාට ප්‍රණාමය!

වන නදිය පොතේ එක් තැනෙක මෙසේ සඳහන් වේ.

ඇලි හිසට (ඇල්ල පටන් ගැනීමට පෙරාතුව ඇති නිසල දිය රැඳීම) රොක්වූ වතුර තැනින් තැන කිඹුල් දත් මෙන් උඩට නෙරා සිටි කඩතොලු හා ආඳෙකුගේ පිට මෙන් ලිස්සන ගල් ඇති මහා ගල් තලාවක් උඩින් රැළ හා පෙන නගිමින් බොහෝ දුරට ඇසෙන සේ හඬාගෙන ජව සම්පන්න අසෙකුගේ වේගයෙන් දුවයි.
 අවුරුදු කෝටි ගනනක් තිස්සේ  මෙසේ දිවීම නිසා ගල තලාවේ සමහර ස්ථාන අඩි කිහිපයක් ගැඹුරට කපාගෙන ගඟ බසී.ජල ගැල්මකදී මුළු ගල් තලාවම වසාගෙන වතුර බසින නමුත් වතුර අඩු කාලයේදී යට කියන ලද ඕඩ පාරේම වතුර බසී.

සාමාන්‍යයෙන් මෙබඳු ස්ථානයක ප්‍රධාන ඕඩ දෙකක් වේ. 

එකක් වම් ඉවුරෙහි වන අතර අනෙක දකුණු ඉවුරෙහි වෙයි. පෙරුම්බොඩ ඇල්ලේ දී යාත්‍රා කිරීමට අප තෝරා ගත්තේ දකුණු ඕඩය විය. 
ඕඩයකට ඇතුල් වීමට අඩි සියයකට පමණ ඈතදී තමන් යා යුත්තේ කුමණ ඕඩයකදැ යි  තීරණය කරගත යුතුය.ඕඩයකට ඇතුල්වූවායින් පසු එය හැර අනෙක් ඕඩයකට ඇතුල්වීම මහත් අසීරු වැඩෙකි. සාමාන්‍යයෙන් වඩා පළල් වූ ද වතුර වැඩියෙන් ඇතුලට ගලන්නා වූ ද ඕඩය වඩා සුදුසු ලෙස පෙනෙන නමුත් සමහර විට එය නුසුදුසු වීමට ද පුළුවන.

මුලින් යහපත් සේ පෙනුණු ඕඩයක් පසුව බාධකයන්ගෙන් ගහණ විය හැකි වූවා පමණක් නොව අතු කීපයකට බෙදී ගොස් නොගැඹුරු වන්නට ද පුළුවන. 

සමහර විට මේ ඇල්ලක් සැතපුම් දෙකක් පමණ දිග ඇති බැවින් පහසු මාර්ගයක් ලැබෙන්නේ තමන්ගේම දක්ෂකම නිසාම නොව අහම්බෙන් ය.
සමහර ඇලිවලින් ඕඩය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කුඩා වී යාමෙන් රියනකට වඩා පළල් නොවූ ද බාධක වලින් ගහණ වූ ද තැන් කිහිපයක් පහු කිරීමට අපට සිදුවිය. එබදු තැන් වලදී සියලු දෙනම ගොඩට බැස කීප දෙනෙකුන් ඔරු බස්සවද්දී අනෙක් අය කැමරා ද අරක්ෂාව සඳහා රයිෆලයක් ද රැගෙන ගොඩින් ගියහ.

ඔරු බස්සවන්නෝ ඇනියෙහි හා අවරෙහි බඳිනා ලද කඹ අතට ගෙන දියට බැස ගලෙන් ගලට යමින් නැංගූරම් ලෑවා සේ ගල් බදාගෙන කඹ වල ආධාටයෙන් ඔරු බැස්සවූහ. 

දිය පාර හරස් කොට ගල් පිහිටි ස්ථාන වලදී කීප දෙනෙක් එකතුව ගලට උඩින් ඔරුව ඔසවා බැස්සවූහ.
සමහර තැන්  වලදී මේ ක්‍රමයෙන් ඔරුව බැස්සවීමට නොහැකි වූ හෙයින් කෙතරම් ගල් තිබුනත් අප සියළු දෙනම ඔරුවට වී ගල් මග අරවමින් "ඔහෙ යන පන මෙහෙ පලයන් !" කියමින් ඔරුව පැද්දෙමු. 
සෙමෙන් පදින හෝ පාවෙමින් යන ඔරු හැසිරවීමට අපහසුනිසා නිතරම එය තදින් පැදිය යුතු විය.එක ගලක් මග අරවන අතර එවැනි තවත් ගල් ගැන සිහි කල්පණාවෙන් සිටීමට ද සිදුවිය. 

ගඟේ වතුර ගලන කාලයේදී මිටි ගල් වලට උඩින් පහසුවෙන් පැද යා හැකි නමුත් බොර වතුරෙන් යටවී තිබෙන ගල් නොපෙනෙන බැවින් ඒ කලයේදී යාත්‍රා කිරීම ඉතා අනතුරු දායකය. 
එබඳු දිය යට තිබෙන ගල් සොයා ගැනීමට තිබෙන ගල් සොයා ගැනීමට තිබෙන එකම මාර්ගය ගලෙහි දිය පහර වැදීමෙන් නගින දිය සුළි හෝ මොල්ලි ගැන සුපරීක්ෂාකාරී වීමය.

-වන නදිය - පෙරුම්බොඩ ඇල්ල - 71, 72 පිටු


මමත් සුදාත් රැගත් කයාකය වමට හැරී ඉබාගාතේ යෑමට ඉඩ නොතබා ඉලක්කයකට යොමු කරගත යුතුය. 

නොපෙනී ගල් තිබෙන තැන් වල දිය මතු පිය කුඩා සුලියක්  ලකුණක් දක්නට ලැබේ. බොහෝ විට එවන් සුලි දෙකක් අතරින් දළුවක් සේ විහිදෙන දිය පහරට අප කයාකය ඉලක්ක කර ගැනීම අපගේ ඊළඟ කාර්‍යය වේ. 

එහෙත් එම දිය දළුව ඊළඟ අඩි කිහිපය තුල නො එසේ නම් අවම වශයෙන් මීටර තුන හතරකට මෙපිටින් වෙනත් බාධකයක් වෙතොත් එය අප යායුතු මාර්ගය නොවේ. මන්ද එම කුඩා දුර තුල කයාකය වෙනත් මගකට ගැනිම උගහට වන බැවින්ය. 

"කොල්ලො ඔය දල්ලෙන් දාපං !" මම දැක නොදැක කීවෙමි.  එය මා නිරීක්ෂණය කලේ ඇල්ලේ වම් පසට කයාකය හැරවීමේදී දුටු තත්පර ගනනක දසුන මගිනි.

එම මග පිළිබඳව  යෝජනා ස්ථිර කිරීම සිදුවිය යුත්තේ සුදා මගිනි. එහෙත් තවමත් ලපටි නැවියකු විසින් එසේ සිදුවෙතැයි සිතිය නොහැකි  තත්වයකි. 

"සුදා වමෙන් ගහපං!  තව හයියෙන් ගහපං !! හරි දැන් නවත්තපං!!! උඹ ගහන්න එපා . . .!"

කයාකය අපට අවශ්‍ය තැනින් ඇල්ල තරණය ඇරඹීය. එය සෙමෙන් ඇතුළුවී එක් වරම අධික වේගයෙන් ප්‍රවේග ගත විය!

 කයාකය ඊළඟ මොහොතේ පිළි පන්නේ ව්‍යාකූල, අසමතුලිත, අක්‍රමවත් රැලි වලින් ගහන මීටර 50 ක පමණ වූ කොටසකටය. දිය පහලට ගලා යන වේගයට වඩා වැඩි වේගයකින් කැළඹෙමින් තිබුනි. කයාකය වමට බරවිය. ඊළඟට අනෙක් පසට ඇලවිය. එහෙත් කයාකය පෙරළී යාමේ දැඩි අවදානමක් නොවීය. 

තවත් විනාඩි ගනනකදී එය නිසල ගං දිය හා එක් විය. තවත් මීටර 100 කින් පමණ අප කයාක එක් කර ගෙන සව්දිය පිරුවෙමු.


"එළ!"


"එළම එළ!!"


"සුදා . . !? අවුලක් නෑ නේද කොල්ලෝ ?" මම සුදාගෙන් ඇහුවෙමි.


"පිස්සුද ලොක්කයියේ සුපිරි!"


නැවත ගමනේ යෙදෙන්නට පටන් ගත්තෙමු. මා මීට පෙර පැවසුවා සේ රැපිඩ් නැති ගමන; ලිෆ්ට් එකේ නොහොත් විදුලි සෝපානයෙන් සිරී පාදේ ගියා හා සමානය. රැපිඩයක් සාර්ථකව තරණය කිරීමෙන් පසුව හිතට දැනෙන්නේ උද්යෝගයකි. සිරුරට අළුත් ශක්තියකි. එය ගමනට නව අරමුණු එක්කරවන සුළු නිමේශයකි. 

හැතැම්ම, කිලෝමීටර, ලයිට් කනු නොමැති කාත් කවුරුවත් නොමැති ගඟක කයාක දෙකකින් චාරිකා කරණ අප සිව් දෙන තවත් සෑහෙන දුරක් පසු කලෙමු.


ටික දුරක් පදින විට බඩගින්නක් ඇති නොවුනත් "නොකෑ බත් එකක් ඇත !" යන සිතුවිල්ල ;හිත කිති කවන්නට විය. 
මෙය බොහෝ දෙනාට බොහෝ කාරණා සඳහා පොදු වූ හැඟීමකි. බොහෝ විට බත් ගෙඩියක් අතට ලද මොහොතේ පටන් එය ලිහා බලනා තෙක් ඉවසිල්ලක් නැත.ඒ පිරිමි සිත විය යුතුය. 
ලෙහා උනා බලනා තෙක් පිරිමි සිත කම්මලකි!

අපි හතර දෙනා අතර එහා මෙහා විසි වුනු දෙබස් කණ්ඩ මෙහි ලියන්නට ඇවැසි නැත. ඒ මහන්සිය අපරාදේය. එකෙක් යෝජනා කල සැනින් අනිත් තිදෙනාද එක පයින්ය!

ගඟේ එලාගෙන කන්නට උනත් ලෑස්තිය!

 එතැන් පටන් හැමදා මෙන්ම ගඟ අයිනේ භෝජන ශාලාවක් සොයමින් පදින්නට විය. එතැන් පටන් තරමක දුරක් යන විට ගඟ විසල් පළල කින් යුත් ස්ථානයක් ඔබ්බෙන් වූ ගල් ඉවුරු දෙකක් හරහා ගඟාව ගලනා පටු මාවතක් දුටුවෙමු. 
එහි වම් ඉවුරේ ඇති ගල් තලාව අපගේ උදෑසන කෑම මේසය ඇරීමට කදිම ස්ථානයක් විය. ඈත පටන්ම වමට බරව පැමිණි අප ගල් තලාව අසලට අපගේ යාත්‍රා ගොනු කර ගත්තෙමු.

එහි යාත්‍රා නවතා අසල ගසෙක ගැට ගසා ගල් පොත්ත මතට ගොඩ උනෙමු.  විසල් තුරු වදුලක සෙවන ලද එම ස්ථානය මුළුමණින්ම මිනිස් වාසයකින් තොර වූ ලෙසක් පෙන්නුම් කලේය. ගඟ ගල් බිත්ති අතරින් ගලනා හඬ ට අමතරව වෙනත් කිසිදු හඬක් - නාදයක් එම ඉසව්වේ නොවීය.


යලිදු කිසිදා ගොඩ බසින්නට නොවන තැනක: පෙ.ව්.8.28

පසිඳු ගොඩට ගෙන ආ විශාල වියලි මල්ල හෙවත් ඩ්‍රයි බෑගය තුලින් එලියට ගත් බත් මුල් හතර අප ගල් පොත්ත මත ලිහා ගත්තෙමු.

ගින්නේ තවන ලද කෙහෙල් කොලේ ඔතන ලද සුදු හාලේ බත;  පරිප්පු, කරවල බැදුම හා සම්බෝල පිරිවරා  විරාජ මානව වැඩ සිටියේය. අප කිසිදු හැල මොනකින් තොරව අඹරණ්නට පටන් ගත්තෙමු. 
 " . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . .. .  . . .  . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . !"
(මෙසේ දැක්වූයේ කෑම එකේ රස ගැන කියන්නට වදන් නොමැති බැවිණි.)

ඕනෑම කෑම වේලක් විනාඩි 6 කින් අන්තරස්දාන කරණා ඉන්ද්‍රජාලික හාස්කම් දන්නා මා එම විසල් බත් මුල විනාඩි 10 ක් පමණ කාලයක් ගෙන අවසන් කලෙමි.

අති ධාවන කාරී කෑම සමග 
"මචං සම්බෝල පොඩ්ඩක් ගන්නවා! හාල් මස්සෙක් දියං කෝ !?" පවසමින් පිරිසට සිත දමනය කරගෙන බත් එකක් කන ආකාරය ඉගැන්වූ මා හට තෙශාන්තගෙන්ද බත් අහුරු දෙකක් කෑමට සිදුවිය!

ගඟ මල පැන !

බත් හතරක් කෑමේ  ඉහ වහ ගිය සතුට !
හිසෙහි රැඳි හෙල්මටය ගැලවීමටවත් පසිඳු වෙලාව නාස්ති කලේ නැත !

එතැන් සිට අප කැංගරු දේශයේ වසිකව සම්බන්ධ කර ගත්තෙමු!

හොඳින් බත් කෑ අපි කම්මැළි කමින් යුතුව සෙමෙන් සෙමෙන් නැවත කයාක දියත් කලෙමු. හීල් හෙවනේ පැය භාගයක් පමණ සිසිල් වුනු සිරුරු; නැවත යතා තත්වයට පත් වන තුරු පැදීම ගඟට උවමනා ලෙසට විය. තවත් ටික වේලාවක් යන තුරු කෑ බත් පතේ ගුණා ගුණ ගායනා කරමින් අප හෙමින් සීරුවේ පල්ලම් බැසීමු.

අප අතින් වැඩියෙන්ම ගැයුනේ බත් පතේ ගුණටත් වඩා  කැඳ මාමාගේ  ගුණය!

අද දිනයේ කැඳ මාමාගේ ආරම්භක පාරිභෝගිකයින් වී ඇත්තේ තෙශා හා පසිඳුය. 
රාත්‍රිය මුලුල්ලේ පාලං ගැට්ටක් මත නිදිවර්ජිතව සිටින දෙදෙනෙකුට පෙර කැඳ කෝප්පයක් බොන්නට ගමේ වෙනත් අයෙකු ; පෝලිම කඩාගෙන එන්නට කිසිම සාධාරණ  හේතුවක් පෙනෙන්නට නැත.

වෙනදාට මෙන් නොව; අද දිනයේ ගෙනා ගමන් අලෙවි කිරීමට පැමිණි තෙශා හා පසිඳු පිළිබඳව සාදර සිතින් සිටි කැඳ මාමා වෙත තෙශාගෙන් ඉදිරි පත් වුනු ඊළඟ ඉල්ලීම වූයේ බත් ගෙඩි හතරක් බැඳ දීමය. කැඳ කඩේ මොහොතකට තෙශාන්ත මුදළාලි මහතාට භාරදුන් කැඳ මාමා; කැඳ නැන්දාට තෙශාගේ ඉල්ලීම කියන්නට ගිය සුනංගුවට මමත් සුදාත් සම්ප්‍රාප්ත වී ඇත!

 මා සාමාන්‍ය කඩයකින් ප්‍රධාන ආහාර වේලක් ගත් අවස්ථා වලදී එම ආහාර වේල ප්‍රසස්ථ මට්ටමක පැවතිය හොත් කරන ක්‍රියා පිළිවෙතක් වේ. කෑම වේලේ මිලද සාධාරන වේ නම්; අය කැමිට මුදල් ගෙවන විට ඒ ගැන පවසා "යහපතක් වේවා!" සිතින් සිතා මුදල් ගෙවීමයි! කැඳ මාමා හට මුදල් ගෙවීම තෙශා වෙතින් සිද්ධ වූවත් අහාර පරිභෝජනයෙන් පසු "යහපතක් වේවා!" යැයි මා සිතින් සිතා ගත්තෙමි! 

සයිකල් චාරිකා, කයාක් ගමන් පටන් ගත් අවස්ථාවේ සිට අවසන් මොහොත තෙක්ම ඒකාකාරී සතුටක් දනවන ඒවා නොවන්නේය. දකින දසුන්, ගස් වැල්, සතා සීපාවා, පාලම් බෝක්කු වලින් සතුටක් ගෙන ආවද  දීර්ඝ වේලාවක් එක දිගට එකම ඉරියව්වකින් සිට කයාකය පැදීම සතුට දනවන කටයුත්තක් නොවන්නේය. එහෙත් ගමන ට අවශ්‍ය ඉන්ධන සැපයෙන්නේ එක එකා වෙතින් කියැවෙන මරු කියැවීම් වළිනි, පසු කරන විට දකින කුමක් හෝ සුවිශේෂි දෙයකිනි. මේ සියල්ලටම වඩා; විටින් විට  ගං ඉවුරේ හෙවනක සිට කෙරෙණ මිතුරු හමු මගින්ය. 

එක් මොහොතකට එවැනි ඉවුරකට ගොඩ වූ  පසු එවැනි ස්ථානයක් දුටු වනම යටි සිත විවේකයක් ඉල්ලයි. උඩු සිතද ඊට කොන්දේසි විරහිතව එකඟවේ. සිරුර හිතන්නටත් කලින් කයාකය ඒ දෙසට හරවා අවසන්ය. 
තවත් පැයක පමන හබල් ගැසීමකින් ඉක්බිතව; උදෑසන ආහාරය ගැනීමට නැවතූ ස්ථානය වන්මවූ වෙනත් ස්ථානයක් දැකීමෙන් සිත කය වචනය එක් අදහසකට ආවේය. 
නැවතත් කෙටි විරාමයක් . . . . . .
පෙ.ව. 9.45





මම හොඳින් !

තවත් විවේකයකින් පසු අප නැවතත් ගඟට අවතීර්ණ විමු. මේ වන විට උදෑසන හිරුගේ  එතෙක් පැවති උද්යෝගීකර සිනහව අතුරුදහන්ව ගොසිනි. දහවලේ හිරුගේ රශ්මිය දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණි. සිටින තැන කිසිදු වග විභාගයකින් තොරව අප එක දිගට පදිමින් විය.

ඒ වන විට සුදා හොඳින් හබල් ගසමින් යාත්‍රාවට අවශ්‍ය ජවය ලබා දෙමින්ය. මමද හැකි වෙර යොදා කයාකය පැද්දෙමි. ඒ වනවිට කනට වෙනස හඬක් ඇහෙන්නට පටන් ගෙන විය. එය තද සුළඟක හඬක් ගත්තේය. අතු පතර විහිදි විශාල ගසක් මුලින් ඉදිරී බිමට පත බෑවෙන හඬකට එය ඉතා කිට්ටු හඬක් විය.

මහා වැස්සක් වත් කඩා පාත් වෙමින්ද? අපි අපෙන්ම විමසමින් විය!

වැහි කළුවක් නොමැති අහසේ!?

ගං දෑල දෙපසම
කැලෑ මල් පිපි ඕසෙට

කොමල කළු ගඟ
සිඹිමි ඔබ ගෙන දෑතට

හද ඉතින් ඉවසන්න
බාරවෙන්නම් මම - කළුතරට 

Sunday, October 27, 2019

153. හඳ වැහැරුණු සඳ . . . . !











                                                           ඔව්,
                                                           මේ මමම මයි . . . . !

                                                           එදා නුඹ
                                                           පිරුණු හඳ ලෙස
                                                           දැක . . . ;

                                                           ආදරය කල  . . . . . . . . !



Monday, October 21, 2019

152. කළු ගඟදිගේ . . . . . . 13

"ජීවිත ආරක්ෂාව පෙරදැරි කරගෙන!"

පසිඳු පැමිණියේ යාල සිටය.
තම බුරුත මල්ල ඔසවා ගෙන ඔහුට වඩා විශාල කොට කලිසමක් ඇඳගෙන ටීෂර්ට් එකකින් උඩුකය වසා ගත් ඔහු පැමිණියේ සුපුරුදු සිනහව සමගිනි.

ඒ මාගේ වැඩපොලටය.

පසිඳුත් මමත් මාගේ වැඩපොලේ අඹයා වූ රුෂානුත් වැඩපොල අසල පිහිටි කඩයකට ගොස් ප්ලේන්ටි තුනක් බී කියවමින් සිටිමින්ම තෙශාටත් සුදා හෙවත් සුදාරකටත් කතා කොට රාත්‍රියේ පිටත් වන්නට සූදානම් වන ලෙස දැන්වූයෙමු.

තෙශා තම මාර්ග ඥානය යොදා පසුදා; එනම් 11 දා  උදෑසන 4 ට පිටත්ව  යන්නට යෝජනා කලද මා තරයේ කියා සිටියේ උදෑසන 1 ට පිටත්විය යුතු බවයි.

අපගේ සැළසුම වූයේ උදෑසන 1.00 වන විට කඩවතින් පිටත්ව උදෑසන 3.00 වන විට ඉහල නාරගල පාලම අසලට කයාක දෙක ප්‍රවාහණය කිරීමයි.
පසිඳුත් තෙශාත් අනෙකුත් සියළු අඩුම කුඩුමත් පාලම මත නිදහස් කරණ මා; ලොරි පොඩ්ඩාව ගෙන පානදුරට උදෑසන 4.00 වන විට යායුතුය.

සුදාට කතා කොට ඔහුට පසුදා; එනම් 11 උදෑසන 4 වන විට පානදුර නගරයේදී මා හමුවන ලෙසට  එකඟ කර ගත්තෙමි.

එතැනින් මම සුදා සමගින් ලොරිපොඩ්ඩා; කළුතර දකුණ පොලීසිය පසුපස වෙසෙන  මාගේ මිත්‍ර විෂ්වගේ නිවසට ඇරලවා; එතැනින් පානදුරට පැමිණ; පානදුර සිට බැල්ලපිටියට ද එතැනින් ත්‍රී වීලරයකින් ඉහල නාරගල පාලම අසලදී තෙශාත් පසිඳුත් කයාක් දෙකත් හා එකතු වීමටය.

සියල්ල එක් එකඟ තාවයකට එලඹුනෝය. පසිඳු කිසියම් අඩුම් කුඩුම කිසිවක් ගැනීමට බොරැල්ලට ගිය අතර මමද ලද ඇසිල්ලේ සිත කය ඒකාග්‍ර කරගැනීම තුලින් පසු දින කාර්‍යය සඳහා සිත කය පුබුදුවා ගත්තෙමි.

පසිඳු හා මම හවස 5.00 ට පමන වැඩපොලින් පිටත්ව නිවෙසට පැමිණියෙමු. අප දෙදෙන කයාක දෙක ලොරි පොඩ්ඩා මත පටවමින් වන අතර රාත්‍රී 7.00 පමණ තෙශාන්ත පැමිණ සුවදුක් විමසා නික්මිණි.

ජීවිතයට මාහට දෙවියන් ගෙන් ලත් විශෙෂ වරප්‍රසාද යුගලයක් වේ. ඉන් එකක් ඉතා අඩු ඇල්කොහොල් මාත්‍රාවකින්; මොළයේ සියළු සෛල පොපියන්නට පටන් ගැනීමය. මෙනිසා අඩු වසකින් උපරිම තෘප්ථියක් ලබා ගැනීමට මාහට ඉඩ ප්‍රස්ථාවක් ලැබේ. එය සෞඛ්‍යමය අතින් මෙන්ම ආර්ථිකමය අතින්ද වාසිදායක තත්වයකි.

දෙවැන්න වන්නේ හෙට දිනයේ මාහට එල්ලුම් ගස් නැගීමට තිබුනද අද දින රාත්‍රියේ හොඳින් නින්ද යෑමය!

මෙම දෙවියන්ගෙන් ලත් දෙවන දායාදය කරණ කොටගෙන මාහට හොඳින් නින්ද ගියේය. පසුදා එනම් 2019 අගෝස්තු 11 වන දින පාන්දර 12.30 ට පමණ පිබිද පසිඳුවාද ඇහැරවාගෙන ලොරි පොඩ්ඩාව පන ගැන්වූයෙමි.

ලොරි පොඩ්ඩාගේ ප්‍රධාන ලාම්පු වලට  එවකට සවිකොට තිබුනෙ වොට් 100/90 සීල් බීම් ලයිට් දෙකකි. සහයක ලාම්පු තුල දැල් වුනේද වොට්100 ක ධාරිතාවයකින් යුත් බල්බයන්ය. 
ප්‍රධාන ලාම්පු වල තිබුණු සීල් බීම් ලාම්පු වල ආයුකාලය මෙරුවෙකුගේ ජීවිත කාලයකටත් අඩක් සේය. ඉතා ඉක්මණින් ඒවා දැවී ගියේය. එදින වන විටදී ද ප්‍රධාන ලාම්පු දෙකින් එකක් දැවී ගොස්ය.
පොලීසිය්ට එක් ලාම්පුවකින් ධාවනය වෙන වාහන අරහංය. එම නිසා ප්‍රධාන ලාම්පු මුළු මණින්ම නිවා දමා; අමතර ලාම්පු වල පිහිටෙන් අප දෙදෙන නිවෙසින් පිට වුනෙමු.

නිවසෙන් පිට වීමට පෙර ආගමික කටයුතු වල යෙදීමට පෙරම තෙශාන්තට දැනුම් දු නිසාදෝ; අප ගල්වල හංදියට පැමිණෙනවාත් සමගම තෙශාද එම ස්ථානයේ ප්‍රාණිභූත විය! 
ඔහුවද නංවා ගත් අප එතැනින් සපුගස් කන්ද පාර ඔස්සේ කඩුවෙලට පැමිණියෙමු.
මග දිගට කියවූ පල්හෑලි වලට අමතරව සිදුවූ එක වැදගත්  සිද්ධියක් ලෙස  බෙල්ල කපාපු හංදිය අසලදී බිත්තර රොටී කා කෝපි බොන ලද සිද්ධිය ගෙන හැර  දැක්විය හැක.

අප තරමක වේගයකින් පැමිණියෙමු.

තෙශාන්ත ඉන්න තැනක පිටකොටුවට ගියත් ඒ යායුත්තේ ඔහුගේ මාර්ගෝපදේශකත්වය මතය. මෙම ගමනේදීද වැඩි වෙනසක් නොවීය.

"මචං ඔතනින් දකුණට - අතණින් වමට " යනාදී වශයෙන් ගිය ගමන අදටත් මාහට මතකයට එන්නේ නැත.දෙයියනේ කියා යන්නට කාපට් ඇතුරූ  A ශ්‍රේණියේ ප්‍රධාන පාරවල් අතැර ලඳු ඕවිටි කලල් මතින්; පාළු සොහොන් පිටි රබර් වතු බඩ වැටි අතරිණ් දිවුනු පාරවල් ජාලයක එහා මෙහා ගමන් කිරීමෙන් අනතුරුව ඉහළ නාරගල පාලම අසලට පැමිණියෙමු.

ඉහළ නාරගල යනු ගමක් මැද්දෙන් දිවුනු කුඩා, ග්‍රාමීය මාර්ගයක් මාධ්‍යයේ හමුවන නොමේරූ කුඩා ගම්මානයකි. එහි විදුලි බලය තිබුනමුත් වීදි ලාම්පු හෙවත් පාරෙ ලයිට් නොතිබුනි.
එසේම ඉහළ නාරගල පාලම පිහිටියේද තරමක ජන ශූන්‍ය පෙදෙසකය. මේ නිසාමදෝ; අප ඉහළ නාරගලට ගොඩ බැස්සේ ඇට පල් කලුවරේය!
අප තිදෙනාගේම හිසේ රැඳවී තිබුණු විදුලි පන්දම් එළි උප කාරයෙන් කයාක ගොඩ බෑමට පටන් ගතිමු. 

පසිඳුගේ නලලත් රැඳුනු හෙඩ් ටෝච් එක හෙවත් විදුලි පන්දම එක විදියක එකකි!

ඔහුට එය කෙතරම් ගෝචර වී තිබේද යත් ගෙයක් ඇතුලත සිටියත් බිං කරුවල වැටෙන වෙලාවට එය හිසේ තිබිය යුතුමය. එය; බීබීසියේ මාධ්‍ය සාකච්චාවකට ගියද තිසා හාමිගේ කරේ පොරෝ කෙටිය දක්නට ලැබෙනවා වැනිය!

මෙසේ මහ රාත්‍රියේ නන්නාඳුනනා ගමක පාළු පාලමක් උඩ වාහනයක් නවතා බෝට්ටු බෑම ගම් වැසියෙකු කෙසේනම් තේරුම් ගනීද?
අපේ මේ ඇඟේ අමාරුවට, කාලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න බැරුවට කොරණ අටමංගල්ල ඔවුනට කෙසේ නම් තේරුම් කර දෙන්නද?

හවහට කසිප්පු අඩියක් ගසා බහින කලාවට නිදා සිටින් එකෙක් දෙන්නෙක් ඇහැරුණෝතින්; ටික දවසක් යනතුරු ඝන ආහාර වලින් වැලකී දියර පමණක් පානය කරමින් නාගොඩ ඉස්පිරිතාලයේ මෝචරියට අල්ලපු වාට්ටුවේ ලගින්නට වෙන විනම්බෑසියකි!

මේ නිසාම අප ඉතා හැකි උපරිම නිහඬ තාවයකින් සියල්ල නිමවන්නට පටන් ගතිමු. බොහෝ අවස්ථාවලදී අප මෙවන් දේ අත් දැක ඇති නිසාම එය අපට එතරම් අසීරු කටයුත්තක් නොවුනි.
 පෙර හුරුවකින් යුත් අප තිදෙන ඉතා සූක්ෂම ලෙස කයාක දෙක බිමට වඩම්මවා අනිකුත් අඩුම කුඩුම සියල්ලද බිමට බා ගත්තෙමු.


කට්ට කරුවලේ - හුරතලේ !

අනතුරුව ඔවුනට සමු දුන් මා තනිව එතැනින් පානදුර බලා නික්මුනෙමි.
බැල්ලපිටිය හංදියට එන තුරු එන්ජිම සැර නොදමා අකම් වේගයෙන් ධාවනය වන්නට සලස්වා බැල්ලපිටියේ සිට ඉගිලෙන්නට පටන් ගත්තෙමි.
යමින් ගමන්ම මා සුදාරක ඇමතූවෙමි.

"මල්ලි! මම පානදුරට එන ගමන්. උඹ හංදියට වරෙං! මම එන්නේ රතු පාට නිසාන් පැට්‍රොල් ට්‍රක් එකක!"

'හරි අයියේ මම ලොකේශන් එක දාන්නම්කෝ . . .!?"

ලොකේශන් එක් හෙවත් ඔහු සිටින් ස්ථානයේ අනන්‍යතාවය මාහට එවන්නට ඔහු සූදානම් වන්නේ කුමකටද? මා දැන් සිටින්නේ හොරණ නගරය පසු කරමින්ය. "මම මෙහේ ඉඳන් පානදුරට යන තුරු මේ යකාට ඉන්න තැනක ඉඳන් පානදුර හංදියට එන්නට බැරිද?"

මාගේ කේන්තියේ සේව නූලට ගිණි ඇවිලෙමින්ය!

"මොකෙක්ද මූ? " මා මගෙන්ම අසා සිටියෙමි. "මූව වඩම්මන්න යන්නත් වෙනවද?"

මා අධික වේගයෙන් පැදවූ වෙමි.
අඩු වේගය නින්දට අත වනයි. වේගය සමග තියුණු ලෙස ක්‍රියා කාරී වන මගේ මනසට හා දෙනෙතට නිදි සුව විඳින්නට අවසරයක් නොමැත. ඒ මගේ ස්වභාවයය!

එක එල්ලේ දිවෙන මාර්ගයෙ පස් වන ගියරයෙ උපරිම වේගයෙන් එන්ජිම කරකැවෙමින්ය. මේ වේගයේදී එන්ජිමේ පිස්ටන් කෙතරම් වේගයකින් ඉහල පහල යනවා ඇත්ද? එන්ජිම හිරවී යයිද? මේ මගේ සිත මගෙන් ඇසූ දේ ය.
මොනවා නැතත් වේලාවට මා කන බොන දේ පිළිවෙලටම කරණවා සේම එන්ජිමට ගියර පෙට්ටියට හා ඩිෆරෙන්ශල දෙකට දෙන සැප සාත්තුව අනවශ්‍ය තරම් උනන්දුවකින් කරණ්නෙමි.
එන්ජිම බොහෝ විට නියමිත කිලෝමීටර ගනනට පෙර;  අධික දුර ධාවනය සඳහා නිර්මිත ඉස්තරම්ම  ලිහිසන තෙල් වලින් සාත්තුව ලබයි.
බොහෝ බාසුන්නැහැලා මෙන්ම කාර්මිකයින්ගේ විරෝධත්වය මධ්‍යයයෙ සෑම තෙල් මාරු කිරීමකටම පෙරම එන්ජිම "විරේක"  (Flush) කරමි. මේ නිසාම එන්ජිම  තුල කොලෙස්ටරෝල් තැන්පත් වීමට ඉඩක් නොමැත!

මා තවත් වේගයෙන් පැදවූයෙමි. ලොකු කුඩා වංගු වලදි පහත් ගියරය මගින් පාලනය වන රථය නැවතත් නිමෙශයකින් සුපුරුදු වේගයට අවතීර්ණ වේ. ටර්බෝ චාජරය ඊට මහඟු පිටු වහලක් වන්නට ඇත.

පානදුර නගරයට එළඹෙත්ම ඇති යුනිචෙලා කර්මාන්තශාලාව  අසලදී මා නැවත සුදාරක ඇමතූවෙමි.

'අයියෙ ඔයා කොහේද . . .?"

"මම පාන්දුර බං! උඹ හංදියට ආවාද?"

"අයියෙ මම තාම කාමරේ. මම ඔයාට ලොකේශන් එක එව්වා!"

"මගුලයි! හරි ලොකෙශන් එක පැත්තක තියලා එන හැටි කියාංකො!"

" . . . . . . . . . .  . . ."

" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . "

තවත් විනඩි 10 කින් පමන සුදාගේ කාමරේ අසල බුදු පිළිමය අසලට පැමිණියෙමි. තවත් විනාඩි 10 ක් පමණ කා දමමින් සුදාරක එලියට වැඩම කලේය.

"පරක්කු උනා බං . . !" මම මාගේ කේන්තිය අකුරු වලට පරිවර්ථනය කලෙමි. සුදාරක මොන මොනවාදෝ කියනු මට ඇසිනි. එහෙත් මාගේ කේන්තිය එලෙසින්ම විය!

"අයියේ මේක නේද ගන්න කිව්වේ . . ? " ඔහු ඇස්බැස්ටෝස් ටේප් පටියක්   පෑවේය. පෙර දින හවස් වරුවේ අප සියල්ල සකස් කරමින් සිටිනා තුර ඇස්බස්ටෝස් පටි කැබැල්ලක් ගන්නට මා සුදාරකට කීවෙමි. කයාකයක් සිදුරු වුවහොත් එය පිරියම් කර ගැනීමට හැකි සරලම පහසුම දේ වන්නේ ඇස්බැස්ටෝස් ටේප් භාවිතයය.

එතැන් සිට වාද්දුව හරහා ගාලු පාර ඔස්සේ කළුතරට යන්නට විය. මාගේ කේන්තිය ගියේ අහිංසක එන්ජිම පිටිනි. එක වේගයෙන් එය අඬ දීගෙන සිටියි. ට්‍රක් රිය පාර දෙපස වූ පොල් ගස්, ලයිට් කණු, වැටවල්, බෝක්කු, කිලෝ මීටර කණු, තාප්ප, ගෙවල් දොරවල් පහු කරමින් ඉදිරියට ඇදෙමින්ය.

සුදාරක තොර තෝංචියක් නැතිව කියවමින් ය. ඒ කියවිල්ලේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙසට ඒ වනවිට මගෙ කේන්තිය ටිකින් ටික තනුක වෙමින් පැවතුනි.

තවත් විනාඩි ගනනකින් අප කළුතර දකුණ පොලීසිය ලඟට පැමින තිබුනි.
ගිය වර රත්නපුර සිට ඉහළ නාරගල දක්වා පැමිණි අවස්ථාවේදිද ලොරි පොඩ්ඩා පරිස්සමට නවතා ගියේ කළුතර විෂ්වලාගේ ගෙදර බව ඔබට මතක ඇති. 
විෂ්වගේ ගෙදර තිබුණු ඉසව්ව මීට පෙර කියාතිබුනේද කියා මගේ මතකයට නො ඒ! එම නිවස තිබුනේ කළුතර දකුණ පොලිස්ථානය අසලින් පිහිටි ගැමුණු මාවතේය. "ගැමුණු මාවත" කියා ලීවේ මතකයෙනි. එම මාර්ගය පංසල පාර හරහා ගොස් ගම ඇතුලට වක්‍රාකාරව විහිදුනි.

ලොරි පොඩ්ඩා; විෂ්වගේ ගෙදරට පරිස්සමට  ඇරළවූ අප දෙදෙන ඇවිදිමින් දුවමින් වේගයෙන් ගාළු පාරට පැමිණියෙමු.

එතැනින් කළුතර සිට හොරණ බලා දිවුනු බසයකට ගොඩවී බැල්ලපිටිය බලා පියාසර කලෙමු. 
අප දෙදෙන ඉඳ ගත්තේ බසයේ පසුපස අසුනේය. බසයේ සෙනග නොසිටියේය. බසයේ වේගයත් සමග පසුපස අසුනේ සිටි අප බොහෝ විට රැඳී සිටියේ අභ්‍යවකාශයේය.

අප බසයට ගොඩවූ වහාම කොන්දොස්තරවරයා අමතා අපව බැල්ලපිටියෙන් බස්සවන මෙන් ඉල්ලා සිටිමු.
එතැන් පටන් ඔහුව දකින දකින මොහොතක් මොහොතක් පාසාම නැවත් නැවතත් "බැල්ලපිටිය" මෙනෙහි කිරීම; ඔහු බසයේ පසු පසට ඒම නවතා ලීමට හේතුවක් වන්නට ඇත.

බසය කළුතරින් පිටත්වී ටික දුරක් ගමන් ගනිත්දී එම මාර්ගය කළු ගඟ අසළින් දිවේ. මාර්ගය හා ගඟ අතර පිහිටි ගෙවල් දොරවල් හා ගස්  වැල් නිසා ගඟ පෙනෙන්නේ අතරිණ් පතරය. ආවරණය කඩතොළු වූ ස්ථානයකින් පෙනෙන ගඟ මහේශාක්‍ය ලීලාවෙන් ගලා බසී. එය තව දුරටත් ගං කොමළියක් නොව ගංගා රාජිණියක්වී තිබුණි. 

"අපිට එන්න තියෙන්නේ මේ ගඟේ තමයි මචං!"

මම සුදාරක අමතා දැනමුත්තෙකු සේ කීවේය. සුදාරක එයට සාර්ථක ප්‍රථිචාරයක් නොදැක්වූ බව මට මතකය.

බසය කෙමෙන් බැල්ලපිටිය හංදියට ලඟාවිය. බැල්ලපිටියෙන් මහ පොලොවට පය තබන විට උදෑසන 6.00  පමන වන්නට ඇත. දිනය ඉරිදා දිනයක් වුනු නිසා දෝ හංදිය පාළු ස්වභාවයක් ඉසිලීය.  බැල්ලපිටිය යනු ඉංග්‍රීසි ටී අක්ෂරයේ හැඩය ගත් කුඩා කඩමණ්ඩියකි. කළුතර සිට පැමිනෙන්නෙකු හට සෘජුවම හංදිය පසු කර හොරණ දෙසට ගමන් ගැනීමට හැක.

හංදියෙන් දකුණට හැරුණු විට මාර්ගය කඳන හරහා නාගොඩ කලවැල්ලාව දෙසට දිවේ.   අප පාර පනිනවාත් සමග එහි පැමිණි ත්‍රීවීලරයක නැගී ඉතිරි කොටස යන්නට විය.

"බැල්ලපිටියේ සිට!"

එම මාර්ගය ඔස්සේ පැමිණ කඳන ජල පවිත්‍රාගාරයට ටික දුරකට මත්තෙන් පිහිටි අංශක අනූවේ වංගුව අසලින් වමට හැරී ගම් මැද්දට පිවිසියේය. 

පටු පාරදිගේ එමේ අතට හැරෙමින් පැමිණි අප තවත් විනාඩි 20 කින් පමණ ඉහල නාරගල පාලම අසලට පැමිණියෙමු. 

පෙරදින රාත්‍රියේ පටන් හරි යමන් නින්දක් නැතිව  විරව පට්ටං ගසා ගෙන සිටින තෙශා හා පසිඳු කූට්ටම දැකීමේ බලා පොරොත්තුවෙනි. පාලම අයිනේම කුඩා ජංගම කූඩුවක් තිබුනි. මහ රාත්‍රියේ මා එය යාන්තමින් දුටුවා මතකය. එය බලුකූඩුවක ක්ෂේත්‍රඵලයකින් හා වැඩි උසකින් යුක්තවිය. අප එහි යන විට එහි සාමාන්‍ය කටයුතු පටන් ගෙන තිබුනි. එය කැඳ හා බුලත් විට විකුණන කුඩා කඩ පොඩ්ඩකි. 

අප එහි යන විට එතැන කුඩා ලොරියක් නවතා කැඳ පිළිබඳව තෙශාගෙන් විමසමින්ය. කඩේ මුදලාලි පෙනෙන්නට නොමැත. ඒ අඩුව මකමින් තෙශා ලොරියට කැඳ විකුණමින්ය.


කැඳ කඩේ වැඩ !

පසිඳු තෙශා හට සහය දෙමින්ය. ඔවුන් අසීමිත සතුටකින් කෑ කෝ ගසමින් විය. 

අපි එතැනට ගිය සැනින් අපටද කැඳ බොන්නට ලැබුනි.

"මචංලා මූ තමයි සුදා! කොල්ලො මේ තෙශා! මේ පසී!" මම එකිනෙකාට හඳුන්වා දුන්නෙමි.

"කෝ බං මේ කඩේ කරන එකා?"

"ආ! මං ඌ අපිට බත් හතරක් ගේන්න ගියා. මං පොරව බැලන්ස් කර ගත්තා!" තෙශා කියාගෙන ගියේය.

"අයියේ ගඟ දැක්කද?" පසිඳු ය. මම පාලමේ ගැට්ටෙන් එබී බැලුවෙමි.

 නොමග ගිය ගඟ! 
(6.30 am)

"අම්මට සිරි. මේක එකසිය ගානට  කෙලගෙන යනවානෙ" මට කියැවින. ගඟ බොර පාටින් වේගයෙන් ගලයි.පාලම යට කයාක දෙක පසිඳුත් තෙශාත් පෙලගස්වා සකස් කොට තිබුනි. පාලම යට සිට මමත් සුදාත් එකිනෙකාට පසු පස හරවා ගෙන ඇඳුම් මාරු කර ගත්තෙමු. 

ටික වෙලාවකින් වයස් ගත මාමා කෙනෙකු බත් මුල් හතරක් ගෙන පාලම අසලට පැමිණෙනු දුටිමි. තෙශා ඊට මුදල් ගෙවා අප හා එක් විය. ගඟේ කිසිදු අවනත භාවයක් දක්නට නැත. එය වේගයෙන් ගලයි. කොටින්ම හැඩ පහරක්ය. 
පාලම අසලදී කෙට්ටුවන ගඟ; නැසින්නකින් පිටවන ජල පහරක් සේ වේගයෙන් ගලා යයි. ගඟ මුළු මණින්ම බොර වී ඇත. වැහිබර ගතිය එලෙසින්ම පවතී. අවට පරිසරය තෙත් සහගතය. පෙරදින රත්‍රී වට වැස්සෙන් පෙඟුනු බිම එලෙසින්ම තෙත් ගතියකින් යුක්තය. මේ සියල්ල හිතට ගෙන ආවේ කම්මැලි නො එසේනම් අලස ගතියකි. 
ඒ කෙසේ වෙතත් අප ගමන යායුතුය. අප කළු ගඟ ජය ගතයුතුය. රත්නපුරයෙන් පටන් ගත් ගමන නිමා කල යුතුව ඇත්තේ කළුතරින්ම විනා ඉන් මෙපිට නොවේ. 

ඔව් සියල්ල සූදානම්ය. 

දියට බසින තුරු සිහියක් නැතිව!

පුරුදු පරිදි හබලක් අතින් ගත් මා සුදාට තෙල බෙදුවෙමි. අන්තිම වගන්තියද ප්‍රකාශයට පත් කලෙමි.
"මොනවා උනත් බය වෙන්න එපා උබට මරෙණ්න දෙන්නේ නෑ. මොනවා උනත් පැනික් වෙන්නේ නැතිව සීන් එකේ හිටපං! හරි සුදා මාත් එක්ක පරන කයාක් එක පැදපුවාවෙ. උඹලා අනික ගනිල්ලා! මම  සියල්ල අවසානයේ පසිඳු ඇමතීමි.

"පසිඳු; දෙවියන්ට  කොල අත්තක් එල්ලපාං!"

සියල්ල අතර මා සමන් දෙවිඳු මතක් කර ගත්තෙමි. හදවතට ගමන පිටත් වීම දැන්වූයෙමි. සියලු පෙනෙන නොපෙනෙන , හැඟෙන නොහැඟෙන,දැනෙන නොදැනෙන ආශිර්වාද ප්‍රාර්ථනා මැද අප ගමන පිටත් වන්නට පටන් ගත්තෙමු.


එහෙනං මං !

මගේත් සුදාගේත් කයාකය දියත් කලෙමි. පාලම අසල ඇත්තෙ අඩි 25 කටත් වඩා වැඩි ගැඹුරකි. කයාකයෙ ඉදිරිය දියට දියත් කොට ඊට සුදාරකව නැංවූයෙමි. කයාකය දියේ ඉගිලෙන්නට සූදානමින්ය. හැඩ පහර කයාකය මගෙන් උදුරමින්ය.
මමද කයාකය  දියට තල්ලු කරමින්ම පසු පස කෙලවරට සීරුවෙන් පැන ගත්තෙමි. 


ගං දෑල දෙපසම
කැලෑ මල් පිපි ඕසෙට

කොමල කළු ගඟ
සිඹිමි ඔබ ගෙන දෑතට

හද ඉතින් ඉවසන්න
බාරවෙන්නම් මම - කළුතරට 

Monday, October 14, 2019

151. කළු ගඟදිගේ . . . . . . 12

ඉහල නාරගල තියෙන්නේ නාරගලට ඉහලින්! පුදුමයි නේද?

ඉහල නාරගලින් ගොඩවූ අප ලොරි පොඩ්ඩා සමග බැල්ලපිටියට  පැමිණ එතැනින් කළුතරට පැමිණියෙමු.

පසුදින අප සියළු දෙනාහට රැකියා සඳහා පිටත් වන්නට තිබුනි. මේ නිසාම අපට තවත් දිනයක් මිඩංගු කිරීමට නොහැකිව තිබුණි. මටත් තෙශාටත් ඇනෝටත් නිවෙස් වල සිට කිලෝමීටර 25 ක 30ක දුරක සේවා ස්ථාන වලට යාමට තිබුනද පසිඳුහට රපෝර්තු කිරීමට තිබුනේ යාල ඔහු සේවය කල කඳවුරු බිමටය!

ඒ කළුතර සිට; ගෙඩි පිටින් කිලෝමීටර 175 ක් දුරිණ් පිහිටි ස්ථානයකය!

අහසින් යනවානම් මෙන්න පාර!

ඔහුට එදින රාත්‍රිය මුළුල්ලේ ගමන් කොට පසුදා උදැහැනැක්කේ එහි යාමටත් සේවය කිරීමටත් නියමිතව තිබුනි. එනිසාම ඔහුව කළුතරින් කතරගම බස් රියකට නැංවීමේ වගකීමක් මාවෙත තිබුනි.
 මෙනිසාම කළුතරට ගොස් ඔහුව බසයකට ඇරලවා මමත් තෙශාත් ඇනෝත් ලොරි පොඩ්ඩාගේ නැගී බණ්ඩාරගම හරහා කඩවතට පමිණියෙමු.

ඔනෑම කටයුත්තක් මග නතර කිරීම බත් මුට්ටිය ඇට්ටකුණා වීමට බොහෝ සෙයින් සමානය. සමහර වැඩ හා පුද්ගලයින් වළං කටු සේය! එනම් එයින් කිසිදා නැවත වළඳක් සෑදිය නොහැකිවනවා සේම කිසිදා පස් වන්නේද නැත!

අපගේ කළු ගඟ චාරිකාව නිමකලේ;එකිනෙකාට සමුදුන්නේ  ඉදිරි සති කිහිපය තුල නැවත ඉහල නාරගලින් ගමන් අරඹා කළුතරට පා තබා අපගේ චාරිකාවට පරිපූර්ණ අවසානයක් ලබා දීමටය.

 දින සති ගෙවීගියේ කිසිදු අස්වැසිල්ලකට ඉඩ නොතබාය.
වැසි වැස්සේය!
තෙශාට රැකියාවට අමතරව ඉගෙනීමේ කටයුතු හරස් විය!!
මාගේ රැකියාව තුල නිවාඩු යනු නිකිණිය!!!
අප සියල්ලන් හටම හැකිවූ දිනයක් වෙතොත් පසිඳු හට එදින ඔරු පදිනවා තබා බාල්දියෙන් නා ගැනීමට වත් නිවාඩුවක් නොමැති විය!!!!

මේ සමගම අප්‍රේල් 21 වන දින බෝම්බ පිපිරී ගියේය!

2019 මාර්තු 16 රත්නපුරෙන් දියට බට අප මාර්තු 17 නාරගලින් ගොඩට පමිණියෙමු. එතන් පටන් ඉතිරි කිලෝමීටර 20ක 30ක දුර ගමන් කිරීමට ගතවූ කලක් නම්.

මේ සියල්ල සමගින් ගමන මාස ගනනාවක් ඇදිනි.

කළු ගඟේ ගමන් චාරිකාව ගැන සිත් තුල මුල් බිජුවට වැපුරුණුදා; අප සිව්දෙනා අතර සංනිවේදනය සඳහා සැකසුනු "River Expedition" වට්ස් අප් ජාලයට පණිවිඩයක් මුදාහරිමින්; ජුනි මස 18 වන දින අනෝපිලිස් පවසා සිටියේ "2019ජුලි මස 14 වෙනි ඉරිදා කලු ගඟ කයක් සවාරියේ ඉතිරි කොටස දියත් කිරීම සඳහා සූදානම් වන්න" කියාය!

මම එයට ඌණ පූර්ණයක් එක්කලේ මෙලෙසිනි.



පසිඳු පලමුවෙන්ම මට හමුවන්නේ"Lakdhasun"  ෆෝරම් එකෙන් සංවිධානය කල; හැමිල්ටන් ඇල පිරිසිදු කිරීමේ ශ්‍රමදානයකදී. එදා මම පසිඳුගේ දූරකථන අංකය ගබඩා කර ගත්තේ "Lakdhasun" කියලා. ඒ මීට අවුරුදු 8 කට විතර ඉස්සෙල්ලා මං හිතන්නේ. ඒත් තාම දූරකථන ගබඩාවේ පසිඳුගේ අංකය තියෙන්නේ එහෙමමයි!


ඊට පිළිතුරුලෙස පසිඳු ඔහුට එදින සහභාගී වීමට ඇති නොහැකියාව පවසා ජුලි මස 7 වන දින පවසා සිටියේ ජුලි 14 වනදින ඔහුට නොහැකි බවය.


ජුලි16 වෙනි පෝය දින තෙශාන්ත විසින් යෝජනා කර තිබුනු අතර ඒය ඇනෝ විසින් ස්ථිර කර තිබුනත් එයට පිළිතුරු ලෙස මා පැවසූවේ වැඩේ අගෝස්තු 11 වනදිනට කල තැබීමටය.
වැඩේ එයින් මෙයින් කල්  ගිහිං ගිහිං අගෝස්තු 11 ට යන්නට පිඹුරුපත් සැකසුනි.


අනපේක්ශිත ළෙස ඇනොට උන වැළඳී තිබුනි.

එයට ඇනෝගෙන් කිසිදු ප්‍රථිචාරයක් නොලද්ද අතර ජුලි 29 වෙනිදින ඔහු පවසා සිටියේ "මට සහලෝල උණ!' කියාය. එසේම තවම උණ බැස නොමැති අතර ඉන් ඉක්බිති සති දෙකක් වත් විවේකීව සිටිය යුතු බවය!

වැඩේ හැමදා වගේම අවුල් වී ඇත!



2018 නොවැම්බර් 16 වෙනි දින එනම් හරියටම ඊට මාස  අටකට පමන පෙර මාගේ බ්ලොගයේ දකුනු පස ඉහල කෙලවරේ ඇති "යොමුව" තුලින් මා ලද ඉල්ලීමක් විය.එය සැකවින් මෙසේය:

"ඔබ නැවත බෝට්ටු චාරිකාවක යෙදෙනවාද? එයට අපටද එකතු විය හැකිද?
මගේ දූරකථන අංකය:.................. මගේ ඊ ලිපිනය.................... 
මීට සුදාරක! "

සුදාරක යනු මගේ හිතේ පැලපදියම් වුනු චරිත නාමයකි. ඒ; ජී බී සේනානායකගේ රසාලිප්ත නවකතාවක් වන "වරදත්ත" නවකතාවේ එන චරිතයකි.

 අපගේ බ්ලොග් ලෝකයේ හා ඉන් පරි භාහිරව සැරිසරන අනේක විදි "අයියලා"ගැන මාහට යම්තාක් දුරට අදහසක් තිබුනු බැවින් සුදාරක "රොබෝවකු" නොවන බව තහවුරු කර ගැනීමට; මා මගේ අනන්‍යතාවය හෙළිනොකර ඔහුගේ කරුණු විමසූවෙමි. ඒ සඳහා මා යොදාගත්තේ කාර්යාලයේ ස්ථාවර දුරකථනයයි. සුදාරක ඔහු පදිංචිව ඉන්නා ස්ථානය හැරෙණ්නට වෙන කිසිදු තොරතුරක් ලබා දීමට අකමැතිවිය. එවිට මා මාගේ අනන්‍යතාවය හෙලිකොට දූරකථනය විසන්ධි කර දැමුවෙමි.

සුදාරක දෙතුන් විටක් මා ඇමතීමට උත්සාහ කලද එය මාගේ ස්ථාවර දූරකථන අංකය බැවින් මා එයට නතු නොවීමි.

මෙම සිදුවූ සිදුවීමට හදවතින් මට කුනු බැනුම්ය! මා අනවශ්‍ය තරම් "ස්මාට්" වීමට ගියා වත්ද? කම්ක් නෑ මම තව දවසකින් දෙකකින් කතා කරණ්නම්. මා හදවතට පොරොණ්දු උනෙමි!


හිතවත් කමෙන් ඔතා බෙහෙත් දෙන තැනක්!

ඔබට මතකද මේ රූප රාමුව? "සයිකලයෙන් තල් අරට 1" පටන් ගන්නෙම  මෙම රූප රාමුවෙන්. මේ ෆාමසියට අධිගෘහිත දේවතාවා තමයි සුසන්ත !

සුදාරකව ඇමතූ දිනට හරියටම දිනකට පමණ පසු දිනෙක මාහට "පුරසඳ ෆාමසියේ" සුසන්ත ගෙන් ඇමතුමක් ලදිමි. 
"අයියෙ ඔයාට කතා කරණ්න ඕනෑ කියලා එක්කෙනෙක් මොබයිල් එකේ නොම්මරේ ඇහුවා මම දෙන්නද?"
තල් අරණ තෙක් මා සමග සයිකල් පැදපු ගමන් සගයෙකු වූ නිශාන්ත නම් අතිශයින් ප්‍රයෝජනවත් මිත්‍රයා මාහට සපයා දීමේ ගෞරවය හිමිවිය යුතුවන්නේද සුසන්තටම වන බැවින් මා දෙවරක් නොසිතුවෙමි.

"අවුලක් නෑ දෙන්න මල්ලි!" මම කීවෙමි.

අනේ අපරාදෙ කියන්න බෑ විනාඩි ගනනක් යන්නට ඇත. මගේ ජංගමයට නන්නාදුනනා අංකයකින් ඇමතුමක් ගලුවේය.

"අයියෙ මම සුදාරක! . . . . . ." (අප්පට සිරි!)

කතාව නිම වූයේ ඊළඟ කයාක් සංචාරයට ඔහුව එක් කර ගැනී මේ පොරොන්දුව ඔහු මත මා තබමිනි!

මේ වන විට ඇනෝගේ උන ගැනීම අපේ ගමනට ඇන ගැනීමක් වී අවසානය! පසිඳුගේ දකුණු අප්‍රිකානු ගමන කරණ කොට ගෙන මෙම ගමන ඇනෝගේ උන බසින තුරු කල් දැමීමටද නොහැක!

පසිඳුහට FGASA (The Field Guides Association of Southern Africa)  පාඨමාලාව සඳහා පිටව යන්නට ඇත්තේ සැත්තැම්බරයේය! එයද සැලකිල්ලට ගත යුතුය. එසේම වැසි නැති දිනයක් වියයුතුය. දැඩි ඉඩෝරයද ගමනට බාධා පමුණුවයි.

මට එකවර සුදාරක මතක් විය! මම ඔහුට ඇමතුමක් ගතිමි.

සුදාරක එකෙන්ම වැඩේට ගැලපී ගියේය. ඒ මොහොතේ උවද ඇඳං සිටි ඇඳුම පිටින් හෝ ගමනට ඔහු එකඟය! එළය!
කිසිදා ඇහැට දැක නැති එකෙක් සමග කයාක් සංචාරයකට යෙදෙන පලමු අවස්ථාව මෙය නොවේ. මහවැළියේ "ගඟක් දිගේ"  ගමනට මෛත්‍රීව සහභාගී කරගත්තේද එලෙසමය! 

ඇනෝගේ සිත නොරිද්දාම මා සුදාරක පිළිබඳව; වට්ස් අප් ජාලය හරහා ඔහුට හා අනෙක් දෙදෙනා හට දැනුම් දුන්නෙමි.



එදින රාත්‍රියේ අප දූරකථන සම්මන්තරණයක යෙදුනෙමු. ඔහුව හැකි උපරිමයෙන් අප් දැනුවත් කලෙමු. 

අපගේ සියළු බලා පොරොත්තු සුන් කරලමින් මහ වැසි පටන් ගැනුනි. මේ වැසි රත්නපුරයට ඇතුළු කළු ගඟේ ඉහත්තාවට, ජල පෝෂක ප්‍රදේශ වලට හෝ ගංගා ධාරයට  කඩා වැටුන හොත් අප හට කයාක පදින්න වන්නේ සංචාරයට නොව ආධාර බෙදීමටය.


ගමනේ මුල සිටම කළු ගඟ මා සිත් ගත් එකක් නොවීය! එනිසාම මා කිසිවෙකුට යන්න කියන්නේද නැත! එනිසාම වැසි වැටීමෙන් එම හැඟීම තවත් උද්දීපනය වීමට ඉඩකඩක් ඇත. එසේම කලු ගඟේ නොගැඹුරු තැනක් හමු නොවීය. එනිසාම වැසි සමග එය වඩාත් ගැඹුරු විය හැක.
සත්තකින්ම යත්‍රාවක් තුල සිටිනා අයෙකු ගැඹුර ගැන කලබල විය යුතු නැත. මන්ද එය පාවෙන්නේ මතු පිට බැවිනි. එහෙත් අධික ගැඹුරක් පවතින ස්ථාන හරහා පැදයාමේදී සිතට දැනෙන බිය කිසිදු තර්කයකින් අස්වසාලිය නොහැක. 
කෙතරම් ශක්තිමත්ව නිර්මාණයකල; විශාල උසකින් සමන්විත ගොඩනැගිල්ලක සිට පහත් බැලූ විට සිතට දැනෙන බියට එය සමානය. 
මේ කාරණා නිසාම වැස්ස විසින් මගේ උප විඥ්ඥානය මත ඇති කල ප්‍රථිරෝධය සෙසු පටු නැත!


වැසි නිසාම අගෝස්තු 11 ගමනට මගේ සිත තුල තරමක ප්‍රථිරෝධයක් පැවතුනි. එනිසා අගෝස්තු 10 වනදින දහවල් වනතුරුද පසුදින ගමන පිළිබඳව නිශ්චිත නිගමනයකට එළඹීමට අපට නොහැකිවී තිබුනි! ඒවන විටත් පසිඳු යාලින් පිටත් වී කොළඹ බලා පැමිනෙමින් විය.ඒ පසුදින යාත්‍රා කිරීමටය. හෙට දින යාමට නියමිතව තිබෙන ගමන; අද දිනය තුලදී අවලංගු කිරීමේදී සැළකිය යුතුව තිබුණු එකම කරුණ වන්නේ පසිඳුගේ කාලය, මහන්සිය හා මග වියදම පමණි.


අප දෙපසට වැනෙමින් "මස් කනවද? මාළු කනවද??" කියමින් දෙපැත්තට අදිමින් සිටිනා විටදී මගේ වැඩපොලට පසිඳු කඩා වැදුනි. 

"දැන් හෙට යනවද?" මම දෙපැත්තටම නැති ගන්ධබ්බ ප්‍රශනයක් ඇසුවෙමි.

"නැතුව!? යනවා! යනවා!!" 

මට තවදුරටත් ගමන ගැන හිතන්නට දෙයක් නොමැත. හිතන්නට ඉඩ කඩක්ද නොමැත. 

සීතාවක රාජසිංහයන් කල සිටි අරිඨ්ට කී වෙන්ඩු "රාජා හෝ මා හෝ ගංගාවෝ" කීවාසේ; මමද "කයාකයෝ පසිඳුවෝ ගංගාවෝ" කියා සිතාගෙන මගේ අළුත්ම අදහස මෙන්ම යෝජනාව ජාලයට එක් කලෙමි.

මැරෙණ්න එකෙන්ම!

සුදාරක මා ඇමතීමි! මම පසුදින ගමන යන බව අවධාරණය කලෙමි. ඒ ගමන්ම තව පුංචි පහේ ඉල්ලීමක්ද කලෙමි!

"කොල්ලො එවපංකො උඹේ පොඩි පිංතූරයක් උඹ කොයි වගේද කියලා දැක බලා ගන්න"

හොර බළල් මූණත් තහඩුව!

මා ඇනෝව අමතා පසුදින අප නව ගමන් සගයෙකු සමග ගමන් අරඹන බව හෙමි හිමීට කියා දැමුවෙමි. 

"අනෙ අයියේ ලොකු දෙයක්! මට ඔයාට කියා ගන්න බැරිව හිටියේ වෙන එකෙක් දාගෙන යන්න කියලා!"

මදුරුවෙකුගේ සමු ගැනීම!

ගං දෑල දෙපසම
කෑල මල් පිපි ඕසෙට

කොමල කළු ගඟ
සිඹිමි ඔබ ගෙන දෑතට

හද ඉතින් ඉවසන්න
බාරවෙන්නම් මම - කළුතරට 

මියෙන්නට පෙර දිනෙක 
එතෙක් හද; ඉවසන්න

විඳින අපමණ දුක් ගැහැට












23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...