Wednesday, January 9, 2019

121. සයිකලයෙන් තල් අරණට . . . . 9


සියල් සතහට සෙවන සදමින් - නොවේ වෙනසක් ජාති ආගම්

දකුණින් ආවත් උතුරේ සිටියත්


ආනා රෙස්ට් පිහිටියේ A 9 මාර්ගයේ වම් පසය. එය පිහිටියේද තරමක හුදෙකලා පෙදෙසකය. මාර්ගයට සාපේක්ෂව තරමක උස් බිමක එය පිහිටා තිබුනේය.අපගේ කාමරය තිබුනේ එහි වම්පස කොටසේය. ආනා රෙස්ට් පිහිටියේ A 9 මාර්ගයේ වම් පසය. එය පිහිටියේද තරමක හුදෙකලා පෙදෙසකය.  අපට  ලැබී තිබුනේ කොරිඩෝරයකට මුහුන ලා; මුල් කෙලවරේ පිහිටි විශාල කාමරයකි. එහි තිදෙනෙකු හට සුව පහසුවෙන් ගත කිරීමට අවශ්‍ය සියළු දේ සකසා තිබුනි.යාබද  නාන කාමරයද හදිසි අවශ්‍යතාවයකදී ඩබල් ඇඳක් වුව දැමීමට හැකිතරම් ඉඩ පාඩුව සාදා තිබුනි. පලමුව නා  ගැනීමට එහි ගිය මාහට එහි සුවිශාලත්වය මහත් සේ අසීරුවක් විය. එය  දැනුනේ ගෙදරක සාලය මැද නිරුවතින්  සිටිනවා වැනි හැඟීමකි!

 පරිසරය පුරා පැවතියේ උනුසුම් කාලගුණික තත්වයකි. අප  එහි  ලඟා වුනු සැනින් නිකංම සිටියේ නැත. අප තරඟයට මෙන් පුෂ් අප් (Push Ups) ගැසුවෙමු. ඒ "විසේ ඇති ඌරෝ රෑ දවල් දෙකෙහිම හාරති !" යන්න නැවත වතාවක් තහවුරු කරමින්ය.




මළ කෙළි හා ජිම් කෙලි . . . !

හොඳින් ස්නානය කිරීමත් සමග  එන්ජිම බොහෝ සෙයින් යතා තත්වයට පත් වුනි. මා මීට පෙර මධූ තුලින්ද මෙවර නිශාන් තුලින්ද දුටු සුවිෂේශත්වයක් වූයේ ඉතා ඉක්මනින්  යතා තත්වයට පත්වන සිරුරු වලට ඔවුන් හිමිකම් කීමයි. කලක් තිස්සේ සයිකල් පැදීම දෛනික කටයුත්තක් කර ගත් මා මෙන් නොව ඉඳ හිට සයිකල් පදින ඔවුන් තුලින් දුටු එම ශක්තිමත් භාවය නො එසේනම් දරා ගැනීමේ හැකියාව මා හට මහත් අස්වැසිල්ලක් වූවේය.
 වසික තුලින්ද මා එම තත්වය දැක ඇත. ඔහුද වසරකටත් අධික කාලයක් සයිකලය පදිනවා තබා තල්ලු කර වත් නො සිට; මෙයට මාස ගනනාවකට පෙර; පසුගිය වසරේ ජුනි මාසයේදී මමත් මධූත් සමග එක් දිනකින් කිලෝමීටර 200 ක් ගෙවා පොළොන්නරුවට පැදගිය ආකාරයද ආකර්ශණීයය. වසික පසුව මාහට වීරාභිවන්දනයෙන් යුතුව කීවේ " පදින එක අමාරු උනාට මට බලු හති තිබුනේ නෑනේ!?" කියාය.



වසික මෙහෙම හිටියේ නෑ තමයි .

ඇති වැඩකුත් නැති - හෙමින් ගමනකුත් නැති , කච්චිය පිච්චියට ගියත් රෙදි නොඅඳින බල්ලා; ගම වටේම දුව ඇවිද ගෙදර ඉස්තෝප්පුවට ගොඩවී දිව යාරයක් පමන එලියට  ඇද දමාගෙන මුළු ඇඟම රිද්මයකට හොල්ලමින් හති අරිණ ආකාරයක් මා වසික කෙරෙණ් නොදුටු බව සැබවි. මා එය හඳුනා ගත්තේ ඔහුගේ සුවිශේෂීත්වයකට වඩා ජානමය ප්‍රාථිහාර්යයක් ලෙසය!

මෙය දරා ගැනීමේ හැකියාව නොවේ. දරා ගැනීමේ හැකියාව හෙවත් සහිෂ්නුතා බලය අර්ථ දැක්වෙන ඉංග්‍රීසි වචන දෙකක් භාවිතයේ යෙදේ. ඉන් එකක් එන්ඩියුරන්ස් (Endurance) වන අතර අනෙක ස්ටැමිනා (Stamina) ය. නමුත් මෙම ඉක්මනින් යතා තත්වයට පත්වීම හෙවත් ප්‍රථිප්‍රාප්තිය හැඳින් වීමට ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ යෙදෙන්නේ රිකවර් (Recover) යන වචනයයි.
එය එසේ වන්නේ සිරුරේ කුමන ඉන්ද්‍රියක හෝ සිරුර ගොඩනැගීමේදී එහි ව්‍යූහයේ ඇතිවන වෙනස් කමක් නිසා දැයි මා නොදනිමි. දිගු දුර ධාවකයින්, හා දිගු දුර පිහිනුම් කරුවන්ගේ පෙනහැළි සාපේක්ෂව විශාල බව මා අසා ඇත. එමගින් වැඩි ඔක්සිජන් ප්‍රමාණයක් සිරුර තුල රඳවා තබා ගනිමින් සෛල පෝෂනය කල හැකි වේ.




දිවි දෙවෙනි කල දිවුම . . . . . !

අප අසා ඇති මහා ධාවකයා වන්නේ ක්‍රිස්තු පූර්ව 490 කාලයේ විසූ පීඩි පීඩියස් (Pheidippides) ය. ඔහු මැරතන් නගරයේ සිට ඇතෑන්ස් නගරය තෙක් කිලෝමීටර 42 ක දුරක් දුව විත් මැරතන් සටනෙන් ජයගත් බව පවසා මැරී වැටී ඇත. ග්‍රීක ඉතිහාසඥ්ඥ හෙරඩෝටස් (Herodotus) විසින් පිලිපිඩියස් (Pheidippides) නම් සොල්දාදුවෙකු ගැන සඳහන් කරයි. ඔහු ඇතෑන්ස් හා ස්පාටා නගරය අතර කිලෝමීටර 240 ක දුරක් දිව ගොස් නැවත පැමිණ ඇත! මේ එකම අයෙකු ගැනයැයි මතයක් පවති!



අපි දිනුව මචාං . . . . !


 The name Marathon comes from the legend of Philippides or phedippides, the Greek messenger. The legend states that he was sent from the battlefield of Marathon to Athens to announce that Persians had been defeated in the Battle of Marathon (in which he had just fought), which took place in August or September, 490 BC.It is said that he run the entire distance without stopping and burst the assembly, exclaiming “We have won” before collapsing and dying.

The account of the run from Marathon to Athens first appears in Plutarch’s On the Glory of Athens in 1st century AD, which quotes from Heraclides Ponticus’s lost work, giving the runner’s name as either Thersipus of Erchius or Eucles.


Satirist Lucian of Samosata (2nd century AD) first gives an account closest to the modern version of the story, but is writing tung in cheek, and also names the runner Philippides (not pheidippides).


There is debate about the the historical accuracy of this legend. The Greek historian Herodotus, the main source for the Greco-Persian Wars, mentions Philippides as the messenger who ran from Athens to Sparta asking for help, and then ran back, a distance of over 240 kilometres (150 miles) each way. In some Herodotus manuscripts, the name of the runner between Athens and Sparta is given as Philippides. Herodotus makes no mention of a messenger sent from Marathon to Athens, and relates that the main parts of the Athenian army, having fought and won the gruelling battle, and fearing a naval raid by the Persian fleet against an undefended Athens, marched quickly back from the battle to Athens, arriving same day!




දුකින් උපත ලද - දුකින්ම ජය ගෙන - දුකින්ම හැරගිය . . . !


කෙන්යාවේ අබාබේ බිඛිලාද පසුගිය සියවසේ මහා ධාවකයෙකු විය.  පසු කලෙක තනම් උත්තේජක ගැනීමේ චෝදනාවට ලක්  වුනද; පිට පිට හත් වතාවක් ප්‍රංශ සවාරිය (Tour de France) සයිකල් තරඟය ජයගත් ලාන්ස් ආම්ස්ට්‍රොංද මාගේ සිත් සතන් පැහැර ගත් වීරයෙකි. ඔහු තහනම් උත්තේජක ගත් බව පිළිගැනීමට අදද මාගේ යටි සිත ඉඩ නොදේ!



හරි!  උත්තේජක ගත්තා තමයි! ඇයි ඒත්  උඹලා අමතක කලේ මගේ පිළිකාව?

මෙවන් ආශ්චර්යයන් කල හැකි මිනිසුන් බිහි වන්නේ ඔවුන් තුල උපතින් ගෙන ආ ව්‍යූහාත්මක වෙනස් කම් නිසාය. ලෙනින්ගේ මොළය සමකාලීන ගොවියෙකුගේ මොළයට වඩා විශාලව පිහිටියේ යැයි මා කියවා ඇත.



මොළේ ඇතැයි ෂුවර් කර ගත් පසු . . .!

1818 වෙල්ලස්ස කැරැල්ලට නායකත්වය දුන් මොණරවිල කැප්පෙටිපොල විරුවාගේ හිසද මහා බ්‍රිතාන්යට ගෙන ගොස් පිරික්සූ බවක් කියැවේ. ඒ; තමා අත තිබූ දියුණු අවි ආයුධ සතුරා හට භාර දී පාරම්පරික ආයුධ වලින් සටන් කිරීමට ගොස් හිස නැතිකර ගැනීමට තරම් ඔහු මුග්ද වූයේ මන්දැයි සොයා බැලීමට නොව ඔහුගේ පැවති ධීර වීර භාවය පිළිබඳව උපන් වික්ෂිප්ත භාවයේ කුහුළ මැඩ පවත්වා ගැනීමට බව පැරැණ්නෝ පවසති.
දැනට එම හිස මහනුවර දළදා මාලිගාව අභියස පිහිටි අනුස්මරණ කුළුන පතුලේ තැන්පත් කොට ඇත!
එකල තිබුනු ජාතිකත්වය මත පිහිටා කැප්පැටිපොල එසේ කිරීම ගැන අප කලබල විය යුතු නොවන්නේ ප්‍රේමදාස මහතා හටද එවන්ම චෝදනාවක් ඇති බැවින්ය.  ලෝක පූජිත පන්දු යවන්නා මුරළිගේ අතෙහි සුවිශේෂී වෙනසක් පවතී ලෝක පූජිත පන්දු යවන්නා මුරළිගේ අතෙහි සුවිශේෂී වෙනසක් පවතී.



" ඉතිං ඒ අත ඇදයි නං; අනිතත්  අතිං දාහං කො අපිට වද නොදී ! " 

සමහර මිනිසුන් අත් මිට මෙලවූවිට පිටි අත්ලේ රුධිර වාහිනී කිසියම් රටාවකට පිහිටයි.එය වක්‍රයක හැඩය ගනී. මෙය හඳුන්වන්නේ "නයි පෙනය" ලෙසය. එවන් අතකින් එල්ල කරණ පහර බොහෝ හානි දායක බව පැරැණ්නන් අතර විශ්වාසයක පවතී! හක්බෙල්ලාවක් විසූ ශ්‍රීලාල් රංජිත් හෙවත් සිරිල්ගේ දෑතෙහිම නයි පෙන පිහිටා තිබුනි. ඔහු විසල් ගොන් නාම්බන්  වුවද මෙල්ල කරණ්නේ අතින් පහර දීමෙනි! එසේ පහර කෑ ගවයින් මහත් අසීරුවෙන් වේදනාව විඳගන්නවා මා දැක ඇත.



මේ වක්‍රය ව්යායාම හා වෙනත් උපක්‍රම මගින් වැඩි කර ගත හැක !

වරක් මා වසිකව කැටිව ; ක්‍රීඩා වෛද්‍ය සීවලී වික්‍රමනායක මහතා හමුවීමට ගිය විටෙක පාදයේ විලුඹ හා ඇඟිලි අතර පිහිටන වක්‍රය; ධාවකයෙකුගේ ක්‍රීඩා ශීලීත්වයට බල පාන අයූරු විසතර කල හැටි මතකයට පැමිණේ. එම හැඩය  වඩාත් වක්‍රව පිහිටීම ධාවකයෙකු හට වාසියකි. පය බිම වැදෙත්ම ඇතිවන කම්පනය අවශෝෂනය කරගනු ලබන්නේ මෙම වක්‍රයෙනි! එය වටා ඇති අස්ථි වියමන කම්පන පරිමන්දකයක් ලෙස ක්‍රියා කරණු ලබයි!
එහෙත් සමහර මෙවන් විශ්මිත දේ පහදාලීමට වෛද්ය විද්‍යාව පවා අපොහොසත්ය.


මීට දශක ගනනාවකට පෙර; උසස් පෙළ සත්ව විද්‍යාව උපකාරක පංති පැවත්වූ එච් ආර් නෝනිස් මහතා පැවසූ බව කියැවෙන කතාවක් මගේ මතකයට එයි. ඒ  ඊට බොහෝ කලකට පෙර කිසියම් සිවිල් කැරලිකාර තත්වයක් පැවැත්වුනු වීදියක තම දරුවා සොයා දිව ගිය පියෙකු ගේ කථාවකි.


303
මේ ගැන වැඩි විස්තර දැන ගැනීම සඳහා ප්‍රාජේ හමුවන්න !

කැරැල්ල පැවති දෙසට ගිය තම පුතණුවන් සොයා එම දෙසට දිව ආ පියාට නවතින ලෙස එහි සිටි පොලිස් කොස්තාවල් වරයෙකු අණ කලද එයට අවනත
නොවුනු පියා තම දරුවා සොයා ගැනීමට ඉදිරියටම දිව ඇවිත් ඇත. තම අණ නොතකා ඉදිරියට දිව එන මිනිසා පිළිබඳව සැක සිතූ පොලිස් නිළධරුවා තමා අත තිබුනු 303 රයිෆලයෙන් එකවරම වෙඩි තැබීය. ( මෙම රයිෆලය ගැන මාගේ "තුවක්කු සහ පතුරම්" ලිපියේ දැක්වේ.) රයිෆල්උන්ඩය පියාගේ කලවා ඇටය හෙවත් ඌර්වාස්ථිය දෙකඩ කරමින් ඇදී ගිය අතර මිනිසා ඉන් නොනැවතී තවත් යාර ගනනාවක් දිවැවිත් වැටී ඇත. වෙන් වූ ඌර්වාස්ථියෙන් එම දුර ප්‍රමාණය දිව යාම අදටත් වෛද්‍ය විද්‍යාවේ
නොවිසිඳුනු අභිරහසක් ලු.
මේ කථාව සැක හැර දැන ගැනීමට එච් ආර් නෝනිස් මහතා ජීවතුන් අතර
නොමැත. මෙතුමා පංති කලේ ; භෞතික විද්‍යාව -ඉක්බාල් , රසායන විද්‍යාව - රෙජිනෝල්ඩ් සෙනෙවිරත්න ,  කරාටේ - ජී ඒ ටී ලිවේරා කල හැත්තෑව
දශකයේය. තවත් විදියකින් කියනවානම් වික්ටර් බණ්ඩාර සේනාරත්නයන්ගේ "වෙල්ලස්සේ වෙඩි හඬ"; වික්ටර් රත්නායකගේ 'ස" ප්‍රසංගය සමග කරට කර රට පුරා පෙන්වන කාලයේය. ප්‍රෙම් "ශනිදා සාදය" මෙහෙයවන කාලයේය.

මුහුණේ මැවෙන සිනහව!

මේ සියල්ල ගැන වෙනම ලියමු.මාගේ පෞද්ගලික විශ්වාසය වන්නේ "අවශ්යතාවය" සියලු වැට කඩොළු සිඳ බිඳ දමන බවයි.
ජෙම්ස් හැඩ්ලි චේස් ගේ "වෝන්ට් ටු ස්ටේ අලයිව්" (Want to stay alive) පොතේ තෙමා පාඨය මාහට මතකයට නැගේ. "ධනපතියන්ගේ අත් බෑග වොලට්ටු ඇරිය හැකි යතුරක් වේ. එය 'බිය' ය!"
(Fear is the key that unlocks the wallets and handbags of rich!) එහි ලි‍යැවී තිබුනි.

මිනිසාගේ හැකියාවේ නිම් වළලු ; අවශ්යථාවය සමග අනුලෝමව සමානුපාතික වේ. එසේම සියළු බාධා ; අවශ්යථාවයට  සමානුපාතික වන්නේ ප්‍රථිලොමවය!

තමා මග හැලේවි නො එසේනම් අතරමං වේවියැයි බියෙන් සැකෙන් විචිකිච්ඡාවෙන් අපෙන් මිදුනු නිශාන්ගේ පැද යාමද මෙවන් වෛද්‍ය විද්‍යාවට තබා අභ්‍යවකාශ විද්‍යාවටවත් තේරුම කර ගැනීමට අසීරු කටයුත්තක්ය. මෙම ක්‍රියාකාරකමට මා අභ්‍යවකාශ විද්‍යාව හරස් කර ගත්තේ වැරදීමකින් හෝ උපහාසයට හාස්‍යයට නොවේ. පැහැදිලිවම ඔහු පැද ගියේ "වියෝගප්‍රවේගයෙනි"!
 අජඨාකාශ යානාවක්  පෘථිවියේ ගුරුත්වයෙන් මිදී අභ්‍යවකාශයට පිවිසීමට පෘථිවියෙන් නිමියයුතු ප්‍රවේගය; වියෝග ප්‍රවේගය (Escape Velocity)! නම් වේ. මෙය දළ වශයෙන් පැයට කිලෝ මීටර 40,270 කි!
අළුත මිළදී ගත් හෝ කිසිවෙකුගෙන් ඉල්ලාගත් ස්කූටි වලින්  සන්නි තෙල් ගේන්නට මෙන් යාමද එක්තරා ලෙසකින් "වියෝග ප්‍රවේගය" කි. බොහෝ දෙනා එය වියෝග ප්‍රවේගය යැයි  වැරදි වැටහීමක යෙදෙති. එහි එතරම් වරදක්ද දක්නට නැත! මන්ද එම ගමන් බොහෝ විට කෙළවරවන්නේ වියෝගයකිනි.



Aanaa
දුක තමයි ඒත් මොනවා කරණ්නද 
 ගෙදර (දාලා යනවා) වගේ


අනා රෙස්ට් අවන් හලෙන් හා ගිමන් හලෙන් අපට ඉතා ලෙංගතු සැලකිල්ලක් ලැබුනි. එහි සිටිබොහෝ දෙනා පැමිණ අපේ ගමන පිළිබඳව විශ්මයාර්ථයෙන් යුතුව ; කැඩිච්ච සිංහලෙන් විවිධ ආශ්වාදනීය ප්‍රශ්ණ ඇසීම  අපේ බලවත් චිත්ත්ප්‍රීතියට හේතුවිය.
අප ප්‍රථම රාත්‍රිය ගතකල ගල්ගමුවේ සමාරා ව එපා වන්නට එක් හෙතුවක් වූයේ ඔවුන් අපගේ මේ; අසන අයගේ මයිල් ස්මයිල් වන වැඩේට දැක්වූ අල්ප අවදානය යැයි කිසිවෙකු  තර්කයක් ගොඩ නගුව හොත් ;"මොන පිස්සුද බං!? " කියා ලජ්ජාව බැරල් එකෙන් වහගෙන කීවත් එහි ඇත්තක් නැත්තේම නැත!
අන්න ඒකටත් එක්ක "ආනා!" අපට දැක්වූයේ සුපිරි පිළිගැනීමකි.
 අවන් හලේ කාර්‍යය මණ්ඩලය පමනක් නොව එහි නැවතී සිටි හා එහි පමිණ සිටි සියල්ලන් හටම අප වීරයන් සේ පෙනුනු බවක් දැක්විනි.
  මා පසු කලෙක කල කී මෙවන් චාරිකා ගැන දනන් පිරිවරා පවසන සමහර ෆෝරමයන් වල සිටි කට පියාගෙන ඉන්නට නොදත් සමහර අය සියල්ල අසා සිට අවසානයේ අසන්නේ "ඉතිං මොකටද ඔය වගේ ගමන් යන්නේ?" කියා අසති.

කඳුබොඩ භාවනා මධ්‍යස්ථානයේ උදේ පටන් රෑ වනතුරා සිත දමනය කර ගෙන ; ද්වේශය, ක්‍රෝධය, අරක මේක සියල්ල මැඩ පවත්වා ගන්නා ආකාරය ; උවැසි උවැසියනට ලෝභ නැතිව උගන්වන උපාලි හාමුදුරුවන්ට  උවද ; හොම්ඹයි කටයි - බොම්බයි මොටයි වෙන්නට දෙන්නට හිතෙන මෙවන් ප්‍රශ්න කිරීම් වලට පිළිතුරු දෙන්නට ; පන්නිපිටියේ අරලිය උයනේ විශ්‍රාමලත් විදුහල් පති උත්තර සේන මහතා තබා සද්ධර්ම රත්නාවලියේ නාගසේන කුමාරයා හටවත් අසීරුය.

 මන්ද මේ ගමන් වලට හේතුව හොයාගෙන හොයාගෙන යනවිට ; එම ගමන් වල පිටතින් පෙනෙන හේතූන්ට අමතරව තවත් පියවි ඇසින් නොපෙනෙන හේතූන්ද පවතින හෙයින්ය.

පදාර්ථයේ තැනුම් ඒකකය ; පරමානුව කියා අතහෝදාගන්නට සිතා සිටියත් අර්නසට් රදර්ෆර්ඩ් ජේ ජේ තොම්සන් ලා වැන්නන් පරමානුවද කැලි කල බව පැවසුවේ රොටරියේ රසායන විද්යාව පංති කල ; අල්විස් සුරබියෙල් හෙවත් අලවු ඉසි සැබිහෙල නම් වූ හෙළ හවුලේ පතාක යෝධයාගේ පුත් දෙව් රුවන් අල්විස් මහතාය.

එසේම මෙම ගමනද ඉබාගාතේ යාපනයට  ගිය ගමනක් නොවේ.එය පටන් ගත්තේම
"ගියොත් හොඳ පෝස්ටුවක්!
නොගියොත් හොඳ ප්‍රවෘථියක්!!
මොනවා උනත් මේක හදවතට දුන් පොරොන්දුවක්!!!" ලෙසිනි.

එසේම මෙම ගමන් පසු කලෙක පුරාවෘත්ථ ලෙස අන් අය නොකීවද අපටහෝ කයිවාරු ගසන්නට පුළුවන!  ඒ නයින් ගත් කල සමාරාවේ උදවිය අපගේ ගමන පිළිබඳව දැක්වූ ඇල්මැරුණු ප්‍රථිචාරය හා උදාසීන උනන්දුව අපගේ සිත් නොගැනීමට ඔවුන්ගේ  හේතු වී යැයි කිසිවෙකු යෝජනා කල හොත් එයට එකඟ වීමට අකමැත්තෙන් වුව අපට කෙසේ වුවද මාහට සිදුවේ!  මන්ද අපද පුහුදුන් අතිශය සාමාන්‍ය අය බැවිනි!

ඒකටත් එක්ක ආනා!

අප මොහොතක් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙමින් කාමරය ඉදිරියේ කොරිඩෝරයේ කුඩා කනප්පුවක් වටා එක් රොක්වී ; ඒක රාශි වී ; රාශි භූත වී නොනැවතී  ඒකාත්මික වී  සිටියෙමු. කෙසේ වෙතත් පසු දින  සිසාරා  පදින්නට ඇති ප්‍රදේශයේ භූගෝලීය; දෙශගුණික හා කාලගුණික සාධකයන් මෙනෙහි වී ඉක්මනින් නින්දට වැටුනෙමු.

පසුදා මා අවදි වුයේ මධූගේ කණ්කළු නාදයෙනි. ඔහුත් නිශානුත් ජෑම්  වල  පාන් තවරමින් සිටියෝය. මෙය මුද්‍රණ දෝෂයක් නොව සර්වසාධාරණ ප්‍රකාශයකි. පාන් පෙති දෙකකට මැදිව ජෑම් තලියක්! එයට හේතු කිහිපයකි.
අප මිළදී ගෙන තිබූ ජෑම් එදිනම අවසන් කල යුතුවේ. මන්ද "අන්තිම පිදුරු ගහ ඇති ඔටුව මැරෙණ්න!" කීවා සේ ජෑම් බෝතල් භාගයක් රැගෙන යන්නට කිසිවෙකු කැමති වන්නේ නැත. එසේම  අප පාන් ආහාරයට ගන්නේ ඒවා සකසා බොහෝ වේලාවකට පසුය. (විශෙෂයෙන්  අවසාන කොටස.) අතුරා ටික වේලාවක් ගතවන විට  පාන් වලට සහ  ජෑම් උරාගත් විට එහි රසය යම් පමනකට අඩු වේ. ජෑම් මගින් සිරුරට ඇවැසි ශක්තිය ග්ලූකෝස් සපයන අතර පාන් පලමුව ක්‍රියා කරණ්නේ  මාධ්‍යයක් ලෙසිනි.



ඔව්! ඔව්!! ඒ පිංතූරෙම තමයි ! 
දෙවිදියක් වෙන්නෙ කොහොමද ? මේ එකම තැන නේ. 
ඔව් ආනාම තමයි!


සියළු දේසකස් කරගත් අප උදෑසන 3.35 වන විට ආනා වට සමු දුන්නෙමු. සිරිත් පරිදි අපගේ මිත්‍රයා නිශාන් නොබෝ වේලාවකින් නොපෙනී ගියේය! ඒ අප ගමන සඳහා අපගේ සයිකල හා පැනියර සකස් කරණාතර තුරය. අප  එනම් මමත් මධූත් එතනින් නික්මිණි. පැය එක හමාරක පැදීමකින් පසු අප කොකාවිල් වෙතට පමිණියෙමු. ඒ වන විට  වෙලාව පෙරවරු 5.00 ට අතිශයින් සමීපව පැවතිනි.




අවම පහසුකම් මැද!

කොකාවිල් කී පමණින්  එහි තිබුණු සම්ප්‍රෙශණ කුළුණ හා අලදෙනිය විරුවා සිහියට නැගෙන්නේ නිතැතින්මය.ඔහු සුපිරි විරුවෙකි. පරම වීර විභූෂණ පදක්කම දිනූ දෙවෙනි රණ විරුවා වන්නේ කපිතාන් අල දෙනිය හෙවත් සමරකෝන් වාසල මුදියාන්සේලාගේ සාලිය උපුල් අලදෙනිය තරුණ නිළධරුවාය.



සතර වරම් දෙවියෙකුගේ සමීප ඡායා රූපයක්.
(සති අන්ත පුවත් පතක් සමග නොමිලේ බෙදා දෙන ලදී !)


 කොකාවිල් රූපවාහිණී සම්ප්‍රේෂණ කුළුණ  සඳහා ආරක්ෂාව සපයමින් එහි රැඳුනු කුඩා හමුදා කඳවුරෙහි  සේවය කලේය. එල් ටී ටී ය විසින් මෙම කුඩා කඳවුර වටලනු ලැබූ 1990 ජුනි මස 11 වන දින එම සටනින් මියගිය ධීර වීර අභීත භාවය වෙනුවෙන් එම පදක්කම පුදනු ලැබීය. ඔහුගේ සිරුර හෝ සොයා ගැනීමට නොහැකි විය.එවකට හේ පසුවූයේ 27  වන වියේය!






වව්නියාව . . . .  කොකාවිල් . . . . එයාපෝට්! එයාපෝට්!! එයාපෝට්!!!

5.23 වන විට මුරුක්කණ්ඩිද 5.40 වන විට අප ඉරණ මඩු හංදියද පසු කලෙමු. ඒවන විටත් පරිසරය තුල  පැවතියේ සිසිල්  වියළි කාලගුණයක්ය. අපගේ අහාර වට්ටෝරුව ජෑම් තවරණ ලද පාන්, රට ඉඳි, ඕට්ස්, මුද්දරප්පලම්, ජීවනී, ආනමාළු කෙසෙල් වැනි දෙයින් සමන් විත විය. එහෙත් මාහට උදෑසන 6.00 වන විට; කිරි හොදි , සම්බෝල සමග  ඉඳිආප්ප  උනු උනුවෙන් කෑමේ සුපිරි දොළක් හට ගත්තේය. අපගේ කණ්ඩායමේ නැවිගේටර් (Navigator) හෙවත්  මං දක්වන්නා වූ මධූගේ අදහසේ හැටියට කිලිනොච්චිය තව නොබෝ වේලාවකින් නහයේ ගෑවිය යුතුය.  නොබෝ වේලාවකින් අප කිළිනොච්චියට අවතීර්ණ වුනෙමු. එල්ටීටීය විසින් බිඳ දමා තිබුනු වතුර ටැංකිය අභියස තිබුනු පුවරුව අස්ථාන ගත්වී තිබුනි! කලකට පෙර එහි තිබුනු එහි දක්වා තිබුනු සාරාංශය වූයේ " මෙවන් විනාශයක් අනාගතයේදී ඇති නොවන්නට කටයුතු කරමු" යන යෝජනාවකි. එය කුමන විදියකින් හෝ අතුරුදහන් කොට ඇත! සමහරවිට යුද්ධයෙන් අතුරු දහන් වූවන්ගේ ලයිස්තුවේ මෙකී පුවරුවද ඇතුල් කොට තිබෙනු ඇත!



"විනාශයට  සැමදා ඉඩ තබමු. . . !" 
(බෝඩ් එක තාම ප්‍රින්ට් එකේ!)


අමෙරිකාව මොනතරම් ජපානයේ කුළුපග මිතුරකු වූවද දෙවන මහා ලෝක යුද්ධයේදී එරට සුන්නත් දූලි වූ හිරෝෂිමා නාගසාකි නගර වල පවත්වාගෙන ආ ඛේදවාචකයේ ස්මාරක ගලවා දමන්නේ නැත. මෙවන් උදා හරණ ලොව පුරා ඕනෑ තරම් ය. අප දෙමළ සොයුරණ් වෙත මිත්‍රත්වයේ හස්තය දිගු කල යුතුය. අප ඔවුන් වෙත දිය යුත්තේ හදවත මිස වෙන යම් ශරීරාංගයක් නොවේ. ගෞරවණීය සාමයක් යනු එකෙකු අනෙකා ඉදිරියේ දණ ගැසීම නොවේ.ඡන්දයකින් පත්වන රජයකට අභියෝග කරමින් ත්‍රස්තය ; තම සටන දිනන එකම උපක්රමය කරගත් සංවිධානයක් යුධමය වශයෙන් පරාජය කරණවා හැර වෙන කුමක් නම් කල යුතුද?



හරි හරි කමු බොමු ප්‍රීථි වෙමු! හැබැයි කලේ කැත වැඩේ
 - හිරෝෂිමාව
අද 
!




ඇයි අපි විතරමද ?
 - පර්ල් වරාය 
අද
!

වරක් මාගේ සේවා ස්ථානයෙන් තම නවීන SUV රථය අළුත්වැඩියා කර ගැනීමට පැමිණි මහාචාර්ය වරයෙක් තවත් එවැනිම බුද්ධිමතුන් පිරිසක් වට කරගෙන තෙලක් බෙදමින් විය. " සාමෙන් මිසක් යුද්ධකරලා ජය ගත්ත රටක් අහලා තියෙනවාද? . . ." යනාදී වශයෙන් එකල පැවති යුද්ධයට දෙහි කපමින් විය. යන එන ගමන් එතැනට කඩාපාත් වුනු මා ඔහුගෙන් අසූයේ "ඔබ තුමා දන්න ලොකුම යුද්ධෙ මොකක්ද? දෙවන මහ ලෝක යුද්ධෙ නේද? ඒක ඉවර උනේ සාමෙන්ද?" කියාය. මහාචාර්ය තුමා තවම පිළිතුරක් සොයනවා ඇත!

අප කිළිනොච්චියට යන විටත් එය නිද්‍රෝපගත නගරයක් විය. ඉඳිආප්ප තබා වැඩි සීනි ප්ලේන්ටියක් වත් බොන්නට තැනක් නොවීය. මන්ද අපිට වගේ වගක් නැති උනාට මේ ජේසු සමිඳානන් මෙලොව එලිය දුටු නත්තල් දිනයයි.අප කඩයක දෙකක ඉඳි ආප්ප ඇත්දැයි ඉව කල බැලූවද වැඩේ ව්‍යවර්ථ විය. අප යාබද නගරය වෙත පැද ගියෙමු.
 ඒ පරන්තන් නගරයයි.




බඩගින්නට අධිගෘහිත දෙවියාගේ දෙවොල !


හරියටම හය පසුවී විනාඩි 19ක් ගිය තැන යෙදුනු සුභ මුහුර්ථියේදී අපගේ දෙනෙත අභියස රැඳුනේ; බයිලා චක්‍රවර්ථී (දෙශපාළුවෙකු නොව) එම් එස් ගේ ගීතයක් සිහි ගැන්වූ "අම්බාල් කැෆේ ය! ගීතය -  සොයා සොයා ආවා මා සෙව්ව මැණික හම්බුනා..// ය.



" මේ ;
                          බ්ලොගක . . . ;
          පලවූ  . . .;
                කවියක් . . . .
                නොව . . . . ! "

 අම්බාල් කැෆේ එකේ මිළ දර්ශනයය !




මේ ඉල්ලන්නේ වඩේ දෙකක් නොවේ . . .  !

එහි ඒවන විටත් නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය තුලින් බිහිවෙමින් පවතින උනුසුම් නැවුම් ඉඳිආප්ප කුස්සියෙන් නිකුත්වෙන්නට පටන් ගත්තා පමනි. අප කිරි හොදි, උළුඳු වඩේ; සම්බල් සමගින් උදේ අහර කිස සප්පායම් උනෙමු. ඇඟ පුරා දිවුනු සීතල මට්ටු කිරීමට අප යොදා ගත්තේ ඉඳි ආප්පය. එය කදිම ඔසුවකි! ඉඳි ආප්ප කෑමෙන් මදි පාඩුවට මමද මධූද කෝපි කෝප්පයක් ද පානය කලෙමි. ඒ ආමාශය තුලදී කිරිහොදි හා සටන් කිරීමටය. එය ඌරාවලේ අංගම් කෙටීමක් වන්නට ඇත. අප සියල්ලන්ගේම පෙර කුසල කර්මයකට "කෝපි" සටනින් දිනුවේය.



කිරි හොදි සමග ද්වන්ධ සටනකට මොහොතකට පෙර ! 
අප සමග . . !




දෙවොලේ කපූ . . . !

පරන්තන් හංදියේ වම් පසට වන්නට බෝ ගසක් සරු සාර ලෙස වැඩී තිබුනි. ඒ අසලින් වම් පසින් ඇරඹෙන්නේ ඒ 32 මාර්ගයයි. පෙරවරු  හතේ කණිසමට විනාඩි 15 ක් තිබියදී අප ඒ 32 මාරගයට අවතීර්ණ වුනෙමු!









පරන්තන් හංදිය . . . !

වව්නියාවේ වාහල්කඩින් ඇතුළු වෙත්ම සිතට දැනුනු  "අපි යාපනේ යමින් වන්නෙමු!" සිතුවිල්ල  සේම මෙම මාර්ගයට අවතීර්ණ වීමත් සමග "අපි යාපන අර්ධද්වීපයට  සමීපවී ඇත්තෙමු !' යන සිතුවිල්ල නිරායාසයෙන්ම සිතට කාන්දුවේ.




දුර පෙනෙන තැනි තලා . . . !





මීදුම් සේයාවක් මාර්ගය මත මෙන්ම දෙපස පිහිටි තැනිතලා ඔස්සේ විහිදුනි. හිරු දෙවියන් යාහමින් ඔකඳ පාමින්ය. පාර  බොහෝ දුර බැහැරකට සෘජුව විහිදී ගොස්ය. එතෙක් වට පින්නෙන් හෝ මීදුම් සේයාවෙන් දර්ශණය ආවරණය නොවන්නට කිලෝ මීටර ගනනාවක් ඇස දුටු මානය විහිදී යාමට කිසිදු වෙනත් බාධාවක් නොවීය. මාර්ග සුමටව හොඳින් නඩත්තුව පැවතින. කෙසේ වෙතත් එම මාර්ගය මත අතුරා තිබූ කාපට් ඇතුරුම ඒවන විටත් ළදරු වියේ පසුවූ බවක් පෙනුනි.



සේද මාවත් . . . !


මධූ නැවතත් තම අත තිබූ අයිටනරිය, ගූගල් සිතියම හා අවට කිලෝමීටර කණු වෙත ඉව අල්ලා අප සිටිනා තැන හා ගමන් කරණ දිශානතිය තහවුරු කලේය. මග දෙපස වෙල් යායකි. අතරිණ් පතර මේ බිමේ අනන්‍යතාවය අපට මතක් කර දීමට මෙන් නුබ සිසාරා ඉහළ නැගි තල් ගසකි, දෙකකි, දෙක තුනකි, පෙලකි, රොත්තකි! මීදුමින් යාන්තමින් වැසී ගිය මෙම දර්ශණය අතිශයින් සුන්දර සිතුවිල්ලක් සිත තුල ජනිත කරමින් විය.




ජංගම ඔප්ස් රූම්  . . . !





මේ අපේ නිජ බිම් . . . . ! මීට තල් ගස.

පසු ගිය කාල වකවානුව පුරා වට වැස්ස දෙපස වූ තන බිම් තීරු වලට හා ඔබ්බෙන් වූ කෙත් යායට හුස්ම පිඹ තිබුනි. ඒ නිසාමදෝ හමන පවන අතිශයින් සුව දායක එකෙක් විය. එහෙත් එම පවන; නනදා මාළිණියගේ "පවන" සේම බොහෝවිට "වාතයක්" විය! මන්ද එය අපගේ ගමනට මහත්වූ ප්‍රථිරෝධයක් වුනු බැවිනි.  මගේ මතකය නිවැරදි වේ නම් වැළිමඩ ප්‍රදේශයේ පාලුගම නම්වූ කුඩා ගමක් වීලු. අවට කඳු කපොල්ලක්  ඔස්සේ වේගයෙන් හමනා දැඩි සුළං ප්‍රවාහයෙන් මෙහි අතීතයේ විසූ මිනිසුන් බොහෝ සේ පීඩා වින්දේලු. දිනක් එම පෙදෙසට චාරිකාවක යෙදුනු ඩී ඇස් සේනානායක මහතා ගම් වැසියන්ගෙන් "නුඹලාට මොනවද ආණ්ඩුවෙන් ඕනෑ?" කියා විමසූ විට ගම්මුන් පවසා ඇත්තේ "අනේ හාන්දුන්නේ අපිට හුළං නවතා දෙන්න!" කියාය. පසුව එතුමා විසින් බොහෝඅ එවන් කඳු කපොළු ආවරණය වන පරිද්දෙන් එවකට කැලෑ දෙපාර්තමෙන්තුව විසින් ගස් වැව්වේලු. අපේ තාත්තා කියන පරිදි මේවා අදත් හඳුන්වන්නේ Wind Belts කියාය.
අප මේවන විට කෙමෙන් කෙමෙන් පූනරීන් කලපුව දෙසට ගමන් ගනිමින්ය. ගමනේ අවසානය සිහිවෙත්ම සිහිවෙත්ම මාහට අප ගමන් ගන්නා වේගයේ මද බවක් දැනෙන්නට විය. එසේම මෙම සුළං බාධකය හමුවේ කිසියම් ගැම්මකින් පැද නොගිය හොත් ඉතා ඉක්මනින්ම වෙහෙසට පත්වේ. මහා මාර්ග වල සයිකල පදීමේදී යම් පමනකට රථ වාහන තිබිය යුතුය. ඉරිදා දින , පෝය දින වැනි පාරවල් වේලෙන දවස් වලට ගාළුපාරේ සයිකල් පැදීම අතිශයින් වෙහෙස කාරීය. එය කන්දක් පැද යනවාට වඩා දැඩි ප්‍රථිරෝධයක් ඇතිකරයි. ඕනෑම වෙඩි උන්ඩයකින් බෙරී සිටීමට බංකර් සාදන්නේ වැළි මලු වලිනි.ගුණදාස කපුගේ මොනතරම් වැඩ කිඩ දා කීවත් "වැළි මළු විනිවිද  ආ මරණයක් ගැන" අප අසා නැත! එසේම අපි නොසිතුවාට සුළඟින් ඇතිවන බාධකය මහත්වූ වෙහෙස කර කට යුත්තකි. පාපැදි කරුවන් ලොරි පසු පස පැදයාමේ රහස එයය. එවන් විශාල වාහනයක් පසුපස පැද යාමේ දී  තමා ලොරියට මුවා වී සිටිනා බැවින් එම ප්‍රථිරෝධය තමා කෙරෙණ් ඈත්වී යයි. එසේම රථය ඉදිරියට ගමන් ගත්ම ඇතිවන රික්තය තුලට පසුපසින් හමනා වාතප්‍රවාහය පදින්නාට කිසියම් ආශිර්වාදයක් වීම අතිශයින්ම සාමාන්ය තත්වයකි.

මෙනිසාම සයිකල පදීමේදී  අධික බරක් පටවාගත්; කෙඳිරිගාමින් ඇදෙන ලොරි මා දකින්නේ දෙවියන් එවපු තෑග්ගක් ලෙසය! එදිනද අප තරමක් අසීරුවෙන් පදිමින් සිටින විටදී අප ත්‍රිත්වය සෙමෙන් සෙමෙන් පසු කරමින් ඉදිරියට ධාවනය වූවේ මැසි ෆර්ගියුෂන් ට්‍රැක්ටරයකි. මම එය සමග පදින්නට විය. "මේ දෙවියො එවපු ට්‍රැක්ටරේ! පදිමු පදිමු!!" මම මහත්  උස් හඬින් කෑගැසුවේය. ඒවන විටත් ඔවුනට තරමක් ඉදිරියෙන් සිටි මා; ඔවුන් දෙදෙනාහටම යෝජනා කරමින් ට්‍රැක්ටරය පසු පස වේගයෙන් පදින්නට විය. එහි පෝර වැනි යමක් පටවා තිබුනි. එම ගෝනි මත දෙදෙනෙකු වාඩිවී සිටියෝය.



ගොම නැති හරකා !


වාහනයක් පසුපස; එය සුළං මුවාවක්සේ ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් පදින්නේ නම් එයට ඉතා ආසන්නව පැදිය යුතුය! මෙය ඉතා භයානක ක්‍රියාවකි. ඉදිරියෙන් යන වාහනය හදිසියේ නවතාලූවේ නම් සයිකල කරු එහි පසුපස ගැටීම බොහෝ සෙයින් සිදුවේ. හුළං මුවාවේ වාසිය හොඳින්ම ලබා ගැනීමට නම් මා කලින් කීවා සේ එම රථයට ඉතා ආසන්නව මෙන්ම එම රථයේ සමමිතික රේඛාව  ඔස්සේ සිට පැදීම කල යුතුය. කොටින්ම හරි මැද්දෙන්; ළඟම සිට පැදිය යුතුය. මේ නිසාම හදිසියේ  ඉදිරිපස වාහනයේ රියැදුරු කරනු ලබන රෝධක යෙදීමක් (තිරිංග යෙදීමක් / බ්‍රේක් ගැසීමක්) සමග සයිකල් කරුට එම රථයේ ගැටීමෙන් වැළකී සිටීමට ඇති ඉඩ අවකාශය ඉතා විරළය! මේ නිසාම ඇස කණ නාසය දිව ශරීරය යන පංචෙන්ද්‍රියයන් පමනක් නොව පමණක් නොව මස්තිෂ්කය, අනුමස්තිෂ්කය, සුශුම්නාව, සුශුම්නා ශීර්ශකය පමනක් නොව උණ්ඩුකපුච්ඡය, ප්ලීහාව,අභිජිඃවිකාව අභිජිඃවිකාව පවා ඒකාග්ර කරගනිමින් සීරුවෙන් තබා පැදීම කල යුතුය.



කවුද යකෝ මූ!  

මා ට්රැක්ටරය පසුපස පැදීම ඇරඹීම අරඹණ විට මා සිටියේ අනෙක් සගයන්ට මීටර 30 ක පමන ඉදිරියකින්ය. ට්රැක්ටරයේ හඬ ඇසෙත්ම මා ඔවුනට යෝජනා කලේ එය පසුපස පැද යාමක්ය. මා එලෙස ට්රැක්ටරය හඹා පැදීම ඇරඹී කිලෝමීටරයකට ආසන්න දුරක් පැද අසීරුවෙන් ආපසු හැරී බැලුවේ මිතුරණ් දෙදෙනා කොහි වෙත්ද කියාය. අහෝ දුකකි. ඔවුන්ගේ ඡායාවක් වත් පෙනෙන්නට නොවීය. ඒ සමගම මාහට ඇති වූයේ තරමක කේන්තියකි. මන්ද අප මේ වන විට කිසිදු ලෙසකින් වෙහෙස වී නොසිටි මොහොතකි. හොඳා කාරවම අපට ට්රැක්ටරය හා පැද ඒමට ඇවැසි තරම් ශරීර සුවතාවයකින් අප සන්නද්ධව සිටින්නෙමු. ඔවුන් කම්මැළි උනා වත්ද? මා මොහොදීන් බෙග් මහතාගේ "තනීවයි උපන්නේ තනීවයි මැරෙණ්නේ . . . . . //" ගීතය මෙනෙහි විය.මා සියළු කෝළම් අත හැර දමා පදින්නට විය. ඩැනිස් මැසී හා හැරිස් ෆර්ගියුෂන් සුසංයෝගයෙන් බිහිවූ මැසි-ෆර්ගියුෂන් 135 ට්රැක්ටරය සමග එක සීරුවට මා කිලෝමීටර 8-10 ක දුරක් පදින්නට ඇත. ප්රධාන මාර්ගයෙන් ට්රැක්ටරය හරවා යන තුරුම එය පසු පස හඹා ගියෙමි. එය හැරවූ තැනට ආසන්නව තිබුනු බෝක්කුවක ගාඩ් ගලක් මත වාඩිවී  සගයන් එනතුරු බලා ගිමන් හරිමින් සිටියෙමි.



තාවකාලික නැවතුමක් !!!




තවත් නොබෝ වේලාවකින් මගේ ගමන් සගයන් දෙදෙන මාහා ඉතාමත් ජයග්‍රාහී ලීලාවක් මවා පා මින් මාහා එක් විය. අප ගෙන ආ ආහාර පාන වලින් සංතර්පණය වී කුඩා විවේකයක් ලබා ගැනීමට එය කදිම ස්ථානයක් කර ගතිමු.


හදවත හා එක් වූ විට ජීවිතේ මොනතරම් සුන්දරද?



මෙන්න මුං ඇවිත් !

Monday, December 17, 2018

120. අයිතිය . . . !








                                                   

                                       "   බුක්තියට සවිව ඇති . . .
                                            අඳේට අස්වද්දන ලියැද්ද . . . . ;
                                            කහව ගිය ඔප්පුවට . . . ;
                                            නතුව ගිය අපූරුව . . . . . !  "










Friday, December 14, 2018

119. මතකය . . !











ජීවිතය මොනතරම් සුන්දරදැයි
නොසිතුවෙමි ඔබ දකින තුරා
ආදරය මෙතරම් සුන්දරදැයි
නොදන්නෙමි ඔබ දකින තුරා

තෙමුණු තණ පියලි මත 
ඇවිද ඇතිමුත් පා ගෙවෙන තුරා
ඒවා එතරම් සුමුදු යැයි 
නොදැනුනි ඔබ දකින තුරා

මල් ගැවසි වන පෙත්හි
ගැවසී ඇතිමුත් දවස පුරා
ඒවා එතරම් සුවඳ දැයි 
නොදැනුනි ඔබ දකින තුරා

ජීවිතය මොනතරම් සුන්දරදැයි
නොසිතුවෙමි ඔබ දකින තුරා
ආදරය මෙතරම් සුන්දරදැයි
නොදන්නෙමි ඔබ දකින තුරා








Tuesday, December 4, 2018

118. සයිකලයෙන් තල් අරණට . . . . 8

චෙච්නියාවට ගිය සතුටට නොදෙවෙනි සතුටක් - වව්නියාව!


අප මේ වන විට කිලෝ මීටර 200 සීමාව පසු කර තිබුනි! දළ වශයෙන් කිලෝ මීටර 240 කට ආසන්න දුරක් ගමන් කොට තිබුනත්; ගමනේ අවසානය කෙළවර වන්නේ යාපනයෙන් බව හිතට දැනෙන්නේ වව්නියාවේ මෙම කොන්ක්‍රීට් තොරණෙන් ඇතුළු වීමත් සමගය.විශේෂ අනුහසක් හෝ වෙනයම් ආශ්චර්‍යයක් එහි නැතත් එම තොරණින් ඇතුළුවෙන්නේ අළුත් පලාතකට වෙනත් දේශයකට බවක් දැනෙයි. එය තිස් අවුරුද්දක් තිස්සේ හිත තුල ඇතිකල හැඟීමක්දෝ කියා විටෙක මට සිතේ. එය දනවන්නේ පුරාණයේ රාජධානියකට ඇතුළුවන වාහල්කඩක ස්වරූපයකි. 

අන්න වචනය! එය තොරණක් නොව වාහල්කඩකි.අළුතින් එයින් ඇතුළු වන ඕනෑම අයෙකු හිස ඔසවා ඉහල බැලීම කෙරෙණු ඇත. මෙය දුම්රියක් පාලමක් මතින් ගමන් ගනිද්දී සිල්පර කොට අතරින් ජල තලය දෙස ඇස් යොමා බැලීම  වැනි සාමාන්‍ය තත්වයකි. එසේ වව්නියාවේ වාහල් කඩ දෙස බලන විට එය නිල් පැහැති අහසේ තැඹිළි දුඹුරු මිශ්‍ර වර්ණයකින් වැජඹෙනු දක්නට ලැබුනි.එම තොරණේ සිට දිවෙන්නේ සරළරේඛීය ගමන් මගකි.
හිරු හිසට ඉහළින් ගිනිගෙන දැවෙයි. අප වියළි පරඬැල් සේ ය. අප; මුහුණු හිස වටා ඔතා ගත් රෙදි වලින් වසාගෙන පදිමින්ය. නිරාවරණය වූ දෙපා උනුවතුරින්න් පිලිස්සුනු කලෙක මෙන් වේදනා දේ!

බස් වල බෝඩ් එක දැක්කත් ඇඟ කිලිපොලා යන නගරයක් මැද!

අප ටිකින් ටික ජනා කීර්ණ පෙදෙසකට අවතීර්ණ වුනෙමු. වව්නියාව හුදෙක් වානිජ නගරයක් පමනක්ම නොව එය පරිපාලන නගරයක්ද වන්නේය. එසේම එය ප්‍රධාන මාර්ග කිහිපයක් එකිනෙකට හමුවන මසංධියක්ද වන්නේය. මේ සියළු සාධකයන් ගේ එක්වීමෙන් සැදුම ලද්දේ මහා නගරයකි. නගරයට; අපගේ ප්‍රවිෂ්ඨ වීම අමුත්තක් ගෙන දුන් කරුණක් නොවීය. දැඩි හිරු රැසින් පීඩා විඳිමින් තම තමන්ගේ ජීවිතය සරි කරගන්නට නො එසේනම් එදිනෙදා අවශ්‍යතා පිරිමසා ගැන්මට කඩියන් සේ කලබලයෙන් නගරය හරහා දදිය මුගුරු හලා ගෙන ඔබ මොබ දිව ගිය මිනිසුන් හට අපගේ මේ "පිස්සුවට" වඩා හිතකය යෙදවීමට ඕනෑ තරම් දේවල් තිබුනි. අප කෙමෙන් කෙමෙන් නගර මාධ්‍යයට ඇතුළු වෙමින් තිබුනි. 
අප දෙස නෙත් යොමා සිටියේ විජෙයි පමණි. ඒ ද අවඥ්ඥාවෙන් මුහුණ පුරවා ගෙනය.  සාමාන්‍යයෙන් ඌරන් හාරණ්නේ රාතෘයට පමනක් යැයි විශ්වාසයක් පවතී. ඒනිසාම පැරණ්නන් අතර "විසේ ඇති ඌරෝ රෑ දවල් දෙකෙහිම හාරති!" යැයි කියමනක් පවතී. විජෙයි අපදෙස බලා හිටියේද එවන් හැඟීමක් පෙරදැරි කරගෙනය.



අනේ ඉතිං . . !

පලමු දිනය ගල්ගමුවේ ගතකල අප දෙවන දිනය ගත කරණ්නට යොදාගේන සිටියේ කනගරගන්කුලමේය. 
ඒවන විට  කනගරාගයන්කුලම හරහා හයවතාවක් මා ගමන් කොට තිබුනද එය කලු ද සුදුද කියා මතකයක් මාහට නොවීය. මන්ද එය ඒ තරම් කුඩා නගරයක් කඩ මණ්ඩියක් වීම හේතු කොට ගෙනය. එය අවිස්සාවේල්ල -  නුවර එලිය නො එසේනම් කොළඹ-හැටන්  A7 මාර්ගයේ පවතින හක්බෙල්ලාවක පිළිබඳ මතකයක් බොහෝ දෙනා හට නැතිවා හා සමානය. 
මධුෂානුත් මමත් Google Street  ඔස්සේ මෙම කුඩා නගරය සිසාරා ඔබ මොබ ගොස් බැලූවද මෙම නගරය තුලින් අවම වශයෙන් ජීවනී පැකට්ටුවක් වත් ලබාගත හැකි ස්ථානයක් දක්නට නොහැකිවිය! මේ නිසාම පසුදා අපගේ පරිභෝජනයට ඇවැසි පෙති කල පාන්, ජෑම්, ජීවනී, රට ඉඳි, මුද්දරප්පලම්, ග්ලූකෝස්, ඕට්ස්, වැනි බොහෝ දෑ ලබාගන්නට තිබුනු එකම හා අවසාන නගරය වව්නියාව බව අප හඳුනාගෙන තිබුනු කාරණයක් විය. මෙහි වඩාත්ම ගැටළු සහගත තත්වය වූයේ පරන්තන් සිට A 57 - සංගුපිටිය මාර්ගය ඔස්සේ යාපනය තෙක්ද මධුෂාන් ගූගල් ස්ට්‍රීට් ඔස්සේ සංචාරය කොට; එම පෙදස ජනශූන්‍ය පෙදෙසක් ලෙස මා වික්ෂිප්ත කොට තිබුනු නිසාය! 

මේ ලංකාවේ එහෙම පලාත් තිබිය හැකිද? මා මගෙන්ම පමනක් නොවේ මධූ ගෙන්ද; ගමනේ සැලසුම් සකස් කරණ විට විමසීය.
 "මොකද නැත්තේ !? බාප්පි එන්නකෝ පොළොන්නරුවෙම මම පෙන්වන්න කිලෝමීටර 20ට 30ට එක කඩයක් තියා ගෙයක් දොරක් වත් නැති තැන්. ආ! වැඩිය ඕනෙ නෑ හබරණ - මොරගස් වැව ඉඳන් මින්නෙරියේ ආමි කෑම්ප් එක ලඟට කඩ තියෙනවද? හබරණ ඉඳන් ට්‍රින්කො පාරෙ හතරැස්කොටුවට වෙනකල් කඩ තියෙනවද ? එතකොට . . . . . ."
"ඇති! ඇති!! . . .ඇත්ත තමයි"

ඔහු කියන දෙය සත්‍යයක් වීමේ සම්භාවිතාවක් පවතින බව මටම ප්‍රථයක්ෂ විය.
මා කලින් ඔබට කීවාසේ වව්නියාව මහා වානිජ නගරයකි. කොළඹ පවතින පාර්ලිමේන්තුව, ටවුන්හෝල් එක, කෞතුකාගාරය, කොටුව, පිට කොටුව හැරෙණ්න අන් සියල්ල පැවතුනි! කොටින්ම කාර්ගිල්ස් සාප්පුවක්ද එහි වැජඹුනි. මෙවන් ගමන් වලදී සුපිරි වෙළෙඳ සැල් දැකීම නෙතට ප්‍රිය දසුනකි!
 මෙතෙක් ගස් ගල් වලට මුවාවී කල කී ශරීර සුවතා කටයුතු කාමරයක් තුල දොරක් වසා පුද්ගලිකත්වය, රහස්‍යභාවය, සභ්‍යත්වය හා සංස්කෘතිය රැකෙන අයුරින් ගුටි කෑමේ හා කට කැඩිච්ච කතා ඇසීමේ අපල උපද්‍රවයකින් තොරව නිදහසේ නිවහල් සුව භුක්ති විඳිමින් ක්‍රියාවට නැගීමේ ප්‍රීතිය හා සතුට  විඳීම මෙහි ප්‍රධාන හේතුව විය!
දෙවනුව මෙතෙක් ගිණි ගහන කූඨකේ පිලිස්සුනු සිරුරට සිසිල් සුළං දහරක පහස විඳින්නට ඉඩ අවකාශය සැලසීමය.
ඊට අවශේෂ වශයෙන් අවශ්‍ය කළමණා සියල්ල එකම වහලක් යට පමනක් නොව එකම සිවිලිමක් යටදී යට මිළදී ගෙන සුන්දර යුවතියකට මුදල් ගෙවා "තැන්ක් කියු . .!" කියා අසන්නට ලැබීමය! (ගුටි කන්නට වෙයිදෝ මංදා!?")

මෙකී නොකී සියළු කරුණු පෙරදැරි කරගත් අප කාර්ගිල්ස් සාප්පුව දුටු සැණින් කිසිදා නොපැදි වේගයකින් එය කරා ලඟාවිය. සාප්පුව අසල සයිකල් ගාල් කල අප ඊළඟ නිමේශයේ එය තුලට වැදහොත්ය.

මාර්කටින් !

ඒ 2017 වසරේ නත්තල් දිනට පෙර දිනයයි! සාප්පුව ජනයාගෙන් පිරී පැවතුනි. ඔවුන් අපදෙස එක එල්ලේ නොබැලුවේ අපගේ භාහිර ස්වරූපයේ තිබුනු ප්‍රසන්න භාවය නිසා විය හැකිය. එහෙත් ඈත සිට අප දෙස; වික්ෂිප්තව බලා සිටිනු දැක ගත් හැකිවිය! අප වෙළෙඳ සැල තුල ඒ මේ අතට රස්තියාදු වෙද්දී  මගේ නෙත ගැටුනේ කාලයක් තිස්සේ හොඳින්ම දන්නා කියන අයෙකි. ඒ ශාන්ත නොකොලස් ක්‍රිස් ක්‍රින්ගල් තුමා හෙවත්, සැන්ටා හෙවත් නත්තල් සීයාය.


(ලොවම) දන්නා කියන කෙනෙක් !

මීට කලකට මා ලියන ලද "ගඟක් දිගේ . ." පෝස්ටුවේද දැක්වූ පරිදි සෙකර;  නිව්යෝර්ක් නගරයේදී රාත්‍රියේ මුන ගැසුනු ; ගමේ වෙල් එළියෙදී මසකට වතාවක් දෙකක් හමුවන 'හඳ' සේම සැන්ටා හමුවීම මාහට ඇතිකලේ නන්නාඳුනන නගරයක් තුල මෙතෙක් අතරමං වී සිටි අපහට  දන්නා කියන කෙනෙකු හමුවීමේ ප්‍රීතිමත් සිතුවිල්ලමය! මෙය හුදෙක් වෙළෙඳ ප්‍රයෝගයක් බව හා මේ තවත් වෙස්වලා ගත් සේවිකාවක හෝ සේවකයෙකු ලෙස සිතන්නට සිත ඉඩ නොතැබීය.

 සුනිල් ආරියරත්නයන් විසින් පබැදූ නන්දා මාලණී ගෝකුළ විසින් ගැයුනු "මගෙ සඳ ඔබ මගේ සඳ ඔබ"  ගීතයේ ප්‍රකාරව සුන්දර ප්‍රේමය තුල ; සඳ යනු චක්‍රාවාට වලින් පිරුණු පය තැබූ කෙනෙකු සැණින් හුස්ම හිරවී මියයන අතිශය භයංකර වටා පිටාවක් පිළිබඳ මතකයක් හැඟීමක්  නොවේ. එය අතිශය සුන්දර සෞම්‍ය අප දෙස බලා සිටිනා සුන්දර යුවතියක හෝ යෞවනයෙකු ලෙසින්ය. "හිරුගෙන් අප කෙතෙක් ඵල ලැබූවද හිත බැඳෙන්නේ සඳ වෙතටය!" යැයි කියන්නේ නිකං ද?

සැන්ටා අපට ඇතිකලේ ඉතා මිත්‍ර ශීලී සහජීවනයක්ය. කාලය මොහොතකට සීමා වූවද ඔහු (හෝ ඇය!) අපහා සෙල්ෆියකටද මුණදීමට පැමිණියේය.(පැමිණියාය!) ඇවැසි දෑ මිළදී ගැනීම මධූ වෙතින් සිදුවිය! අපට කිරීමට ඉතිරි වූවේ ඔහු රාක්ක වලි තූරා බේරා ගන්න බඩු භාහිරාදිය අතින් කටින් ගෙන ඔහු පසුපසින් මුදල් ගෙවන කවුන්ටරය වෙතට එකා පසු පස එකා ඇදීම හා මුදල් ගෙවූ පසු සියල්ල එක් කොට ගෙන සාප්පුවෙන් එළියට පැමිණීමය!  තව ටික වේලාවකින් සියල්ල සීරුවට ගබඩා කරගත් අප පලමුව හැකි උපරිමයෙන්ම ජලය පානය කොට අන් සියල්ල සයිකල වල ගබඩා කර ගෙන එතැනින් නික් මුනෙමු.

දිලෙන අහස !

මේ වන විට වේලාව  12.33 වී තිබුනු අතර දිවා අහාරය ලබා ගැනීම ටික වේලාවක අප පමා කලෙමු. වව්නියාව නගරය පසු කලවිට එලඹෙන්නේ අතිශය උනුසුම් පරිසරයකටය. කාපට් ඇතුරූ මාර්ගය ගිනි කබලක් සේය. හමන්නේ උනුසුම් වාත ප්‍රවාහයක්ය. මාර්ගයට සෙව සදන ගහක් කොලක් වේ නම් ඒ බොහෝ දුර්ලභවය! සිරුරෙ විඩාව සං සිඳුවා ගැනීමට යාන්තම් හෝ සෘණ අනුක්‍රමණ, බෑවුම් හෙවත් පල්ලම් ආසාවටවත් නොමැත. ගෙවෙනා ගෙවනා මුළු කාලය පුරාවටම පැදිය යුතුය. 

අප සයිකල් සඳහා භාවිතා කරණ්නේ 700 X 35C ටයරයන්ය. මෙහි 700 යන්නෙන්  අදහස් කරණ්නේ ටයරයේ විෂ්කම්භය මිලීමීටර වලිනි.
 එවිට එහි අරය 700/2 = 350mm ය.




එවිට එහි පරිධිය හෙවත් වටේ දිග වනුයේ 2 X 22/7 X 350 mm ය.
එනම් 2200මිමි වේ.හෙවත් මීටර 2.2 කි.
සයිකලයේ උපරිම ප්‍රවේග අනුපාතය සැපයෙන ගියර සැකසුම මගින් ලැබෙන්නේ 3.38 ක පමන අනුපාතයකි.
 ඉන් අදහස් කරණ්නේ පැඩලය මුළු වටයක් දෙපයින් භ්‍රමනය කරවූ පසු රොදය වට 3.38 ක් භ්‍රමනය වන් බවයි. 
එවිට සයිකලය ගමන් ගන්නා මුලු දුර වනුයේ මීටර 2.2 X 3.8 = 7.4 මීටර වේ.
එනම් එක් කිලෝමීටරයක් ගමන් කිරීමට පැඩලය වාර  1000/7.4 =  135 වට 135 ක් භ්‍රමනය කල යුතුවේ.
 ඒ එක් කිලෝ මීටරයකටය!
 කිලෝ මීටර 10 කට මෙය 1350 කි!!
 කිලෝමීටර 100 කට 13500 කි.!!! කිලෝ මීටර 380 කට 51300 වතාවකි. මේ ගනනය කිරීම උපරිම ප්‍රවේග අනුපාතය සමගය. නමුත් සැබෑව වන්නේ සිරුර වෙහෙසට පත්වූ පසු මීට වඩා පහල ප්‍රවේග අනුපාතයක් ඔස්සේ තැනතලා ඔස්සේද කඳු හරහා ගමන් කරද්දී වඩාත් අඩු ප්‍රවේග අනුපාත ඔස්සේද ගමන් කරණා බවයි. ඒ නයින් ගත් කල  මෙම වට ප්‍රමානය 60000 කට පමන වැඩි විය යුතු යැයි මා සාධාරණ ලෙස අනුමාන කරණ්නෙමි! පෙරකී කටුක පරිසර පද්ධතිය හරහා සයිකල පැයකට කිලෝමීටර 15 ක පමන වේගයක් පවත්වා ගනිමින් ධාවනය කරණ්නට ඇත. ඒ පැයකට වට 2000 ක පමන වේගයක්ය!


ඩොටේ යන මඩූ . . !

තනි කෙලින් ඊ ගහ වන් මාර්ගයට වම් පසින් දුම්රිය මග දිවුනේය. පසුගිය කාල වකවානුව පුරා වට වැස්සෙන් දුම් රිය මගත් මහ මගත් අතර තැනින් තැන වූ විල්ලු නො එසේ නම් නොගැඹුරු කුඩා අගල් ජලයෙන් පිරී පැවතුනි. අප තිදෙන පරඬැල් සේ වේලුම් කෑවාට අප වටා තිබුනු නො එසේනම් අප පසුකරමින් පැද ආ පරිසරය මුළුමනින්ම හරිත වන් විය.සමහර විට එම හරිත පරිසර පද්ධතිය හා මා පෙර කී කුඩා දිය අගල් ; අපගේ දාහය නිවා දමන්නට කිසියම් මෙහෙයක් කරණ්නට ඇත.

 එහෙත් එය ; නුගේගොඩ රොටරියේ රසායන විද්යාව පංතිය කල දෙව් රුවන් අල්විස් ගුරුතුමා උගැන්වූ පරිදි ඇල්ෆා තරම් කුඩා අගයක් ගත් වෙනෙසකි. ඇල්ෆා කෙතරම් කුඩා දැයි කිව හොත් (1- ඇල්ෆාහී) අගයද 1 කම විය.එසේම ඇල්ෆා කුඩා නිසා ඇල්ෆා වර්ගය ඊටත් වඩා කුඩා විය. එනිසාම (1-ඇල්ෆා)/ඇල්ෆා වර්ගය එකටම සමාන විය.

ද හ ය  නොව   දා හ ය !

වට වැස්සෙන් පන ගසා නැගිට ගත් වෘක්ෂයෝ නෙතට ප්‍රිය දසුනක් එක්කලහ. එහෙත් ගතෙහි වූ දැඩි තෙහෙට්ටුව විසින් ඒ සුන්දර දසුන් නෙතින් සිතට ගෙන යාමට වැට කඩුලු බැඳ දැමුවේය.
ගමනේ තවත් කිලෝමීටර 5 ක් පමන ගෙවෙද්දී මහත්වූ බඩ ගින්නක් දැනෙන්නට විය. එය ඉතා සාමාන්‍ය ස්වභාවයකි. එය ; අත් දෙකෙහිම තෙල් ග්‍රීස් තැවරුණු විට නහය කසන්නට ගන්නවා වැනි අතිශය සාමාන්‍ය දෙයකි. බඩ ගින්න බොහෝ විට දැනෙන්නේ කන්නට නැති පරිසරයක් තුලය! මෙය කාගේ කුමන න්‍යාය දැයි දන්නේ උඩ ඉන්නා දෙවියන් පමනක් විය යුතුය,
"අපරාදේ අපිට වව්නියාවෙන් කන්න තිබුනේ . . .!'
"ඒක තමයි . .!"
ඉස්සරහට කඩ තියෙනවද දන්නෙත් නෑ . . .!"

මෙවැනි ප්‍රකාශ අප තිදෙනා අවට වාතලය  සිසාරා ඒ මේ අතට ගමන් කරණ්නට විය. එසේ නොකලේ ඇයි කියා අප කිසිවෙකුට කියන්නට තරම් පිළිතුරක් නොවීය.අප එකම මතයකට විත් වව්නියාවෙන් අහාර නොගන්නා බව හෝ දිවා ආහාරය වව්නියාවෙන් පිටතදී ගැනීමට හෝ  තීරණය කොට තිබුනි. එම මතයට එකඟ වූයේ   කතා කිරීමෙන් නොව නිහඬතාවය පල කිරීමෙන්ය.තවත් ලෙසකින් පවසනවානම් නොකර සද්ද සිටීමෙන්ය. කෙසේ වෙතත් අප කුඩා ගම්මාන පසුකරමින් ගිනි ගහන අව්වේම පැදගෙන යන විට මාර්ගයේ වම් පස කොල පැහැති පුවරුවක් ඈතදීම  මා දුටුවෙමි. 

ඔව්! ඒ අප බලාපොරොත්තු වූ දෙවොල විය!

එහි නම දුටු සැනින් බඩගිනි වෙලාවක මහ ගෙදර ගියා වැනි හැඟීමක් සිතට ගලා ආවේය. දවල් පෙර දින බත සරි කර ගත් භෝජනා ගාරයේ මෙන්ම මෙයටද තබා ඇත්තේ අපූරු නමකි!

අම්මා මතක් වුනු කෑමක්  !

"අම්මා හෝම් ටේස්ටි ෆුඩ් රෙස්ටූරන්ට්" ය.

අවුලක් නැත. බඩගින්නේ මෙතරම් දුරක් ඇවිත් ඇත්තේ අම්මාගෙන් බත් මිටක් කන්නටය.ඒ මොහොතේ මතකයට ආවද නොආවද මේ ලියන මොහොතේදී අම්මා රසට අනා කවන හැටි සිහිනයක් සේ සිතට ගලා ඒයි. දිනක් ඇය : මා කිසිදු දිනෙක කෑමට තබා පල නොරදන ගසක් දෙස වත් බැලීමට රුචිකත්වයක් නොදක්වන තිබ්බොටු කවපු හැටි මතකයට සීරුවෙන් ගලා එන්නේ නිරායාසයෙනි.

එම භෝජනා ගාරය තිබුනේ තරමක ජන ශූන්‍ය පෙදෙසකය. සිරිත් පරිදි මධුෂාන් තම ආහාර වේලට බිත්තර 4 ක් එක් කර ගත්තේය! ගෙවී ගිය පඨක කොටස් අළුත්වැඩියාව සඳහා ප්‍රෝටීන් අවශ්‍ය වේ. ඒත් මෙහෙමත් ප්‍රෝටීන් කෑමක්!ගමනේ මුලසිට මා නිර්මාංශිකයෙකු විමි. එයට ආසන්නතම හේතුව වූයේ ගමන කෙළවර නල්ලූර් කෝවිලට යෑමට මා අදිටන් කරගෙන සිටි බැවිනි.

මා වික්ටර් හියුගෝ ගේ " මිනිසාට නැත්තේ ශක්තිය නොව  ආත්ම ශක්තියයි!' යන කියමන තරයේ විශ්වාස කරණා අයෙක්මි. එසේම අර්නස්ට් හෙමිංවේගේ "මහල්ලා සහ මුහුද" පොතේ තේමාව; යටි පෙල අරුත වන "මිනිසෙකු විනාශ කල හැක! එහෙත් පරාජය කල නොහැක!!" යන්නද මා විශ්වාස කරණ්නට කැමැත්තක් දක්වන කියමනකි. 

සඳ තරු ග්‍රහයන් හෝ දෙවියන් කෙරෙහි මහත්සේ එල්බගෙන සිටීම මාගේ පුරුද්දක් නොවේ. එසේම ගැලරිය පිනවීම පිණිස එවන් විශ්වාසයන් හෝ ආගමක් විශ්වාස නොකර සිටීමට හෝ කොඳු කැඩෙන්නට පහර දීමක්ද මා වෙතින් කෙරෙණ්නේ නැත. විපක්ෂයේ හා මාක්ස් වාදීන්ගේ ප්‍රධාන කාර්ය භාරය වනුයේ පවතින ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීම නැතහොත් පට්ටා ගැසීම සේම බොහෝ බ්ලොග් ලියන්නන් හා මූනුපොතේ තීරු ලිපි රචකයන් බොහෝ විට ආගම් වලට ඇට්ටි හැලෙන්න වනනු දැකිය හැක. බොහෝ විට ඔවුන්ගේ පොදු මතයක් වන්නේ  ආගමක් ඇවැසි වන්නේ දුර්වල මිනිසුන්ට  බවය!


කුමන පහන කවුරු වෙතද?

මා සෑම සියළු ආගම් කෙරෙහි ගරුත්වයකින් කටයුතුකරන්නෙමි. එහෙත් මා කිසි විටෙක ආගමක වහලෙක් නොවන්නෙමි. සත්‍ය වශයෙන්ම මා ආගම ඇදැහීමේ සුන්දරත්වය විඳිමි. පල්ලියේ ගීතිකා වල සිට කෝවිලේ නාද ස්වරම් හඬ දක්වා සියළු ගායනා වල මිහිරියාව විඳිමි.
"අපිත් ඒවානම් විඳිනවා! ඒත් ආගමක් ඇදහීමක් කියන්නේ ඒකටද?" බොහෝ දෙනෙකු මගෙන් විමසාවි. නෑ මම ඒ ගායනා දෙක ගලපා ගන්නට උත්සාහ කලේ එම ගායනා වලින් ගැයෙන්නේ නෝ එසේනම් අගයෙන්නේ හෝ වන්දනා කරණ්නේ වෙනස්ම වූ ආගම් දෙකක්  වුවද ඒ සියල්ල එකසේ රසවිඳිමි! යන්න පැහැදිලි කිරීමටය. 
මා කිසිදු ගමනක් හෝ මෙවන් චාරිකාවක් යන්නට ප්‍රථමයෙන් කරණු ලබන පෙර සූදානමට භෞතික හේතු සාධක, උපකරණ, ආදී දේ ගැන විනා වෙනයම් නොපෙනෙන විශ්වාසයන් මුල්කරගෙන කටයුතු කරණ්නේ නැත. එහෙත් ගමන පිටත් වන්නට මොහොතකට මත්තෙන් හෝ ඊට ආගමික ස්පර්ෂයක් ලබාදීමකරණු ලබයි. එය විටෙක බුදු සරණින්ද තවත් විටෙක යේසුස් වහ්න්සේ කෙරෙණ්ද තවත් විටෙක සම්‍යක් දෘෂ්ඨික හෝ මිථ්‍යා දෘෂ්ඨික දෙවි කෙනෙකුගෙන්ද විය හැක. ඒ කුමකින් හෝ වේවා මා හා මගේ කණ්ඩායම අදටත් නිරුප්ද්‍රිථව!

නල්ලූර් කෝවිලට මා ඒවනවිට තෙවතාවක් පමණ ගොඩවී ඇත. වන්දනා මාන සිදුකොට ඇත. මෙම කෝවිලේ ඇති විශේෂත්වය වන්නේ ඊට ඇතුළුවන සෑම පිරිමියකුම උඩු කය නිරාවරණය කලයුතු වීමයි. මහින්දලා,සරත්ලා, රණිල්ලා තම ඕවාළු හැඩය ගත් සිරුර  මාධ්‍යය මගින් පූජා වට්ටියක් සමග විලිලජ්ජාවකින් තොරව ප්‍රදර්ශනය කරණු ලබන්නේ  නල්ලූර් කෝවිලේ ආශිර්වාදය ලබාගන්නට සූදානම්ව සිටිනා වෙලාවේදීය.

සමය යන් එක්ව රට මවන රටා හැඩ

 මාගේ සෑම ගමනක් සමග එවන් ආගමික ස්පර්ෂයක් එක් කර ගැනිම; මා නොදැනුවත්ම සිරිතක් වී ඇත. එහි කිසියම් අපූර්වත්වයක් මා විඳිමි. මාගේ යාව ජීව පාඨක මිතුරා "මද්දා" තම රෝද දෙකේ රස්තියාදුවක යෙදෙන්නට දිනකට දෙකකට කලින් මාහට ඇමතූ මොහොතක මෙවන් ආරම්භයක් පිළිබඳව යෝජනාවක් කලෙමි. ඔහු එයට අනුගතවූ බවක් පසුව ඔහු මාවෙත පවසා තිබුනා මට මතකය.
මා මහවැළි  ගඟ දිගේ යාත්රා කරද්දී පුල්ලෙයාර් ශාමි හට කොල අත්තක් එල්ලන්නට පසිඳු හට පැවසූ අයුරු ඔබට මතක ඇත. ගං දිය මත කරණා ඕනෑම කට යුත්තකදී මා අදාල ජල ධාරාවට,  ගරු කිරීමක්, වන්දනා කිරීමක්, ආමන්ත්රණයක් කරණු ලබයි. කිසිදු විටෙක මා මසුන් මැරීමට වචනයකින් වත් සහයක් ලබාදී නොමැත. ගංගාවකට ඇළකට දොලකට කෙළ පිඩක් හෝ හෙලීමට මා ඉඩ නොතබමි. ජල මූලාශ්රිත සමග පැවති අපගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ ජන ජීවිතය සමග වැවට කරණු ලබන වන්දනාව, ගරු කිරීම එතැනින් නොනැවතී අම්බරුවන් හෙවත් මී ගවයන් වෙත කරණු ලබන ආදරණීය ඇමතීම දක්වා යොමුවී තිබුනි. අප;  වසරක් පුරා තම දිය පවස නිවාලූ   ළිඳ සමග පලමුවගනුදෙනු කොට කෘථගුණ සැළකා අළුත් අවුරුද්ද පටන් ගත් ජාතියක අවසන් පුරුක් වන්නෙමු කෙසේ හෝ වේවා මෙවර අපගේ ගමන සඳහා මා අධ්යාත්මික ස්පර්ෂය ලබා ගන්නට තෝරා ගෙන තිබුනේ සියල් මහා පුරුෂයන්ගේ උඩු කය නිරාවරණය කිරීමට තෙදැති නල්ලූර් කෝවිලය!


මධුෂාන් දිවා ආහාරය ගන්නා අතර . . . !

මධූගේ ප්රෝටීන් වලින් අනූන ආහාර වේලට සපේක්ෂව දුප්පත් බත් පතකින් සෑහුනු මමත් නිශාන් කුමාරත් අවන් හල නැතහොත් බත් කඩෙන් එලිමහනේ තිබුනු මේස ලෑල්ලකට පුටු තුන ලං කරගෙන දෂ්ඨ කිරීමට පටන් ගතිමු. දැඩි වෙහෙස මහන්සිය කරණ කොටගෙන  අන්නශ්රෝතය පමනක් නොව අභිජිඃවිකාව පවා වියලී ගොස් තිබුනි. "අම්මා" ගේ සාම්බාරු බාල්දිය අපේ පිහිටට ආවේ එවිටය. වම්බොටු පාවෙමින්, වට්ටක්කා අවලම්බන සේ රැඳෙමින්, බණ්ඩක්කා ගිලී පතුලේ තැන්පත්ව ආකිමිඩීස්ගේ ඉපිළුම්  නියමය සිහිගැන්වූ; ඉහල දෘශ්රාවිතාවයකින් යුතුවූ සාම්බාරුව අපගේ අහාර මාර්ග මුළුමනින්ම ලිහිසනය කිරීමට සමත්විය. තවත් කිලෝමීටර 50 කට අධික දුරක් පැදයාමට ඉතිරිව ඇතිබව කදුරුගොඩ දාගැබ් සිහිගැන්වූ බත් පිඟන් ත්රිත්වය මේසය මත මස්ථකාරූඩ වීමත් සමග අමතකව ගියේය

වසර 19 නිළ නොලත් සිරබත් කෑමකට ලක්ව සිට  1680 සැප්තැම්බරයේ රොබර්ට් නොක්ස් නැවත පෙරලා එංගලන්තයට ගිය පසු රොස්ට් කල හරක් මස් හා යොක්ශයර් පුඩින් රස බලන්නට ඇත්තේ යම් සේද ඒ හා සමාන ගිජු කමකින් අප  බත් පිඟන් තුන වැළඳ ගත්තෙමු! මෙතෙක් ඉතාමත් සැලකිල්ලෙන් අර පරෙස්සම් කරගෙන ආහර සම්ප්රදාය සාම්බාරුවේ දියවී උළුඳු වඩේ කෑල්ලකින් යටව ගිය අපූරුව!

දිවා ආහාරයෙන් පසු උපරිම වශයෙන් විනාඩි 10 පමන කාලයක් අප නිදහසේ ගත කරණ්නට ඇත.නැවතත් අප; අපගේ අශ්වයන් පිට නැග ගතිමු. වන විට වේලාව පස්වරු 2.00 ඉතා ආසන්න වෙලාය. එතැන් සිට අප හොඳ සුව පහසු රිද්මයකින් පැද ගියෙමු. "අම්මා" කැෆේ එක නුදුරේම කුඩා පල්ලියක් දක්නට ලැබුනි.





එය පින්තාරු කොට තිබුනේ අහස් නිලෙනි. එම පල්ලියේ සවභාවය; පල්ලිය අයත් නිකායේ වත් පොහොසත්කම් ගැන පමනක් නොව මෙම පලාතේ සාමාන් මිනිසුන්ගේ ජීවන තත්වයේ වපසරියත් නිහඬව කියා පෑවේය.









දෙපස සරුසාර කෙත්වතුය. ඒවා හරහා හමනා සුළඟේ කිසියම් සිසිලසක් රැඳී තිබුනි. එය ගොයම් කොලයේ කෙලවරෙහි පවතින හැඩය නිසා ඇතිවන භෞතික විද්යාත්මක සිද්ධාන්තයකි. 
නිල්ල වැදුනු කෙත්වතු මැදින් අප ගමන් ගතිමු !
වළාකුළු සපිරුණු අහස යටින් අප පැද ගියෙමු !!

අප වෙහෙසුනද අපගෙ යාවජීව යන්ත්‍ර කිසිදු ලෙසකින් වෙහෙසට පත්වූ බවක්, රෝගී තත්වයක්, අබල දුබල බවක් නොපෙන්වීය. එය මහත්ම වූ අස්වැසිල්ලකි. ගමන යෑමට පෙර නාවල බියන්කි  වැඩ හලෙහි සජිත්ගේ අතින් නිමැවෙන සයිකලය මගදී ලෙඩ වීමේ අත් දැකීමක් අප  මෙතෙක් ලබා නොතිබුනි.සජිත් සයිකලයේ දම්වැල ඇතුළු කොග් සෙට් එක හා ක්‍රෑන්ක් එක ලිහිසනය කොට තිබුනේ වියලි ලිහිසන-Dry Lubricant වලිනි. එහෙත් අපගේ ගමනට එය නොසෑහුනි. එන ගමනේදී අලව්වේ ඉන්ධන පිරවුම් හලෙන් 0 - W20 දුස්‍රාවිතාවයකින් යුත් ලිහිසන තෙල් දමා ගත්තෙමු.
වියළි ලිහිසන නො එසේනම් Dry Lubricant බයිසිකල් සඳහා භාවිතාකරණු ලබන්නේ එහි ඇති නොඇලවෙන සුළු භාවය නිසාය. බයිසිකල් චේන් නැතහොත් දම්වැල සඳහා  වාහන වලට යොදන එන්ජින් තෙල් හෝ මහන යන්ත්‍ර සඳහා යොදන තෙල් බොහෝ දෙනා පාවිච්චි කරති. එම තෙල් වර්ග යෙදීමෙන් පසු පරිසරයේ ඇති දූවිලි අංශු, කුඩා වැලි කැට යනාදිය දම්වැලේ හා දැති රෝද මත ඇලීමෙන් පසු එම ඝන ද්‍රව්‍ය වෙතින් දම්වැල කැපී යාමට, දැති රෝද ගෙවීයාමට පටන් ගනී. මෙම උපද්‍රවයෙන් වැලකීම සඳහා වියළි ලිහිසන භාවිතා කලද එය ඉක්මනින් වියලී යාමේ හා ලිහිසන ස්වභාවය නැතිවී යාමේ අවදානමක් පවතී.වියළි ලිහිසනභාවිතා කරණ්නේ නම්;   කිලෝ මීටර 100 කට වරක් වත් නැවත නැවතත් ලිහිසනය කල යුතුවේ. එහෙත් හදිසියේ දම්වැල හා ඒ හා බැඳුනු උපාංගයන් තෙමී ගියහොත්; වැස්සකට හසුවුවහොත් නැවත දම්වැල වියලෙන්නට හැර වියලි ලිහිසන මගින් ලිහිසනය කල යුතුවේ! එහෙත් තුනී එන්ජින් තෙල් හෝ මහන යන්ත්‍ර තෙල් ඕනෑම දේශගුණික සාදකයක් තුල නොසැලී සිටී.

ගමන පටන් ගෙන කිලෝමීටර 50 ක් ගෙවීයද්දී මාගේ සයිකලයේ දම්වැල ඈඟිරි ගාන්නට විය! එය මහත්වූ කරච්චලයකි. කුඩා දරුවකු කුස ගින්නේ කිරි ඉල්ලා අඬද්දී සිත් පිත් ඇති එකෙකුහට අසාසිටින්නට නොහැකි වනවා සේම සයිකලයකට ආදරය කරණ අයෙකු හට ඒ කෙඳිරිය අසා සිටින්නට නොහැක. ඒ කෙඳිරිල්ල ඇසෙද්දී; බියන්කි ක්ලීනික් එකේ වෛද්‍ය සජිත් මහතා මොනතරම් නිර්දේශ කර තිබුනත් එය පසෙක ලා ඇන්ජින් තෙල් ටිකකින් දම්වැලේ සා පවස නිවා දමන්නට පියෙකු ලෙස මට සිතේ! අලව්වේදී සිදුවූයේ එයය. එතැන තිබුනු ඉන්ධන පිරවුම් හලෙන් ඉවත දැමූ තෙල් කෑන් හෙවත් ලීටර පහේ බූලි වල රැඳී තිබුනු තෙල සීරුවට දම්වැල් මතට පතිත කර ගත්තෙමු. ඉදින් ඉක්බිති දම්වැල "මීක්!" ගෑවේ වත් නැත!
0-20W යනු නවීන වාහන සඳහා යොදන දුශ්ස්‍රාවිතාවයෙන් ඉතා පහල මට්ටමේ ඇති තුනී තෙල් කාණ්ඩයකි.එයින්  සිදුවිය හැකි හානිය යම් පමනකට හෝ අවම විය හැක.




හිරු සිරසට එක එල්ලේ නොවුනත් පසෙකින් රක්තතප්තව දිලේ! මීට පැයකට දෙකකට පෙර ශ්වේතතප්තව දිලුණු හිරු නිවෙන්නට පටන් ගෙනය. එහෙත් එයින් ඇති කල පීඩාවේ වෙනසක් නොමැත.එය; නිවසකට අඩි දහයක් උඩින් ගලන ගංවතුර අඩි දෙකකින් පහල බැස ගිය පමනින් එයට මැදි වූවනට ඇතිවන සෙතක් නොමැතිවා සේ ය!
දිවා ආහාරය ගැනීමට ගත් සුළු විවේකය මත තරමක් සිරුර හීල් වූවද එයින්  හානි පූර්ණය වී නොමැත.දිනයේ අඩකටත් වඩා කාලයක් දැඩිසේ වෙහෙස වී; සිරුරේ ශක්තිය බොහෝ සෙයින් සිඳි ගොස් සිටි අපගේ සිරුරු;  දාහය මගින් ඉතා ඉක්මනින් හා පහසුවෙන් නතු කර ගත්තේය. විඩා බර සිරුරට ඉක්මනින් ඉක්මනින්ම කුඩා විවේක-විරාම ඇවැසි විය. අප කිලෝ මීටර 5 න් 5 ට නැවතෙමින් විඩා නිවමින් පදින්නට පටන් ගත්තෙමු. මේ සඳහා කිලෝ මීටර කනු මතක තබාගෙන පදින්නට විය. අප 199 වන කණුව පසු කලෙමු. හරියටම තවත් කිලෝ මීටරයක් ගෙවී යද්දී ඇස ගැටුනේ A 9 මාර්ගයේ 200 වන කණුවයි. කිලෝමීටර 200 කණුව කිසිදු ආඩම්බරයකින් තොරව අප සමග සෙල්ෆියකට පෙනී සිටියේය!


මහනුවර සිට ද්විත්ව ශතකයක් !





200 කනුව තිබුනේ තට්ට තනි පංගලමේය.  අහල පහල වෙනත් කිලෝමීටර කණුවක් තබා ටැලිෆෝන් කණුවක්, ලයිට්කණුවක්, ගෙයක් දොරක්, ළිං ගැට්ටක්, බෝක්කුවක්,ගෙයක් දොරක් කඩමණ්ඩියක් තැපැල් පෙට්ටියක්, කාගිලිස් සාප්පුවක් වත් නොතිබුනි! ඒ පෙදෙස ජන ශූන්‍ය කැලෑ රොදක් බව යාන්තමින් මතකය! තවත් කෙටි දුරක් පැද ගොස් මහ පාරේම මොහොතක් ඇලවීමි. රත්වූ කාපට් පාර වෙතින් පිට තැවුනි. එහි කිසියම් ආශ්වාදයක් තිබුනි.පාප්ප ගා ඇලවුනු පරිද්දෙන් ඉන් ඉවත්වීමට හිත හදා ගැනීමට ඉඩක් නොතිබුනි. 


තාර පාර සුව යහනක් වේවා !

ඒ කෙසේ වෙතත් අප යා යුතුව ඇත! අපගේ ගමනාන්තයට තවත් දුර බැහැරක්පැදිය යුතුය. අපගේ දත්ත වලට අනුව කණගරායන්කුලම් හංදියට තිබිය යුත්තේ තවත් කිලෝමීටර 15-20 ක දුරක් පමණි. අප කිලෝ මීටර 5 න් 5 ට නැවතෙමින් පැද ගියෙමු. එකිනෙකා සමග කිසිදු කතා බහකින් තොර විය. අපට ගමනාන්තය ඉක්මනින් දැකිය යුතු විය. 


ස ර ක ස් !

"තව දුරයිද බං . . . . . . . . . . . . ?"

මම නිරණ්තරයෙන් මධූ ගෙන් ඇසීමි! මධූ තම අතෙහි වූ සටහන කියවා  දූරකතනය මගින් අන්තර්ජාලය පිරික්සා අවට වූ කිලෝමීටර කණුවලට ඉව අල්ලා සියල්ල එකට ගලපා . . . . . . .

"තව කිලෝමීටර 12  . . . . . .!" වැනි ඉලක්කමක් කියයි. 

ඇයි බං තාම පැද්දේ කිලෝමීටර 2 කද . . . . . . ?  තවත් කිලෝ මීටරයක් හමාරක් නිහඬව ගෙවීයයි. යළිත් පෙර පරිදිමය!

මෙසේ පැදයන අපට පාරේ වම් පස පුවරුවක් දිස් විය. කෙමෙන් කෙමෙන් ලංවත්ම ලංවත්ම අකුර අකුර කියවා ගෙන යන්නට හැකි විය!

"ක . .  . . . න . . . . ග . . . රා . . . කනගරායන්කුලම්!"

පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් අප පිනා ගියෙමු.


ගමක නමක් සිතට ගෙනා සතුටු ගඟක් !

මෙදින රාත්‍රිය අප ගත කරණ්නට යොදාගෙන තිබුනේ කනගරායන්කුලමේ "ආනා රෙස්ට්" හෝටලයේය. මා ඒවන විට එයට 5-6 වතාවක් අමතා තිබුනි. 

අප එහි සිටම  ආනා රෙස්ට් නවාතැනේ සශී - 0779358597 ඇමතීමි. ඇමතූවෙමු!
"ආ යෙන්න ෂේර්! ඔක්කොම රෙඩි!"
අප අපගේ නවා තැන දකින්නට මත්තෙන් එය අපගේ යන හැඟිමකි හදවත් පිරී ගියේය!

වෝටර්ලූ සටනින් පැරදුනු නැපෝලියන් බොනපාට් එල්බා දූපතට පිටුවහල් කර; ඔහුව එහි ගෙනයන අවස්ථාවේ ඈත තියා දූපත දකින  ඔහුගේ මුවින්  කියැවුනු වැකියක් මාගේ සීයා එනම් දොන් විල්ෆ්‍රඩ් පෙරේරා මහතා නිතර කියනු මා අසා ඇත.

"ABLE  WAS  I  ERE  I  SAW  ELBA"

(මෙය 'රතුවතුර ' , 'වඩුමඩුව 'දෙපසටම කියවිය හැකි වැකියකි.)

එසේම "ආනා රෙස්ට්" නොහොත් ආනාව දකින්නටත් මත්තෙන් එය අපේ විය. ඒ එහි සිටි සේවක මහතාගේ ලෙංගතු බව නිසාමය

තවත් ස්වල්ප මොහොතකින් අප ආනා රෙස්ට් අභියස වීමු. අළුත නිමකල මධ‍යම ප්‍රමානයේ අවන් හලක් හා නවා තැන් පොලක් විය එය! අප එහි යන විට අපහා කතා කල  සශී එහි අප එන තුරු බලා සිටියේය. සුදු සරමක් සුදු කමිසයක් ඇඳ සිටි ඔහු හයේ හතරෙ ඩයල් එකක් විය. දකුනු ඉන්දියානු චන්ඩියෙකු වැනි ඔහු ඉතාමත් මිත්‍ර ශීලීව අප පිලිගත්තේය.

"ෂෙර් මොනවද් ඕන! ඉල්ලන්න !! ඕන දෙයක් තියෙනවා . . . . !?"

එය තුල අපාන හලක් පැවතුනි. එය මටත් නිශාන් හටත් මහත් අස් වැසිල්ලක් විය!

මා හට මුලින්ම නා ගැනීමට මාගේ මිතුරණ් අවස්ථාව ලබා දුන්නෝය. හොඳින් නාගත් මා එලියට එන විට වැඩි කහට කිරි තේ එකකි. තේ එක බී මොහොතක්; කාමරයේ වූ ඇඳෙහි ඇල වුනෙමි.

රාත්‍රිය ඉක්මනින් ආනාව වසා ගති. අප අපගේ කාමරය ඉදිරියේ වූ කොරිඩෝරයේ පහසු ඇඳි පුටු තුනක අසුන් ගෙන සිටියෙමු. අප තිදෙන අත පොවන මාණයේ කුඩා රවුම් මේසයකි. අප අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙමින් සිටිනා'තර අවන්හලේ පහසුකම් සලසන සොයුරෙකු අප ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය. නිශාන් ඔහුව තම ලඟට කැඳවාගෙන අපගේ මිතුරු කවය තවත් පැය කිහිපයකින් ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇවැසි ජවය ඇනවුම් කරණු; මොබයිලය මත අකුරු කරමින් සිටි මා ඡායාවක් සේ දුටිමි!



සුවය සදන සයන !


.

23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ කථාන්දරය -"මෝබි ඩික්"...