Monday, November 25, 2019

156. කළු ගඟදිගේ . . . . . . 15


ඔරිජිනල්ම ගංගාරාමය . . !

ඒ වන විට අප යුගලය සිටියේ ගංගාවේ වංගුවක් අභියසය. ඉදිරිය පෙනුනේ මීටර කිහිපයක් පමණි. 

අප සිටි තැනට ඉහලින්  චෛත්‍යයක් හෙවත් ස්තූපයක් පෙනුණි. අප චෛත්‍යය දෙස බලා ගෙනම ඉදිරියට යාත්‍රා කලෙමු. මෙතෙක් අපගේ දෙසවනට ඈතින් ඇසුණු හෝ හෝව හෙවත් හඬ ඉමහත් නුදුරේම ඇසුනි. 

"මොකක්ද ඒ . . . . . ?" කවුරු කාගෙන් ඇසුවාදැයි මතක නැත.

"ඇල්ලක් වත්ද . . . . . . ?"

කියා කට ගන්නට නොහැකි වුණි. වංගුව අවසානයේ  එකවරම දිස් වූයේ මෙතෙක් අත් නොවිඳි තරමේ ඇල්ලකි!

අප බොහෝවිට  ගමන් කරණ්නේ  ගංගාවේ මැදින් නොව තරමක් එක් පසෙකට වන්නටය. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ  දැඩි හිරු රෂ්මිය පවතින වේලාවේදී ගංගාවේ ඉවුරු මත පිහිටි විසල් වෘක්ෂ ගං දිය මත සළකුණු කරණ සෙවනැල්ලට මුවාවී ගමන් කිරීමට තරමක නොව බොහෝ නැඹුරුවක් අප තුල ඇති බැවිණි. 

ගඟේ එක් ඉවුර ආසන්නයෙන් අප ගමන් ගන්නා විට; ඉදිරියේ එම පසට හැරෙණ නැම්මක් වුවහොත් ඉදිරිය පෙනෙන්නේ ඉතා අල්ප වශයෙනි. මෙහිදී සිදුවූයේ වම් ඉවුර ආසන්නයේ ගමන් කිරීම මෙන්ම වමට හැරුණු නැම්මක හෙවත් වංගුවක් පැවතීමය. 

මේකත් දිවිය ලොකේ ඉඳන් ගත්තු එකක් . . !

ගූගල් සිතියම් වලින් බාගත කෙරුණු ඉහත ගුවන් සිතුවමේ දැක්වෙන්නේද; ගූගල් අනුග්‍රහයෙන් ලබා ගත් පහත දැක්වෙන ඡායා රූපයේද දැක්වෙන්නේ  නියං කාලයකදී ගඟේ ජල මට්ටම බොහෝ සෙයින් පහත වැටුණු කාලයකදී  ගබඩා  කරගත් සටහන් දෙකකි.

එදින සාමාන්‍යය දිනයකටත්  වඩා ගඟේ ජල මට්ටම බොහෝ සෙයින්    ඉහල ගොස් තිබුණි. එනිසාම පහත දැක්වෙන රූපයේ දැක්වෙන සෙයින් අහිංසක ලෙස පවතින කුඩා ඇල්ල එදින යක්ෂා වේශ වී තිබුණි.

මේක ගූගල් එකෙන් බාගත්තු එකක්. හිතාගන්නවත් බෑ මේ එතනද කියා. 

රත්නපුර සිට ගෙවා ආ කිලෝමීටර 50 කට ආසන්න දුර තුල ගංඟාව මෙතරම් අකීකරු වූ ස්ථානයක් තිබුනා දැයි සැක සහිතය. එය මහත්සේ රළු වී ඇත. 

මෙවන් ඇල්ලක් ගැන අප අන්දෝ සංසාරයක් දැන නොසිටියෙමු. කැඳ මාමා හෝ වෙනයම් කෙනෙකු මේ පිළිබඳව  ආසාවට වත් අපට කියා නොතිබුණි.
සැමදා වාගේම අප අළුත් ගංඟාවක  චාරිකාවක යෙදීමට පෙර තෙශාන්ත අප සියල්ලන් හටම පෙර දෙතුන් වතාවක් ගඟ දිගේ ගමනේ යෙදේ - ඒ ගූගල් මැප්ස් අනුසාරයෙනි. කළු ගඟ දිගේ මේ අප කරමින් සිටින චාරිකාවට ප්‍රථමද ඔහු එම කටයුත්ත නොපිරිහෙලා ඉටු කොට ඒ පිළිබඳව මා දැනුවත් කලේය.

ඔහුගේ දත්ත වලට අනුව නාරගල ඇල්ලෙන් පසුව කළුතරට යන තෙක් හමුවන ඇල්ලක් නොමැත! කළු ගඟේ අවසන් ඇල්ල වන්නේ නාරගල ඇල්ලයි.

එය එසේ සිදු වූයේ කෙසේද?

චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය මගින් ලබා ගත් ගූගල් සිතියම නිරීක්ෂණය කිරීමේදී ගංඟාවක පවතින ඇල්ලක් සුදු පෙන නංවමින් ගලා යනු දක්නට ලැබේ. මෙමගින් එය ඇල්ලක් බව නිගමනය කල හැකි වන්නේය. එහෙත් මෙම ඇල්ලේ එනම් දේවමුල්ල ශ්‍රී ගංඟාරාමය අසල ඇල්ලේ චන්ද්‍රිකා ඡායා රූපය තුල එවන් පෙන නංවමින් ගලානා ස්වභාවයක් නොදිස් වේ. 

එහෙත් මුළු ගඟාවම කුඩා කපොල්ලක් අතුරිණ් ගලා බසිනා ආකාරය දුටු වනම එය ජලය විදින නැසින්නක් නො එසේනම් ජෙට් ඒකක් සේ මහත් වේගයෙන් ජලය පිටවන සොරොව්වක් බව තෙශාන්ත විසින් හඳුනාගත  යුතුව තිබුණි.කුමන හෙතුවක් නිසා හෝ එය එසේ නොවී තිබුනි. 

අපට හැරෙණ්නට  ඉඩක් නොමැත. අපගේ යාත්‍රා ජල කඳට නතුව වේගයෙන් ඇදී යන්නට විය. 

ඇල්ල පිහිටියේ ගඟේ නැම්මකය. 

එය පදින්නන්හට තවත් අසීරු අවස්ථාවකට මං පෙත් විවර කරයි. මන්ද ඇල්ලේදී ජලයේ ගමන් මාර්ගය වෙනස්  වනවා මෙන්ම නැම්මේදී නො එසේනම් වංගුවේදී වඩාත් වෙනස් ලෙස ජල ධාරාවේ  හැසිරීමයි. එසේම මෙම තත්වය නිසාම ඇල්ල තරණය සඳහා අපට අවශ්‍ය ස්ථානයක් තෝරාගැනීමට ඇති ඉඩකඩ මුළුමණින්ම පාහේ ඇහිරී යයි.

අප ඇල්ල අසලට එන විට ගඟාව අයිනේ වූ ගල් තලාව මත සුදු ඇඳුමින් සැරසුණු දහම් පාසැල් ශිෂ්‍යයන් හත් අට දෙනෙක්ද කුඩා සාමනේරයන වහන්සේලා දෙතුන් දෙනමක්ද වැඩ සිටියහ. 
දහම් පාසලේ විවේක කාලයේදී ගඟ අසලට පැමිණ විවේකයට විනෝදයක් එක්කර ගැනීමට පැමිණි පිරිසක් ලෙස මා ඔවුන් හඳුනා ගතිමි.
මෙම හාමුදුරුවරු මෙම පන්සලේම අය විය යුතුය. මේ ලමුන්ද මේ අවටම පිරිසක් වියයුතුය. ඔවුන් මේ ගඟ පිළිබඳව මනා වැටහීමක්, දැනීමක්, අවබෝධයක් තිබිය යුතුමය.
ඇල්ල තරණය කල හැකි මාර්ගයක් පිළිබඳව සිතා ගත නොහැක.

ඇල්ල වෙතට වේගයෙන් ඇදෙන කයාකයේ සිට මා හාමුදුරුවන් වහන්සේලා ඇමතීමි.

"හාමුදුරුවනේ කොතනින්ද යන්න පුළුවන්?"

" - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - "

" හාමුදුරුවනේ කොතනින්ද යන්න පුළුවන්?"

" - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - "

හාමුදුරුවන් වහන්සේලා ගෙන් කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් ලැබුනේ නැත!

සිද්ධිය මෙසේ වෙද්දී තෙශාන්ත මුල්කිරිගල හා පසිඳු අමරසිංහ රැගත් කයාකය  ගඟේ  මැදින් ඇල්ලට අවතීර්ණ කොට හමාරය.

මමත් සුදාත් පැදවූ කයාකය ගඟේ වම් ඉවුරට කිට්ටුවෙන් ඇල්ල දෙසට ඇදී යමින්ය. එම ඇදී යන වේගය සමග ඉදිරියටම යනවා විනා වෙන කලයුතු දෙයක් හෝ ගත යුතු අන් මගක් හෝ  නොවිනි. 

අපගේ විමසීම නිසා හෝ වෙන යම් හේතුවක් නිසා හෝ; ගඟ දිගේ ඇල්ලට ගලා එන යාත්‍රා දෙක දෙස ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටිනවා හැර; එතැන් සිටි හාමුදුරුවන් වහන්සේලා හට හෝ කොලු ගැටවුන් හට කරණ්නට කියන්නට දෙයක් තිබුනු බවක් පෙනෙන්නට නොතිබුනි.

කියන්නට දෙයක් වුනි නම් "ඒ අර බලහං හතර දෙනෙක් මැරෙණ්න එනවා!' කියන එක පමණි.

ඇල්ලේ මැද භාගය දෙසින් අවතීර්ණවූ තෙශාලා වේගයෙන් ඇල්ල තුලට ඇදී ගියේය.

මා හට ඇල්ල පිළිබඳව කිසිදු අධ්‍යනයක යෙදෙන්නට අවස්ථාවක් නොවීය. ඇල්ලක් තරණයට පෙර එය කියවා ගත  යුතු.

බාධක පවතින ස්ථාන, ඒවා මග හැර ගමන් කල යුතු මාර්ගය, දිය වැලේ වේගය, පැදිය යුතු තැන හා නොපැදිය යුතු තැන, කයාකය පෙරලීමට හැකි ස්තානය හෝ කලාපය වැනි සියල්ලම නැතත් මින් අංග කිහිපයක් වත් ස්නා‍යු පද්ධතියට ඇතුළු කරගත යුතුවේ හෙවත් ස්කෑන් කරගත යුතු වේ!

එවිට ඇල්ලට පිළිපන් වහාම කයාකයේ හැසිරීම හොඳින් තේරුම් ගනිමින් තරණය කරගත හැකිවේ.

වංගුවකින් මතුව ආ විගස මුහුන දුන් ඇල්ල කියවනවා තබා හිතන්නටවත් කාලයක් අපට ඉතිරි නොකලේය.

මීට වසර 10කට පමන පෙර මා සතුව Nissan Patrol 160 කොටයක් හෙවත් Short Wheel Base රථයක් තිබුනි. එහි නොම්මරය වූයේ 32 ශ්‍රී 0865 ය. මෙය මාවෙත විකුණූ; එවකට පොලිස් ගරාජයේ සේවය කල පොලිස් පරීක්ෂක ගාමිණී විජේසුන්දර මහතා පැවසූ පරිදි එය අක්මීමන පොලීසියට අනුයුක්තව පැවති රථයය. 

දිනක් මා කඩවතින් හවස 5.13 ට පිටත් වී පොළොන්නරුව බලා ඉගිල්ලුනෙමි. පවුලෙ  ඉතිරි සාමාජිකයින් තිදෙනා සමග පියාඹා ගිය මා; හබරණ පසුකොට වනාන්තරය මැද; මාර්ගයේ දකුණු පස  පිහිටා ඇති පුල්ලෙයාර් දේවාලය අසල නවතන තෙක් කිසිදු තැනෙක නැවත්වූයේ නැත.

දේවාලයට සිරිත් පරිදි පඬුරක් දමා නැවත SD 33 - ඝන සෙන්ටි මීටර 3300 ක ධාරිතාවකින් යුත් ඩීසල් එන්ජිමේ  විනාඩියකට වට ගාන උපරිමට නංවමින් පිටත් වුනෙමි. 

එතැන් සිට ඇති කුඩා අනුක්‍රමණය ඔස්සේ එන්න එන්නම වේගවත් වූ රථය දෙවැනි ගියරයටද මා යොමු කලෙමි. 
වම්පස ඉදිරියේ තරමක විසල් ගසක් හා දකුණට වංගුවකි. කන්ද මුදුනට එනවිට රථයේ ගියර පෙට්ටියේ දැති රෝද සැකසුම වඩාත් වේගවත් තෙවැනි ගියර වේග අනුපාතයට සකස් කරමින්ම මා; මාගේ පවුලේ සාමාජිකයින් වෙත පැවසුවේ "කොහොමද වංගුව ගන්න කොට පාර මැද්දෙ අලියෙක්  වත් හිටියෝතින් . . .!?" කියාය. කියා කට ගන්නට බැරි විය.

පිළිගන්න ! 

හරියටම මහ පාර මැද විසල් තනි අලියෙක් අපදෙසට මුහුණ පා සිටගෙනය!

මෙම Nissan රථයට ජෙට් එකක් සේ ඉගිල යා හැකි වුවද නවතා ගැනීම තරමක දුර්වල අඩියක පවතුණි.

කලයුතු අන්  යමක් නොවීය ඇක්සලරේටරය අඩියටම පාගා අලියාත්; මාර්ගය හා  මහ වනාන්තරයත් වෙන් වන කාණුවත් අතරිණ්; අලියාට ගෑවී නොගෑවී විද්දෙමි.

නැවතත් මේ කයිවාරුව පිළිගන්න යැයි ඔබට පැවසීමට මට සිදුවේ. එදින මා Nissan Patrol 160 පොළොන්නරුවේ ලේක් විව් හෝටලය ඉදිරියේ නවතන විට වේලාව රාත්‍රී 8.13 ලෙස සඳහන්ව පැවතුනි.

එය මාගේ රියැදුරු ජීවිතයේ වාර්ථාගත හොඳම කාල වාර්ථාවන්ගෙන් එකකි. පැය තුනක් ඇතුලත් මා කඩවත සිට පොළොන්නරුව දක්වා පදවා තිබුණි. 

මේ වන විට 32 ශ්‍රී 0865 නොම්මරය පැළඳ සිටින්නේ ‍Y60 Long Wheel Base වාහනයක්ය!


මේ 2002 - 2003 කාලයෙදී එම අද්විතීය රථය වස්ගමුව මහ වනය තුලදී.

පිටුපස "පතියා" හෙවත් දිමුතු තිසුන් පතිරාජ (සේවා උපදේශක  -යුනයිටඩ් මෝටර්ස්)  
පහත කහ පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී වසික (කැන්ගරු දෙශය)
 ඉතිරිය=දියණිය ! 
කාලය මැවු වෙනසක අරුමේ!

මෙදින  වංගුවෙන් මෑත්වීම සමගම අකීකරු ඇල්ලකට අනපේක්ෂිතව මුහුණ දීමට සිදුවීමත් ඒ හා සමානය. එදා මුහුණ දුන්නේ නොදැමුණු හස්තියෙකු හටය. මෙදා හස්තියකු වුව ගසා ගෙන යාහැකි ජල කඳකටය!

කයාකයේ ඉදිරියෙන් සිටින්නේ පිහිණීමට බැරි සුදාය. සුදා මේ ගමන යනවා කියා දන්නේ ඔහුගේ ප්‍රේමය පමනි!
අම්මලා තාත්තලා ඇතුළු ගෙදර උදවිය දන්නා දෙයක් නොමැත!

ප්‍රේමය පවා; සුදාගෙ මොළේ මේතරම් නහර ගැට ගැහී ඇති බවක් හෝ මේ ගමනේ ඇති නොම්මර එකේ ලාලිත්‍යය පිළිබඳව දැන සිටියා යැයි සිතිය නොහැක.

අප සමග ගං ඉවුරේ නවාතැන් ගත් සමහර අවස්ථාවලදී ගෙදර උදවියට අමතන විටදී ඔහු රඟපෑවේ මහ පාරේ ඉන්න ලෙසින් වාගේ මට මතකය! ( සුදා මම වැරදිද? වැරදි නං හිතේ තියාගෙන ඉන්නෙ නැතිව කියහං!)

මේ සියල්ලම අද මෙනෙහි කරණ විට විනෝද ජනක කථාන්දර වූවාට ඇල්ල අභියසදි  සිතට මොනතරම් වද දුන් කාරණාවක් වුනිද?

 සුදා මා හට තවත් එක් ගමන් සගයෙකු වූවාට;  ඇයට මහත්වූ ප්‍රේමයකි! ඔහුගේ අම්මාට තාත්තාට; තම ජීවිතයේ අවසන් කාලයේදී බලා කියාගන්නා ලොකු පුතාය. මිතුරණ් අතර හොඳ සහෘදයෙකි. 

ඇල්ලට තවත් එක් දියේ ගිලී පසුව පාවෙන වස්තුවක් පමණි. 

මා පිළිබඳව, මා ලියන දේ පිළිබඳව විශ්වාසය තබා පැමිණි නාඹර තරුණයා අපි තිදෙන කවුරුණ් දැයි කිසිදිනෙක මීට පෙර අධ්‍යයනයක යෙදී තබා පියවි ඇසින් දැක බලා හෝ නොමැත. 

ඔහු ඔහුගේ ජීවිතය; ඔහුගේ සිරුර වටා දැවටී ගත් ජීවිතාරක්ෂක කබායට හා මාගේ පලපුරුද්ද මත ලංසු තබා ඇත.

ඇත්තෙන්ම මහවැළියේ පරසිදු කිරි අම්මා ඇල්ල අභියස දී වත් මෙවන් චකිතයක් සිතට ගලා ආ වගක් මතකයට නොයේ.

හාමුදුරුවන් හා ළමුන් දෑස් අයා බලා සිටිමින්ය. ඔවුන්ගේ මුහුනේ කිසිදු ඉරියව්වක් නොමැතිව වියළී ගිය සේයාවකි. සියල්ල අයා ගත් මුවෙන් යුතුව දෑස් දල්වා බලා සිටිමින්ය.

කයාකය වේගයෙන් ඇදී ගොස් දිය මතු පිටට තරමක්  යටින් පිහිටි ගලක් මත ගැටී නතර විය.  එසේ නතර වූ කයාකය සෙමෙන් සෙමෙන් ගං දිය මත හරස් වෙමිනි. ඉදිරිපස ගල මත ගැටී නතර වූ පසු කයාකයේ පසු පස සෙමෙන් ඉදිරි පස පසු කරමින් භ්‍රමණය වීම සාමාන්‍ය තත්වයකි. ඒ ගල හා ගැටී නතර වූ ලක්ෂය වටා ජලකඳෙන් ඇති කරවන බල ඝූර්ණය හේතු කොටගෙනය. 

මෙහි ඇති වඩාත්ම භයානක තත්වය වන්නේ වේගයෙන් ගලන දිය වැලට, දිය පහරට, ඇල්ලට ලම්භකව නො එසේනම් හරස් අතට මුහුණදෙන කයාකය එකවරම පෙරළී යාමයි. 

මෙය සර්ෆින් වලදීද මා අත් දැක ඇත! සර්ෆ් බෝඩ් එක හෙවත් ලෑල්ල රැල්ලට  හරස් වූ සැනින් එය පෙරළීයාමට පටන් ගනී. එම පෙරළීමට යෙදෙන බලය හා රල මගින් වෙරළ දෙසට  වේගයෙන් ගමන් කරණ රළ  පහරේ බලයත් යන කාරනා කළමණාකරණය කිරීම "සර්ෆින්" වේ. (කියන්න කණගාටුය! ජයග්‍රාහී දෙවන වතාවටද මා සර්ෆින් කරණ්නට ගොස් දක්ෂලෙස පසු බැසීය!!)

අප කයාකය සමග හිරවූ තැනට දකුණෙන් වේගයෙන් ගලනා ජලකඳය! ඉන් ඔබ්බේ වූයේ  විසෲථ ලෙස දඟලන; අවුල්ව ගිය දිය රැළිවලින් ගහන අක්රමවත් ගං වියමනය!

කයාකය කරකැවෙන්නේ හෙවත් භ්‍රමනය වන්නේ මා වේගවත් ජල කඳට  යොමුවන පරිද්දෙන්ය.  තවත් මොහොතකදී මා රැඳි කයාකයේ පසුපස ජල කඳ විසින් නතු කර ගැනීමත් සමග කයාකය පෙරළීයාමට නියමිතය. පෙරළී යන කයාකය සුදාව, මාව හෝ අප දෙදෙනාම දිය කඳට යටපත් කරගෙන හිසට උඩින් ගමන් අරඹනු ඇත.  ඒ සමගම වේගයෙන් දිය යටින් ඇදී යන අප දිය යට පිහිටි ගල් වල දිය යට රැඳි අකුල් වල ගස් වල ගැටෙනු ඇත.

කයාකය ගල මත බොහෝ සෙයින්  කරකැවීමත් සමගම ඇල වෙන්නට පටන් ගනිමින් විය.
මේ මොහොතේ කල යුතුව ඇති හොඳම  උත්සාහය වන්නේ කයාකය පෙරලීයාමට ප්‍රථිවිරෝධීව කටයුතු කිරීමය. 

හබලක් ගැසීමට වේලාවක් නැත. කයාකය ගල මත හරස් වී ඇති අයුරිණ් ගඟ ගලන දිශාව අපගේ දකුණු පසින්ය. අප දියබත් වනවා නම් ඒ දකුණු පසට ඇද වැටීමෙන්ය. කයාකය ටිකෙන් ටික ඇලවන්නේද දකුණු පසටය.

මම දකුණු අතින් හබල අල්ලාගෙන ම වම් අතින් කයාකයේ වම්පස දාරෙයෙන් අල්ලා ගත්තෙමි. සුදාද එසේම කයාකය මත වමට බර වී; වම්පස දාරය අල්ලාගත්වනම සිටී. කයාකය දකුණට බර වත්ම අප කයාකය මත වමට බරවී නොසෙල්වී සිටිමින් විමු.

"කොල්ලෝ බය වෙන්න එපා! වැටුනත් හබල අත අරිණ්න එපා!! කේස් එකක් උනාට බය වෙන්න එපා!!!" 
(සුදා මම එහෙම කිව්වා නේද?)
මම මාගේ අවසාන විධානය, අවවාදය, ඉල්ලීම, දිරිය; කෑගසා ලබාදුනිමි!


තවත් තත්පර ගනනාවකදී ගල මතින් මිදුණු කයාකය පසු පස පලමුව දියට අවතීර්න වී මුළුමණින්ම ගල් මාට්ටුවෙන් මිදුනි! ඒ සමගම කයාකය පෙරකී අක්‍රමවත් ජල වියරුවට  කයාකය පසු පසට ගමන් කරමින් අවතීර්ණවිය.

"උඹ නිකා හිටාං . . !"

මා සෙමෙන් කයාකය හරවා ගැනීමට සූදානම් විය. එක වර දියවැල ට හරස් වුවහොත් එය පෙරලී යනු ඇත. මා සීරුවට කයාකය හරවා ගතිමි. එතෙක් පසු පසට ගමන් ගත් අප දෙදෙන ඉදිරියට හබල් ගසන්නට පටන් ගත්තෙමු.

ඒ වන විට තෙශාන්ත හා පසිඳු අවදානම් කලාපයෙන් ඉවතට ගොස් තිබුනි. අපද ඊළඟ මොහොතේ නිසල දියට අවතීර්ණ වුනෙමු.

එය ඉතා අනර්ඝ ගනයේ  නරක ආදර්ශයකි. අප මුල සිට ගඟේ වම්පසින් ගමන් ගත්තේ නම් මෙම අවදානම බොහෝ සෙයින් අඩුව යන්නට තිබුනි. මන්ද ගඟ වක්‍රයක ගමන් ගත් බැවින්  ඇල්ල හමුවීමට ප්‍රථම සාපේක්ෂව වඩාත් වැඩි දුරක් ගමන් ගැනීමට තිබුනු ඉඩ කඩ තුල වඩාත් පෙර සූදානමකින් යුතුව ඇල්ලට මුහුණ දීමට ඉඩ කඩක් තිබුණි.

ගංගාරාමය  අසල ඇල්ල අතිශය අවදානම් සහගත එකක් විය කියා ලියන්නට හැකිය. ඇල්ලේ ස්වභාවය, ගඟේ වක්‍රා කාර ගමන් පථය, පෙර සූදානමක් නොමැති බව මීට ප්‍රධාන හේතූන් වේ.

ඒ කෙසේ වෙතත් අප එය ජය ගතිමු. අක්‍රමවත් ජල තලය වෙතට පිලිපන් යාත්‍රාව බීමත් රියැදුරකු පදවන පුද්ගලික බස් රියක් සේ ඒ මේ අතට විසි වෙමින් ගමන් කරන විනාඩියකටත් අඩු කාල මාත්‍රාවෙන් ලැබෙන ආශ්වාදය දෙවැනි වන්නෙ නිවෙසක ආලින්දයක සෝපාවක දෙපා උඩින් තබා දෑස් පියා ගත කරණ නිමේශයකටය. එය වින්දනීය කාල පරතරයකි. එය නැවත මතක් කල නොහැක. මට තබා අප සියල්ලන්හටම එකට එක්වී හෝ එම ආශ්වාදය මෙනෙහි කල නොහැක. එයම තමා එහි චමත්කාරය වන්නේ!

මොකද නිකං මල පැනලා වගේ . . ?

"තවත් හෝරාවක පමන කාලයකට පසු අප නරතුපාන පාලම පසු කරමින් විය!" මේ වගන්තියෙන් කියැවෙන්නේ පාලම මතින් කල ගමනක් නොව පාලමට යටින් කල ගමනක් පිළිබඳවය. 

ගොඩින් නොවේ දියෙන් එන්න . . ! 
නරතුපාන පාලම් රාජයා



මද ප්ලේනටි විරාමයක් . . !




පුංචි පුංචි විවේක . . . !


මෙම ස්ථානයට අප ගොඩ බැස්සේ ගංගාව අසල පසෙක දමා තිබුණු පැරණි වායු සම්පීඩකයක් හෙවත් එයා කොම්ප්‍රෙසර් එකක් දක්නට ලැබුනු නිසාය. අපට වැදගත් වූයේ එම යන්ත්‍රයට වඩා ඒය සවිකොට තිබුණු ට්‍රේලරයය. අප එතැනට ගොඩවූ සැණින් අපව ආදරයෙන් සාදරයෙන් යුතුව පිළිගත්; එහිවූ පිරිසෙන් ගැලවී ඒමට සෑහෙන වෙහෙසක් දැරීමට සිදුවිය. සිද්ධිය වඩාත් භයානක තත්වයකට පත්වූයේ ඒ අතර සිටි එක් අයෙකු ඉර මුදුන් සමයට මධුවිත තරමක් යහමින් සප්පායම් වෙලා තිබූ නිසාය! 

බීවාම බොහෝ මිනිසුන්ගේ හිත හොඳවේ. බොන්න බොන්න හිත වඩ වඩාත් හොඳවී අවට සිටින්න වුන්හට වඩ වඩාත් කරදරයක් බවට පත්වේ!

කාලය ඒවන විට දහවල් 12.00 ත් 1.00 ත් අතර වන්නට ඇතැසි මට සිතේ. දැන් අප ආහාර ලබා ගැනීමේ මාර්ගයක් සොයා ගත යුතුවේ. ආහාර මාර්ගය උපතින්ම තිබුනාට ආහාර ලබා ගැනීමේ මාර්ගය අප විසින් අවස්ථානුකූලව සොයා බලා ගත යුතුවේ.

අප මෙම ත්‍යාගශීලී පිරිසගෙන් "අපිට දවල්ට බත් ටිකක් කන්න තැනක් මේ හරියේ නැද්ද?" කියා අසා කට වරද්දා ගත්තෙමු. 
ඒය කතරගම, මුන්නෙශ්වරම ගිහින් කට වරද්දා ගත්තාට වඩා බොහෝ සෙයින් භයානක එකක් විය. 

අප එසේ ඇසූ සැණින් අපට භෝජන සංග්‍රයක් පැවැත්වීමට ඔවුනට අවශ්‍යවිය. අප ඉන් මිදුනේ "හරි හරි මොනවා හරි කන්නනේ  ඕනෑ වෙන්නේ. අපි බුලත් විටක්  කන්නම්!" කියා ඔවුන් සමග විටක් සප්පායම් වී ගඟට බැස්සෙමු.

ඔවුන්ගේ මග පෙන්වීමට අනුව තවත් කිලෝමීටර 2 ක් - 3ක් ඇතුලත ගල්පාත හංදිය නුදුරෙණ් අපට ගොදුරු සොයාගත හැකිවනු ඇත.

බුලත් විටෙන් සෑහී . . . . !

මමත් පසිඳුත් ගල්පාත හංදිය අසල තොටුපොලක් අසලට ගාල කල කයාක බලා කියාගෙන නැවතුණු අතර තෙශා සුදා සමගින් දිවා ආහාරය සඳහා යමක් සොයාගෙන ඒමට පිටත් විය.

මෙම ගමට දාලා තියෙන "ගල්පාත" කියන නම මොනතරම් ගැලපෙනවාද . ?

එක හැලියේ බත් කන්නේ - එක සෙවනේ නිදියන්නේ
අයියා මල්ලී වාගේ - අයියා මල්ලී . . . //




මෙහෙමත් කල්යාද රඹුටං ගස් යට . . . . ?

තවත් පැයක හමාරක කාලය ගත වෙද්දී සුදාත් තෙශාත් බත් ගෙඩි හතරක් සමග පැය ගණ්නාවක් තළු මැරිය හැකි "කථාන්දරයක්" ඔතා ගෙන ආවෝය. 

ගලපාත අප නැවැත්වූ ස්ථානයේ ගංගාවේ වම් පසට විසල් කෝණයකින් හැරෙමින් ගමන් ගත් ස්ථානයකි. එනිසාම අප ගොඩ බැසගත් දකුණු ඉවුර බොහෝ ලෙසින් ඛාදනය වී තිබුණු අතර එයින් යම් පමනක හෝ ගැලවීමක් අපේක්ෂාවෙන් විසල් ගල් කුට්ටි ගඟ අයිනේ ගොඩ ගසා තිබුණි. මේ නිසාම ඉවුර මතට එනම් ගංගාවට ඉතාමත් ආසන්නයෙන් ගමන් ගත් මාර්ගයට ගොඩවීම සැළකිය යුතු කෙළියකි! 

 විසල් ගල් කුළු වලට නගිමින් අතපය හතර බේරා ගනිමින් ඉවුරට නැගිය යුතු විය. 

එම මාර්ගය අඩි 12 ක 15ක පළලකින් යුක්තවූ පටු මාරගයකි. අප මාර්ගය අසල පිහිටි රඹුටන් ගසක සෙවනයට; පාර අයිනේ තනකොළ ගොල්ලේ; බත් හතර බිම එලාගෙන කන්නට විය.

මහා සැළකියයුතු රසයකින් හෝ ගුණයකින් සමන්විත නොවූවත්; පොලිතීන් කොළය හා පත්තර කඩාදාසිය හැරෙණ්නට අන් සියල්ලට අප සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ සිද්ධ කලෙමු. 
එම සාධාරණය හා ඒ හා අත්වැල් බැඳගත් කුසලය බත උයපු බෙදපු ඔතපු විකුණපු බරපැන දරපු විශේෂයෙන් කිසිදු කන්කෙඳිරියකින් තොරව ගෙනැවිත් දෝතින් පිළිගන්වපු සෑම සියළු දෙන හට නොබෙදී නොවිසිරී  පැතිරේවා!



"හ්ම්! ඉක්මනට පිටත්වෙමු! හවස් වෙන්න කලින් කළුතරට යන්න!" 

ගං දෑල දෙපසම
කැලෑ මල් පිපි ඕසෙට

කොමල කළු ගඟ
සිඹිමි ඔබ ගෙන දෑතට

හද ඉතින් ඉවසන්න
බාරවෙන්නම් මම - කළුතරට

Friday, November 22, 2019

155. Love !


ඔයා වෙනුවෙන් මම කොයි තරම් නම් බලා ඉන්නවද?

Friday, November 8, 2019

154. කළු ගඟදිගේ . . . . . . 14

ගඟක් පාන ආඩම්බර

මින් පෙර මා ලියා ඇති පරිදි ටැන්ඩම් / Two Man හෙවත් දෙදෙනෙකු විසින් පැදීම කරණු ලබන කයාකයක පසුපස පදින්නේ තරමක් හෝ පලපුරුදු අයය. පසුපස පදින්නාහට කයාකය හැසිරවීම භාරවේ. කයාකයේ දිශාණතියන් වෙනස් කිරීම කයාකය සමබරව තබාගෙන යෑම ඔහු වෙතින් සිදුවිය යුතුය.

ඉදිරිපස පදින්නා වෙතින් වන වරදක් නිවැරදි කලහැක්කෙ පසුපස පදින්නා හටය. ආධුනිකයෙකු පලමුව ඉදිරිපස පැදීම  සඳහා යෙදවීම වඩාත් යෝග්ය වේ.

කයාකයකට නැගීමේදී දෑතින් කයාකය අල්වාගෙන; කයාකය මත සිරුරේ පශ්චාත් භාගය  ගැටනසේ පැනීමක් කල යුතුවේ. මන්ද එක පැත්තකට බරදී නගින්නට කරනු ලබන උත්සාහයේදී කයාකය එක් පසකට බරවී පෙරලී යාමට ඉඩ ඇති හෙයිනි. 
තමන් සමග කයාකයේ අනෙක් පස සිටින ගමන් සගයා පලපුරුදු අයෙකු වේ නම් තමා කයාකයට ගොඩ වදින වෙලාවේ එක් පසෙකට බර වන කයාකය යම් පමණකට සමබර කර ගැනීමට හැකියාවක් ඇත. එහෙත් ආධුනිකයෙකු සමග කරණ ගනුදෙනුවේදී වඩාත් සුදුසු වන්නේ කයාකයට නොදැනෙන සේ කරනු ලබන ගොඩ වීමමය.

එසේ කයාකය මතට ගෙවැදීමට පහසු වන්නේ එය නිසලව ඇති විටදී ය. බසයකට ගොඩ වීමට පහසුවන්නේ නවතා ඇති විටදී මිසක ගමන් කරද්දී නොවේ. නමුත් අප මුදා හැරිය කයාකය වේගයෙන් යන්නට පටන් ගනු ලබයි. එසේම එතැන විසල් ගැඹුරකින් යුත් තැනකි.
 මේ වන විට සුදාරක නැංවූ කයාකයේ ඉදිරි කෙළවර ගඟට යොමුවී ඇත. තවත් ලෙසකින් පැවසුවහොත් ගැඹුරු දිය මතය. පසු පස කෙලවර තවමත් ගොඩබිමේය. කයාකය ගංගාව ගලන දිශාවට හැරී යාන්තමින්  පසුපස කෙලවර ගොඩබිම මත රඳවා ගෙනය.
ශිල්ප දැක්වීම පසෙක තබා කයාකය සෙමෙන් තල්ලු කරමින්ම එයට ගොඩ උනෙමි.

කයාකය වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදෙමින්ය.

"මල්ලි උඹ කලබල වෙන්න එපා! දැන්ම හබල් ගහන්නේ නැතිව ඉඳිං! මම කිව්වාම මං කියන පැත්තෙන් විතරක් ගහපං !! නවත්තන්න කිව්වොත් නවත්තලා නිකං හිටපං!!!"

ගොඩදී දුන් උපදෙස් මාලාව මා සුදාට නැවත මතක් කර දෙමින්ම හබල් ගැසීම ඇරඹූයෙමි.
හබල් ගසනවා කීවාට හබල් ගැසීමක්ම නොව හබල උපයෝගී කරගෙන කයාකය මා වෙතට නතු කර ගැනීමක් සිදු කරගනු ලැබීය.


කයාකය තරමක් කීකරු වූ පසු මා පසු පස හැරී බැලුවෙමි. තෙශා හා පසිඳු රැගත් කයාකයද නිරුප්ද්රිතව අප පසුපසින් පැමිණෙමින්ය.`

වේලාව  උදෑසන 6 පසුවී විනාඩි 45ක් ඉක්මෙන්නට ඇති!

පාලම පසු කිරීමෙන් ඉක්බිති; ගඟ පිළිපන්නේ තරමක පළලකින් යුතුවූ පෙදෙසකටය. එහි රැඳුනු විසල ජල ධාරිතාව මගින් ගඟේ එතෙක් පැවති වේගය ගිලගත් අයුරකි.

එතැන් පටන් මා හැකි උපරිමයෙන් දන්නා තරමින් සුදාට උපදෙස් දෙමින් පදින්නට විය. ගඟ වේගයෙන් ගලයි. පාලම යටට සාපේක්ෂව අඩුවුවද; ගඟක් ලෙසට උපරිම  වේගයක් එහි ගැබ්වී තිබුනි. කයාකය පැදීම තරමක පහසු වුවද එය නොමග නොයා නිවැරදි මගේ ගෙන යාමට අමතර වෙහෙසක් දැරීමට සිදුවිය.

රොන් මඩ දියවුනු ගඟ තද දුඹුරු වර්ණයක් ගෙන තිබුනි. වතුර මට්ටම ඉහල යත්ම ගඟ දෙපස වූ බිමේ රැඳි ශාක කොටස් හා විවිද රොඩු ගංගාවේ පාවෙමින් තිබුනි.

ලොකු කුඩා කුරුම්බා ඇට්ටි හා පොල්  පවා සතුටින් ඉපිල ගඟ දිගේ තරඟයට ගසායනු දකින්නට ලැබුණි. දියේ ගසා ගෙන ගිය පොල් ගෙඩියක් අහිඳ ගැනීමේ උත්සාහයක පසිඳු නිරත විය. ඒ මන්දැයි මා විමසූ විට ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ

"කාට හරි දෙන්න . . . . !?" කියාය.

"කාට හරි!?" යනු කවුරුණ් දැයි මම උගෙන් ඇසුවෙමි!

"කාට හරි! කාට හරි!!" පසිඳු ඇද පැද සිනහ වෙමින් කීවේය!

පසුවන හැම වේලාවකම මා සුදාව දනුවත් කිරීමේ නිරත විය.

සුදාරක තරමක අඩු උසකින් යුත්  ශක්තිමත් දේහයකට හිමිකම් කියූ තරුණයෙක්ය. අපගේ කණ්ඩායමේ ලාබාලතම සාමාජිකයා වූයේ ඔහුය. මුහුණ පුරා ඝන රැවුලක් ඇති ව සිටි ඔහුගේ ගම් පලාත වූයේ දකුණු ලක ය. විදුලි උපාංග නිපදවන ශ්රී ලංකාවේ පුරෝගාමී ආයතනයක සේවය කල හේ වසර පුරා දිවයිනේ හතර දිග; රැකියාව තුලම කරක් ගසන්නෙකි.

ඔහු ඉතා ඉක්මනින්ම කයාකය පැදීමට ඉගෙන ගත්තේය.  ඔහු මා ඇමතුවේ "ලොක්කයියා" නමිනි. සත්තකින්ම කණ්ඩායමේ ලොක්කයියා මම විමි.

සුදාගේ ප්රසස්ථ මට්ටමේ පැදීම සමග අප ඉක්මණින් ගං ඉවුරු පසුකරමින් විය. ගඟ දෙපස මුළුමණින්ම පාළු ස්ව්භාවක් ඉසිලීය. වැලි තොටු පොලවල්, මැණික් ගරණ ස්ථාන කිසිවක් දක්නට නොලැබුනේය කියා ලියන්නට මට සිතේ. ඒවා ඒ තරම්ම විරලවිය.

අප; අපගේ යාත්‍රා දියත් කල ඉහල නාරගල පාලම පිහිටියේ ඉලිම්බ හංදියේ සිට  - ඉහල නාරගල - ගෝවින්න මාර්ගයේය. මෙම පාලම ගෝවින්න පාලම ලෙසද ව්‍යවහාරයේ පවතී.

මෙම පාලම අසලින් දියට බට අප කිලෝමීටර දෙක තුනක දුරක් යාත්‍රා කාරද්දී ගඟේ විශාල නැම්මක් විය. දකුණු පසට හැරී  නැවත වම් පසට හැරී පැවතින. "දකුණට ද්විත්ව වංගුවකි!" පුවරුවක් නැති ගඟේ වම් පස ඉවුර මත කිසියම් ක්‍රමික ඉඳිකිරීමක කොටස් යාන්තමින් පෙනිනි. 
"ඕනෑම ගිණි පෙට්ටියක් දන්නා එසේම නොදන්නා ගිණි පෙට්ටියක් නැති" අපගේ තෙශා; එය ටක්කෙටම ඇඳින ගත්තේය.

"මේ  කඳන වෝටර් බෝර්ඩ් එක නේ ! . . අරූ !  සාගර- ඉන්ජා ඉන්නේ මේකෙනෙ බං !?' තෙශා අපිට හිතන්නට ඉඩ නොදීම කියාගෙන ගියේය.

ඒ සමගම ඉදිරියෙන් පෙනෙන්නේ ඔරිජිනල් නාරගල පාලමයි.

ඒ මතින් දිවෙන්නේ හොරන - බුලත්සිංහල - මතුගම මාර්ගයයි. නාරගල කී සැනින් අපේ මතකයට එන්නේ නාරගල පාලම සමග ඇතැයි පැවසෙන  ඇල්ල හෙවත් රැපිඩ් එක පිලිබඳවයි.
කළුගඟේ පළමු පරිච්ඡේදය අවසන් කරණ්නට මත්තෙන් අපට මිනිස් පුළුටක් අන්තිම වරට දුටු අව්ස්ථාවේ අප උත්සාහ කලේ ඉදිරියේ ඇති ඇලි හෙවත් රැපිඩ් ගැන දැන ගැන්මටය.
එහිදී "නාරගල" ගැන කියැවුනු පසු නැවත ඒ පිළිබඳව අහන්නට ලැබුනේ; අප පිටත් වෙන්නට මත්තෙන් හමුවූ කැඳ කඩේ මාමා ගෙනි.

ඔහුගේ දැනීමේ හැටියට "නාරගල ඇල්ල" සෙල්ලං නැත.

ගමනට පෙර තෙශා තම කැඳ මාමා අමතා ඇල්ල තරණය කලයුතු මාර්ගය පිළිබඳව උපදෙසක් ලබා ගත් නමුදු මා ඊට කන යොමු නොකලෙමි.
මා පුරුද්දක් ලෙස එසේ නරඹන්නන්ගෙන් උදව් උපකාර අවවාද නොපතමි. මෙය උද්දච්ච ක්‍රියාවක් සේ ඔබට දැනෙනු ඇත. සත්තකින්ම එය මගේ ආනාදිකම ලෙස නොසිතන්න. එයට හේතුව මා මෙසේ ගොනු කරණ්නම්.

ඔබ නන්නාඳුනනා පලාතක පාරක් තොටක් විමසුවහොත් එම පුද්ගලයා දැන හෝ නොදැන අදාල ස්ථානයට ගමන් මාර්ගය තම දැනුම් තෙරුම් තරමට කියති. බොහෝ දෙනෙකු තමන් නිසි පරිදි නොදන්නා බව නොපවසති. තමන්ගේ සිතැඟි පරිදි, තමන් දන්නා තරමින් අවවාද දෙති. උපදෙස් දෙති.  නමුත් එය කෙතරම් සාර්ථක දැයි උඩ ඉන්න දෙවියෝ තබා මිහි මත වෙසෙන අප වත් දන්නේ නැත!

දිනපතා පය ගසා ඇවිදින මහ පාරවල් එසේ අති සාර්තක ලෙස අනන අපේ ඇත්තන්ගෙන් ගඟක ඇල්ලක් ගැන විමසුවහොත් ලැබෙන පිළිතුර පිළිබඳව තැබිය හැක්කේ කුමණ විශ්වාසයක්ද?

අනෙක් අතට බොහෝ අය එසේ කියන්නේ නිවැරදි දැනුවත් වීමක් තුල සිට නොවේ. කිසියම් අයෙකු මෙවන් විස්තරයක්, උපදේශයක්, ආරංචියක් විමසූ විට එයට පිළිතුර ලෙස "අනේ මම හරියට දන්නේ නෑ ! වෙන කෙනෙකුගෙන් අහනවද?" කියා පැවසීමට බොහෝ අය පසුබට වේ. ඔවුනට එය ලජ්ජාවට කාරණයකි!?
 නො එසේ නම් එසේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් පැවසීමෙන්; ප්‍රශ්ණය ඇසූ අයට කිසියම් අනර්ථයක්, මදි පුංචි කමක් කලා යැයි සිත තුල ඇති වන පදනම් විරහිත සිතුවිල්ලය!
එවිට ඔවුන් සැරසෙන්නේ කුමක් හෝ පවසා; "තමා උදව්වක් කලා !" යන සිතුවිල්ලෙන් තම සිත රවටා ගැනීමටය!

එම උපදෙස් ඇසුනු පසු අපද; බාධකය නො එසේනම් අභියෝගය දෙස බලන්නේ පෙරකී අබල දුබල උපදෙස් මත පිහිටාය. එවිට සිදුවන්නේ මෙතෙක් අප තුල තිබුනු පලපුරුද්ද මත පිහිටා ගනු ලබන තීන්දු තීරණ වලට ඇති මං පෙත් ඇහිරී යාමය.

ගඟක වතුර වැඩිවෙත්ම හැඩ පහර වැඩිවේ. එනම් වේගය ඉහල යාමය. එසේම වතුර වැඩි වෙනවා යනු ජල මට්ටම ඉහල යාමය. ඒ සමගම ගඟාවේ ඇති ගල් පර බාධක වැසී යයි. මේ සමගම බොහෝ කුඩා ඇලි හෙවත් රැපිඩ්; වැඩිවූ ජල මට්ටම අකා මකා දමයි! එය තරමක පහසුවකි!

එමෙන්ම;  ඉහල ගිය ජල මට්ටමෙන් වැසී නොයන උසකින් යුත් ගල් පරයක් වෙත්නම් එය වෙතට අතිශය වේගයෙන් ගලන ගංඟාවේ; කයාකයක් ඊට ගොදුරු නොවී ගෙන යෑම අසීරු කාර්‍යයක් බවට හැරේ. එසේම යාන්තමින් දියෙන් වැසී ඇති ගල් මගහැර පැදගෙන යාමට නොහැකිවී යයි. එනිසාම කයාකය පුපුරායාමට හෝ ඉරී යාමට ඇති ඉඩ කඩ වැඩිය.

එදිනද ජල මට්ටම ඉහල ගිය දිනයකි. ගඟ වේගයෙන් ගලයි. ගූගල් ඡායාරූපයේ පෙනෙන ලෙසින්; ගඟ මැද  පිහිටි ගල් පර්වථ බාධක අතුරින් තරමක් වැසී ගොසින් තිබුනි.

අප ඇල්ල අභීයස විය!

"මචං අපි කොයි පැත්තෙන්ද දාන්නේ ? වමෙන් දා මුද?" මම තෙශා දිහා බලා කෑගැසුවෙමි.
අල්ලේ ඝෝෂාව මගේ කට හඬ යටපත් කරමින් ය.

" අර ලොක්කා කිව්වේ නම් දකුණෙන් දාන්න කියලා . .!"

කැඳ මාමා කියන ලද දකුණු පස මාර්ගයක්ද පහත ගූගල් ඡායා රූපය පිරික්සීමේදී පෙනී යයි. ඒත් නිවැරදි මාර්ගය දියෙන් යටවී ගොසිනි.

ඔබ සිතන්න පල්ලමක් දිගේ වේගයෙන් ඇදීයන බ්‍රේක් නැති බයිසිකලයක් පිළිබඳව!

ඔව් කයාකයට තබා නැවකටවත් හිටිවනම නවතාලීමට තිරිංග  පද්ධතියක් නොමැත. යාන්ත්‍රික යාත්‍රාවක් නවතා ලීමට එහි එන්ජිමෙන් දිවෙන අවර පෙත්ත අනෙක් පසට භ්‍රමනය කරවීමෙන්ය. නො එසේනම් පසුපසට  ධාවනය කරවීමෙන්ය. කයාකයකට කල හැකි එකම දෙය වන්නේ ඉතා කෙටි හඳුනා ගැනීමක් මත පිහිටා කරනු ලබන හැරවීමකට; මාර්ගය වෙනස් කර ලීමකට උත්සාහ කිරීම පමණි.

හදිසියේවත් කයාකය පෙරළී ගියහොත් හැඩ පහරට හසුව ගසාගෙන යාමට පටන් ගනී. එවිට දිය මතුපිට හා දිය යට පිහිටන ගල් වල වැදී සිදුවිය හැකි අනතුරු පිළිබඳව ලියන්නට වදන් නොමැත!

මෙම අනතුරු සියල්ල පිළිබඳව සැදැහැවත් සිතින් කයාකය  වම් පසට  හැර වූයෙමි.


දිව්‍ය ලෝකයට නාරගල පාලම දිස් වන අයුරු . . !

"සුදා උඹ බය වෙන්න එපා ගානකට පැදපං! ආ දැන් නවත්තහං!!"

මා එක වර උපදෙස් දෙකක් එකපිට එක පටවා සුදාරක වෙත ලබාදුනිමි.

මීට පෙරද මා ලියා ඇති පරිදි; දරුණු ලෙස රැලි නංවන;  යුවතියකගේ ගෙතූ වරලසක් සේ වරෙකට දිය ගොබය ඉහල නගිමින්ද තවත් විටෙක නොපෙනී ගිලී යමින් ද අසමබර සරුංගලයක්සේ  කූරියා ගහන දිය ඇල්ලක හෙවත් රැපිඩ් එකකදී කයාකයට උපරිම වේගයක් ලබා දී; දිය ඇල්ලේ ග්‍රහණයට හසුවීමට ප්‍රථමයෙන් එයින් ඉවත් වීම එක් සාර්ථක ක්‍රම වේදයකි.

එසේම මධයම ප්‍රමානයේ හා ඇල්ලේ ඇති එකම සුවිශේෂී තාවය දිශානතියන් වෙනස් වීම හා වේගය පමනක් නම් ඇල්ල තුලට නිවැරදිව සමබරව හා ඇල්ල ගලන දිශාවටම සෘජුව කයාකය අතුළු කර ගැනීමට හැකි වුවහොත් කයාකය නිරුපද්‍රිතව ඇල්ලෙන් පිටමං වේ. මෙහිදී  සුළු වශයෙන් මෙන්ම තදින් කයාකයේ දිශාව වෙනස් නොවන සේ පැදවීම පමණක් සෑහේ.

මෙතනදී බොහෝවිට සිදුවන මහත්වූ අකරතැබ්බය වන්නේ  මෙසේ හඳුනා ගැනීම කල් තියා කිරීමට ඇති අපහසුවය. එය හොඳින් වර්ගී කරණය කල හැකි වන්නේ ඉදිරියේ පදින්නා විසින් වන අතර සුදා වැනි ආධුණිකයෙකු ගෙන් එවැන්නක බලා පොරොත්තු විය නොහැක.

අනුග්‍රහය - හැලපකඩේ හැලපයා

 1951 අප්‍රේල් මස 07 වනදින ඇරඹි මෙවන්ම වූ නදී තරණයක් ගැන කියැවෙන  රසාලිප්ත චාරිකා සටහනක් පනහ දශකයේදී ඇස්. ඩී. ද ලැනරෝල් විසින් "වන නදිය" යනුවෙන් ලියා පලකොට ඇත.
 මෙම පොතේ දෙවන මුද්‍රණය සූරිය ප්‍රකාශකයින් විසින් 1996  වසරේ සිදුකොට ඇති අතර දැනට එය මිලදී ගැනීමට සොයා ගත නොහැකි තවත් එක් පොතක් බවට පත්වී ඇත.
මා ඒ පිළිබඳව; වත් පොතේ කල ඉල්ලීමකට ප්‍රථිඵලයක් ලෙස "හැලප කඩේ හැලපයියා" විසින් මා වෙත එම පොත පසුගිය සති අන්තයේ; කියවා ආපසු භාරදෙන පදනම යටතේ  ලබා දුන්නේය. එයට එතුමාට ප්‍රණාමය!

වන නදිය පොතේ එක් තැනෙක මෙසේ සඳහන් වේ.

ඇලි හිසට (ඇල්ල පටන් ගැනීමට පෙරාතුව ඇති නිසල දිය රැඳීම) රොක්වූ වතුර තැනින් තැන කිඹුල් දත් මෙන් උඩට නෙරා සිටි කඩතොලු හා ආඳෙකුගේ පිට මෙන් ලිස්සන ගල් ඇති මහා ගල් තලාවක් උඩින් රැළ හා පෙන නගිමින් බොහෝ දුරට ඇසෙන සේ හඬාගෙන ජව සම්පන්න අසෙකුගේ වේගයෙන් දුවයි.
 අවුරුදු කෝටි ගනනක් තිස්සේ  මෙසේ දිවීම නිසා ගල තලාවේ සමහර ස්ථාන අඩි කිහිපයක් ගැඹුරට කපාගෙන ගඟ බසී.ජල ගැල්මකදී මුළු ගල් තලාවම වසාගෙන වතුර බසින නමුත් වතුර අඩු කාලයේදී යට කියන ලද ඕඩ පාරේම වතුර බසී.

සාමාන්‍යයෙන් මෙබඳු ස්ථානයක ප්‍රධාන ඕඩ දෙකක් වේ. 

එකක් වම් ඉවුරෙහි වන අතර අනෙක දකුණු ඉවුරෙහි වෙයි. පෙරුම්බොඩ ඇල්ලේ දී යාත්‍රා කිරීමට අප තෝරා ගත්තේ දකුණු ඕඩය විය. 
ඕඩයකට ඇතුල් වීමට අඩි සියයකට පමණ ඈතදී තමන් යා යුත්තේ කුමණ ඕඩයකදැ යි  තීරණය කරගත යුතුය.ඕඩයකට ඇතුල්වූවායින් පසු එය හැර අනෙක් ඕඩයකට ඇතුල්වීම මහත් අසීරු වැඩෙකි. සාමාන්‍යයෙන් වඩා පළල් වූ ද වතුර වැඩියෙන් ඇතුලට ගලන්නා වූ ද ඕඩය වඩා සුදුසු ලෙස පෙනෙන නමුත් සමහර විට එය නුසුදුසු වීමට ද පුළුවන.

මුලින් යහපත් සේ පෙනුණු ඕඩයක් පසුව බාධකයන්ගෙන් ගහණ විය හැකි වූවා පමණක් නොව අතු කීපයකට බෙදී ගොස් නොගැඹුරු වන්නට ද පුළුවන. 

සමහර විට මේ ඇල්ලක් සැතපුම් දෙකක් පමණ දිග ඇති බැවින් පහසු මාර්ගයක් ලැබෙන්නේ තමන්ගේම දක්ෂකම නිසාම නොව අහම්බෙන් ය.
සමහර ඇලිවලින් ඕඩය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කුඩා වී යාමෙන් රියනකට වඩා පළල් නොවූ ද බාධක වලින් ගහණ වූ ද තැන් කිහිපයක් පහු කිරීමට අපට සිදුවිය. එබදු තැන් වලදී සියලු දෙනම ගොඩට බැස කීප දෙනෙකුන් ඔරු බස්සවද්දී අනෙක් අය කැමරා ද අරක්ෂාව සඳහා රයිෆලයක් ද රැගෙන ගොඩින් ගියහ.

ඔරු බස්සවන්නෝ ඇනියෙහි හා අවරෙහි බඳිනා ලද කඹ අතට ගෙන දියට බැස ගලෙන් ගලට යමින් නැංගූරම් ලෑවා සේ ගල් බදාගෙන කඹ වල ආධාටයෙන් ඔරු බැස්සවූහ. 

දිය පාර හරස් කොට ගල් පිහිටි ස්ථාන වලදී කීප දෙනෙක් එකතුව ගලට උඩින් ඔරුව ඔසවා බැස්සවූහ.
සමහර තැන්  වලදී මේ ක්‍රමයෙන් ඔරුව බැස්සවීමට නොහැකි වූ හෙයින් කෙතරම් ගල් තිබුනත් අප සියළු දෙනම ඔරුවට වී ගල් මග අරවමින් "ඔහෙ යන පන මෙහෙ පලයන් !" කියමින් ඔරුව පැද්දෙමු. 
සෙමෙන් පදින හෝ පාවෙමින් යන ඔරු හැසිරවීමට අපහසුනිසා නිතරම එය තදින් පැදිය යුතු විය.එක ගලක් මග අරවන අතර එවැනි තවත් ගල් ගැන සිහි කල්පණාවෙන් සිටීමට ද සිදුවිය. 

ගඟේ වතුර ගලන කාලයේදී මිටි ගල් වලට උඩින් පහසුවෙන් පැද යා හැකි නමුත් බොර වතුරෙන් යටවී තිබෙන ගල් නොපෙනෙන බැවින් ඒ කලයේදී යාත්‍රා කිරීම ඉතා අනතුරු දායකය. 
එබඳු දිය යට තිබෙන ගල් සොයා ගැනීමට තිබෙන ගල් සොයා ගැනීමට තිබෙන එකම මාර්ගය ගලෙහි දිය පහර වැදීමෙන් නගින දිය සුළි හෝ මොල්ලි ගැන සුපරීක්ෂාකාරී වීමය.

-වන නදිය - පෙරුම්බොඩ ඇල්ල - 71, 72 පිටු


මමත් සුදාත් රැගත් කයාකය වමට හැරී ඉබාගාතේ යෑමට ඉඩ නොතබා ඉලක්කයකට යොමු කරගත යුතුය. 

නොපෙනී ගල් තිබෙන තැන් වල දිය මතු පිය කුඩා සුලියක්  ලකුණක් දක්නට ලැබේ. බොහෝ විට එවන් සුලි දෙකක් අතරින් දළුවක් සේ විහිදෙන දිය පහරට අප කයාකය ඉලක්ක කර ගැනීම අපගේ ඊළඟ කාර්‍යය වේ. 

එහෙත් එම දිය දළුව ඊළඟ අඩි කිහිපය තුල නො එසේ නම් අවම වශයෙන් මීටර තුන හතරකට මෙපිටින් වෙනත් බාධකයක් වෙතොත් එය අප යායුතු මාර්ගය නොවේ. මන්ද එම කුඩා දුර තුල කයාකය වෙනත් මගකට ගැනිම උගහට වන බැවින්ය. 

"කොල්ලො ඔය දල්ලෙන් දාපං !" මම දැක නොදැක කීවෙමි.  එය මා නිරීක්ෂණය කලේ ඇල්ලේ වම් පසට කයාකය හැරවීමේදී දුටු තත්පර ගනනක දසුන මගිනි.

එම මග පිළිබඳව  යෝජනා ස්ථිර කිරීම සිදුවිය යුත්තේ සුදා මගිනි. එහෙත් තවමත් ලපටි නැවියකු විසින් එසේ සිදුවෙතැයි සිතිය නොහැකි  තත්වයකි. 

"සුදා වමෙන් ගහපං!  තව හයියෙන් ගහපං !! හරි දැන් නවත්තපං!!! උඹ ගහන්න එපා . . .!"

කයාකය අපට අවශ්‍ය තැනින් ඇල්ල තරණය ඇරඹීය. එය සෙමෙන් ඇතුළුවී එක් වරම අධික වේගයෙන් ප්‍රවේග ගත විය!

 කයාකය ඊළඟ මොහොතේ පිළි පන්නේ ව්‍යාකූල, අසමතුලිත, අක්‍රමවත් රැලි වලින් ගහන මීටර 50 ක පමණ වූ කොටසකටය. දිය පහලට ගලා යන වේගයට වඩා වැඩි වේගයකින් කැළඹෙමින් තිබුනි. කයාකය වමට බරවිය. ඊළඟට අනෙක් පසට ඇලවිය. එහෙත් කයාකය පෙරළී යාමේ දැඩි අවදානමක් නොවීය. 

තවත් විනාඩි ගනනකදී එය නිසල ගං දිය හා එක් විය. තවත් මීටර 100 කින් පමණ අප කයාක එක් කර ගෙන සව්දිය පිරුවෙමු.


"එළ!"


"එළම එළ!!"


"සුදා . . !? අවුලක් නෑ නේද කොල්ලෝ ?" මම සුදාගෙන් ඇහුවෙමි.


"පිස්සුද ලොක්කයියේ සුපිරි!"


නැවත ගමනේ යෙදෙන්නට පටන් ගත්තෙමු. මා මීට පෙර පැවසුවා සේ රැපිඩ් නැති ගමන; ලිෆ්ට් එකේ නොහොත් විදුලි සෝපානයෙන් සිරී පාදේ ගියා හා සමානය. රැපිඩයක් සාර්ථකව තරණය කිරීමෙන් පසුව හිතට දැනෙන්නේ උද්යෝගයකි. සිරුරට අළුත් ශක්තියකි. එය ගමනට නව අරමුණු එක්කරවන සුළු නිමේශයකි. 

හැතැම්ම, කිලෝමීටර, ලයිට් කනු නොමැති කාත් කවුරුවත් නොමැති ගඟක කයාක දෙකකින් චාරිකා කරණ අප සිව් දෙන තවත් සෑහෙන දුරක් පසු කලෙමු.


ටික දුරක් පදින විට බඩගින්නක් ඇති නොවුනත් "නොකෑ බත් එකක් ඇත !" යන සිතුවිල්ල ;හිත කිති කවන්නට විය. 
මෙය බොහෝ දෙනාට බොහෝ කාරණා සඳහා පොදු වූ හැඟීමකි. බොහෝ විට බත් ගෙඩියක් අතට ලද මොහොතේ පටන් එය ලිහා බලනා තෙක් ඉවසිල්ලක් නැත.ඒ පිරිමි සිත විය යුතුය. 
ලෙහා උනා බලනා තෙක් පිරිමි සිත කම්මලකි!

අපි හතර දෙනා අතර එහා මෙහා විසි වුනු දෙබස් කණ්ඩ මෙහි ලියන්නට ඇවැසි නැත. ඒ මහන්සිය අපරාදේය. එකෙක් යෝජනා කල සැනින් අනිත් තිදෙනාද එක පයින්ය!

ගඟේ එලාගෙන කන්නට උනත් ලෑස්තිය!

 එතැන් පටන් හැමදා මෙන්ම ගඟ අයිනේ භෝජන ශාලාවක් සොයමින් පදින්නට විය. එතැන් පටන් තරමක දුරක් යන විට ගඟ විසල් පළල කින් යුත් ස්ථානයක් ඔබ්බෙන් වූ ගල් ඉවුරු දෙකක් හරහා ගඟාව ගලනා පටු මාවතක් දුටුවෙමු. 
එහි වම් ඉවුරේ ඇති ගල් තලාව අපගේ උදෑසන කෑම මේසය ඇරීමට කදිම ස්ථානයක් විය. ඈත පටන්ම වමට බරව පැමිණි අප ගල් තලාව අසලට අපගේ යාත්‍රා ගොනු කර ගත්තෙමු.

එහි යාත්‍රා නවතා අසල ගසෙක ගැට ගසා ගල් පොත්ත මතට ගොඩ උනෙමු.  විසල් තුරු වදුලක සෙවන ලද එම ස්ථානය මුළුමණින්ම මිනිස් වාසයකින් තොර වූ ලෙසක් පෙන්නුම් කලේය. ගඟ ගල් බිත්ති අතරින් ගලනා හඬ ට අමතරව වෙනත් කිසිදු හඬක් - නාදයක් එම ඉසව්වේ නොවීය.


යලිදු කිසිදා ගොඩ බසින්නට නොවන තැනක: පෙ.ව්.8.28

පසිඳු ගොඩට ගෙන ආ විශාල වියලි මල්ල හෙවත් ඩ්‍රයි බෑගය තුලින් එලියට ගත් බත් මුල් හතර අප ගල් පොත්ත මත ලිහා ගත්තෙමු.

ගින්නේ තවන ලද කෙහෙල් කොලේ ඔතන ලද සුදු හාලේ බත;  පරිප්පු, කරවල බැදුම හා සම්බෝල පිරිවරා  විරාජ මානව වැඩ සිටියේය. අප කිසිදු හැල මොනකින් තොරව අඹරණ්නට පටන් ගත්තෙමු. 
 " . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . .. .  . . .  . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . !"
(මෙසේ දැක්වූයේ කෑම එකේ රස ගැන කියන්නට වදන් නොමැති බැවිණි.)

ඕනෑම කෑම වේලක් විනාඩි 6 කින් අන්තරස්දාන කරණා ඉන්ද්‍රජාලික හාස්කම් දන්නා මා එම විසල් බත් මුල විනාඩි 10 ක් පමණ කාලයක් ගෙන අවසන් කලෙමි.

අති ධාවන කාරී කෑම සමග 
"මචං සම්බෝල පොඩ්ඩක් ගන්නවා! හාල් මස්සෙක් දියං කෝ !?" පවසමින් පිරිසට සිත දමනය කරගෙන බත් එකක් කන ආකාරය ඉගැන්වූ මා හට තෙශාන්තගෙන්ද බත් අහුරු දෙකක් කෑමට සිදුවිය!

ගඟ මල පැන !

බත් හතරක් කෑමේ  ඉහ වහ ගිය සතුට !
හිසෙහි රැඳි හෙල්මටය ගැලවීමටවත් පසිඳු වෙලාව නාස්ති කලේ නැත !

එතැන් සිට අප කැංගරු දේශයේ වසිකව සම්බන්ධ කර ගත්තෙමු!

හොඳින් බත් කෑ අපි කම්මැළි කමින් යුතුව සෙමෙන් සෙමෙන් නැවත කයාක දියත් කලෙමු. හීල් හෙවනේ පැය භාගයක් පමණ සිසිල් වුනු සිරුරු; නැවත යතා තත්වයට පත් වන තුරු පැදීම ගඟට උවමනා ලෙසට විය. තවත් ටික වේලාවක් යන තුරු කෑ බත් පතේ ගුණා ගුණ ගායනා කරමින් අප හෙමින් සීරුවේ පල්ලම් බැසීමු.

අප අතින් වැඩියෙන්ම ගැයුනේ බත් පතේ ගුණටත් වඩා  කැඳ මාමාගේ  ගුණය!

අද දිනයේ කැඳ මාමාගේ ආරම්භක පාරිභෝගිකයින් වී ඇත්තේ තෙශා හා පසිඳුය. 
රාත්‍රිය මුලුල්ලේ පාලං ගැට්ටක් මත නිදිවර්ජිතව සිටින දෙදෙනෙකුට පෙර කැඳ කෝප්පයක් බොන්නට ගමේ වෙනත් අයෙකු ; පෝලිම කඩාගෙන එන්නට කිසිම සාධාරණ  හේතුවක් පෙනෙන්නට නැත.

වෙනදාට මෙන් නොව; අද දිනයේ ගෙනා ගමන් අලෙවි කිරීමට පැමිණි තෙශා හා පසිඳු පිළිබඳව සාදර සිතින් සිටි කැඳ මාමා වෙත තෙශාගෙන් ඉදිරි පත් වුනු ඊළඟ ඉල්ලීම වූයේ බත් ගෙඩි හතරක් බැඳ දීමය. කැඳ කඩේ මොහොතකට තෙශාන්ත මුදළාලි මහතාට භාරදුන් කැඳ මාමා; කැඳ නැන්දාට තෙශාගේ ඉල්ලීම කියන්නට ගිය සුනංගුවට මමත් සුදාත් සම්ප්‍රාප්ත වී ඇත!

 මා සාමාන්‍ය කඩයකින් ප්‍රධාන ආහාර වේලක් ගත් අවස්ථා වලදී එම ආහාර වේල ප්‍රසස්ථ මට්ටමක පැවතිය හොත් කරන ක්‍රියා පිළිවෙතක් වේ. කෑම වේලේ මිලද සාධාරන වේ නම්; අය කැමිට මුදල් ගෙවන විට ඒ ගැන පවසා "යහපතක් වේවා!" සිතින් සිතා මුදල් ගෙවීමයි! කැඳ මාමා හට මුදල් ගෙවීම තෙශා වෙතින් සිද්ධ වූවත් අහාර පරිභෝජනයෙන් පසු "යහපතක් වේවා!" යැයි මා සිතින් සිතා ගත්තෙමි! 

සයිකල් චාරිකා, කයාක් ගමන් පටන් ගත් අවස්ථාවේ සිට අවසන් මොහොත තෙක්ම ඒකාකාරී සතුටක් දනවන ඒවා නොවන්නේය. දකින දසුන්, ගස් වැල්, සතා සීපාවා, පාලම් බෝක්කු වලින් සතුටක් ගෙන ආවද  දීර්ඝ වේලාවක් එක දිගට එකම ඉරියව්වකින් සිට කයාකය පැදීම සතුට දනවන කටයුත්තක් නොවන්නේය. එහෙත් ගමන ට අවශ්‍ය ඉන්ධන සැපයෙන්නේ එක එකා වෙතින් කියැවෙන මරු කියැවීම් වළිනි, පසු කරන විට දකින කුමක් හෝ සුවිශේෂි දෙයකිනි. මේ සියල්ලටම වඩා; විටින් විට  ගං ඉවුරේ හෙවනක සිට කෙරෙණ මිතුරු හමු මගින්ය. 

එක් මොහොතකට එවැනි ඉවුරකට ගොඩ වූ  පසු එවැනි ස්ථානයක් දුටු වනම යටි සිත විවේකයක් ඉල්ලයි. උඩු සිතද ඊට කොන්දේසි විරහිතව එකඟවේ. සිරුර හිතන්නටත් කලින් කයාකය ඒ දෙසට හරවා අවසන්ය. 
තවත් පැයක පමන හබල් ගැසීමකින් ඉක්බිතව; උදෑසන ආහාරය ගැනීමට නැවතූ ස්ථානය වන්මවූ වෙනත් ස්ථානයක් දැකීමෙන් සිත කය වචනය එක් අදහසකට ආවේය. 
නැවතත් කෙටි විරාමයක් . . . . . .
පෙ.ව. 9.45





මම හොඳින් !

තවත් විවේකයකින් පසු අප නැවතත් ගඟට අවතීර්ණ විමු. මේ වන විට උදෑසන හිරුගේ  එතෙක් පැවති උද්යෝගීකර සිනහව අතුරුදහන්ව ගොසිනි. දහවලේ හිරුගේ රශ්මිය දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණි. සිටින තැන කිසිදු වග විභාගයකින් තොරව අප එක දිගට පදිමින් විය.

ඒ වන විට සුදා හොඳින් හබල් ගසමින් යාත්‍රාවට අවශ්‍ය ජවය ලබා දෙමින්ය. මමද හැකි වෙර යොදා කයාකය පැද්දෙමි. ඒ වනවිට කනට වෙනස හඬක් ඇහෙන්නට පටන් ගෙන විය. එය තද සුළඟක හඬක් ගත්තේය. අතු පතර විහිදි විශාල ගසක් මුලින් ඉදිරී බිමට පත බෑවෙන හඬකට එය ඉතා කිට්ටු හඬක් විය.

මහා වැස්සක් වත් කඩා පාත් වෙමින්ද? අපි අපෙන්ම විමසමින් විය!

වැහි කළුවක් නොමැති අහසේ!?

ගං දෑල දෙපසම
කැලෑ මල් පිපි ඕසෙට

කොමල කළු ගඟ
සිඹිමි ඔබ ගෙන දෑතට

හද ඉතින් ඉවසන්න
බාරවෙන්නම් මම - කළුතරට 

23. ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්

"ගඟක් දිගේ ගිය ගමනක්" කියන්නේ ගඟක් වගේම දිග කථාවක්. මෝබි ඩික් වෙළුම් තුන අමෙරිකනු ලේඛක හර්මන් මෙල්විල් ගේ ධවල තල්මසාගේ...